ΑΔΕΛΦΟΙ ΧΗΡΑ (ΛΕΥΚΟΝΟΙΤΖΙΑΤΕΣ) ΛΤΔ ν. ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ κ.α., Αγωγή αρ.: 1628/2014, 27/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A110 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 1628/2014 Mεταξύ: ΑΔΕΛΦΟΙ ΧΗΡΑ (ΛΕΥΚΟΝΟΙΤΖΙΑΤΕΣ) ΛΤΔ Ενάγοντες και
- ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
- .... ΓΡΗΓΟΡΑΣ
- ..... ΗΛΙΑ Εναγομένων Και ως έχει τροποποιηθεί δυνάμει διατάγματος ημερ. 13/02/15 Μεταξύ: ΑΔΕΛΦΟΙ ΧΗΡΑ (ΛΕΥΚΟΝΟΙΤΖΙΑΤΕΣ) ΛΤΔ Ενάγοντες και
- ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
- ..... ΓΡΗΓΟΡΑΣ
- .... ΗΛΙΑ
- R.A.M. OIL CYPRUS LIMITED Εναγoμένων Ημερομηνία: 27.10.2020 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Θέμης Θωμά Για τους Εναγόμενους 1 και 3: κ. Πέτρου για Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή & Σία ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 2 και 4: κ. Χ.Ιωσήφ για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αποτελεί κοινή θέση όλων των εναγόμενων στις υπερασπίσεις τους ότι ουσιαστικά το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα. Πιο συγκεκριμένα οι εναγόμενοι 1 και 3 ισχυρίζονται ότι η παρούσα αγωγή δεν προσβάλλει διοικητική πράξη και έπρεπε να καταχωρηθεί στο Διοικητικό Δικαστήριο, ενώ οι εναγόμενοι 2 και 4 ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα να εγείρουν την αγωγή καθότι η προσφυγή τους έχει απορριφθεί από το Διοικητικό Δικαστήριο ενόψει της έλλειψης έννομου συμφέροντος λόγω πώλησης του επίδικου πρατηρίου, και συνεπώς δεν υπάρχει νομική βάση που να υποστηρίζει την αξίωση αποζημιώσεων. Επίσης οι εναγόμενοι 2 και 4 ισχυρίζονται, με προδικαστικές ενστάσεις επίσης, ότι η αγωγή αντιτίθεται στις αρχές του δικαίου του ανταγωνισμού ως κατά καιρούς κωδικοποιείται δια της ευρωπαικής και εθνικής νομοθεσίας, ενώ δεν υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγόμενων 2 και
- Παρεμβάλλω ότι οι τελευταίες προδικαστικές ενστάσεις δεν θα με απασχολήσουν εδώ αφού εκφεύγουν θεωρώ του πλαισίου που συμφωνήθηκε ως κατωτέρω αναφέρεται και αυτό παρά την αναφορά του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγόμενων 2 και 4 ότι μπορούν ουσιαστικά να ιδωθούν με αναφορά στο θέμα έλλειψης δικαιοδοσίας. Εν πάση περιπτώσει για τούτες θεωρώ πως το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του το αναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων ή και κοινώς παραδεκτό υπόβαθρο γεγονότων (βλ. και δικόγραφα) και για να αποφασιστούν θα πρέπει να ακουστεί μαρτυρία ως προς τα γεγονότα και βεβαίως αυτό μόνον στα πλαίσια της ακρόασης της υπόθεσης μπορεί να γίνει. Στις 28/09/20, ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για Ακρόαση, όλες οι πλευρές συμφώνησαν όπως εκδικαστούν πρώτα οι προδικαστικές ενστάσεις των εναγόμενων για τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Συμφωνήθηκε δε όπως για σκοπούς της διαδικασίας αυτής κατατεθούν εκ συμφώνου 3 έγγραφα και να γίνουν γραπτές αγορεύσεις. Έτσι έγινε. Όλες οι πλευρές απέστειλαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους. Τα 3 έγγραφα δε που κατατέθηκαν εκ συμφώνου είναι τα εξής:
- Προσφυγή αρ.202/2014 ημερ.13/02/14 (στο εξής η Προσφυγή 202).
- Απόφαση στην Προσφυγή 202/14 ημερ. 30/11/18 (στο εξής η Απόφαση στην Προσφυγή 202), και
- Προσφυγή με αρ. 1435/14 ημερ. 21/11/14 (στο εξής η Προσφυγή 1435). Οι Γραπτές Αγορεύσεις Εναγόμενοι 1 και 3: Αναφέρει ο συνήγορος τους ότι με βάση τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων προκύπτει χωρίς αμφιβολία ότι όλες οι θεραπείες που ζητούν εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου και όχι του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Επίσης ότι και οι δύο πυλώνες γεγονότων στους οποίους στηρίζουν την αξίωση τους σχετίζονται άμεσα με την έκδοση συγκεκριμένων αδειών από τον εναγόμενο 1 και σχετίζονται άμεσα με διοικητική πράξη του εναγόμενου
- Επίσης αναφέρουν ότι ο εναγόμενος 3 ενεργούσε πάντα ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου του εναγόμενου
- Οποιοδήποτε παράπονο έχουν οι ενάγοντες σχετικά με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε για την έκδοση των επίδικων αδειών είναι θέμα διοικητικού δικαίου. Προφανώς οι ενάγοντες το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι, έχοντας προσφύγει στο Διοικητικό Δικαστήριο με 2 Προσφυγές. Εναγόμενοι 2 και 4: Και ο συνήγορος των εδώ εναγόμενων αναφέρεται στις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων και αναπτύσσει τις εισηγήσεις του
(1)περί μη ύπαρξης δικαιοδοσίας,
(2)μη ύπαρξης νομικής βάσης που να υποστηρίζει την αξίωση αποζημιώσεων κατόπιν αποτυχίας προσφυγής,
(3)ότι μόνον ο εναγόμενος 1 ή και ο εναγόμενος 3 θα μπορούσαν εάν θεωρούσαν ότι οι εναγόμενοι 2 και 4 λειτουργούν παράνομα να τους διώξουν,
(4)ανεξάρτητα των πιο πάνω, η διαφορά αποτελεί θέμα Δημοσίου και ή Ποινικού Δικαίου, και
(5)το γεγονός ότι προωθήθηκαν οι Προσφυγές 202 και 1435, παράλληλα με την παρούσα αγωγή, και η Προσφυγή 202 έχει πλέον εκδικαστεί και απορριφθεί, δημιουργεί κώλυμα και ή δεσμευτικό προηγούμενο και ή δεδικασμένο και ή αποτελεί κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών. Ενάγοντες: Ο συνήγορος τους αναφέρει ότι η παρούσα αγωγή αφορά καθαρά απαίτηση αποζημιώσεων που ζητούνται από την έναρξη εργασίας του νέου πρατηρίου χωρίς άδεια λειτουργίας μέχρι την έκδοση άδειας λειτουργίας. Η αποτυχία της Προσφυγής 202, η οποία αφορούσε την έκδοση πολεοδομικής άδειας και άδειας οικοδομής, δεν έχει καμία σχέση με την παρούσα αγωγή. Η παρούσα αφορά τις ειδικές και γενικές αποζημιώσεις σύμφωνα με τα λογιστικά βιβλία των εναγόντων ένεκα της μείωσης κέρδους που έχουν υποστεί την περίοδο από 01/04/14 μέχρι και 08/07/14 λόγω της λειτουργίας του νέου πρατηρίου χωρίς άδεια. Επίσης αναφέρουν ότι δεν υπάρχει παραδεκτό πραγματικό υπόβαθρο βάση του οποίου να μπορεί το Δικαστήριο να εκδικάσει θετικά το ζήτημα της δικαιοδοσίας. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι οι θέσεις που εντοπίζονται στην γραπτή αγόρευση των εναγόντων περί καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας από μέρους των εναγόμενων και ασέβειας στα συνταγματικά δικαιώματα του ενάγοντα «καθώς η εκδίκαση για το θέμα της δικαιοδοσίας μετά την πάροδο 6 ετών θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στον ενάγοντα.» (βλ. σελ.4), αλλά και για καθυστερημένο στάδιο προώθησης του ζητήματος της έλλειψης δικαιοδοσίας (βλ. σελ.5), δεν θα με απασχολήσουν. Αν είχε ένσταση η πλευρά των εναγόντων στην εκδίκαση πρώτα των προδικαστικών ενστάσεων έπρεπε να την εγείρει όταν τέθηκε το θέμα και όχι να έρχεται εκ των υστέρων, αφού συμφώνησε, να προβάλλει αυτές τις θέσεις. Με τη συμφωνία της να ακολουθηθεί η συγκεκριμένη διαδικασία που προανέφερα έχει θεωρώ απεμπολήσει το δικαίωμα της να προβάλλει αυτές τις θέσεις, τις οποίες και απορρίπτω. Εξάλλου θα υπενθυμίσω εδώ ότι με βάση τη νομολογία όταν το εγειρόμενο νομικό σημείο είναι η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τότε, όχι απλώς είναι ορθό ή επιθυμητό να εκδικάζεται τούτο πριν την κυρίως αγωγή, αλλά και επιβάλλεται αυτή η διαδικασία (Βλ. μεταξύ άλλων Kolokoudhias and Another v. Varnavidou a.o.
(1988)1 CLR 566, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.α. v. Γενικού Εισαγγελέα κ.α.
(1991)2 ΑΑΔ 225 και την υπόθεση Ναυτοδικείου Michael v. United Sea Trasnport
(1981)1 CLR 322). Το δικόγραφο των εναγόντων (τροποποιημένη έκθεση απαίτησης) Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι κατέχουν και ή κατείχαν και ή διατηρούν και ή διατηρούσαν σταθμό πετρελαιοειδών στη Λεωφ. Σπύρου Κυπριανού στη Λάρνακα (ως προκύπτει από όσα αναφέρονται κατωτέρω για τις Προσφυγές κατείχαν και ή διατηρούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο και μέχρι 05/11/15) και υπέστησαν ζημιά ενόψει της αποδοχής λειτουργίας χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών και ή έγκρισης από τον εναγόμενο 1 για το σταθμό πετρελαιοειδών των εναγόμενων 2, 3 και 4 ο οποίος βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με τον σταθμό των εναγόντων. Οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 έλαβαν τη σχετική άδεια κατά ή περί τον Ιούλιο 2014, αλλά παρ' ταύτα εργάζονταν και ή άρχισαν να διεξάγουν παράνομα εργασίες από την 01/04/
- Σύμφωνα με τα λογιστικά βιβλία των εναγόντων αυτοί έχουν υποστεί μείωση κέρδους περί τις €11.008,05 την περίοδο από 01/04/14 μέχρι 08/07/14 λόγω της αποδοχής λειτουργίας χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων αδειών και ή έγκρισης. Περαιτέρω οι ενάγοντες αναφέρουν ότι οποιεσδήποτε άδειες που τυχόν εκδόθηκαν, εκδόθηκαν παράνομα από τον εναγόμενο 1 και με την παράνομη και ή παράτυπη επέμβαση του εναγόμενου 3, ο οποίος εξυπηρετούσε προσωπικά συμφέροντα. Περαιτέρω αναφέρεται ότι ο εναγόμενος 1 επέτρεψε και ή ανέχτηκε και ή παρέλειψε να προβεί σε οιεσδήποτε ενέργειες ως όφειλε για να διακοπεί η παράνομη λειτουργία του πρατηρίου, ενώ οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 λειτούργησαν παράνομα το πρατήριο αν και γνώριζαν ότι δεν είχαν άδεια. Οι ενάγοντες δε αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων: (Α) Διάταγμα που να διατάσσει την άμεση διακοπή της λειτουργίας του πρατήριου πετρελαιοειδών στην οδό Παπανικολή στη Λάρνακα. (Β) €11.008,05 ως ειδικές αποζημιώσεις για μείωση κέρδους και ή σύμφωνα με την παράγραφο 6Α. (Γ) Γενικές Αποζημιώσεις. (Δ) Νόμιμο τόκο. (Ε) Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο. (ΣΤ) Έξοδα πλέον ΦΠΑ. Προσφυγή 202, Απόφαση στην Προσφυγή 202 και Προσφυγή 1435 Οι ενάγοντες ζήτησαν με την Προσφυγή 202 την ακύρωση των αποφάσεων των εναγόμενων 1 με τις οποίες εξέδωσαν πολεοδομική άδεια στις 02/12/12 (υπ'αρ.7/12) και άδεια οικοδομής στις 30/04/13 (υπ' αρ.105/13) αναφορικά με το πρατήριο της οδού Παπανικολή. Με την Απόφαση στην Προσφυγή 202 αυτή απορρίφθηκε αφού προέκυψε ότι οι ενάγοντες στις 05/11/15 πώλησαν το πρατήριο σε τρίτους και με δεδομένο ότι δεν στοιχειοθέτησαν έστω εκ πρώτης όψεως οικονομική ζημιά, προκύπτει ότι εξέλιπε το ενεστώς έννομο συμφέρον προς συνέχιση της προσφυγής. Παρεμβάλλω ότι οι ενάγοντες είχαν ισχυριστεί ότι υπέστησαν ζημιές από την ημερομηνία λειτουργίας του πρατηρίου στην Παπανικολή στις 08/07/14 μέχρι την ημερομηνία πώλησης του δικού τους πρατηρίου στις 05/11/
- Με την Προσφυγή 1435 δε ζητούν ακύρωση της άδειας λειτουργίας του πρατηρίου στην Παπανικολή που ο εναγόμενος 1 εξέδωσε στις 08/07/
- Είναι κοινά παραδεκτό ότι η απόφαση στη συγκεκριμένη Προσφυγή έχει επιφυλαχθεί αλλά δεν έχει ακόμα εκδοθεί. Συμπέρασμα-Κατάληξη Ευθέως αναφέρω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνο η θέση των εναγόμενων περί έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οι εναγόμενοι 2, 3 και 4 λειτουργούσαν το πρατήριο στην Παπανικολή χωρίς άδεια ή και παράνομα ενώ οι εναγόμενοι 1 επέτρεψαν ή και ανέχτηκαν και ή παρέλειψαν να προβούν σε οιεσδήποτε ενέργειες για να διακοπεί η παράνομη λειτουργία, και ένεκα τούτων ουσιαστικά υπέστησαν ζημιά ήτοι μείωση κέρδους μέσα στην περίοδο ακριβώς που το πρατήριο στην Παπανικολή λειτουργούσε χωρίς άδεια. Δεν βρίσκω πως τούτα σχετίζονται με την διοικητική πράξη που ακολούθησε δηλ. την έκδοση της άδειας λειτουργίας, ούτε με την απόρριψη της Προσφυγής
- Όσον αφορά δε την Προσφυγή 1435 είναι σαφές θεωρώ πως τυχόν ακύρωση της διοικητικής πράξης (έκδοση άδειας λειτουργίας) για οποιοδήποτε λόγο θα παρέχει δικαίωμα με βάση το άρθρο 146.6 του Συντάγματος για διεκδίκηση αποζημιώσεων για τη ζημιά που τυχόν προκλήθηκε εκ της ακυρωθείσας διοικητικής πράξης. Επίσης θα προσθέσω εδώ πως κατά την κρίση μου η παρούσα διαφοροποιείται ουσιωδώς από την υπόθεση Makrides v. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 ΑΑΔ 1424, όπου ας μου επιτραπεί να πω τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Συναφώς δεν προκύπτει θέμα κατάχρησης στην παρούσα ως εκ της καταχώρησης και προώθησης των Προσφυγών 202 και 1435 και δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση των εναγόμενων 2 και 4 ότι οι δύο προσφυγές υπερκαλύπτουν τα επίδικα ζητήματα της παρούσας αγωγής (βλ. σελ. 18-21 της γραπτής τους αγόρευσης). Ούτε βεβαίως γίνεται αποδεκτή η εισήγηση περί δεδικασμένου λόγω της έκδοσης της Απόφασης στην Προσφυγή 202 (βλ. σελ.21-26), η οποία αποφάσισε ουσιαστικά ότι το πρατήριο μπορεί να λειτουργήσει νόμιμα από οικοδομικής πλευράς και όχι όπως το θέτει ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόμενων 2 και 4 την «όλη νομιμότητα της λειτουργίας του πρατηρίου». Είναι εξάλλου αποδεκτό ότι για τη λειτουργία πρατηρίου χρειάζεται η έκδοση άδειας λειτουργίας με βάση το Ν.94/
- Ούτως ή άλλως όμως δεν υπάρχει στην προκειμένη περίπτωση ούτε ταύτιση διαδίκων ούτε ταύτιση των επίδικων ζητημάτων. Επαναλαμβάνεται δε εδώ, ίσως εκ του περισσού, ότι οι ζημιές που ισχυρίστηκαν οι ενάγοντες στην Προσφυγή 202, ως προκύπτει από την Απόφαση στην Προσφυγή 202, αφορούν την περίοδο από 08/07/14 μέχρι 05/11/15 δηλ. περίοδο μετά από αυτήν που καλύπτει η παρούσα. Δεν μου διαφεύγει βεβαίως ότι στην παράγραφο 8 της έκθεσης απαίτησης οι ενάγοντες αναφέρουν ότι οποιεσδήποτε άδειες που τυχόν εκδόθηκαν, εκδόθηκαν παράνομα από τον εναγόμενο 1 και με την παράνομη και ή παράτυπη επέμβαση του εναγόμενου
- Όμως πέραν της απλής αναφοράς στο δικόγραφο, είναι σαφές ότι οι ενάγοντες δεν αξιώνουν ακύρωση των αδειών ή και αποζημιώσεις για παράδειγμα που προκύπτουν από την κατ' ισχυρισμό παράνομη έκδοση των αδειών, κάτι που σαφώς δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου αλλά σε αυτή του Διοικητικού Δικαστηρίου. Άρα αυτή τους η αναφορά από μόνη της δεν σημαίνει οτιδήποτε. Ως εκ των ανωτέρω οι προδικαστικές εντάσεις των εναγόμενων περί έλλειψης δικαιοδοσίας απορρίπτονται. Τα έξοδα που αφορούν την Ακρόαση των προδικαστικών ενστάσεων επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγόμενων 1-4, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας οπότε και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.) ............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο