Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δια το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας ν. Αδελφοί Σ. Αθηαινίτης Λτδ (άλλως S. Athienitis Bros Ltd), Αρ. Αγωγής: 132/15, 27/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A90 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 132/15 Μεταξύ: Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας δια το Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας Ενάγοντας και Αδελφοί Σ. Αθηαινίτης Λτδ (άλλως S. Athienitis Bros Ltd) Εναγόμενοι ---------------------------------------------------- Ημερομηνία: 27 Νοεμβρίου, 2020 Εμφανίσεις: (δεν υπήρξε φυσική παρουσία των ευπαίδευτων συνηγόρων) Για τον Ενάγοντα: Χριστάκης Κωνσταντίνου & Σία ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενους: Θέμης Θωμά & Συνεργάτες ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή, ο ενάγοντας αξιώνει από τους εναγόμενους ποσό €2.265,60.- (βλ. τη διόρθωση / μείωση του ποσού στην παρ.5 (
- vi)της απάντησης στην υπεράσπιση) για κατ' ισχυρισμό οφειλές για μη καταβληθέντα τέλη αποχετεύσεων για το έτος 2013 ή και ως αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης και ή ως ποσό που οφείλεται δυνάμει των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Με την Υπεράσπιση τους, οι εναγόμενοι εγείρουν προδικαστικές ενστάσεις και ισχυρίζονται ότι αφενός δεν υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον τους και αφετέρου ότι ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται να εγείρει την παρούσα αγωγή εναντίον τους και η μοναδική αρχή που θα νομιμοποιείτο να εγείρει την αγωγή είναι το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας. Περαιτέρω οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι δεν οφείλουν οποιαδήποτε τέλη αποχετεύσεων καθότι τα υποστατικά τους βρίσκονται στην βιομηχανική περιοχή Αραδίππου, εντός των ορίων του Δήμου Αραδίππου, και δεν εμπίπτουν στα δημοτικά όρια της Λάρνακας. Επιπλέον τα υποστατικά των εναγόμενων δεν έχουν ενωθεί με οποιαδήποτε αρχή και ή συμβούλιο για να καταβάλουν τέλη αποχετεύσεων. Οι εναγόμενοι επίσης αρνούνται ότι υπάρχει σύμβαση μίσθωσης μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενων για το τεμάχιο που αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης, όμως ακόμα και αν υπάρχει αυτή δεν είναι σε ισχύ. Σε περίπτωση δε που αυτή υφίσταται και πάλιν ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται και επιπλέον κανένα ποσό δεν οφείλεται. Τέλος, οι εναγόμενοι αναφέρουν ότι με βάση τον όρο 5(ΧΙ) της σύμβασης ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται να ζητά οποιαδήποτε τέλη αποχετεύσεων. Ακόμα όμως και αν υπάρχουν καθυστερημένα τέλη μόνον η αρμόδια αρχή μπορεί να τα αξιώνει. Στο απαντητικό του δικόγραφο, ο ενάγοντας απορρίπτει τις προδικαστικές ενστάσεις και γενικότερα τους ισχυρισμούς των εναγομένων και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης του. Αναφέρει δε ότι το αγώγιμο δικαίωμα πηγάζει από τις συμβατικές και νομοθετικές υποχρεώσεις των εναγόμενων. Επίσης αναφέρει ότι οι εναγόμενοι προβαίνουν σε διαζευκτικούς ισχυρισμούς καθιστώντας το δικόγραφο τους προβληματικό και ή ελαττωματικό, κωλύονται δυνάμει συμπεριφοράς και ή εγγράφου από του να αμφισβητούν τα υπόλοιπα των καταβληθέντων από τον ενάγοντα φόρων και τελών αποχετεύσεων εφόσον είχαν πλήρη επίγνωση και ενημέρωση για τις εν λόγω καταβολές και ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν και ή αμφισβήτησαν τα ποσά, ενώ τα υποστατικά εμπίπτουν στα δημοτικά όρια του Δήμου Λάρνακος. Τέλος όπως αναφέρθηκε αρχικά ο ενάγοντας προβαίνει σε μείωση του ποσού της αξίωσης που αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης και αναφέρει πως ήδη κατέβαλε το ποσό στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας και οι εναγόμενοι κωλύονται να αμφισβητούν την καταβολή των τελών εφόσον από την ίδια ακολουθούμενη πρακτική αυτοί κατέβαλαν τα τέλη για την περίοδο 2007-2011 ανελλιπώς προς τον ενάγοντα και ουδέποτε αμφισβήτησαν και ή διαμαρτυρήθηκαν για αυτά. Εφόσον το επίδικο ποσό της υπόθεσης δεν υπερβαίνει τις €3.000, η υπόθεση εκδικάστηκε ως «ταχείας εκδίκασης» υπόθεση, δυνάμει της «νέας Δ.30». Γι' αυτό, αφού προηγουμένως έγινε αποκάλυψη εγγράφων από τα μέρη, ακολούθως δόθηκαν οδηγίες για εκατέρωθεν καταχώρηση της ένορκης μαρτυρίας τους. Για την πλευρά του ενάγοντα δε καταχωρήθηκε έγγραφη μαρτυρία της XXXXX Γεωργιάδη, λειτουργού στο Υπουργείο Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, ενώ για τους εναγόμενους κατατέθηκε έγγραφη μαρτυρία / ένορκη δήλωση του XXXXX Στέλιου Ζαχαρία, ενός εκ των διευθυντών των εναγόμενων. Σημειώνω εδώ ότι αν και οι διάδικοι είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν όπως αντεξετάσουν τον ενόρκως δηλούντα της άλλης πλευράς επί των προβαλλόμενων ισχυρισμών του, εντούτοις καμία τέτοια αντεξέταση επιχειρήθηκε. Η προσκομισθείσα μαρτυρία επομένως, θα προσεγγιστεί με γνώμονα και τις αρχές που αφορούν στις συνέπειες που η παράλειψη αντεξέτασης επί ουσιωδών ισχυρισμών συνεπάγεται, ήτοι ότι «στις περιπτώσεις όπου είναι η θέση του αντίδικου ότι τα γεγονότα που ισχυρίζεται η άλλη πλευρά δεν έγιναν, απαιτείται αντεξέταση και μάλιστα σφοδρή, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί η έλλειψη υπόβαθρου..., να επισημανθούν αντιφάσεις και ανακρίβειες» και η παράλειψη αντεξέτασης μαρτύρων σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας τους ισοδυναμεί με αποδοχή της (βλ. Κ. Λ. ν. Δημοκρατίας
(2011)2 Α.Α.Δ. 547, Frederickou Schools Co Ltd v. Acuac Inc
(2002)1(Γ) A.A.Δ.1527, Αdidas v. Jonitexo Ltd
(1987)1 C.L.R. 383) και ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΚΩΣΤΡΙΚΗ ν. 4 ΜΟΤΙΟN AUTOMOTIVES LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 226/2014, 10/7/2015). Ν' αναφέρω επίσης εδώ, πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση των εκδοχών των δύο πλευρών, ότι η επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων εμπεριέχεται στις γραπτές αγορεύσεις που αυτοί παρέδωσαν στο Δικαστήριο και τις οποίες είχα την ευκαιρία να μελετήσω. Δεν θεωρώ όμως σκόπιμο σημειώνω να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Χρειάζεται όμως θεωρώ εδώ να λεχθεί ότι στο βαθμό που με την αγόρευση του ενάγοντα προσφέρεται μαρτυρία αυτή δεν θα ληφθεί υπόψη. Πιο συγκεκριμένα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη η τελευταία παράγραφος της σελ. 8 της αγόρευσης του ενάγοντα, όπου αναφέρεται κώλυμα των εναγόμενων να αμφισβητούν την οφειλή επειδή από την ίδια ακολουθούμενη πρακτική μέχρι σήμερα κατέβαλαν ανελλιπώς τα τέλη για την περίοδο 2007-2011 και ουδέποτε αμφισβήτησαν ή διαμαρτυρήθηκαν για τα εν λόγω τέλη, καθώς επίσης ότι το Υπουργείο έχει καταβάλει τα οφειλόμενα αποχετευτικά τέλη για τα έτη 2012 και 2013 στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας, αφού δεν υποστηρίζεται από τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί. Στρέφομαι τώρα στις εκατέρωθεν προβληθείσες εκδοχές και προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των δύο πλευρών. Ευθέως αναφέρω ότι η μαρτυρία της Γεωργιάδη κρίνεται γενική. Ούτε λίγο ούτε πολύ αυτή αναφέρει ότι υπάρχει εν ισχύ μια σύμβαση ενοικίασης γης μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενων, οι εναγόμενοι κατά παράβαση της σύμβασης αμελούν, αρνούνται και καθυστερούν να καταβάλουν τις οφειλές για τα μη καταβληθέντα τέλη αποχετεύσεων επί του μισθίου για το 2013, τα οποία ανέρχονται εις το ποσό των €2.665,60.- (ενώ ως αναφέρθηκε αρχικά έχουν μειώσει το ποσό εδώ επανέρχονται στο αρχικό ποσό, χωρίς να δίνεται κάποια εξήγηση) και παρά τις επανειλημμένες ειδοποιήσεις και οχλήσεις του ενάγοντα οι εναγόμενοι δεν κατέβαλαν το ποσό. Δεν έχει αναφέρει σε κανένα σημείο όμως πότε επιβλήθηκαν τα συγκεκριμένα τέλη και από ποιον/ποια αρχή (αν και στην απάντηση τους αλλά και στην επιστολή τους τεκμ. Γ μιλούν για το Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας), ούτε έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε ειδοποίηση επιβολής/απαίτησης των τελών. Επίσης δεν έχει αναφέρει ποιόν αφορούσε η εν λόγω ειδοποίηση, σε ποιόν κοινοποιήθηκε και πότε. Περαιτέρω δεν έχει υποστηρίξει, ούτε παρουσίασε σχετικά στοιχεία, περί ήδη πληρωμής από το Υπουργείο ή και την Κυβέρνηση των τελών στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας, θέση που εντοπίζεται στην απάντηση στην υπεράσπιση και την επιστολή προς τους εναγόμενους ημερ.24/04/14, τεκμ. Γ. Νιώθω την ανάγκη δε εδώ, ίσως εκ του περισσού, να πω ότι η απλή αναφορά σε δικόγραφο ή μια επιστολή δεν μπορεί βεβαίως να μετατραπεί αυτόματα σε μαρτυρία ή να αποδείξει οτιδήποτε χωρίς άλλο. Στην ουσία θεωρώ πως δεν έχει τεθεί κανένα υπόβαθρο με βάση το οποίο ο ενάγοντας να νομιμοποιείται να αξιώνει το συγκεκριμένο ποσό, για το οποίο σημειώνεται ούτως ή άλλως δεν έχει δοθεί ούτε κάποια εξήγηση ως προς το ύψος του. Γιατί επιβλήθηκε το συγκεκριμένο ποσό που αξιώνεται και όχι κάποιο χαμηλότερο ποσό; Πως καθορίζεται το ποσό; Τίποτε δεν έχει τεθεί σχετικά ενώπιον του Δικαστηρίου, ούτε το Δικαστήριο έχει παραπεμφθεί κάπου συγκεκριμένα για τούτο το θέμα. Ερχόμενος στον Ζαχαρία θα πω ότι η αναφορά του στην παράγραφο 1 της μαρτυρίας του ότι υιοθετεί τις αξιώσεις και τα γεγονότα ως εμφαίνονται στην έκθεση υπεράσπισης αυτόματα καθιστά τη μαρτυρία του προβληματική. Αυτό ένεκα των διαφόρων θέσεων που προβάλλονται στην υπεράσπιση, διαζευκτικών και συγκρουόμενων μεταξύ τους. Τούτο βέβαια συνεπάγεται κατά την άποψη μου αναξιοπιστία της μαρτυρίας του ή και της μαρτυρίας των εναγόμενων. Πέραν τούτου δεν μπορεί να μην σημειωθεί και η γενικότητα των ισχυρισμών του, μέσω των οποίων ομολογουμένως δεν πείθει. Εν πάση περιπτώσει αναφέρεται εδώ ότι όλες οι θέσεις που προβάλλει μέσω της μαρτυρίας του, και αποτελούν επανάληψη των δικογραφημένων θέσεων του που αναφέρθηκαν ανωτέρω, εξετάζονται κατωτέρω. Υπενθυμίζω εδώ την πάγια νομολογιακή αρχή ότι εφόσον πρόκειται για αστική υπόθεση, ο ενάγων ή ο εξ' ανταπαιτήσεως ενάγων όπου υπάρχει ανταπαίτηση, έχει γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) της υπόθεσης του στη βάση του κριτηρίου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν το έχει καταφέρει αυτό ο ενάγοντας, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης (evidential burden), παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή, ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο (βλ. μεταξύ άλλων Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου,
(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του (βλ Κυριάκου ανωτέρω). Το ερώτημα επομένως στην παρούσα υπόθεση, το οποίο συνιστά και τη βάση για την υπόθεση του ενάγοντα, είναι αν προσκομίστηκε τέτοια αποδεκτή μαρτυρία, που στη βάση της απλής πιθανολόγησης, αρκεί για να αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) ότι οι εναγόμενοι οφείλουν το αξιούμενο ποσό. Στη βάση λοιπόν της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας βρίσκω ότι ο ενάγοντας δεν μπόρεσε να αποδείξει τους δικογραφημένους ισχυρισμούς του ή και να αποσείσει το βάρος απόδειξης ότι οι εναγόμενοι οφείλουν σε αυτόν το αξιούμενο ποσό για αποχετευτικά τέλη για το έτος 2013 ή και οποιοδήποτε άλλο χαμηλότερο ποσό. Με βάση την πιο πάνω διαπίστωση το αποτέλεσμα της υπόθεσης έχει κριθεί. Για σκοπούς πληρότητας όμως και για την περίπτωση που η εν λόγω κατάληξη ανατραπεί από ανώτερο Δικαστήριο, αναφέρω τα εξής:
- Κατ' αρχήν να λεχθεί πως η θέση που προβάλλει ο εναγόμενος ότι το επίδικο υποστατικό δεν βρίσκεται στα όρια του Δήμου Λάρνακος αλλά της Αραδίππου δεν έχει υποστηριχθεί με συγκεκριμένη μαρτυρία ή στοιχεία. Αντίθετα στη συμφωνία μίσθωσης ημερ.28/11/1978, τεκμ.Α στη μαρτυρία της Γεωργιάδη, αναφέρεται ότι αυτή αφορά «το τεμάχιον γης (εν τοις εφεξής αναφερόμενον ως το μισθίον), όπερ κείται εντός της Βιομηχανικής Περιοχής Λάρνακας, εν τη πόλη Λάρνακι της επαρχίας Λάρνακας» (βλ. τον όρο 1 στην σελ.1), ενώ με βάση την επιστολή ημερ.04/09/12, τεκμ.Β, με την οποία η εν λόγω συμφωνία ανανεώθηκε, γίνεται αρχικά αναφορά σε αίτημα των εναγόμενων για ανανέωση της σύμβασης στη Βιομηχανική Περιοχή Λάρνακος. Η θέση συνεπώς των εναγόμενων απορρίπτεται.
- Επίσης δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση της πλευράς των εναγόμενων ότι ο ενάγοντας δεν νομιμοποιείται να αξιώσει τυχόν οφειλόμενα τέλη. Αν αποδεικνύετο ότι το Υπουργείο κατέβαλε τέλη και τα αξιώνει από τους εναγόμενους με βάση τον πιο πάνω όρο της συμφωνίας, τότε σαφώς ο Γενικός Εισαγγελέας με βάση το άρθρο 57 του Περί Δικαστηρίων Νόμου κρίνω πως νομιμοποιείται να εγείρει την αγωγή και να αξιώσει από τους εναγόμενους τα τέλη που κατέβαλε το κράτος.
- Τέλος να πω ότι εφόσον ο ενάγοντας αποδείκνυε ότι υπήρξε επιβολή αποχετευτικών τελών και ο ίδιος τα κατέβαλε, τότε θεωρώ πως με βάση τον όρο 5 (xi) της συμφωνίας μίσθωσης (Ο μισθωτής υπέχει τα ακόλουθους υποχρεώσεις ... (xi) Όπως φέρει το βάρος και καταβάλει άπαντας τους νυν ή εν των μέλλοντι οφειλόμενους φόρους, τέλη, δικαιώματα και πάσης φύσεως επιβαρύνσεις αίτινες βαρύνουσι το μισθίον και τα υποστατικά και καταβάλλονται αναφορικώς προς τούτα, συμφώνως ταις διατάξεσι των εκάστοτε εν ισχύι νόμων, διαταγμάτων ή Κανονισμών, ανεξαρτήτως αν ούτοι είναι δια νόμου ή κατ' έθιμον πληρωτέοι υπό του Εκμισθωτού ή άλλως πως, και όπως αποζημιώνη τον Εκμισθωτήν δια παν ποσόν, όπερ ούτος ήθελε καταβάλει εις οιανδήποτε Αρχήν, υπό μορφήν εισφορών ή άλλως πως, αντί της πληρωμής των τοιούτων φόρων, τελών, δικαιωμάτων και επιβαρύνσεων) οι εναγόμενοι θα είχαν ξεκάθαρα συμβατική υποχρέωση να καταβάλουν και ή επιστρέψουν το σχετικό ποσό στον ενάγοντα. Καταληκτικά κρίνω ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την αγωγή του, η οποία και απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων και εναντίον του ενάγοντα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο