Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης ν. Προκοπίου κ.α., Αρ. Αγ. 1299/05, 26/10/2020

(1)(κκ), υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση (ΕΔ) της Κ. Κουμή, αλλά και από συμπληρωματική ένορκη δήλωση (ΣΕΔ) του ίδιου προσώπου. Επειδή εκ πρώτης προέκυπτε ότι δεν πληρούνται οι προυποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος το Δικαστήριο έδωσε την ευκαιρία στους συνηγόρους των εναγόντων αν επιθυμούσαν να αγορεύσουν. Έτσι έγινε. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των εναγόντων απέστειλαν γραπτώς την αγόρευση τους, υποστηρίζοντας βεβαίως πως το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκρίνει την αίτηση και να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει την γραπτή αγόρευση των αιτητών. Η νομολογία που αφορά στην χορήγηση άδειας για εκτέλεση απόφασης μετά την πάροδο της εκ του Νόμου προβλεπόμενης προθεσμίας είναι γνωστή και δεν θα την επαναλάβω. Γίνεται ουσιαστικά μια εξισορρόπηση της ανάγκης για εκτέλεση της απόφασης από τη μια και από την άλλη της στάσης και συμπεριφοράς που έχει επιδείξει ο εξ αποφάσεως πιστωτής στο θέμα εκτέλεσης (βλ. μεταξύ άλλων MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ΟΠΩΣ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Π. Κ. κ.α., Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 219/2012, 31/1/2019 : «Το δικαστήριο παραχωρεί άδεια για λήψη μέτρων εκτέλεσης, ασκώντας προς τούτο διακριτική εξουσία, εφόσον ο εξ αποφάσεως πιστωτής καταδεικνύει, κατ' ελάχιστο, προς ικανοποίησή του, ότι εξακολουθεί να υφίσταται το εξ αποφάσεως χρέος ή οποιοδήποτε μέρος του, ότι δικαιολογημένα δεν έχουν αποδώσει τα μέτρα εκτέλεσης που ο ίδιος τυχόν να έχει λάβει εμπρόθεσμα, ώστε να καθίσταται αναγκαία η λήψη επιπρόσθετων μέτρων και ότι τα προτιθέμενα μέτρα δυνατό να οδηγήσουν στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Επιπρόσθετα, η αδράνεια εξ αποφάσεως πιστωτή στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας μετά την πάροδο δέκα ετών. Σε τέτοια περίπτωση, το εν λόγω δικαίωμα αντισταθμίζεται και με τυχόν μεταβολή των συνθηκών του εξ αποφάσεως χρεώστη, ώστε να διασφαλίζεται πως η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας δε θα του προκαλέσει οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό, (βλ. Duer v Frazer [2001] 1 All ER 249, σελίδα 255, The "Good Challenger" [2004] 1 Lloyd's Rep. 67, σελίδες 85 έως 86, και Ανδρέας Τρύφωνος ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 206/2012, 26.10.2017). Εξετάζοντας τώρα την επίδικη αίτηση αναφέρω τα εξής. Η δικαστική απόφαση στην παρούσα εκδόθηκε στις 21/11/06 και αφορούσε το ποσό των Λ.Κ.24,889,79.- με τόκο 9% επί ποσού Λ.Κ.24.791,31 από 22/02/05 μέχρι εξόφλησης, πλέον Λ.Κ.521,50 έξοδα με τόκο 8% επί ποσού Λ.Κ.500,00 από 25/04/05 μέχρι εξόφλησης, πλέον Λ.15 έξοδα επίδοσης πλέον ΦΠΑ. Δόθηκε αναστολή στην απόφαση μέχρι 01/01/07 και θα υπήρχε περαιτέρω αναστολή από μήνα σε μήνα εφόσον ο εναγόμενος θα κατέβαλλε Λ.Κ.150 μηνιαίως από 01/01/07 μέχρι 31/12/07 και Λ.Κ.200 από 01/01/08 μέχρι εξόφλησης. Η μη καταβολή οποιασδήποτε δόσης θα καθιστούσε ολόκληρο το ποσό απαιτητό και πληρωτέο. Οι αιτητές, παρά το γεγονός ότι ο εναγόμενος 1 δεν ήταν συνεπής με τις δόσεις του και η τελευταία πληρωμή από μέρους του εκ €100 έγινε στις 02/05/12 (βλ. την κατάσταση λογαριασμού τεκμ.13 στην ΕΔ της Κουμή), δεν έλαβαν κανένα μέτρο εκτέλεσης εναντίον του. Για το ότι το χρέος κατέστη απαιτητό ειδοποιήθηκαν οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 -εγγυητές με επιστολές ημερ.12/04/10 (βλ. τεκμ.14Α, 14Β και 14Γ στην ΕΔ της Κουμή). Αμέσως μετά ήτοι στις 20/04/10 ο εναγόμενος 1 απάντησε με επιστολή ότι λόγω μεγάλων οικονομικών και οικογενειακών προβλημάτων δεν κατάφερε να είναι συνεπής, ότι είναι συνταξιούχος και κάλεσε τους ενάγοντες να αποδεχτούν πληρωμή €300.- μηνιαίως αφού δεν έχει άλλο οικονομικό περιθώριο (βλ. τεκμ.15 στην ΕΔ της Κουμή). Προφανώς οι ενάγοντες δεν απάντησαν στον εναγόμενο 1 ούτε αποδέχτηκαν την πρόταση για το εν λόγω ποσό. Στις 16/08/10, οι ενάγοντες πληροφορήθηκαν μετά από σχετική έρευνα ότι ο εναγόμενος 1 δεν είχε οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία. Οι ενάγοντες έστειλαν επιστολή στον εναγόμενο 1 στις 25/06/18, η οποία επιστράφηκε λόγω ανεπαρκούς διεύθυνσης και στη συνέχεια νέα επιστολή στις 09/07/18, με τις οποίες τον καλούσαν σε διαβούλευση για αποπληρωμή του χρέους (βλ. τεκμ.17Α και 17Β στην ΕΔ της Κουμή), ενώ στις 02/01/20 έστειλαν νέες επιστολές στους εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 στα πλαίσια σχεδίου διαχείρισης τερματισμένων/ληγμένων/μη εξυπηρετούμενων δανείων. Δεν υπήρξε ανταπόκριση στις επιστολές αυτές. Στο σημείο αυτό αναφέρεται ότι η ισχύς της επίδικης απόφασης όταν εκδόθηκε ήταν για 6 χρόνια (βλ. την Δ.48 Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Στις 09/09/11 δε η ισχύς μιας απόφασης αυξήθηκε σε 10 έτη, ενώ πρόσφατα και συγκεκριμένα από 27/03/20 αυξήθηκε σε 12 έτη (σε κάθε περίπτωση κατόπιν βεβαίως τροποποίησης της Δ.40 Θ.8). Στην προκειμένη περίπτωση συνεπώς που η απόφαση ήταν σε ισχύ όταν τροποποιήθηκε η Δ.40 Θ.8 το 2011, θεωρώ ότι έληξε τον Νοέμβριο του

1. Έκτοτε δεν έχει ανανεωθεί ή και κανένα ενδιαφέρον δεν επέδειξαν οι ενάγοντες για ανανέωση της. Οι αιτητές αποτείνονται δε στο Δικαστήριο για παροχή άδειας κάτι λιγότερο από 4 χρόνια από την εκπνοή της. Από εκεί και πέρα σημειώνεται ότι η Κουμή αναφέρει στην ΕΔ της ότι δεν έλαβαν άλλα μέτρα καθώς οι ενάγοντες είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου ο οποίος απευθύνεται σε άτομα μέτριου ως χαμηλού εισοδήματος με κύριο σκοπό ανέγερση πρώτης κατοικίας και περαιτέρω έλαβαν υπόψη την τότε οικονομική κατάσταση του εναγόμενου 1 δίνοντας του χρόνο να βελτιώσει την κατάσταση του. Αναφέρει δε ότι επιφυλάσσουν τα δικαιώματα τους να προβούν σε αιτήσεις για επιβολή μηνιαίων δόσεων και ή έρευνα ακίνητης ιδιοκτησίας στο κτηματολόγιο με σκοπό κατάθεσης ΜΕΜΟ και ή οποιοδήποτε άλλο μέτρο καταστεί αναγκαίο. Παρεμβάλλω εδώ ότι καμία μαρτυρία δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περί χορήγησης δανείου στον εναγόμενο 1 για ανέγερση πρώτης κατοικίας, ούτε υπάρχει ισχυρισμός, με δεδομένη τη θέση ότι δεν υπάρχει εγγεγραμμένη ιδιοκτησία επ' ονόματι του, ότι κατοικία που εξασφάλισε με το δάνειο έχει μεταβιβαστεί. Άρα ο σχετικός λόγος που επικαλούνται για τη μη λήψη μέτρων παραμένει μετέωρος και έκθετος σε απόρριψη. Στην ΣΕΔ η Κουμή αναφέρει ξανά ότι λόγω των οικονομικών προβλημάτων του εναγόμενου 1 επέλεξαν να του δώσουν μεγαλύτερη πίστωση. Προσθέτει όμως τώρα για το λόγο που ζητείται άδεια εκτέλεσης, εγκαταλείποντας ουσιαστικά όσα πιο πάνω ανέφερε, ότι επειδή ο εναγόμενος 1 δεν παρουσιάζει προοπτικές βελτίωσης οι ενάγοντες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να προχωρήσουν σε διαδικασία πτώχευσης προς είσπραξη του εξ' αποφάσεως χρέους. Αν δεν δοθεί άδεια δεν θα έχουν τη δυνατότητα λέει να ξεκινήσουν και να προωθήσουν διαδικασία πτώχευσης εναντίον του εναγόμενου 1 και κατ' επέκταση δεν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν το εξ' αποφάσεως χρέος. Στο παρόν στάδιο η διαδικασία πτώχευσης αποτελεί το δραστικότερο μέτρο μέσω του οποίου οι ενάγοντες θα έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν το εξ' αποφάσεως χρέος ή και να διασφαλίσουν την εκτέλεση της σχετικής απόφασης. Σύμφωνα με τους ενάγοντες δηλαδή παρά το γεγονός ότι η οικονομική κατάσταση του εναγόμενου 1 συνεχίζει να μην είναι καλή και παρά το γεγονός ότι αυτός ήταν ο λόγος που δεν προχώρησαν με μέτρα εναντίον του προηγουμένως, τώρα για τον ίδιο λόγο θέλουν να λάβουν το δραστικό μέτρο της πτώχευσης για να εισπράξουν το λαβείν τους. Την ίδια στιγμή όμως υπενθυμίζεται γνωρίζουν ότι αυτός δεν κατέχει ακίνητη περιουσία, ενώ ήδη από το 2010 ήταν συνταξιούχος. Με βάση αυτά κατ' αρχήν θα υπενθυμίσω πως η πτωχευτική διαδικασία δεν είναι διαδικασία εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων και δεν σκοπεί στον εξαναγκασμό του χρεώστη να εξοφλήσει το χρέος του. Ο πιστωτής καταχράται τη διαδικασία αν την προωθεί για να εξαναγκάσει τον χρεώστη, προ των σοβαρών επιπτώσεων της πτώχευσης, να τον εξοφλήσει. Είναι σαφές δε ότι έτσι προτίθενται να κινηθούν εδώ οι ενάγοντες και το Δικαστήριο γνωρίζοντας το δεν είναι διατεθειμένο να το επιτρέψει. Όμως λέγω και το εξής. Όπως είναι καλά γνωστό ο σκοπός της πτωχευτικής διαδικασίας είναι η προστασία και διασφάλιση της περιουσίας του υπό πτώχευση προσώπου ώστε να χρησιμοποιηθεί όπως ο Νόμος ορίζει για την ικανοποίηση εξολοκλήρου ή μερικώς και κατ΄ ισονομία όλων των πιστωτών. Εδώ ποια περιουσία του εναγόμενου 1 επιθυμούν να θέσουν υπό προστασία οι ενάγοντες; Δεδομένη είναι η θέση τους ότι δεν κατέχει ακίνητη περιουσία και πρόκειται για συνταξιούχο άτομο, ενώ δεν αναφέρουν οτιδήποτε για οποιαδήποτε άλλη κινητή περιουσία. Ποιες είναι οι προοπτικές που καταδεικνύουν συνεπώς για είσπραξη του χρέους, έστω με αυτό τον τρόπο και ανεξάρτητα των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω; Εν πάση περιπτώσει, ολοκληρώνοντας, θεωρώ πως είναι σαφές ότι η αδράνεια των εναγόντων στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, η οποία κατά την κρίση μου δεν έχει αιτιολογηθεί επαρκώς (αυτό είναι άμεσα συνυφασμένο και με το κατά πόσο η παροχή άδειας θα επηρέαζε δυσμενώς τον καθ'ου η αίτηση, βλ. Πολ. Εφ.11/13,
2. Biochemie Rose Ltd κ.α. v. Τράπεζας Κύπρου, ECLI:CY:AD:2018:A264), εάν ληφθεί υπόψη και ότι από τις 02/05/2012 καμία πληρωμή δεν έγινε για το επίδικο χρέος, σε συνάρτηση με το ότι δεν προτίθενται να λάβουν μέτρα εκτέλεσης ως τούτα προνοούνται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, παρά το ότι ζητούν άδεια για να το κάνουν, ούτε έχουν πείσει ότι θα λάβουν μέτρα που δυνατό να οδηγήσουν στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, οδηγεί το Δικαστήριο στην κατάληξη ότι σε αυτό το στάδιο δεν έχουν ικανοποιήσει επαρκώς ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Στη βάση όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Η παρούσα απόφαση ή και επιστολή με την αναγκαία πληροφόρηση για το τι αφορούσε η παρούσα και με την κατάληξη να κοινοποιηθεί μέσω του Πρωτοκολλητείου στον εναγόμενο
3. (Υπ.)................. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο