Warner Trust Ltd κ.α. ν. Πετρίδης, Αρ. Αγωγής: 1802/2019, 20/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A99 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1802/2019 ΜΕΤΑΞΥ:
- Warner Trust Ltd
- ..... Δίγκλης Ενάγοντες -και- .... Πετρίδης Εναγόμενου ---------------------------------------------------------------- Αίτηση των Εναγόντων ημερομηνίας 18/11/19 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων Ημερομηνία: 20 Νοεμβρίου 2020 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: (Δεν υπήρξε φυσική παρουσία των ευπαίδευτων συνηγόρων) Για τους Ενάγοντες 1 και 2 - Αιτητές : Ανδρέου, Χατζη Χριστοφής ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση : Κλεόπα & Παρασκευά ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγικά Οι ενάγοντες 1 και 2 - αιτητές (στο εξής οι ενάγοντες) με ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα που καταχώρησαν στις 18/11/19 αξιώνουν εναντίον του εναγόμενου - καθ'ου η αίτηση (στο εξής ο εναγόμενος) διάταγμα με το οποίο να δηλώνεται ότι ο εναγόμενος επεμβαίνει παράνομα επί της αναφερόμενης πέργολας του διαμερίσματος τους και διάταγμα που να τον διατάζει να άρει την παράνομη επέμβαση, διάταγμα που να του απαγορεύει να παρενοχλεί τους ενάγοντες και να πλησιάζει τον ενάγοντα 2, καθώς επίσης αποζημιώσεις και ή ονομαστικές αποζημιώσεις συνεπεία παράνομης επέμβασης, νόμιμο τόκο και έξοδα. Στις 18/11/19 καταχωρίστηκε επίσης η επίδικη δια κλήσεως αίτηση. Κατόπιν επίδοσης δε του κλητηρίου εντάλματος και της αίτησης, ο εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης δια δικηγόρου και ζήτησε χρόνο να καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση, κάτι που έπραξε στις 29/05/
- Η Επίδικη Αίτηση Με την αίτηση τους οι ενάγοντες ζητούν: «Α. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει ή/και να απαγορεύει στον Εναγόμενο - Καθ' ου η Αίτηση να επεμβαίνει παράνομα επί της περιουσίας της Ενάγουσας - Αιτήτριας αρ. 1 βαδίζοντας επί του σκεπάστρου της πέργολας που βρίσκεται στην πίσω αυλή του διαμερίσματος με αρ. 2 της Ενάγουσας - Αιτήτριας αρ. 1 με αρ. 2 στο συγκρότημα διαμερισμάτων XXXXX, Block A στη Λεωφόρο XXXXX (XXXXX) στη Λάρνακα μέχρι την τελική εκδίκαση της παρούσας αγωγής ή/και την λήψη νεότερων διαταγών του Δικαστηρίου. Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να απαγορεύει στον Εναγόμενο να πλησιάζει τον Ενάγοντα αρ.2 σε απόσταση μικρότερη των δέκα μέτρων μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής αυτής ή/και μέχρι τη λήψη νεωτέρων διαταγών από το Δικαστήριο. » Η αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60(άρθρο 32), στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4 - 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.48 Θ.1, 9, στη νομολογία, στις γενικές αρχές έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148, άρθρα 26 και 43, στα άρθρα 15 και 23 του Συντάγματος, στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στους Κανόνες τις επιείκειας (equity) και στις Συμφυείς Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Ενάγοντα 2, ο οποίος είναι και διευθυντής της ενάγουσας 1, καθώς επίσης από συμπληρωματική ΕΔ του ίδιου προσώπου η οποία καταχωρήθηκε κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου. Ο ενάγοντας 2 ισχυρίζεται ουσιαστικά ότι αφενός ο εναγόμενος από τον Ιούνιο του 2018 χωρίς άδεια επεμβαίνει παράνομα στο διαμέρισμα των εναγόντων 1, όπου διαμένει ο ίδιος, βαδίζοντας επί τους σκεπάστρου της πέργολας που βρίσκεται στην πίσω αυλή, κάτι που εγκυμονεί κίνδυνο πρόκλησης ζημιών ή τραυματισμών από πιθανή κατάρρευση της πέργολας, και αφετέρου ότι από τον Σεπτέμβριο του 2019 ο εναγόμενος τον ενοχλεί συνεχώς δημιουργώντας του συνεχώς προβλήματα στην ειρηνική απόλαυση της ιδιωτικής του ζωής και κατοικίας. Η Ένσταση Ο εναγόμενος με την ένσταση του προβάλλει 9 λόγους ένστασης. Είναι πιο συγκεκριμένα οι ακόλουθοι:
- Δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος για τον οποίο θα δικαιολογείτο η παροχή από το Σεβαστό Δικαστήριο της αιτούμενης θεραπείας.
- Η αίτηση είναι ουσίας και νομώ αβάσιμη και περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς.
- Η αίτηση γίνεται καταχρηστικά και κακόπιστα και/ή η αίτηση των Εναγόντων είναι καταχρηστική, παραπλανητική και ανεπίτρεπτη.
- Η ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση των Εναγόντων - Αιτητών, είναι γενική και/ή ασαφής και/ή αναιτιολόγητη και δεν στηρίζουν τους ισχυρισμούς τους σε βάσιμα στοιχεία και/ή δεν προσέφεραν οποιαδήποτε τεκμήρια και/ή στοιχεία προς θεμελίωση των ισχυρισμών και/ή αξιώσεών τους και/ή δεν προσφέρει την απαραίτητη μαρτυρία προς στήριξη της Αιτήσεως των Εναγόντων και ως εκ τούτου είναι η θέση μας ότι δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο και/ή το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την αίτηση των Εναγόντων.
- Οι Ενάγοντες δεν προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου με «καθαρά χέρια».
- Η αίτηση στερείται του αναγκαίου πραγματικού υπόβαθρου για την χορήγηση των αιτούμενων Διαταγμάτων.
- Οι Ενάγοντες/Αιτητές δεν έχουν αποκαλύψει όλα τα ουσιώδη στοιχεία και/ή γεγονότα και/ή έχουν προβάλει ανακρίβειες και/ή αναλήθειες στην αίτηση τους.
- Στην αίτηση και στην ένορκο δήλωση που την υποστηρίζει δεν υπάρχουν γεγονότα και/ή μαρτυρία που να δείχνουν ότι πληρούνται οι, εκ του νόμου και/ή εκ της νομολογίας, απαραίτητες προϋποθέσεις για την έκδοση των Αιτούμενων Διαταγμάτων.
- Στην αίτηση ή στην ένορκο δήλωση τους οι Αιτητές δεν καταδεικνύουν ότι είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η Ένσταση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60άρθρο 32, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ 6 αρ 4 έως 9, στη Δ.39 Θ.1 και 2, Δ.48 Θ.1 έως 9, Δ.57 και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 26 και 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ 148, στα άρθρα 13, 15, 19 και 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα άρθρα 8 και 10 της ΕΣΔΑ στις αρχές της επιείκειας, της φυσικής Δικαιοσύνης και του κοινοδικαίου, στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Εναγόμενου. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται ουσιαστικά ότι περπάτησε 2 φορές στην πέργολα για να απομακρύνει νεκρά ζώα και ακαθαρσίες, ενώ κατά τα λοιπά αρνείται τους ισχυρισμούς του ενάγοντα
- Προβάλλει δε τους δικούς του ισχυρισμούς. Οι Εισηγήσεις των Δικηγόρων Οι συνήγοροι των διαδίκων μέσω γραπτών αγορεύσεων παρουσίασαν στο δικαστήριο την επιχειρηματολογία τους και αναφέρθηκαν και σε νομολογία επί του θέματος. Το Δικαστήριο έχει σημειώνω μελετήσει πολύ προσεκτικά τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, δεν κρίνεται όμως σκόπιμο να επαναληφθούν εδώ όσα αναφέρουν. Θα γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εάν τούτο κριθεί αναγκαίο. Νομικές Αρχές Έκδοσης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων - Άρθρο 32, Ν.14/60 Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 * του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60, είναι οι ακόλουθες: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και (γ) Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557 και Papapetrou Bros Ltd v. Αντρούλλας Παπαπέτρου,
(2003)1 ΑΑΔ 741). * 32.-
(1)Τηρoυμέvoυ oιoυδήπoτε διαδικαστικoύ καvovισμoύ έκαστov δικαστήριov, εv τη ασκήσει της πoλιτικής αυτoύ δικαιoδoσίας, δύvαται vα εκδίδη απαγoρευτικόv διάταγμα (παρεμπίπτov, διηvεκές, ή πρoστακτικόv) ή vα διoρίζη παραλήπτηv εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας τo δικαστήριov κρίvει τoύτo δίκαιov ή πρόσφoρov, καίτoι δεv αξιoύvται ή χoρηγoύvται oμoύ μετ' αυτoύ απoζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νoείται ότι παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα δεv θα εκδίδεται εκτός εάv τo δικαστήριov ικαvoπoιηθή ότι υπάρχει σoβαρόv ζήτημα πρoς εκδίκασιv κατά τηv επ' ακρoατηρίoυ διαδικασίαv, ότι υπάρχει πιθαvότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιoύται εις θεραπείαv, και ότι εκτός εάv εκδoθή παρεμπίπτov απαγoρευτικόv διάταγμα, θα είvαι δύσκoλov ή αδύvατov vα απovεμηθή πλήρης δικαιoσύvη εις μεταγεvέστερov στάδιov. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο δίκαιο και εύλογο είναι να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. (βλ. Odysseos πιο πάνω και Χριστοφή Κουνούνα v. C. & A. Simonos Ltd,
(2002)1 ΑΑΔ 1361). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Κώστα Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 ΑΑΔ 1235). Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos πιο πάνω). Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos πιο πάνω). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 και Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν. Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 1653). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2011, 13/6/2013). Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δε μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, στη σελ. 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν. Παναγίδου κ.α.
(2001)1 ΑΑΔ 396). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co.
(1997)1 AΑΔ 1799). Αξιολόγηση Όσον αφορά τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 διαπιστώνω τα ακόλουθα: (α) Σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση Οι Ενάγοντες κατά την κρίση μου έχουν καταδείξει με την έκθεση απαίτησης τους και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι υπάρχει καλή αιτία αγωγής. Στηρίζουν την αξίωση τους για έκδοση διαταγμάτων και αποζημιώσεις αφενός σε παράνομη επέμβαση (βλ. το άρθρο 43 του Κεφ. 148) και αφετέρου σε παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντα 2 για ειρηνική απόλαυση της ιδιωτικής του ζωής και της κατοικίας του (βλ. τα άρθρα 15 και 23 του Συντάγματος και το άρθρο 8 της Ευρωπαικής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σε συνδυασμό με την Πολιτική Έφεση Αρ. 9931 Γιάλλουρος v. Νικολάου
(2001)1 ΑΑΔ 558, εις την οποία αναφέρθηκε ότι η παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων θεμελιώνουν αγώγιμο δικαίωμα ανεξάρτητα αν οι εν λόγω παραβιάσεις δεν συνιστούν αστικά αδικήματα με βάση τον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148). Παρεμβάλλω εδώ πως παρά την αναφορά στη νομική βάση της αίτησης του άρθρου 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, που αφορά το αστικό αδίκημα της επίθεσης, προκύπτει τόσο από την ΕΔ του ενάγοντα 2 όσο και εκ της αγόρευσης των δικηγόρων των εναγόντων ότι δεν προωθείται θέση περί διάπραξης επίθεσης σε βάρος του ενάγοντα 2 με οποιοδήποτε τρόπο. Στο στάδιο αυτό αρκεί μόνο να καταδειχθεί ότι υφίσταται καλή αιτία αγωγής. Κρίνω επομένως ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. (β) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Όσον αφορά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και χωρίς σε καμία περίπτωση να αποφασίζω επί αντικρουόμενων ισχυρισμών ή να υπεισέρχομαι σε αξιολόγηση της μαρτυρίας (πλην μόνον στον βαθμό που απαιτείται για να αποφασιστεί η παρούσα) ή σε εξαγωγή οποιουδήποτε τελικού συμπεράσματος, κρίνω ως ακολούθως: i. Για την παράνομη επέμβαση οι ενάγοντες έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Εξηγώ. - Θέση των εναγόντων είναι πως ο εναγόμενος από τον Ιούνιο του 2018 περίπου, χωρίς την άδεια τους, επεμβαίνει παράνομα επί του διαμερίσματος τους βαδίζοντας επί του σκεπάστρου της πέργολας που βρίσκεται στην πίσω αυλή ώστε να μετακινείται σε γειτονικό διαμέρισμα. - Ας σημειωθεί ότι ο εναγόμενος με επιστολή των δικηγόρων του ημερ. 27/09/18 έχει αρνηθεί αυτό το πράγμα (τεκμ. Δ στην ΕΔ του ενάγοντα 2), ενώ στην ΕΔ του παραδέχεται ότι ανέβηκε 2 φορές στην πέργολα αλλά, πολύ βολικά ομολογουμένως, ισχυρίζεται ότι αυτό έγινε μεταγενέστερα της επιστολής των δικηγόρων του. Ας σημειωθεί ότι πότε περίπου έγινε τούτο δεν αναφέρει. - Ως προς τη θέση του δε ότι αναγκάστηκε να ανέβει στην πέργολα τις 2 φορές που ισχυρίζεται για να απομακρύνει νεκρό γάτο και νεκρό πουλί αλλά και ακαθαρσίες, κρίνεται πάλιν πολύ βολική, όπως βολική κρίνεται η θέση περί απώλειας φωτογραφιών που είχε βγάλει για την «άθλια κατάσταση» που επικρατούσε στην πέργολα των εναγόντων. Πάντως φωτογραφίες που να δείχνουν νεκρά ζώα ή ακαθαρσίες επί της πέργολας ο εναγόμενος δεν έχει παρουσιάσει, αν και κατά την κρίση μου, γνωρίζοντας αυτός ήδη από τον Αύγουστο του 2018 τη θέση των εναγόντων μέσω της επιστολής των δικηγόρων τους ημερ. 09/08/18, η οποία του επιδόθηκε δια χειρός με ιδιώτη επιδότη (βλ. τεκμ. Α στην ΕΔ του ενάγοντα 2), αν υπήρχαν αυτά τα πράγματα που ισχυρίζεται, ως ζήτημα λογικής, θα έβγαλε και φωτογραφίες και θα ήταν σε θέση να τις παρουσιάσει. Ας σημειωθεί επίσης εδώ ότι η θέση του ενάγοντα 2 στη ΣΕΔ του ότι στη φωτογραφία τεκμ. Α, την οποία έβγαλε στις 26/09/19, φαίνεται ο εναγόμενος να στέκεται επί της πέργολας δεν έχει αμφισβητηθεί. Ποια η δικαιολογία λοιπόν του εναγόμενου για τη συγκεκριμένη ημερομηνία; - Να προσθέσω επίσης εδώ ότι η θέση του περί μεγάλης δυσκολίας να βαδίζει επί της πέργολας λόγω ηλικίας και προβλημάτων υγείας έστω και μια φορά και από την άλλη ότι παρά το ότι ήταν δύσκολο να κατέβει και να κινηθεί επί της πέργολας αναγκάστηκε να το πράξει τις δύο φορές που ισχυρίστηκε, αλλά και η γενική και αόριστη θέση στην παράγραφο 7 της ΕΔ του πως ζήτησε από τους ενάγοντες να καθαρίσουν την πέργολα και δεν το έπραξαν, χωρίς να δίνει άλλες λεπτομέρειες, συνδυαστικά με όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω προκαλούν ερωτηματικά για τη βασιμότητα της θέσης του γενικότερα. - Με αυτά υπόψη και λαμβάνοντας υπόψη ότι οι ενάγοντες «κατήγγειλαν» τη συμπεριφορά του εναγόμενου ήδη από τον Αύγουστο του 2018 με επιστολή των δικηγόρων τους και την επανέλαβαν επίσης με επιστολή των δικηγόρων τους στις 27/09/18, προβάλλουν την ίδια θέση με την ΕΔ του ενάγοντα 2, έχουν παρουσιάσει φωτογραφία ημερ. 26/09/19 με τον εναγόμενο να στέκεται στην πέργολα και επίσης κατήγγειλαν αυτή τη συμπεριφορά του εναγόμενου στην Αστυνομία στις 27/09/19, ενώ ο εναγόμενος έχει παραδεχτεί ότι περπάτησε στην πέργολα, θεωρώ ότι οι ενάγοντες έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Εδώ για όποια σημασία έχει υπενθυμίζω ότι σε υποθέσεις αυτής της φύσης το βάρος μετατίθεται στον Εναγόμενο να αποδείξει ότι η επέμβαση δεν είναι παράνομη (βλ. το άρθρο 43§2 του Κεφ. 148 και όπως αυτό έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση Β. Παπακόκκινου ν. Σμυρλή
(2001)1 Α.Α.Δ. 1653). ii. Για την παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντα 2 για ειρηνική απόλαυση της ιδιωτικής του ζωής και της κατοικίας του, αντίθετα με πιο πάνω, βρίσκω ότι δεν έχει καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Εξηγώ. Η μαρτυρία του ενάγοντα 2 στην παράγραφο 12 της ΕΔ του έχει ως εξής: "
- Πέραν της πιο πάνω συμπεριφοράς, ο Καθ' ού η Αίτηση από τον Σεπτέμβριο του 2019 με ενοχλεί δημιουργώντας μου συνεχώς προβλήματα στην ειρηνική απόλαυση της ιδιωτικής μου ζωής και κατοικίας. Συγκεκριμένα, ο Καθ' ου η Αίτηση μόλις με αντικρύσει στους χώρους του πιο πάνω αναφερόμενου συγκροτήματος διαμερισμάτων απευθύνεται σε εμένα με απρεπείς, υβριστικούς, μειωτικούς και ειρωνικούς χαρακτηρισμούς στην παρουσία γνωστών ή ακόμα και αγνώστων προσώπων." Επίσης στην παράγραφο 14 της ΕΔ του ανέφερε για τις 26/09/19 ότι ο εναγόμενος προέβη σε άσεμνες και αισχρές χειρονομίες προς τον ίδιο, ενώ όταν μπήκε στο διαμέρισμα του έβγαλε το παντελόνι και το εσώρουχο του και άρχισε να του φωνάζει να τον φωτογραφίσει γυμνό. Ο ενάγοντας 2 όμως δεν λέει τίποτε συγκεκριμένο και οι ισχυρισμοί του κρίνονται γενικοί και αόριστοι. Ως προς την κατ' ισχυρισμό συμπεριφορά του εναγόμενου δε στις 26/09/19 σχετικά είναι όσα αναφέρονται κατωτέρω. Εν πάση περιπτώσει ο εναγόμενος αρνείται αυτούς τους ισχυρισμούς και αντίθετα για τους λόγους που εξηγεί μιλά για προσωπικό μένος του ενάγοντα 2 προς το πρόσωπο του. Ας σημειωθεί ότι ο ενάγοντας 2, παρά το γεγονός ότι οι ενάγοντες ζήτησαν και καταχώρησαν ΣΕΔ, δεν διαψεύδει μέσω αυτής τη συγκεκριμένη συμπεριφορά που του αποδίδει ο εναγόμενος έναντι του. Δεν μου διαφεύγει βέβαια η αναφορά του εναγόμενου ότι έχει μιλήσει σε αρκετές περιπτώσεις στον ενάγοντα 2 με εκνευρισμό. Προσθέτει όμως ότι δεν έχει υπερβεί ποτέ τα όρια, ούτε έχει εξυβρίσει ποτέ τον ενάγοντα
- Λέγοντας αυτά και παρατηρώντας ότι ο ενάγοντας 2 ουδέν ανέφερε στα πλαίσια του παραπόνου που έκανε στην Αστυνομία στις 27/09/19 περί άσεμνων και αισχρών χειρονομιών κλπ του εναγόμενου την προηγούμενη μέρα (βλ. τεκμ. Β στη ΣΕΔ του ενάγοντα 2), κάτι που δημιουργεί αμφιβολίες ως προς τη βασιμότητα των όσων ανέφερε για τις 26/09/19, αποτελεί κατάληξη μου πως δεν έχουν τεθεί γεγονότα τέτοια ενώπιον του Δικαστηρίου ή και επαρκής και πλήρης μαρτυρία που να οδηγούν σε ορατή πιθανότητα επιτυχίας στον απαιτούμενο βαθμό (για τη συγκεκριμένη προϋπόθεση βλ. και το σύγγραμμα «Τα Διατάγματα» των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, σελ. 125-131). Ερχόμενος στην 3η προϋπόθεση, θα συμφωνήσω με την πλευρά των εναγόντων πως το γεγονός ότι ο εναγόμενος περπατά επί της πέργολας πράγματι εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης ζημιών ή τραυματισμών σε περίπτωση κατάρρευσης της. Αρκεί κάποιος θεωρώ να δει τη φωτογραφία τεκμ. Α στη ΣΕΔ του ενάγοντα 2 και αμέσως μπορεί να αντιληφθεί ότι ως ζήτημα λογικής σαφώς προκύπτει ο κίνδυνος αυτός είτε για την περιουσία των εναγόντων είτε για οποιοδήποτε πρόσωπο βρίσκεται κάτω από την πέργολα αλλά και για τον ίδιο τον εναγόμενο. Θεωρώ δε ότι θα πρέπει να αποτραπεί αυτός ο κίνδυνος και δεν θα ήταν δίκαιο να λεχθεί στους ενάγοντες ότι θα πρέπει πρώτα να τραυματιστεί για παράδειγμα κάποιος για να επιζητήσουν θεραπεία ως η επίδικη αίτηση τους ή ακόμα ότι ο όποιος τραυματισμός μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Συνεπώς κρίνω ότι πληρούται η συγκεκριμένη προϋπόθεση. Ίσως εκ του περισσού δε αναφέρω εδώ ότι εάν έβρισκα ότι πληρούται η 2η προϋπόθεση στην έκταση που η υπόθεση αφορά την παραβίαση των δικαιωμάτων του ενάγοντα 2, θα αποφαινόμουν ότι πληρούται η 3η προϋπόθεση προκειμένου να διασφαλιστεί ότι μέχρι το τέλος της αγωγής τουλάχιστον δεν τίθεται θέμα συνέχισης ή επιδείνωσης της κατάστασης. Με βάση τα πιο πάνω συνεπώς κρίνω ότι πληρούνται οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 στην έκταση που μιλούμε για την παράνομη επέμβαση. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω το Δικαστήριο αφού ικανοποιηθεί για την συνύπαρξη των τριών προϋποθέσεων, εξετάζει ακολούθως κατά πόσο θα ήταν δίκαιο και πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα ή να διατηρηθεί σε ισχύ το ήδη εκδοθέν μονομερώς προσωρινό διάταγμα, με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, το ισοζύγιο της ευχέρειας υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of convenience) ουσιαστικά αφορά στο ισοζύγιο του κινδύνου να δημιουργηθεί αδικία. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ισοζύγιο της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και έχοντας προβληματιστεί καταλήγω ότι το ισοζύγιο κλίνει υπέρ των εναγόντων για λόγους που σχετίζονται περισσότερο με την τρίτη προϋπόθεση ανωτέρω. Πριν αφήσω την απόφαση μου αναφέρω ότι έχοντας μελετήσει όλους τους λόγους ένστασης, δεν βρίσκω οτιδήποτε που θα μπορούσε βάσιμα να προβληθεί για να μην αποδοθεί η θεραπεία Α της αίτησης. Εξάλλου μέσα από όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω οι λόγοι ένστασης κρίνω πως έχουν απαντηθεί. Από την άλλη βεβαίως επαναλαμβάνεται πως στην έκταση που η αίτηση αφορά την αιτούμενη θεραπεία Β δεν πληρούται η 2η προϋπόθεση του άρθρου 32. Κατάληξη Εκδίδεται διάταγμα υπέρ των εναγόντων-αιτητών και εναντίον του εναγόμενου-καθ' ου η αίτηση ως η θεραπεία Α της αίτησης. Η θεραπεία Β της αίτησης απορρίπτεται. Τα έξοδα θα είναι προς όφελος των εναγόντων-αιτητών και σε βάρος του εναγόμενου-καθ' ου η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, μειωμένα όμως κατά το ήμισυ. (Υπ.) . ........... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο