ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ κ.α., Αρ. Αγ. 535/93, 22/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A107 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγ. 535/93 Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Ενάγοντες και
- .... ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ 2...... ΝΕΣΤΩΡΟΣ
- ...... ΣΑΒΒΑ Εναγόμενοι ----------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.17/06/20 για παροχή άδειας ανανέωσης ή και εκτέλεσης δικαστικής απόφασης Ημερομηνία: 22 Οκτωβρίου 2020 Εμφανίσεις: (Δεν υπήρξε φυσική παρουσία των ευπαίδευτων συνηγόρων και η γραπτή τους αγόρευση απεστάλη μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος) Για ενάγοντες/αιτητές: Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητή & Σία ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ (δοθείσα αυθημερόν) Ενώπιον μου εκκρεμεί η αίτηση για ανανέωση ή και εκτέλεση της δικαστικής απόφασης ημερ.14/04/
- Η επίδικη απόφαση αφορούσε τον εναγόμενο
- Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1-4, 8 και 9, Δ.40 Θ.8 και Δ.57 Θ.2, υποστηρίζεται δε από ένορκη δήλωση (ΕΔ) του Χ. Σωτηρίου, αλλά και από συμπληρωματική ΕΔ του ίδιου προσώπου. Επειδή εκ πρώτης προέκυπτε ότι δεν πληρούνται οι προυποθέσεις έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων το Δικαστήριο έδωσε την ευκαιρία στους συνηγόρους των εναγόντων αν επιθυμούσαν να αγορεύσουν. Έτσι έγινε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων απέστειλε γραπτώς την αγόρευση του, υποστηρίζοντας βεβαίως πως το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκρίνει την αίτηση και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει την γραπτή αγόρευση των αιτητών. Η νομολογία που αφορά στην χορήγηση άδειας για εκτέλεση απόφασης μετά την πάροδο της εκ του Νόμου προβλεπόμενης προθεσμίας είναι γνωστή και δεν θα την επαναλάβω. Γίνεται ουσιαστικά μια εξισορρόπηση της ανάγκης για εκτέλεση της απόφασης από τη μια και από την άλλη της στάσης και συμπεριφοράς που έχει επιδείξει ο εξ αποφάσεως πιστωτής στο θέμα εκτέλεσης (βλ. μεταξύ άλλων MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ΟΠΩΣ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Π. Κ. κ.α., Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 219/2012, 31/1/2019 : «Το δικαστήριο παραχωρεί άδεια για λήψη μέτρων εκτέλεσης, ασκώντας προς τούτο διακριτική εξουσία, εφόσον ο εξ αποφάσεως πιστωτής καταδεικνύει, κατ' ελάχιστο, προς ικανοποίησή του, ότι εξακολουθεί να υφίσταται το εξ αποφάσεως χρέος ή οποιοδήποτε μέρος του, ότι δικαιολογημένα δεν έχουν αποδώσει τα μέτρα εκτέλεσης που ο ίδιος τυχόν να έχει λάβει εμπρόθεσμα, ώστε να καθίσταται αναγκαία η λήψη επιπρόσθετων μέτρων και ότι τα προτιθέμενα μέτρα δυνατό να οδηγήσουν στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, προς ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης. Επιπρόσθετα, η αδράνεια εξ αποφάσεως πιστωτή στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας μετά την πάροδο δέκα ετών. Σε τέτοια περίπτωση, το εν λόγω δικαίωμα αντισταθμίζεται και με τυχόν μεταβολή των συνθηκών του εξ αποφάσεως χρεώστη, ώστε να διασφαλίζεται πως η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας δε θα του προκαλέσει οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό, (βλ. Duer v Frazer [2001] 1 All ER 249, σελίδα 255, The "Good Challenger" [2004] 1 Lloyd's Rep. 67, σελίδες 85 έως 86, και Ανδρέας Τρύφωνος ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, ECLI:CY:AD:2017:A373, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 206/2012, 26.10.2017). Εξετάζοντας τώρα την επίδικη αίτηση αναφέρω τα εξής. Η δικαστική απόφαση στην παρούσα εκδόθηκε στις 14/04/93 και αφορούσε το ποσό των Λ.Κ.907,05 με τόκο 9% από 01/01/93 μέχρι εξόφλησης, πλέον Λ.Κ.89,75 έξοδα με τόκο 6% επί ποσού Λ.Κ.83,45 από 14/04/93 μέχρι εξόφλησης. Οι αιτητές στις 27/09/93 και 21/09/95 καταχώρησαν αιτήσεις μηνιαίων δόσεων εναντίον του εναγόμενου
- Στις 07/11/96 δε εξεδόθη διάταγμα μηνιαίων δόσεων για πληρωμή του χρέους δια μηνιαίων δόσεων εκ Λ.Κ.100 εκάστη. Την 01/11/99 καταχωρήθηκε αίτηση φυλάκισης αναφορικά με τον εναγόμενο
- Όλες οι προσπάθειες συνεπώς για είσπραξη σταματούν στα τέλη του 1999, παρά το γεγονός ότι το χρέος δεν εξοφλήθηκε. Η απόφαση να σημειωθεί δεν ανανεώθηκε ποτέ. Αναφέρεται δε εδώ ότι η ισχύς της επίδικης απόφασης ήταν για 6 χρόνια (βλ. την Δ.48 Θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Είναι πολύ αργότερα και συγκεκριμένα στις 09/09/11 που η ισχύς μιας απόφασης αυξήθηκε σε 10 έτη, ενώ πρόσφατα και συγκεκριμένα από 27/03/20 αυξήθηκε σε 12 έτη (σε κάθε περίπτωση κατόπιν βεβαίως τροποποίησης της Δ.40 Θ.8). Άρα η απόφαση ίσχυε μέχρι τον Απρίλιο 1999 και έκτοτε δεν έχει ανανεωθεί ή και κανένα ενδιαφέρον δεν επέδειξαν οι ενάγοντες για ανανέωση της ή για να λάβουν μέτρα εκτέλεσης. Οι αιτητές αποτείνονται δε στο Δικαστήριο για παροχή άδειας πέραν των 20 χρόνων από την εκπνοή της. Από εκεί και πέρα όμως διαπιστώνω ότι ο Σωτηρίου στην προσπάθεια του να δικαιολογήσει την αδράνεια των αιτητών (και ο ίδιος έτσι τη χαρακτηρίζει στην παράγραφο 10 της ΕΔ του) καταφεύγει, με κάθε σεβασμό λέω, σε γενικές και αόριστες αναφορές, χωρίς όμως να πείθει. Ο εναγόμενος, ισχυρίζεται γενικά και αόριστα, επισκέφθηκε το γραφείο τους και τους ζήτησε χρόνο να τακτοποιήσει την απόφαση. Ως προς το πότε έγινε αυτό λέει στη συμπληρωματική ΕΔ του ότι δεν μπορεί να το καθορίσει, ενώ προσθέτει, με τον ίδιο γενικό και αόριστο τρόπο, ότι μπορεί με σιγουριά να πει ότι ο εναγόμενος 1 κατά ή περί το 2000 τους επισκέφθηκε και επικοινώνησε μαζί τους πολλές φορές. Πως είναι σε θέση να γνωρίζει κάτι τέτοιο δεν λέει, παρόλο που σημειώνω ότι η ισχυριζόμενη επικοινωνία 20 χρόνια πριν, ακόμη και αν γινόταν αποδεκτό ότι υπήρξε, καμία ουσιαστική σημασία δεν έχει. Ας σημειωθεί ότι οι αιτητές ουδέν αναφέρουν, σε αυτά τα πλαίσια, περί πληρωμής από τον εναγόμενο 1 οιωνδήποτε ποσών έναντι της οφειλής του (όπως ήταν η περίπτωση για παράδειγμα στην Πολ. Εφ.11/13,
- Biochemie Rose Ltd κ.α. v. Τράπεζας Κύπρου, ECLI:CY:AD:2018:A264, όπου ακριβώς οι εφεσείοντες, πέραν από τη σειρά μέτρων που έλαβε η τράπεζα, ζητούσαν παράταση χρόνου προς εξόφληση καταβάλλοντας παράλληλα διάφορα ποσά). Επίσης εδώ θα πρέπει ν' αναφερθεί ότι και η αναφορά του στη ΣΕΔ ότι προτίθενται να καταχωρήσουν ΜΕΜΟ στην ακίνητη περιουσία του εναγόμενου, ριτ κινητών και αίτηση μηνιαίων δόσεων κρίνεται ως γενική και αόριστη. Τι έρευνα έχουν κάνει και τι στοιχεία κατέχουν για να προχωρήσουν τοιουτοτρόπως; Είναι εμφανές δε ότι θέτει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό απλά και μόνον για να δικαιολογήσει την αίτηση. Τέλος, να πω και το εξής. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι ο καθ'ου η αίτηση δεν θα υποστεί ζημιά γιατί η καθυστέρηση έγινε προς όφελος του και όχι προς ζημιά του (βλ. παρ.11 της ΕΔ Σωτηρίου). Αυτό όμως εκ πρώτης δεν μπορεί να θεωρηθεί βάσιμο. Διότι το χρέος του καθ'ου η αίτηση με τον τοκισμό του όλα αυτά τα χρόνια έχει φτάσει τις €9.718,13.- (βλ. την κατάσταση λογαριασμού στην ΕΔ Σωτηρίου) και συνεχίζει να τοκίζεται, άρα η υποχρέωση του έναντι των αιτητών αυξήθηκε υπερβολικά εν σχέση με την αρχική οφειλή. Συνοψίζω λέγοντας ότι η αδράνεια των εξ αποφάσεως πιστωτών/αιτητών στη λήψη μέτρων εκτέλεσης, προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, κατά την κρίση μου δεν έχει αιτιολογηθεί επαρκώς προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας. Αυτό είναι βεβαίως άμεσα συνυφασμένο και με το κατά πόσο η παροχή άδειας θα επηρέαζε δυσμενώς τον καθ'ου η αίτηση (βλ. Biochemie Rose Ltd ανωτέρω). Στη βάση όλων των πιο πάνω η επίδικη αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Η παρούσα απόφαση ή και επιστολή με την αναγκαία πληροφόρηση για το τι αφορούσε η παρούσα και με την κατάληξη να κοινοποιηθεί μέσω του Πρωτοκολλητείου στον εναγόμενο
- (Υπ.)................. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο