Νέστορος ν. Ανδρονίκου κ.α., Αρ. Αγωγής: 308/18, 13/11/2020

(1)(α)-(ε), 30, 31, 32, στη συμφυή εξουσία, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η αίτηση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντα. Η πλευρά των Εναγόμενων 1 και 2 αντέδρασε στην αίτηση καταχωρώντας ένσταση, στην οποία σημειώνονται 4 λόγοι ένστασης, που είναι οι ακόλουθοι: (α) Εφόσον ο ενάγοντας επέλεξε να ενάγει τον ασφαλισμένο δεν νομιμοποιείται να ενάγει και τον ασφαλιστή και η αγωγή εναντίον του ασφαλιστή πρέπει να απορριφθεί. (β) Ο ασφαλισμένος δεν καθίσταται αλληλέγγυος με τον ασφαλιστή, αλλά ο ασφαλιστής υποκαθιστά τον ασφαλισμένο. (γ) Η αγωγή εναντίον του Ασφαλιστή και του ασφαλισμένου είναι καταχρηστική. (δ) Η αίτηση του ενάγοντα είναι καταχρηστική. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-4 και στο άρθρο 16Α του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση ευθύνης έναντι τρίτου) Νόμος 2000, ως τροποποιήθηκε. Η ένσταση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Α. Κοζάκου, η οποία ουσιαστικά αναφέρει ότι το θέμα είναι καθαρό νομικό και δεν έχει σχέση με τα γεγονότα. Λέγει δε ότι η τροποποίηση του Νόμου Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) του 2000 και η προσθήκη του άρθρου 16Α έδωσε το δικαίωμα στον ζημιωθέντα να αποκτήσει απευθείας αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του ασφαλιστή, ο οποίος σε τέτοια περίπτωση υποκαθίσταται στη θέση του ασφαλισμένου έναντι του ζημιωθέντος. Οπότε στην παρούσα εφόσον επέλεξε να ενάγει τον αδικοπραγήσαντα δεν νομιμοποιείται ταυτόχρονα να ενάγει και την ασφαλιστική εταιρεία. Το άρθρο 16Α δεν καθιστά αλληλέγγυα την ασφαλιστική εταιρεία με τον ασφαλιστή. Γ' αυτό η αγωγή εναντίον της εναγόμενης 2 πρέπει να απορριφθεί. Η ακρόαση της αίτησης προχώρησε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και των όσων έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, χωρίς να ζητηθεί η αντεξέταση οιουδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων. Οι δύο πλευρές δε προς υποστήριξη των θέσεων τους παρουσίασαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους, τις οποίες έχω μελετήσει. Σύμφωνα με την Δ.24 Θ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: « 6. Any party may at any stage of a cause or matter where admissions of fact have been made either on the pleadings, or otherwise, apply to the Court or a Judge for such judgment or order as upon such admissions he may be entitled to, without waiting for the determination of any other question between the parties; and the Court or a Judge may upon such application make such order, or give such judgment, as the Court or Judge may think just.» Η Δ.19 Θ.11 δε των Θεσμών προνοεί τα ακόλουθα: « 11. Every allegation of fact in any pleading, if not denied specifically or by necessary implication, or stated to be not admitted in the pleading of the opposite party, shall be taken to be admitted, except as against an infant, or person of unsound mind.» Στην Πολιτική Έφεση Αρ. 8712, ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΪΑ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΛΙΜΙΤΕΔ v. ΜΑΚΑΡΙΟΥ

(1993)1 ΑΑΔ 370, αναφέρθηκαν τα εξής: « Η φύση των παραδοχών κάτω από τη Δ.24 θ. 6 στην οποία είναι θεμιτό να βασισθεί δικαστήριο για την έκδοση απόφασης πρέπει να είναι τέτοια που να κλείνει κάθε δρόμο για την προβολή υπεράσπισης. Αυτό είναι το πνεύμα της σχετικής νομολογίας: Ellis v. Allen [1911-1913] All E.R. Rep. 906, Technistudy Ltd. v. Kelland [1976] 3 All E.R. 632 και Murphy v. Culhane, ανωτέρω. Βλέπε επίσης την απόφαση του Γ. Νικολάου, Π.Ε.Δ. στην υπόθεση 878/89 Νίκος Χριστοφή ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ & Άλλου ημερ. 6/2/90. Η εφεκτικότητα στη χρήση της διάταξης για πρόωρη απόφαση, εκτός φυσικά στην περίπτωση που μιά παραδοχή δεν αφήνει περιθώρια υπεράσπισης, υπογραμμίζει εμφαντικά και την ανάγκη για προσεκτική στάθμιση των δεδομένων της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. » Με αυτά υπόψη αναφέρω κατ' αρχήν, μελετώντας την υπεράσπιση, ότι το μόνο που προβάλλεται από τους εναγόμενους είναι ότι και στην ΕΔ που συνοδεύει την ένσταση πιο πάνω. Οι εναγόμενοι σημειώνω δεν αρνούνται ούτε την ευθύνη του εναγόμενου 1 για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος, ούτε προβάλλουν ότι o ενάγοντας, οδηγός του ετέρου οχήματος, έχει οποιαδήποτε συντρέχουσα αμέλεια ή ευθύνη, αλλά ούτε αρνούνται τις λεπτομέρειες ειδικών ζημιών ή την αξίωση του. Αντίθετα στην παράγραφο 4 της υπεράσπισης αναφέρουν : «Οι εναγόμενοι παραδέχθηκαν την ευθύνη τους για τις ζημιές του ενάγοντα και προσφέρθηκαν να τις εξοφλήσουν, αλλά ο ενάγοντας επέλεξε αδικαιολόγητα να καταχωρήσει αγωγή.» Συνεπώς διαπιστώνεται ότι δεν προβάλλεται καμία απολύτως υπεράσπιση εκ μέρους του εναγόμενου 1 εν σχέση με την απαίτηση του ενάγοντα και η αίτηση εναντίον του θα πρέπει να επιτύχει. Η απάντηση συνεπώς στο θέμα που εγείρεται από την υπεράσπιση απλά θα ξεκαθαρίσει αν η απόφαση θα αφορά τον εναγόμενο 1 μόνον ή αμφότερους τους εναγόμενους. Είναι γι' αυτό που θεωρώ εκ του περισσού τη διαδικασία που έχει διεξαχθεί, αφού στο τέλος της ημέρας με βάση το νόμο οι εναγόμενοι 2 - ασφαλιστές θα είναι υποχρεωμένοι ούτως ή άλλως να καλύψουν την απόφαση που θα εκδοθεί εναντίον του εναγόμενου 1-ασφαλισμένου τους (δεν ισχυρίζονται ότι συντρέχει λόγος να μην το κάνουν). Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών δε θα έπρεπε θεωρώ να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να διευθετήσουν το θέμα ώστε να μην χρειαστεί το Δικαστήριο να εκδώσει την παρούσα απόφαση και να σπαταληθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος, στο τέλος της ημέρας χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με το άρθρο 16Α του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμο του 2000, 96(Ι)/2000, υπό τον τίτλο Απευθείας αγώγιμο δικαίωμα κατά του ασφαλιστή (η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου): « 16Α-

(1)Ανεξαρτήτως οποιασδήποτε διάταξης του περί Συμβάσεων Νόμου και του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, ο ζημιωθείς υπό την επιφύλαξη των εδαφίων

(2)και

(3), αποκτά απευθείας αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον του ασφαλιστή που καλύπτει την αστική ευθύνη του υπευθύνου, ο οποίος σε τέτοια περίπτωση υποκαθίσταται στη θέση του ασφαλισμένου έναντι του ζημιωθέντος, χωρίς ο ζημιωθείς να υποχρεούται να στραφεί και εναντίον του ασφαλισμένου: Νοείται ότι σε περίπτωση καταγγελίας του ασφαλιστηρίου από τον ασφαλιστή, τότε στη δικαστική διαδικασία πρέπει να συμμετέχει και ο ασφαλισμένος.

(2)Στην περίπτωση του εδαφίου

(1)ο ασφαλιστής μπορεί να προβάλει έναντι του ζημιωθέντος όλες τις υπερασπίσεις που διαθέτει εναντίον του ασφαλισμένου.

(3)Ο διορισμός αντιπροσώπου για διακανονισμό απαιτήσεως δεν εμποδίζει τον ζημιωθέντα ή τον ασφαλιστή του, να στρέφονται απευθείας κατά του προσώπου που φέρει την ευθύνη για το ατύχημα ή του ασφαλιστή δυνάμει του εδαφίου

(1).

(4)Δικαστική απόφαση η οποία εξασφαλίζεται δυνάμει του άρθρου αυτού λογίζεται ως δικαστική απόφαση για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου.

(5)Οι διατάξεις των άρθρων 14, 15 και 16 εφαρμόζονται, τηρουμένων των αναλογιών, και στην περίπτωση που αναφέρεται στο εδάφιο

(1). » Με αυτά υπόψη αναφέρεται πως αν το ερώτημα που τίθετο ήταν αν ο ενάγοντας εκ του περισσού πρόσθεσε την ασφαλιστική εταιρεία ως εναγόμενη 2, εφόσον επέλεξε να ενάγει τον εναγόμενο 1, τότε η απάντηση σαφώς θα έπρεπε να είναι καταφατική. Όμως δεν θεωρώ ότι το άρθρο πιο πάνω του «έκλεινε την πόρτα» από του να εγείρει την αγωγή εναντίον και των δύο. Αν ήγειρε την αγωγή εναντίον της εναγόμενης 2 μόνον τότε η τελευταία θα υποκαθίστατο στη θέση του ασφαλισμένου έναντι του ζημιωθέντος και ο ενάγοντας δεν υποχρεούτο να στραφεί και εναντίον του ασφαλισμένου. Δεν του αφαιρείται όμως το δικαίωμα να το κάνει. Απλά ο ζημιωθείς με βάση το συγκεκριμένο άρθρο αποκτά απευθείας αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον του ασφαλιστή. Η επιφύλαξη δε του εδαφίου 1, όπου αναφέρεται στην περίπτωση που στη διαδικασία θα πρέπει να συμμετέχουν τόσο ο ασφαλισμένος όσο και ο ασφαλιστής, θα μπορούσε να λεχθεί πως υποστηρίζει ότι σε κάθε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να εναχθούν είτε ο καθένας ξεχωριστά είτε και οι δύο. Συνεπώς εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγόμενων 1 και 2 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα ως η παράγραφος 15 Α και Β της Έκθεσης Απαίτησης. Τα έξοδα της αγωγής, συμπεριλαμβανομένων και των εξόδων της επίδικης αίτησης, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον των εναγόμενων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από το πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο