THOMAS κ.α. ν. V.K.C.A. QUALITY LTD, Αρ.Αγ. 2700/15, 17/11/2020

THOMAS κ.α. ν. V.K.C.A. QUALITY LTD, Αρ.Αγ. 2700/15, 17/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2020:A122 ΕΠΑΡΧΙΑΚO ΔΙΚΑΣΤΗΡΙO ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιο: Τ.Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγ. 2700/15 Μεταξύ:

1. XXXXX THOMAS
2. XXXXX THOMAS
3. XXXXX HENDRY THOMAS Εναγόντων Και V.K.C.A. QUALITY LTD, H.E. 128205 Εναγόμενης Αίτηση ημερομηνίας 05.09.2019 για παραμερισμό της ένορκης δήλωσης αποκάλυψης Ημερομηνία: 17 Νοεμβρίου,
4. Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια / Εναγόμενη : κα Μ. Αυξεντίου για Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ Για Καθ΄ ων η Αίτηση / Ενάγοντες: κα Αιμ. Λεμονιάτη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση η Εναγόμενη - Αιτήτρια, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως 'η αιτήτρια', ζητά την έκδοση Διατάγματος παραμερισμού της Ενόρκου Δηλώσεως αποκάλυψης εγγράφων των Εναγόντων - Καθ' ων η Αίτηση, οι οποίοι θα αναφέρονται μετά απλώς ως ' οι Καθ' ων η Αίτηση', ως και παραμερισμό του Κλητηρίου Εντάλματος ένεκα της μη συμμόρφωσης των Καθ' ων η Αίτηση με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 29.09.
5. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της XXXXX Θεοδώρου, δικηγόρου των Αιτητών. Η Αιτήτρια προβάλλει τη θέση ότι η Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης εγγράφων που υπογράφεται από το δικηγόρο XXXXX Χατζηπαναγιώτου, είναι παράτυπη και αντικανονική και θα πρέπει να παραμεριστεί για δύο λόγους:
6. Οι οδηγίες που δόθηκαν από το Δικαστήριο για την αποκάλυψη εγγράφων την 29.09.2016 απευθύνονταν προς τους ίδιους τους Καθ' ων η Αίτηση προσωπικά, οι τελευταίοι όμως τις παράκουσαν και ανέθεσαν σε τρίτο, ήτοι στον κ. Π. Χ΄Παναγιώτου να προβεί στην αποκάλυψη εγγράφων.
7. O ομνύοντας, Π. Χ' Παναγιώτου, δεν αναφέρει στην Ενορκη Δήλωση του ποια από τα έγγραφα που αποκαλύπτει βρίσκονται ή βρίσκονταν στην κατοχή ή έλεγχο των Καθ' ων η Αίτηση, δεν εξειδικεύει ποιος συγκεκριμένος διάδικος διατηρούσε και διατηρεί στην κατοχή και φύλαξη του τα έγγραφα που αποκαλύπτει. Η αίτηση βασίζεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.28 Θ.1-15, Δ.39, Δ.48 ΘΘ.1-4, 8, και 9, Δ.59, Δ.64, επί του Άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στη νομολογία και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν ένσταση στην Αίτηση, η οποία συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του δικηγόρου XXXXX Πρωτοπαπά, που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η Αίτηση. Είναι η θέση τους ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι καταχρηστική, καταχωρήθηκε πολύ καθυστερημένα και μοναδικός σκοπός αυτής είναι η περαιτέρω καθυστέρηση. Ισχυρίζονται επίσης ότι η Ένορκη Δήλωση που καταχωρήθηκε είναι νομότυπη και δεν αντίκειται στις πρόνοιες οποιουδήποτε Θεσμού και ή Νόμου. Από το φάκελο του δικαστηρίου προκύπτει ότι
9. 2.
10. μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων και συγκεκριμένα τη 29.09.2016 εκδόθηκαν εκατέρωθεν διατάγματα αποκάλυψης. Έκαστος διάδικος όφειλε να αποκαλύψει ενόρκως και εντός προθεσμίας 30 ημερών, όλα τα έγγραφα τα οποία βρίσκονταν στην κατοχή και έλεγχο του και τα οποία σχετίζονταν με τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής. Τη 10.
11. 2016 οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση καταχώρισαν εκ μέρους τους Ένορκη Δήλωση αποκάλυψης, την οποία ορκίζεται ο XXXXX Χατζηπαναγιώτου, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων που τούς εκπροσωπεί. Ο XXXXX Χατζηπαναγιώτου αναφέρει ότι είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος από τους Καθ' ων η Αίτηση να προβεί στην εν λόγω Ένορκη Δήλωση και ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης. Η αποκάλυψη εγγράφων διέπεται από τη Δ.28 θ.
12. των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προνοεί τα πιο κάτω: « Any party may, without filing any affidavit, apply to the Court or a Judge for an order directing any other party to any cause or matter to make discovery on oath of the documents which are or have been in his possession or power relating to any matter in question therein.» Και σε ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά: «Οποιοσδήποτε διάδικος δύναται, χωρίς να καταχωρήσει ένορκη δήλωση, να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για διάταγμα που να διατάσσει οποιονδήποτε άλλο διάδικο σε οποιοδήποτε ζήτημα ή θέμα να αποκαλύψει ενόρκως τα έγγραφα που είναι ή ήταν στην κατοχή του ή έλεγχο του και που σχετίζονται με το υπό εξέταση ζήτημα. (.)» Στη Δ. 28 θ.
13. προνοούνται τα ακόλουθα: «The affidavit to be made by a party against whom such order as is mentioned in Rule 1 of this Order has been made shall be in Form 22 and shall specify which (if any) of the documents therein mentioned such party objects to produce». Και σε ελεύθερη μετάφραση στα Ελληνικά: «Η ένορκη δήλωση που θα γίνει από ένα διάδικο εναντίον του οποίου τέτοιο διάταγμα που αναφέρεται στον Θεσμό 1 αυτής της Διάταξης, έχει εκδοθεί θα πρέπει να είναι σύμφωνα με τον Τύπο 22 και θα πρέπει να ειδικεύει ποια (εάν υπάρχουν) από τα έγγραφα, που αναφέρονται σ' αυτή ο διάδικος αυτός, φέρει ένσταση στην προσαγωγή τους». Παραθέτω στη συνέχεια αυτούσιο τον Τύπο 22 στον οποίο γίνεται αναφορά στο πιο πάνω Θεσμό: «Between A. B., Plaintiff, and C. D., Defendant. I, the above-named Defendant C. D., make oath and say as follows :
14. I have in my possession or power the documents relating to the matters in question in this action set forth in the first and second parts of the First Schedule hereto.
15. I object to produce the said documents set forth in the second part of the said First Schedule hereto (state grounds of objection).
16. I have had, but have not now, in my possession or power the documents relating to the matters in question in this action set forth in the Second Schedule hereto.
17. The last-mentioned documents were last in my possession or power on (state when, and what has become of them, and in whose possession, they now are).
18. According to the best of my knowledge, information and belief, I have not now, and never had in my possession, custody, or power, or in the possession, custody, or power of my advocates, or advocate, or in the possession, custody, or power of any other persons or person on my behalf, any deed, account, book of account, voucher, receipt, letter, memorandum, paper, or writing, or any copy of or extract from any such document, or any other document whatsoever, relating to the matters in question in this suit, or any of them, or wherein any entry has been made relative to such matters, or any of them, other than and except the documents set forth in the said First and Second Schedules hereto». Στη Δ.28 θθ 3 και 12 παρατίθενται οι κυρώσεις τις οποίες υφίσταται κάποιος διάδικος σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης του με τις πιο πάνω πρόνοιες. Τις παραθέτω αυτούσιες:
19. If a party ordered to make discovery of documents fails so to do, he shall not afterwards be at liberty to put in evidence on his behalf in the action any document he failed to discover or to allow to be inspected, unless the Court is satisfied that he had sufficient excuse for so failing, in which case the Court may allow such document to be put in evidence on such terms as it may think fit. ..................................
20. If any party refuses to allow inspection at the place named by him in that behalf and within the prescribed time of any document which he has not objected to produce, or if he fails to comply with any order for discovery or inspection of documents, he shall be liable to attachment. He shall also, if a plaintiff, be liable to have his action dismissed for want of prosecution, and, if a defendant, to have his defence (if any) struck out, and to be placed in the same position as if he had not defended, and the party seeking discovery or inspection may apply to the Court for an order to that effect, and an order may be made accordingly. Η Δ.28 θ.1 είναι πανομοιότυπη με τη Δ.31 θ.12 των Αγγλικών Θεσμών, ως ίσχυαν πριν από την τροποποίηση του 1962, ενώ η Δ.28 θ. 12 είναι σχεδόν πανομοιότυπος με την Αγγλική Δ.31 θ.21 Το θέμα της αποκάλυψης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Καθοδηγητικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση G.A.P Navigation Ltd v. Merzario Marrittima SRL[1],: «Η αποκάλυψη εγγράφων υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στοχεύει στη λήψη πληροφοριών και στην παρουσίαση εγγράφων που σχετίζονται με τη διαφορά που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων για το σκοπό της προετοιμασίας για την ακρόαση και μπορεί να ζητηθεί από οποιοδήποτε από τους διαδίκους[2]. Αίτημα για αποκάλυψη απορρίπτεται όπου εύλογα μπορεί να λεχθεί ότι τέτοια αποκάλυψη δεν θα χρησιμεύει σε οτιδήποτε ή όπου μπορεί να θεωρηθεί κάτω από τις περιστάσεις ως μη αναγκαία για τη δίκαιη διεκπεραίωση της δίκης.» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England[3] τονίζεται μεταξύ άλλων, ότι η αποκάλυψη πρέπει να γίνεται με τον καθορισμένο τρόπο και πρέπει να ορκίζεται ο ίδιος ο διάδικος. Ειδικότερα, αναφέρονται τα ακόλουθα: «The affidavit verifying the list must be in the prescribed form and it must be sworn by the party himself. » Σε περίπτωση που ο αριθμός των εναγόντων είναι πέραν του ενός θα πρέπει να ακολουθηθεί η διαδικασία που περιγράφεται στο Annual Practice του 1958, σελίδα 711, την οποία παραθέτω αμέσως πιο κάτω: «Co- plaintiffs - when an order is made on plaintiffs the common order is that the plaintiffs shall make an affidavit of documents in their or his possession or power: and all must join in the affidavit. .». Καθοδήγηση επί του θέματος μπορούμε να αντλήσουμε και από το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England[4], όπου ρητά αναφέρεται ότι οι ενάγοντες μπορούν να καταχωρίσουν είτε κοινή είτε ξεχωριστή ένορκη δήλωση. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο αμέσως πιο κάτω: «When more than one party. If discovery is ordered against more than one party each must make a different affidavit or join in a joint one. In the latter case they may deal with the documents which they or any one of them have or have had in their or his possession or power .» Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιο πρόσωπο κινεί αγωγή μέσω τρίτου αυτό δεν τον απαλλάσσει από την προσωπική υποχρέωση να προβεί ο ίδιος σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης των εγγράφων που έχει στην κατοχή του. Σχετική είναι η αναφορά που γίνεται στο Annual Practice 1958, σελίδα 711: 'Persons suing in other Persons' names - these latter are in point of law the plaintiffs and must obey any orders for discovery or production of documents which have been made against them. . Where a foreign principal resident abroad was the real plaintiff and was suing by his agent in this country, who was dealt with as agent and not as principal, the Court would not allow the nominal plaintiff to proceed until the real plaintiff had done everything he would have had to do if his name were on the record, and the action was stayed until the principal had made an affidavit of documents upon the principle of Rep. of Costa Rica v. Enlarger, 1 Ch. D. 171.' Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η Aίτηση εισηγήθηκε ότι η Ένορκη Δήλωση είναι καθ΄ όλα νομότυπη και προς υποστήριξη της θέσης της επικαλέστηκε άλλες διαδικασίες, όπου έγιναν δεκτές ένορκες δηλώσεις προσώπων που δεν ήταν διάδικοι. Είναι γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι αναγκαίο εκείνος που προβαίνει σε ένορκη δήλωση να είναι και διάδικος, η παρούσα όμως διαδικασία κατά την άποψη μου, διαφέρει και ο διάδικος δεν μπορεί να αντικατασταθεί από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο. Με βάση το λεκτικό της Δ.28 θ.1, τον τρόπο που είναι διατυπωμένος ο Τύπος 22, σε συνάρτηση με τη φύση και τον τρόπο που είναι διατυπωμένες οι κυρώσεις που προβλέπονται στη Δ.28 θ. 12, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με το διάταγμα του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι το διάταγμα αποκάλυψης που εκδίδεται από το δικαστήριο αφορά το διάδικο προσωπικά και είναι καθήκον του ιδίου του διαδίκου προσωπικά να προβεί σε αποκάλυψη. Εκείνος έχει προσωπική γνώση των εγγράφων που σχετίζονται με την υπόθεση του και εκείνος θα υποστεί τις συνέπειες σε περίπτωση που παραλείψει να συμμορφωθεί με τις πρόνοιες στης σχετικής Διάταξης. Αναγνωρίζω τις πρακτικές δυσκολίες που μπορούν να δημιουργηθούν, έχοντας υπόψη ότι σε πολλές διαδικασίες οι διάδικοι είναι κάτοικοι εξωτερικού και είναι πολλές φορές πρακτικά δύσκολο να προβούν οι ίδιοι προσωπικά σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων, αυτό όμως δεν αποτελεί στοιχείο που μπορεί να είναι καθοριστικής σημασίας στη συγκεκριμένη περίπτωση. Στην υπό κρίση υπόθεση οι Eνάγοντες δεν συμμορφώθηκαν με τις πιο πάνω πρόνοιες και αντί να προβούν οι ίδιοι σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης των εγγράφων, η ένορκη δήλωση αποκάλυψης καταχωρήθηκε από τρίτο πρόσωπο ήτοι το δικηγόρο Πέτρο Χ' Παναγιώτου. Καταλήγω ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν η νενομισμένη και η ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε θα πρέπει να αγνοηθεί. Ως έχω αναφέρει και ανωτέρω το θέμα της αποκάλυψης υπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Στην περίπτωση που ένας διάδικος αποτύχει να συμμορφωθεί με τις οδηγίες του δικαστηρίου για αποκάλυψη ή για προσαγωγή των εγγράφων προς επιθεώρηση, το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή θεωρεί δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η πιο κάτω αναφορά από το σύγγραμμα Odger's on Pleading and Practice, 21η έκδοση, σελίδες 228 και 229, κάτω από τον τίτλο ' Default in making Discovery' : «If any party fails to discover or produce or allow inspection of documents as provided by any of the foregoing rules, or as ordered, the court has power under rule 16