ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΑΝΔΡΕΟΥ, Αρ. Αγ. 1375/02, 2/10/2020

(1)παράταση του χρόνου για ανανέωση ή και εκτέλεση δικαστικής απόφασης και

(2)παροχή άδειας ανανέωσης ή και εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ημερ.15/10/19 Ημερομηνία: 02 Οκτωβρίου 2020 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες/αιτητές: κ. Κότροφος για Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή & Σία ΔΕΠΕ Για εναγόμενο/καθ'ου η αίτηση: κα Jennifer Σαββοπούλου μαζί με κα Τσαλακού (τον χειρισμό είχε η τελευταία) ΑΠΟΦΑΣΗ Ενώπιον μου εκκρεμεί η αίτηση για

(1)παράταση του χρόνου για ανανέωση ή και εκτέλεση της δικαστικής απόφασης ημερ.10/02/2003 και

(2)παροχή άδειας ανανέωσης ή και εκτέλεσης της εν λόγω δικαστικής απόφασης. Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-4, 8 και 9, Δ.40 Θ.8 και Δ.57 Θ.2, υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Χ. Σωτηρίου, αλλά και από συμπληρωματική ΕΔ του ίδιου προσώπου. Αίτημα της πλευράς του καθ' ου η αίτηση στις 30/09/20 για παράταση του χρόνου καταχώρησης ένστασης απορρίφθηκε ως αδικαιολόγητο. Ακολούθως δόθηκε η ευκαιρία στους συνηγόρους αν επιθυμούσαν να αγορεύσουν. Ίσως εκ του περισσού, διευκρινίζεται ότι ενόψει της μη ύπαρξης ένστασης, η πλευρά του καθ'ου η αίτηση κλήθηκε αν επιθυμεί να αγορεύσει επί του περιεχομένου του φακέλου και επί νομικών σημείων. Έτσι έγινε. Οι δύο πλευρές προέβησαν σε σύντομες προφορικές αγορεύσεις. Όπως είναι φυσικό ο μεν συνήγορος των αιτητών υποστήριξε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκρίνει την αίτηση και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα, ενώ η ευπαίδευτη συνήγορος του καθ'ου η αίτηση ζήτησε την απόρριψη της αίτησης. Ας σημειωθεί ότι αργότερα την ίδια μέρα η ευπαίδευτη συνήγορος του καθ'ου η αίτηση απέστειλε ηλεκτρονικά τη σύνοψη της αγόρευσης της και της νομολογίας που επικαλέστηκε. Το ηλεκτρονικό μήνυμα τέθηκε εντός του φακέλου της υπόθεσης. Η νομολογία που αφορά στην χορήγηση άδειας για εκτέλεση απόφασης μετά την πάροδο της εκ του Νόμου προβλεπόμενης προθεσμίας είναι γνωστή και δεν θα την επαναλάβω. Οι δύο πλευρές εξάλλου έχουν παραπέμψει σε πλούσια νομολογία. Γίνεται ουσιαστικά μια εξισορρόπηση της ανάγκης για εκτέλεση της απόφασης από τη μια και από την άλλη της στάσης και συμπεριφοράς που έχει επιδείξει ο εξ αποφάσεως πιστωτής στο θέμα εκτέλεσης (βλ. μεταξύ άλλων MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ΟΠΩΣ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Π. Κ. κ.α., Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 219/2012, 31/1/2019 : «Το δικαστήριο παραχωρεί άδεια για λήψη μέτρων εκτέλεσης, ασκώντας προς τούτο διακριτική εξουσία, εφόσον ο εξ αποφάσεως πιστωτής καταδεικνύει, κατ' ελάχιστο, προς ικανοποίησή του, ότι εξακολουθεί να υφίσταται το εξ αποφάσεως χρέος ή οποιοδήποτε μέρος του, ότι δικαιολογημένα δεν έχουν αποδώσει τα μέτρα εκτέλεσης που ο ίδιος τυχόν να έχει λάβει εμπρόθεσμα, ώστε να καθίσταται αναγκαία η λήψη επιπρόσθετων μέτρων και ότι τα προτιθέμενα μέτρα δυνατό να οδηγήσουν στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Επιπρόσθετα, η αδράνεια εξ αποφάσεως πιστωτή στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας μετά την πάροδο δέκα ετών. Σε τέτοια περίπτωση, το εν λόγω δικαίωμα αντισταθμίζεται και με τυχόν μεταβολή των συνθηκών του εξ αποφάσεως χρεώστη, ώστε να διασφαλίζεται πως η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας δε θα του προκαλέσει οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό, (βλ. Duer v Frazer [2001] 1 All ER 249, σελίδα 255, The "Good Challenger" [2004] 1 Lloyd's Rep. 67, σελίδες 85 έως 86, και Ανδρέας Τρύφωνος ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 206/2012, 26.10.2017). Εξετάζοντας τώρα την επίδικη αίτηση αναφέρω τα εξής. Η δικαστική απόφαση στην παρούσα εκδόθηκε στις 10/02/03 και αφορούσε το ποσό των Λ.Κ.1000 με τόκο 8% από 10/02/03 μέχρι εξόφλησης, πλέον Λ.Κ.235,50 έξοδα με τόκο 8% επί ποσού Λ.Κ.221 από 12/04/02 μέχρι εξόφλησης. Δόθηκε δε εκ συμφώνου αναστολή εκτέλεσης της εν λόγω απόφασης από μήνα σε μήνα εφόσον ο καθ' ου η αίτηση από 01/03/03 πλήρωνε ποσό Λ.Κ.50.-. Οι αιτητές την περίοδο από Ιούνιο 2003 μέχρι τέλος Μαΐου 2008 έλαβαν μέτρα εκτέλεσης εναντίον του εναγόμενου καταχωρώντας αίτηση μηνιαίων δόσεων και ριτ κινητών (ως προς το ποια θεωρούνται ως μέτρα εκτέλεσης βλ. άρθρο 14

(1)του Κεφ.6). Στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης μηνιαίων δόσεων εκδόθηκε σημειώνεται διάταγμα για πληρωμή του χρέους με δόσεις εκ Λ.Κ.50 μηνιαίως. Στις 03/08/04 δε καταχώρησαν αίτηση είσπραξης καθυστερημένων δόσεων και εκδόθηκε διάταγμα για το ποσό των Λ.Κ.200, ενώ μέχρι τις 16/06/10 καταχώρησαν 4 ποινικές υποθέσεις για καταδολίευση (προς έκδοση ουσιαστικά διατάγματος πληρωμής καθυστερημένων δόσεων, το οποίο ακολούθως αν δεν υπάρξει συμμόρφωση εισπράττεται σαν χρηματική ποινή). Όλες οι προσπάθειες συνεπώς για είσπραξη σταματούν στα μέσα του 2010, παρά το γεγονός ότι το χρέος δεν εξοφλήθηκε. Η απόφαση να σημειωθεί δεν έχει ανανεωθεί από της εκδόσεως της. Δεν έκαναν ούτε αυτή την κίνηση όλα αυτά τα χρόνια οι αιτητές για να δείξουν αν μη τι άλλο το ενδιαφέρον τους και την πρόθεση τους να λάβουν μέτρα εκτέλεσης. Ας σημειωθεί ότι η ισχύς της επίδικης απόφασης ήταν για 6 χρόνια ήτοι μέχρι 10/02/

1. Οι αιτητές αποτάθηκαν δε στο Δικαστήριο για παροχή άδειας πέραν των 10 χρόνων από την εκπνοή της. Αναφέρεται δε για όποια σημασία έχει ότι από 09/09/11, κατόπιν τροποποίησης της Δ.40 Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η ισχύς μιας απόφασης αυξήθηκε σε 10 έτη, ενώ πρόσφατα και συγκεκριμένα από 27/03/20 αυξήθηκε σε 12 έτη. Από εκεί και πέρα όμως διαπιστώνω ότι ο Σωτηρίου στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει την αδράνεια των αιτητών (και ο ίδιος έτσι τη χαρακτηρίζει στην παράγραφο 9 της ΕΔ του) καταφεύγει, με κάθε σεβασμό λέω, σε γενικές και αόριστες αναφορές, χωρίς όμως να πείθει. Ο εναγόμενος, ισχυρίζεται γενικά και αόριστα, επισκέφθηκε το γραφείο τους και τους ζήτησε χρόνο να τακτοποιήσει την απόφαση. Ως προς το πότε έγινε αυτό λέει στη συμπληρωματική ΕΔ του ότι δεν μπορεί να το καθορίσει, ενώ προσθέτει, με τον ίδιο γενικό και αόριστο τρόπο, ότι τους επισκέφθηκε ή επικοινώνησε τηλεφωνικώς μαζί τους πολλές φορές. Ας σημειωθεί ότι οι αιτητές ουδέν αναφέρουν, σε αυτά τα πλαίσια, περί πληρωμής από τον εναγόμενο οιωνδήποτε ποσών έναντι της οφειλής του (όπως ήταν η περίπτωση για παράδειγμα στην Πολ. Εφ.11/13,
2. Biochemie Rose Ltd κ.α. v. Τράπεζας Κύπρου, ECLI:CY:AD:2018:A264, όπου ακριβώς οι εφεσείοντες, πέραν από τη σειρά μέτρων που έλαβε η τράπεζα, ζητούσαν παράταση χρόνου προς εξόφληση καταβάλλοντας παράλληλα διάφορα ποσά). Προκύπτει όμως και σοβαρή αντίφαση στη μαρτυρία του. Στις παρ. 13 και 14 της ΕΔ του λέει ότι οι ενάγοντες πληροφορήθηκαν ότι τώρα ο εναγόμενος μπορεί να καταβάλει το ποσό με μηνιαίες δόσεις και θα προχωρήσουν να λάβουν όλα τα επιτρεπόμενα από το νόμο μέτρα εκτέλεσης. Ας σημειωθεί ότι στη συμπληρωματική ΕΔ αναφέρει ότι είχαν δοθεί οδηγίες στους δικηγόρους τους να μην προχωρήσουν με περαιτέρω μέτρα με σκοπό να βοηθήσουν τον εναγόμενο, να μην τον καταστρέψουν και να του δοθεί λίγος χρόνος να τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις του. Παρεμβάλλω πως ούτε τι αναφέρουν ακριβώς οι εν λόγω πληροφορίες, ούτε σε ποιες υποχρεώσεις αναφέρεται και τι ακριβώς εννοεί, δεν εξηγεί. Ακολούθως, στη συμπληρωματική ΕΔ, αναφέρει ότι από τα στοιχεία του φακέλου ο εναγόμενος εργαζόταν κατά την έκδοση της απόφασης και δεδομένου ότι δεν έχει άλλη ενημέρωση περί του αντιθέτου καταλήγει ότι ο εναγόμενος εξακολουθεί να εργάζεται, η δε οικονομική του κατάσταση δεν αλλοιώθηκε και δύναται να καταβάλει το εξ' αποφάσεως χρέος του με μηνιαίες δόσεις. Τελικά τι ισχύει; Είχε άλλες υποχρεώσεις και τον άφησαν ήσυχο για να του δοθεί η ευκαιρία να τις τακτοποιήσει αφού δεν ήθελαν να τον καταστρέψουν ή τίποτε δεν έχει αλλάξει όσον αφορά την οικονομική του κατάσταση και ισχύει ότι ίσχυε προηγουμένως; Και αν η οικονομική του κατάσταση δεν αλλοιώθηκε γιατί όλη αυτή η αδράνεια και γιατί δεν ενήργησαν προηγουμένως, με δεδομένο μάλιστα ότι δεν πλήρωνε οτιδήποτε (βλ και την κατάσταση λογαριασμού στην ΕΔ Σωτηρίου για την περίοδο 01/01/15-11/10/19). Τέλος, να πω και το εξής. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι ο καθ'ου η αίτηση δεν θα υποστεί ζημιά γιατί η καθυστέρηση έγινε προς όφελος του και όχι προς ζημιά του (βλ. παρ.11 της ΕΔ Σωτηρίου). Αυτό όμως εκ πρώτης δεν μπορεί να θεωρηθεί βάσιμο. Διότι το χρέος του καθ'ου η αίτηση με τον τοκισμό του όλα αυτά τα χρόνια έχει φτάσει τις €6.646,30.- (βλ. την κατάσταση λογαριασμού στην ΕΔ Σωτηρίου) και συνεχίζει να τοκίζεται, άρα η υποχρέωση του έναντι των αιτητών αυξήθηκε κατά πολύ εν σχέση με την αρχική οφειλή. Συνοψίζω λέγοντας ότι η αδράνεια των εξ αποφάσεως πιστωτών/αιτητών στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, κατά την κρίση μου δεν έχει αιτιολογηθεί επαρκώς προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Αυτό είναι βεβαίως άμεσα συνυφασμένο και με το κατά πόσο η παροχή άδειας θα επηρέαζε δυσμενώς τον καθ'ου η αίτηση (βλ. Biochemie Rose Ltd ανωτέρω). Στη βάση όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται. Για το θέμα των εξόδων έχω προβληματιστεί. Αφενός η απόρριψη της αίτησης δικαιώνει τον καθ' ου η αίτηση. Αφετέρου η πλευρά του καθ' ου η αίτηση δεν καταχώρησε ένσταση και προέβη σε σύντομη αγόρευση, με παραπομπή ουσιαστικά σε νομολογία. Εν πάση περιπτώσει έχοντας αυτά υπόψη και όλα γενικότερα τα δεδομένα της παρούσας θεωρώ ορθό να επιδικάσω ως έξοδα υπέρ του καθ' ου η αίτηση και εναντίον των αιτητών ένα ονομαστικό ποσό €150.- πλέον ΦΠΑ (εφόσον υπάρχει). Προτού εγκαταλείψω την απόφαση μου θεωρώ σκόπιμο, αν και εκ του περισσού, να υπενθυμίσω ότι η απόρριψη της αίτησης για άδεια εκτέλεσης σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγεται είτε απαλλαγή του εξ' αποφάσεως οφειλέτη από το χρέος του ή διαγραφή του χρέους, κάτι που μόνο σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Παραγραφής Νόμου μπορεί να γίνει (βλ. αρ. 10 Ν.66(I)/2012). Εάν επομένως οι αιτητές αποφασίσουν όπως στη βάση νέων δεδομένων επανέλθουν με το αίτημα τους για εκτέλεση της απόφασης ενόσω αυτή βρίσκεται εν «ζωή» σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Παραγραφής Νόμου, είναι ελεύθεροι να το πράξουν. (Υπ.)................. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο