Αναφορικά με τoν Φιλίππου, Αρ. Αίτησης ΔΑΟ 21/19, 9/12/2020

(1)έτους από την έκδοση του διατάγματος και να προβάλουν έναν ή περισσότερους εκ των συγκεκριμένων λόγων που καθορίζονται στο εδάφιο 3 του άρθρου

1. Οι Πιστωτές στην προκειμένη περίπτωση προωθούν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: 1) Το καθορισμένο επιλέξιμο χρέος που αφορά την πρώην Συνεργατική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ, δεν έχει καταστεί πληρωτέο και/ή δεν έχει τερματιστεί και/ή λήξει και σύμφωνα με το Άρθρο 10 του Νόμου δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθεί στην έκδοση του Διατάγματος Απαλλαγής Οφειλών. 2) Η αίτηση για έκδοση Διατάγματος Απαλλαγής Οφειλών αντίκειται και/ή καταστρατηγεί το άρθρο 10 του Νόμου 65(I)
2. 3) Ο Χρεώστης είναι σε θέση να πληρώσει τα χρέη του και είναι φερέγγυο άτομο. 4) ............. 5) Δεν πληρούνταν τα κριτήρια επιλεξιμότητας που προβλέπονται σύμφωνα με τις Διατάξεις του Εδαφίου

(2)του Άρθρου 11 του Νόμου 65(Ι)/2015 όταν υπέβαλλε την αίτηση του για έκδοση του ΔΑΟ, δυνάμει του άρθρου 12 του Νόμου 65(Ι)/2015 έως του 2018 με αποτέλεσμα το Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών ημερομηνίας 11/11/2019. 6) Δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες, που προβλέπονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφαλαίου I του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου του 2015 (Ν. 65(Ι)/2015), με αποτέλεσμα το Δικαστήριο εσφαλμένα να εκδώσει το Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών και ως εκ τούτου, οι Πιστωτές υπέστησαν ή θα υποστούν σημαντική ζημιά. 7) Η αίτηση για έκδοση Διατάγματος Απαλλαγής Οφειλών είναι νομικά και ουσιαστικά παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή αδικαιολόγητη και/ή αντίθετη με τον Νόμο 65(Ι)/2015 ως αυτός τροποποιήθηκε, τον Διαδικαστικό Κανονισμό του 2016 και την πρακτική του Δικαστηρίου. 8) Οι προϋποθέσεις του Νόμου 65(Ι)/2015 έως του 2018 για έκδοση του Διατάγματος ημερομηνίας 11/11/2019 έκδηλα δεν πληρούντο. 9) Το Διάταγμα ημερομηνίας 11/11/2019 θα πρέπει να ακυρωθεί, αφού η έκδοση του στηρίχθηκε σε εσφαλμένα δεδομένα που ήταν αντίθετα με τις πρόνοιες και προϋποθέσεις του Νόμου 65(Ι)/2015 ως αυτός τροποποιήθηκε. Και ευθέως αναφέρω πως οι λόγοι ένστασης 1, 2, 3, 5 και 6, με εξαίρεση μόνον μέρος του λόγου ένστασης 6 που αναφέρεται πιο κάτω, εμπίπτουν στους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 20

(3)και συγκεκριμένα αφορούν στην ουσία το κατά πόσο ο χρεώστης πληρούσε τα κριτήρια επιλεξιμότητας και περαιτέρω κατά πόσο τηρήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφαλαίου Ι του Τρίτου Μέρους του Νόμου. Εξαίρεση κατά την κρίση μου αποτελεί το μέρος του 6ου λόγου ένστασης που αναφέρεται σε ζημιά των πιστωτών, κάτι που δεν μπορεί να εξεταστεί. Οι λόγοι ένστασης που μπορούν να προβληθούν καθορίζονται αυστηρά / περιοριστικά στο εν λόγω άρθρο του νόμου και μόνον γι' αυτούς χωρεί ένσταση. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δε οι λόγοι ένστασης 7, 8 και 9 λόγω γενικότητας δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί και απορρίπτονται. Σημειώνεται επίσης εδώ ότι δια της γραπτής τους αγόρευσης οι πιστωτές έχουν εγκαταλείψει τον 4ο λόγο ένστασης (βλ. στη σελ.2, υπό τον τίτλο ανάλυση λόγων ένστασης), ήτοι περί ουσιώδους παράλειψης/ανακρίβειας στην βεβαίωση της Υπηρεσίας Αφερεγγυότητας, και συναφώς αυτός δεν θα με απασχολήσει. Συνεπώς ούτε και όσα αναφέρει ο Καρακόκκινος (βλ. αμέσως πιο κάτω) στην ένορκη του δήλωση για το θέμα αυτό. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Καρακόκκινου, προϊστάμενου της Υπηρεσίας Διαχείρισης Πλαισίου Αφερεγγυότητας και είναι εξουσιοδοτημένος από τους Πιστωτές να προβεί στην ένορκη δήλωση. Αναφέρει δε ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα λόγω της θέσης που κατέχει καθώς και από έγγραφα που έχει στην κατοχή του, ενώ για νομικά θέματα έχει λάβει νομική συμβουλή από τους δικηγόρους τους. Στη συνέχεια σημειώνει τις αλλαγές που επήλθαν με τη μεταφορά από το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου-Λάρνακας Λτδ προς τη Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Λτδ όλων ανεξαιρέτως των στοιχείων του ενεργητικού και παθητικού του, αλλά και τις μετονομασίες που επήλθαν εν τω μεταξύ μέχρι την ονομασία σε Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ (ΣΕΔΙΠΕΣ), μητρική της ΚΕΔΙΠΕΣ που είναι οι ενιστάμενοι στην παρούσα. Ακολούθως, αναφέρει ότι η συμφωνία ημερ. 02/02/15 με αρ. λογαριασμού XXXXX084-7, από την οποία προέκυπτε το καθορισμένο ισχυριζόμενο επιλέξιμο χρέος δεν έχει τερματιστεί και λήξει και εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ. Περαιτέρω αυτό δεν έχει καταστεί πληρωτέο κατά τον ουσιώδη κρίσιμο χρόνο, ήτοι κατά την ημερομηνία υποβολής της αίτησης για ΔΑΟ στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας στις 22/06/16 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί και ορισθεί ως χρέος δυνάμει του άρθρου 10 του Νόμου και κατ' επέκταση επιλέξιμο χρέος. Εξ' όσων τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του, η σχετική νομοθεσία, κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησης του χρεώστη, προνοούσε ότι χρέος σε σχέση με χρεώστη σημαίνει χρέος για πραγματικά εξακριβωμένο ποσό το οποίο, κατά την ημερομηνία της αιτήσεως, είναι πληρωτέο άμεσα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν ίσχυε και το επίδικο χρέος δεν μπορεί να ορισθεί ως επιλέξιμο χρέος. Εξηγεί δε περαιτέρω τη θέση του αυτή. Περαιτέρω αναφέρει ότι δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονται σύμφωνα με τις διατάξεις του Κεφαλαίου Ι του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου του 2015 (Ν. 65(Ι)/2015), με αποτέλεσμα το Δικαστήριο εσφαλμένα να εκδώσει το Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών. Συγκεκριμένα, δεν τηρήθηκαν οι διαδικασίες από τα εμπλεκόμενα μέρη, εφόσον δεν έγινε η δέουσα έρευνα και η διερεύνηση ούτε ζητήθηκαν τα απαραίτητα έγγραφα που αφορούν το χρέος και κατά πόσο το χρέος ήταν άμεσα πληρωτέο και απαιτητό. Τέλος, αναφέρει ότι σύμφωνα με το Άρθρο 12 του Νόμου σε συνδυασμό με το Άρθρο 11 του Νόμου, ο Χρεώστης δεν πληρούσε, όταν υπέβαλλε την αίτηση σε έντυπο ΚΠΟΣ της Υπηρεσίας Αφερεγγυότητας, για την έκδοση του ΔΑΟ τα κριτήρια επιλεξιμότητας και ως εκ τούτου αδικαιολόγητα συμπεριλήφθηκε σαν καθορισμένο χρέος στην αίτηση του Χρεώστη, η οφειλή ύψους €5,519.- προς το πρώην Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αμμοχώστου - Λάρνακας Λτδ. Για την έκδοση του ΔΑΟ, ο Χρεώστης πρέπει να έχει καθαρό διαθέσιμο εισόδημα, που υπολογίζεται σύμφωνα με το εδάφιο

(3)του άρθρου 11 του Νόμου, διακόσια ευρώ

(200)ή λιγότερο, ως επίσης και να εξακολουθήσει ο Χρεώστης να είναι αφερέγγυος εντός ενός έτους από την υποβολή της αίτησης του στην υπηρεσία αφερεγγυότητας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, με βάση τους υπολογισμούς στους οποίους αναφέρθηκε σε άλλο σημείο της ένορκης του δήλωσης, το καθαρό διαθέσιμο εισόδημα του Χρεώστη που προκύπτει, υπολογίζεται σε ποσό μεγαλύτερο του ποσού που ρητά προνοεί ο Νόμος, ήτοι μεγαλύτερο των 200 μηνιαίως. Αυτό διότι ο τρόπος υπολογισμού του καθαρού διαθέσιμου εισοδήματος του Χρεώστη από την Υπηρεσία Αφερεγγυότητας ήταν εσφαλμένος καθότι δεν λήφθηκαν υπόψη εισοδήματα τα οποία ήταν διαθέσιμα στον υπολογισμό του εισοδήματος του Χρεώστη με βάση τον Νόμο και ως εκ τούτου η αφερεγγυότητα του παραμένει ατεκμηρίωτη. Ως εκ των ανωτέρω ζητά την ακύρωση του ΔΑΟ ημερομηνίας 11.11.

1. Ο Χρεώστης, ο οποίος εκπροσωπείται από δικηγόρο, προέβη στην καταχώρηση ένορκης δήλωσης προς απάντηση στην ένσταση του πιστωτή. Είχε σημειώνεται το δικαίωμα αυτό με βάση τον Καν.9 (γ) του σχετικού Διαδικαστικού Κανονισμού του 2016, αρ.5/
2. Εις αυτήν αναφέρει ουσιαστικά ότι το χρέος ήταν επιλέξιμο με βάση το άρθρο 10 του Νόμου και εξηγεί περαιτέρω που βασίζει τη θέση του αυτή, ενώ αναφέρει περαιτέρω ότι πληρούσε τα κριτήρια και ορθώς θεωρήθηκε επιλέξιμος οφειλέτης καθότι διαφαίνεται τεκμηριωμένα από την οικονομική του κατάσταση και δυνατότητα η αφερεγγυότητα του και η πραγματική αδυναμία του να πληρώσει το χρέος. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των δύο πλευρών παρουσίασαν τις θέσεις τους μέσω γραπτών αγορεύσεων. Δεν χρειάζεται όμως να παραθέσω εδώ ότι οι συνήγοροι αναφέρουν με τις αγορεύσεις τους. Αρκούμαι εδώ να πω ότι οι αγορεύσεις έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης και θα γίνει αναφορά σε σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Το άρθρο 10 του Νόμου, ως ισχύει σήμερα αλλά και ως ίσχυε κατά την ημέρα υποβολής της αίτησης και ακολούθως κατά την έκδοση του διατάγματος ημερ. 11/11/19, προνοεί ότι «χρέος» σε σχέση με χρεώστη, σημαίνει χρέος για εκκαθαρισμένο ποσό το οποίο, κατά την ημερομηνία αίτησης, έχει καταστεί πληρωτέο. Ας σημειωθεί ότι με βάση το άρθρο 10 «ημερομηνία αίτησης» σημαίνει την ημερομηνία κατά την οποία υποβάλλεται αίτηση για Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου
3. Το άρθρο 16 δε προνοεί για την καταχώρηση της αίτησης στο Δικαστήριο για έκδοση διατάγματος απαλλαγής οφειλών (ΔΑΟ). Άρα, όταν στον ορισμό του χρέους πιο πάνω αναφέρεται «κατά την ημερομηνία αίτησης», ενδιαφέρει η ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης στο Δικαστήριο για έκδοση διατάγματος απαλλαγής οφειλών (ΔΑΟ) και όχι η ημερομηνία υποβολής αίτησης από τον χρεώστη στην υπηρεσία αφερεγγυότητας. Mε αυτά υπόψη, διαπιστώνεται ότι ακριβώς στο πιο πάνω σημείο έγκειται το λάθος της πλευράς των πιστωτών και γι' αυτό τόσο στην ένορκη δήλωση του Καρακόκκινου (βλ. παρ.12 και 13) όσο και στην αγόρευση των συνηγόρων των πιστωτών αναφέρεται ότι χρέος σημαίνει πραγματικά εξακριβωμένο ποσό το οποίο, κατά την ημέρα της αιτήσεως, είναι πληρωτέο άμεσα. Πιο συγκεκριμένα, επειδή θεώρησαν ότι η φράση «κατά την ημερομηνία αίτησης» στον ορισμό του χρέους αναφέρεται στην ημερομηνία υποβολής της αίτησης από τον χρεώστη στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας, που εδώ έγινε τον Ιούνιο του 2016, παραπέμπουν και στην ερμηνεία του όρου χρέος που ίσχυε πριν την τροποποίηση του με το Ν.85(Ι)/
4. Εξάλλου θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε πολλά σημεία της ένορκης του δήλωσης ο Καρακόκκινος επαναλαμβάνει την ημερομηνία 22/06/16 (βλ. για παράδειγμα τις παραγράφους 16, 17 και 21), θεωρώντας την ως τον ουσιώδη χρόνο για σκοπούς της παρούσας, και βεβαίως το ίδιο συμβαίνει στην γραπτή αγόρευση των πιστωτών. Άρα προκύπτει ότι οι πιστωτές ξεκινούν με λανθασμένο υπόβαθρο ως προς το τι σημαίνει χρέος και βεβαίως τα επιχειρήματα τους όπως είναι λογικό αναπτύσσονται επί τη βάση τούτου του λανθασμένου υπόβαθρου. Όμως, ανεξάρτητα τούτου, κατά την κρίση μου το παράπονο τους ότι στην προκειμένη περίπτωση, κατά την υποβολή της αίτησης ΔΑΟ από τον χρεώστη, δεν υπήρχε χρέος εν τη εννοία του άρθρου 10 του Νόμου και κατ' επέκταση δεν υπήρχε επιλέξιμο χρέος ευσταθεί. Αναφέρω πως δεν έχει διαφύγει του Δικαστηρίου ότι με βάση την κατάσταση λογαριασμού, τεκμ. 6 στην ένορκη δήλωση του Καρακόκκινου, τον Ιούλιο 2015, Απρίλιο 2016, αλλά και τον Μαίο και Ιούνιο 2017 (στις δύο τελευταίες δεν κάνουν αναφορά οι πιστωτές) φαίνεται να έχουν σταλεί επιστολές καθυστερήσεων. Τέτοιες επιστολές σημειώνω δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να μελετηθεί το περιεχόμενο τους, ούτε όμως είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με την αίτηση ΔΑΟ. Επίσης καμία πλευρά δεν έχει κάνει αναφορά στο συγκεκριμένο περιεχόμενο αυτών των επιστολών. Άρα το Δικαστήριο δέχεται ως προς το περιεχόμενο τους αυτό που ο χρέωστης αναφέρει στην παράγραφο 9 VII. της ένορκης του δήλωσης, και παρέμεινε αναντίλεκτο, ότι δηλαδή με τις επιστολές τον προειδοποιούσαν ότι έχει καθυστερήσεις. Επίσης δεν διαφεύγει ότι με βάση τους όρους της συμφωνίας δανείου (βλ. τεκμ.5 στην ένορκη δήλωση του Καρακόκκινου), παράλειψη ή άρνηση του χρεώστη να καταβάλει ολόκληρη ή μέρος οποιασδήποτε από τις δόσεις που συμφωνήθηκαν κατά τις καθορισμένες ημερομηνίες ή μόλις οι πιστωτές απαιτήσουν οποιαδήποτε πληρωμή, καθιστούν το δάνειο ή οποιοδήποτε υπόλοιπο του αμέσως ληξιπρόθεσμο και απαιτητό και παρέχει το δικαίωμα στους πιστωτές όπως απαιτήσουν και εισπράξουν ολόκληρο το δάνειο. Οι πιστωτές έχουν δε δικαίωμα να τερματίσουν τη συμφωνία και να αξιώσουν με δικαστικά μέτρα ή με παραπομπή σε διαιτησία οποιοδήποτε οφειλόμενο υπόλοιπο. Σχετικά παραπέμπω στους όρους 13.1 και 13.2 της συμφωνίας. Συνεπώς οι πιστωτές έχουν προειδοποιήσει μεν τον χρεώστη για καθυστερήσεις (ποιες περιόδους αφορούσαν και ποια ποσά συγκεκριμένα είναι άγνωστο), όμως από την άλλη δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι οι πιστωτές θεώρησαν σε οποιοδήποτε χρόνο ληξιπρόθεσμο και απαιτητό το δάνειο και άσκησαν το δικαίωμα τους να απαιτήσουν εξόφληση ολόκληρου του δανείου. Είναι δε παραδεκτό ότι δεν έχουν προβεί σε τερματισμό. Και προσθέτω ότι προφανώς ο λόγος που δεν άσκησαν τα δικαιώματα τους με βάση τους όρους της συμφωνίας προκύπτει από την ίδια την κατάσταση λογαριασμού, τεκμ.6 στην ένορκη δήλωση Καρακόκκινου. Αυτός δεν είναι βέβαια άλλος από το γεγονός ότι ο χρεώστης, παρά τις όποιες κατά καιρούς καθυστερήσεις, κατέβαλλε ανελλιπώς διάφορα ποσά έναντι του χρέους του. Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι μετά την τελευταία επιστολή προειδοποίησης τον Ιούνιο 2017 και μέχρι τον Δεκέμβριο 2019, πλην του Ιούλη του 2017 που κατέβαλε €200.- και τον Σεπτέμβρη του 2017 που κατέβαλε €130, κάθε μήνα κατέβαλλε ποσό €100.-. Παρεμβάλλω ότι με βάση τη συμφωνία η μηνιαία δόση που θα έπρεπε να καταβάλλει από 05/04/16 ήταν €106.-, ενώ προηγουμένως ήταν €55.- (βλ. τον όρο 1.6). Λέγοντας αυτά, παρατηρώ ότι πριν την καταχώρηση της αίτησης ΔΑΟ, κατά τον χρόνο καταχώρησης της στις 24/09/19 αλλά και μετά την έκδοση του διατάγματος στις 11/11/19, ο χρεώστης κατέβαλλε στην ουσία κανονικά τις δόσεις του. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που μετά τον Ιούνιο του 2017 δεν έλαβε άλλη επιστολή για καθυστερήσεις. Εν πάση περιπτώσει στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί σε καμία περίπτωση θεωρώ κάποιος να επιχειρηματολογήσει, με τα δεδομένα της υπόθεσης, ότι κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης ΔΑΟ το επίδικο χρέος κατέστη πληρωτέο. Αντίθετα, η συμφωνία δανείου προκύπτει να ήταν σε πλήρη ισχύ, οι δόσεις καταβάλλονταν κανονικά (ελαφρώς μειωμένες κατά €6) και σαφώς δεν έχω ικανοποιηθεί από τα στοιχεία που η Υπηρεσία Αφερεγγυότητας έχει εξασφαλίσει ασκώντας τις εξουσίες που της παρέχει ο Νόμος και σύμφωνα με τη βεβαίωση της, τεκμ. Στ στην αίτηση για έκδοση του ΔΑΟ (άρθρο 16

(6)του Νόμου), ότι το ποσό ήταν άμεσα πληρωτέο. Η ένσταση συνεπώς θα πρέπει να επιτύχει. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, θα πω εδώ μόνον για σκοπούς πληρότητας, πολύ επιγραμματικά, ότι η άλλη θέση που προβάλλεται στην αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων των πιστωτών, ότι δηλαδή δεν προκύπτει ο χρεώστης να ήταν αφερέγγυο πρόσωπο δυνάμει όσων προβλέπονται στο άρθρο 11

(2)(δ) του Νόμου, εκτός του ότι πάλιν για τα επιχειρήματα τους λαμβάνουν υπόψη σαν ουσιώδη χρόνο την ημερομηνία υποβολής της αίτησης του χρεώστη στην υπηρεσία αφερεγγυότητας και άρα υπάρχει ένα προβληματικό υπόβαθρο, με ανάλογη κατάληξη, σε κάθε περίπτωση αναφέρω ότι εκ πρώτης δεν φαίνεται να προβάλλουν πειστικά οτιδήποτε για να στηρίξουν τη θέση τους. Αν και εδώ οφείλω να παρατηρήσω, χωρίς να χρειάζεται να επεκταθώ περαιτέρω, ότι δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ να βασιστώ με ασφάλεια στα όσα ο χρεώστης αναφέρει, ο οποίος σημειώνεται στην ένορκη δήλωση που καταχώρησε στην παρούσα ημερ.30/09/20 αναφέρει ότι από το 2012 είναι άνεργος, με άσχημη οικονομική κατάσταση, κάτι που τον ανάγκασε να δανείζεται χρήματα από συγγενικά πρόσωπα, και σοβαρά προβλήματα υγείας, και επικαλείται όλα αυτά για να πείσει ότι καλώς εκδόθηκε το ΔΑΟ, κατόπιν αίτησης του στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας τον Ιούνιο του 2016, όμως την ίδια στιγμή στις 02/02/15, προκειμένου να εξασφαλίσει δάνειο, διαβεβαίωνε τους εδώ πιστωτές ότι τους έδωσε κάθε αναγκαία πληροφορία αναφορικά με την αληθή και πραγματική του οικονομική κατάσταση και ότι οι υποχρεώσεις του δεν τον καθιστούν υπερχρεωμένο πρόσωπο και ότι είναι σε θέση να εξοφλήσει το δάνειο με τα εισοδήματα του. Σχετικά παραπέμπω στους όρους 3.1 και 3.3 της συμφωνίας δανείου. Συναφώς η ένσταση γίνεται αποδεκτή και στην έκταση που το διάταγμα (ΔΑΟ) ημερ.11/11/19 αφορά το επίδικο χρέος ακυρώνεται. Τα έξοδα της ένστασης επιδικάζονται υπέρ των πιστωτών και εναντίον του χρεώστη, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα €2.000-10.000.- (βλ. Καν.34 του Διαδικαστικού Κανονισμού 5/16). Δίνονται οδηγίες όπως η παρούσα απόφαση κοινοποιηθεί μέσω του αρμόδιου Πρωτοκολλητή στην Υπηρεσία Αφερεγγυότητας, Κλάδος Πτωχεύσεων και Εκκαθαρίσεων Εταιρειών, τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, Λευκωσία. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο