Ευριπίδου ν. Πάφου, Αρ. Αγωγής: 201/2018, 31/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2020:A23 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 201/2018 Μεταξύ: ΧΧΧ Ευριπίδου, εκ Πάφου Ενάγοντος και ΧΧΧ Πάφου, εκ Πάφου Εναγομένης Ημερομηνία: 31.01.20 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κος Μ. Μιλτιάδους Για Εναγόμενη: κα Α. Κωνσταντίνου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή ο Ενάγοντας αξιώνει εναντίον της Εναγομένης ειδικές αποζημιώσεις ύψους €892,50, πλέον νόμιμο τόκο και δικηγορικά έξοδα, συνεπεία υλικών ζημιών που ισχυρίζεται ότι υπέστηκε ιδιοκτησίας του όχημα ένεκα αμελών πράξεων και παραλείψεων που της αποδίδουν καθώς επίσης ισχυριζόμενης παράβαση θεσμοθετημένων καθηκόντων από μέρους της. Οι δικογραφημένες εκδοχές των διαδίκων: Βασική θέση του Ενάγοντα είναι ότι στις 05.09.17 ενώ το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX31, του οποίου εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης είναι ο ίδιος, ήταν νόμιμα σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης οχημάτων 'Καραβέλλα' στην Πάφο, η προστασία, περιποίηση, έλεγχος και συντήρηση της κατάστασης των δέντρων και φυτών που βρίσκονται εκεί ανήκει στην Εναγόμενη, ένα δέντρο χαρουπιά και/ή μέρος αυτής κατέπεσε πάνω στο υπ' αναφορά όχημα προκαλώντας του ζημιές. Ο Ενάγοντας επιρρίπτει την ευθύνη για την πρόκληση του πιο πάνω περιστατικού στην Εναγόμενη καταλογίζοντας της αμέλεια και παράβαση θεσμοθετημένων καθηκόντων της στη βάση των πιο κάτω ισχυρισμών, λεπτομέρειες των οποίων περιέχονται στην έκθεση απαίτησης: (α) παρέλειψε και/ή αμέλησε και/ή απέτυχε να ασκήσει κάθε εύλογη επιμέλεια και/ή φροντίδα ώστε να εξασφαλίσει και/ή διατηρήσει ασφαλή στάθμευση των οχημάτων του κοινού περιλαμβανομένου του αυτοκινήτου του Ενάγοντα που ήταν νόμιμα σταθμευμένο στον πιο πάνω χώρο, (β) παρέλειψε να φροντίζει τα δέντρα που βρίσκονταν στον επίμαχο χώρο στάθμευσης, η επιμέλεια των οποίων ήταν υπό την ευθύνη της, (γ) επέτρεψε και/ή αδιαφόρησε και/ή ανέχτηκε την παρουσία επικίνδυνων δέντρων στο συγκεκριμένο χώρο όπου σταθμεύουν οχήματα, (δ) δεν τοποθετήθηκαν προστατευτικά καλύμματα στα δέντρα, (ε) παρέλειψε και/ή απέτυχε να συντηρήσει τα δέντρα που υπήρχαν στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης έτσι ώστε αυτά να είναι ασφαλή για το κοινό και τις περιουσίες τους, (στ) γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει ότι η μη συντήρηση των δέντρων στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης δημιουργούσε κινδύνους στους πολίτες και στις περιουσίες τους. Περαιτέρω αποτελεί δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα ότι στην προκειμένη περίπτωση ισχύει το δόγμα Res ipsa loquitur. Σύμφωνα ακόμη με τον Ενάγοντα, ένεκα της πτώσης του δέντρου στο όχημα του που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν νόμιμα σταθμευμένο στο συγκεκριμένο χώρο, το αυτοκίνητο υπέστηκε ζημιές ύψους €892,50, ανάλυση των οποίων παρέχεται στην παράγραφο 7 της έκθεσης απαίτησης. Επίσης είναι η θέση του Ενάγοντα ότι την ημέρα που κατ' ισχυρισμό συνέβηκε το επίδικο περιστατικό, υπάλληλος της Εναγομένης κλήθηκε και μετέβηκε στο μέρος όπου διαπίστωσε τη φερόμενη ζημιά στο επίδικο όχημα. Επιπλέον ο Ενάγοντας ισχυρίζεται πως παρά το ότι με επιστολή του ημερ. 20.10.17 ενημέρωσε την Εναγόμενη για τις ζημιές που υπέστη καλώντας την να τις επιδιορθώσει, εντούτοις αυτή δεν ανταποκρίθηκε με αποτέλεσμα ο Ενάγοντας να προχωρήσει με την επιδιόρθωση του οχήματος του καταβάλλοντας το αξιούμενο ποσό, κοινοποιώντας στην Εναγόμενη στις 05.01.18 τιμολόγιο ζημιών και απόδειξη πληρωμής τους που του είχαν ζητηθεί από την Εναγόμενη με επιστολή της ημερ. 04.01.
- Από την άλλη η Εναγόμενη, παρόλο ότι δέχεται ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο ο Ενάγοντας ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του προαναφερόμενου επίμαχου οχήματος, το οποίο στις 05.09.17 ήταν σταθμευμένο στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης και ότι την ίδια ημέρα υπάλληλος της διαπίστωσε τη ζημιά που υπήρχε στο εν λόγω αυτοκίνητο και ότι ο Ενάγοντας με επιστολή του ημερ. 20.10.17 την ενημέρωσε για τις εν λόγω ζημιές καλώντας την να τις επιδιορθώσει, εντούτοις η ίδια αρνείται ότι ο επίμαχος χώρος της ανήκει ή ότι τον διαχειρίζεται. Η Εναγόμενη αρνείται ότι το επίμαχο όχημα του Ενάγοντα υπέστη τις ισχυριζόμενες ζημιές και παράλληλα ισχυρίζεται ότι ακόμη και αν προκλήθηκαν, η ίδια δεν φέρει ευθύνη γι' αυτές αλλά ότι προέκυψαν λόγω αποκλειστικής υπαιτιότητας του Ενάγοντα, χωρίς έτσι ο τελευταίος να δικαιούται και/ή ίδια να οφείλει την πληρωμή για την αποκατάσταση τους. Διαζευκτικά του πιο πάνω, η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι οι επικαλούμενες ζημιές στο όχημα του Ενάγοντα είναι υπερβολικές και διογκωμένες. Επιπροσθέτως αποτελεί δικογραφημένη θέση της Εναγομένης ότι στην παρούσα υπόθεση δεν εφαρμόζεται το νομικό αξίωμα του Res ipsa loquitur. Προσαχθείσα μαρτυρία: Η παρούσα υπόθεση διέπεται από τις πρόνοιες της νέας Διαταγής 30 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και εφόσον το αξιούμενο ποσό δεν υπερβαίνει τα €3.000 ακολουθήθηκε πορεία ταχείας εκδίκασης. Η εκδίκαση της αγωγής αυτής διεξήχθη στη βάση γραπτής μαρτυρίας που αμφότεροι διάδικοι προσκόμισαν υπό τη μορφή ένορκης δήλωσης στα πλαίσια προώθησης των εκατέρωθεν εκδοχών τους κατόπιν σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου, χωρίς να ασκηθεί από οποιονδήποτε διάδικο δικαίωμα αντεξέτασης σε μάρτυρα και/ή προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας δυνάμει των διατάξεων του Κανονισμού 7 της νέας Διαταγής
- Για την απόδειξη της απαίτησης προσκομίστηκε γραπτή μαρτυρία από τον Ενάγοντα, στην οποίαν προς υποστήριξη της επισυνάπτονται τα εξής έγγραφα: · Πέντε μη έγχρωμες φωτογραφίες από τη σκηνή του επιδίκου περιστατικού · Επιστολή ημερ. 20.0.17 του Ενάγοντα προς Δήμο Πάφου · Τιμολόγιο υπ' αρ. 0255 ημερ. έκδοσης 06.12.17 για το ποσό €892,50 · Απόδειξη υπ' αρ. 0276 ημερ. 08.12.17 που αφορά πληρωμή ποσού €892,50 · Επιστολή ημερ. 08.12.17 δικηγόρου του Ενάγοντα προς Δήμο Πάφου · Επιστολή ημερ. 04.01.18 του Δήμου Πάφου προς δικηγόρο Ενάγοντα · Επιστολή ημερ. 05.01.18 δικηγόρου του Ενάγοντα προς Δήμο Πάφου. Σχετικά με την υπεράσπιση της Εναγομένης παρουσιάστηκε γραπτή μαρτυρία από τον ΧΧΧ Χαραλάμπους, Προϊστάμενο Λειτουργό της Υπηρεσίας Πρασίνου του Δήμου Πάφου, η οποία συνοδεύεται από τα πιο κάτω έγγραφα: · Τεκμήριο 'Α' - Πέντε μη έγχρωμες φωτογραφίες από τη σκηνή του επιδίκου περιστατικού (οι ίδιες φωτογραφίες που επισυνάπτονται στη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα) · Τεκμήριο 'Β' - Τιμολόγιο υπ' αρ. χχ55 ημερ. έκδοσης 06.12.17 για το ποσό €892,50 (το οποίο επίσης επισυνάπτεται στη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα). Μελετώντας τη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα μπορεί να λεχθεί ότι επαναλαμβάνονται τα γεγονότα που επικαλείται στην έκθεση απαίτησης του. Εφόσον αυτά έχουν καταγραφεί πιο πάνω, παραπέμπω σ' αυτά χωρίς να χρειάζεται να τα διατυπώσω εκ νέου. Συνοψίζοντας τη γραπτή μαρτυρία Χαραλάμπους μπορεί να λεχθεί η αναφορά του ότι στις 05.09.17 ο Ενάγοντας ειδοποίησε τηλεφωνικώς την Εναγόμενη πως ενώ το όχημα του με αρ. εγγραφής χχ31 ήταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ', ένας κλώνος από δέντρο χαρουπιάς που ήταν φυτευμένη πάνω σε μικρή νησίδα αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο εν λόγω όχημα. Αμέσως ο εν λόγω μάρτυρας επισκέφθηκε το μέρος και διαπίστωσε τα πιο πάνω. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, η υπηρεσία του είναι αυτή που ευθύνεται για τον έλεγχο και συντήρηση των φυτεμένων δέντρων, περιλαμβανομένου αυτών που είναι στον επίμαχο χώρο στάθμευσης, πράγμα που πράττουν 3-4 φορές ετησίως στη βάση προγράμματος εργασιών που καθημερινά ετοιμάζεται. Όπως ο μάρτυρας αναφέρει, η τελευταία επιτόπια συντήρηση του συγκεκριμένου χώρου το έτος 2017 έγινε υπό την επίβλεψη του ιδίου τον Ιούλιο όπου εργάτες προέβησαν στο κλάδεμα των δέντρων εκεί που κρίθηκε ότι χρειαζόταν. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, κατά την τελευταία επίσκεψη τους στον επίμαχο χώρο για συντήρηση προέβηκαν σε έλεγχο της κατάστασης του συγκεκριμένου δέντρου χαρουπιά και ουδεμία ένδειξη υπήρχε με την οποίαν θα μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί ότι ο συγκεκριμένος κλώνος έπρεπε να κοπεί επειδή υπήρχε ο κίνδυνος να έπεφτε. Τούτα λεχθέντος επειδή στο επίδικο δέντρο δεν υπήρχε καρπός που θα μπορούσε να προκαλέσει την πτώση κάποιου κλώνου λόγω του βάρους του, ούτε τα κλαδιά του δέντρου αυτού παρουσίαζαν αστάθεια ή ήταν αποξηραμένα και ούτε τα φύλλα του ήταν κιτρινισμένα ή αποξηραμένα. Συνεπώς δεν υπήρχε ένδειξη ότι το συγκεκριμένο δέντρο ή κλώνος του δεν ήταν υγιές με αποτέλεσμα να θεωρείτο επικίνδυνο. Ο μάρτυρας ισχυρίζεται ότι ο κίνδυνος πτώσης του συγκεκριμένου κλώνου δεν ήταν εύλογα προβλεπτός αλλά επρόκειτο για μεμονωμένο και απρόβλεπτο γεγονός. Η αιτία αποκοπής του κλώνου είναι άγνωστη στον μάρτυρα και ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε που να καταδεικνύει αμελή πράξη ή παράλειψη από την Εναγόμενη. Σύμφωνα με τον μάρτυρα, η Εναγόμενη δεν είναι η ιδιοκτήτρια της συγκεκριμένης χαρουπιάς. Επίσης από την επί τόπου επίσκεψη του στο χώρο, ο μάρτυρας αντιλήφθηκε ότι προκλήθηκαν ασήμαντες ζημιές και όχι αυτές που ο Ενάγοντας επικαλείται. Παράλληλα ο Ενάγοντας δεν έδωσε την ευκαιρία στην Εναγόμενη να επιθεωρήσει τις ζημιές του οχήματος πριν την επιδιόρθωση του, από εκτιμητή της δικής της επιλογής. Επιπλέον παρατηρεί ότι δεν έγινε έκθεση της ζημιάς στο επίδικο όχημα. Περαιτέρω διαπιστώνει ότι το τιμολόγιο δεν περιέχει λεπτομερής περιγραφή της επιδιόρθωσης καθώς και στοιχείων που θα καθιστούσαν εφικτό τον υπολογισμό του εργατικού κόστους αλλά και έλεγχο του ότι αυτό το κόστος που καταγράφεται δεν είναι υπερβολικό και εξογκωμένο. Επιπροσθέτως ο μάρτυρας αναφέρει ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο το επίμαχο όχημα είχε πριν από το συμβάν ζημιές από άλλη αιτία ή από φυσική φθορά. Ούτε ότι είναι σε θέση να γνωρίζει αν στο διάστημα που μεσολάβησε από τις 05.09.17 που συνέβηκε το ατύχημα μέχρι τις 06.12.17 που έγινε η επιδιόρθωση στο εν λόγω όχημα, αυτό υπέστη οποιαδήποτε άλλη ζημιά από άλλη αιτία και έτυχε επιδιόρθωσης κατά την ίδια ημερομηνία (06.12.17). Τελικές Αγορεύσεις: Στις τελικές αγορεύσεις τους αμφότερες πλευρές προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας καθώς και με παραπομπή σε νομολογία να πείσουν για την ορθότητα των εκατέρωθεν θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα ευσεβάστως ισχυρίστηκε ότι η μαρτυρία του πελάτη του επιβεβαιώνεται από το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό που παρουσιάστηκε. Είναι η θέση του κυρίου Μιλτιάδους ότι υπάρχει αλληλουχία ανάμεσα στις ενέργειες του Ενάγοντα και της πραγματικής μαρτυρίας που έχει προσαχθεί, πράγμα που, κατά τη γνώμη του, καθιστά πιστευτή την εκδοχή του πελάτη του. Αντίθετα ο εν λόγω συνήγορος θεωρεί πως η μαρτυρία της Εναγομένης πρέπει να απορριφθεί ως αναξιόπιστη επειδή διαψεύδεται από δεδομένα της υπόθεσης αλλά και από μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, στα οποία αναφέρεται συγκεκριμένα μέσα από τη γραπτή αγόρευση του και δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Με βάση το πιο πάνω σκεπτικό ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα ζήτησε την έκδοση απόφασης υπέρ του πελάτη του και εναντίον της Εναγομένης για το αξιούμενο ποσό, πλέον την επιδίκαση νόμιμου τόκου και εξόδων προς όφελος του Ενάγοντα. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Εναγομένης, η οποία υποστήριξε ότι δεν έχει προσκομιστεί θετική και σαφής μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι τυγχάνει εφαρμογής το δόγμα του Res ipsa loquitur. Σύμφωνα με την εν λόγω συνήγορο, ο Ενάγοντας στη μαρτυρία του προβάλλει γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς χωρίς να παρέχει εξήγηση ως προς την αιτία ή το λόγο που προκάλεσε την αποκοπή και πτώση του κλώνου επί του οχήματος του. Επίσης η κυρία Κωνσταντίνου ισχυρίστηκε ότι η πλευρά του Ενάγοντα δεν έχει παρουσιάσει μαρτυρία για την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της κατ' ισχυρισμό παράλειψης συντήρησης ή αμελών ενεργειών και της προκληθείσας ζημιάς. Σύμφωνα ακόμη με την συνήγορο της Εναγομένης, μέσα από την προσαχθείσα μαρτυρία δεν έχει καταδειχτεί ότι τα κλαδιά του επίμαχου δέντρου ήταν επικίνδυνα και ότι αυτό ήταν εις γνώση της Εναγομένης ή ότι όφειλε να το γνωρίζει έτσι ώστε ο κίνδυνος πτώσης κλαδιών και πρόκλησης ζημιών να ήταν εύλογα προβλεπτός. Με αναφορά στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα της Εναγομένης, η εν λόγω συνήγορος υποδεικνύει ότι διαψεύδονται οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα επί όλων των επιδίκων θεμάτων. Καταλήγοντας η ευπαίδευτη συνήγορος της Εναγομένης κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την αγωγή με έξοδα εις βάρος του Ενάγοντα. Παραδεκτά γεγονότα και μη αμφισβητούμενα γεγονότα: Προτού ασχοληθώ με την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας θεωρώ χρήσιμο να αναφερθώ σε γεγονότα που είναι παραδεκτά από αμφότερα μέρη καθώς επίσης σε γεγονότα που είτε αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων είτε δεν αμφισβητήθηκαν μέσα από την εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Συγκεκριμένα:
(1)Κατά τον ουσιώδη για την υπόθεση χρόνο ο Ενάγοντας ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής χχχ 31.
(2)Η Εναγόμενη έχει, μεταξύ άλλων, την ευθύνη επίβλεψης της κατάστασης των δέντρων και φυτών καθώς και συντήρησης αυτών που είναι φυτεμένα σε δημόσιους χώρους πρασίνου συμπεριλαμβανομένων αυτών που βρίσκονται στο χώρο στάθμευσης με την ονομασία 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο.
(3)Στις 05.09.17 ενώ το προαναφερόμενο όχημα του Ενάγοντα ήταν νόμιμα σταθμευμένο στο εν λόγω χώρο στάθμευσης, ένα κλώνος δέντρου χαρουπιάς που ήταν φυτεμένη σε εκεί μικρή νησίδα αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο μπροστινό μέρος του επίμαχου οχήματος.
(4)Ευθύς ο Ενάγοντας κάλεσε υπάλληλο της Εναγομένης, ο οποίος μετέβηκε στον επίδικο χώρο και αφού διαπίστωσε τη ζημιά που υπήρχε στο επίμαχο όχημα καθώς και την αιτία πρόκλησης του, φωτογράφησε τη σκηνή του ατυχήματος (πέντε μη έγχρωμες φωτογραφίες που συνθέτουν το Παράρτημα 5 και είναι επισυνημμένο στη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα και ταυτόχρονα αποτελούν το Παράρτημα 'Α' που είναι επισυνημμένο στη γραπτή μαρτυρία του μάρτυρα της Εναγομένης).
(5)Με επιστολή του ημερ. 20.10.17 ο Ενάγοντας ενημέρωσε την Εναγόμενη για τις ζημιές που προκλήθηκαν στο όχημα του συνεπεία του ατυχήματος και την κάλεσε να τις επιδιορθώσει (Παράρτημα 1 στη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα). Τα πιο πάνω γεγονότα μαζί τα έγγραφα που τα υποστηρίζουν, το περιεχόμενο και οι απεικονίσεις των οποίων είναι αποδεκτά ως προς την ορθότητα, αλήθεια και αξιοπιστία τους, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Στρέφομαι ευθύς στην αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Ένεκα της διαδικασίας ταχείας εκδίκασης που ακολουθήθηκε οι μαρτυρίες των μαρτύρων ήταν γραπτές και κατατέθηκαν στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης. Η μη ύπαρξη δια ζώσης μαρτυρίας σημαίνει ότι το Δικαστήριο δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει τους μάρτυρες από το εδώλιο ένορκης κατάθεσης για να μπορέσει να κρίνει τη στάση και συμπεριφορά τους κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Είχα ωστόσο την ευκαιρία να μελετήσω ενδελεχώς τη γραπτή μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου καθώς και τα διάφορα έγγραφα που επισυνάπτονται ως τεκμήρια και μέσα από αξιολόγηση τους να ελέγξω την ορθότητα και αξιοπιστία τους. Η κάθε μαρτυρία συναρτήθηκε, συγκρίθηκε και αντιπαραβλήθηκε με το υπόλοιπο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μου αλλά και με τις δικογραφημένες θέσεις των μερών. Με δείχτες την ορθότητα και αξιοπιστία της μαρτυρίας κρίνεται η αποδεικτική βαρύτητα που της αποδίδεται και κατ' επέκταση η πειστικότητα που έχει. Αυτά είναι στοιχεία που καθορίζουν την αποδεχτότητα που θα έχει η εκδοχή έκαστου διαδίκου είτε στην ολότητα της είτε μέρος της. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της γραπτής μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του πάντοτε σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Η γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα περιέχει αναφορές επί ουσιωδών θεμάτων της υπόθεσης που παρέμειναν αναντίλεκτες. Πρόκειται για τοποθετήσεις, μέρος των οποίων αποτελούν παραδεκτά γεγονότα, ορισμένες αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων και κάποιες από αυτές δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Εναγόμενη. Έχω αναφερθεί προηγουμένως στις αναφορές αυτές, στις οποίες παραπέμπω χωρίς να χρειάζεται να τις επαναλάβω. Περαιτέρω η μαρτυρία του Ενάγοντα καλύπτει αναφορές που υποστηρίζεται από πραγματική μαρτυρία, δεδομένο που την επιβεβαιώνει και την καθιστά πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Αυτό που αβίαστα προκύπτει από τη μαρτυρία του Ενάγοντα είναι ότι στις 05.09.17 ενώ το ιδιοκτησίας του όχημα με αρ. εγγραφής χχχ 31 ήταν νόμιμα σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο, ένας κλώνος από δέντρο χαρουπιάς που ήταν φυτεμένη πάνω σε μικρή νησίδα παρά τον εν λόγω χώρο αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο μπροστινό μέρος του επίμαχου οχήματος. Το ότι το πιο πάνω όχημα βρισκόταν κατά την προαναφερόμενη ημερομηνία νόμιμα σταθμευμένο στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης αποτελεί παραδεκτό γεγονός από την Εναγόμενη (παράγραφος 2 έκθεσης υπεράσπισης). Το γεγονός ότι ένας κλώνος από δέντρο χαρουπιά που ήταν φυτεμένη σε νησίδα αποκόπηκε και κατέπεσε πάνω στο όχημα του Ενάγοντα, πέραν του ότι είναι παραδεκτό από την Εναγόμενη, επαληθεύεται από τις επισυνημμένες φωτογραφίες που με ευκρίνεια το απεικονίζουν (Παράρτημα 5 στη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα). Το ότι η νησίδα στην οποίαν ήταν φυτεμένη το δέντρο χαρουπιά, από το οποίο κλώνος αποκόπηκε και έπεσε στο υπ' αναφορά όχημα, βρισκόταν παρά τον προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης, συνάγεται από τα πιο πάνω δίχως δυνατότητα για διαφορετική αντίληψη. Περαιτέρω διαπιστώνεται ότι αμέσως μετά το συμβάν την ίδια ημέρα ο Ενάγοντας ενημέρωσε την Εναγόμενη για το ατύχημα στο όχημα του, υπάλληλος της οποίας επισκέφθηκε τη σκηνή και αφού φωτογράφησε το χώρο επιθεώρησε το όχημα διαπιστώνοντας ότι σ' αυτό υπήρχαν ζημιές. Πρόκειται για γεγονός που η Εναγόμενη παραδέχεται (παράγραφος 3 της έκθεσης υπεράσπισης). Την ίδια στιγμή δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι η ζημιά που ο υπάλληλος της Εναγομένης εντόπισε στο όχημα του Ενάγοντα, στο μπροστινό μέρος του οποίου βρισκόταν πεσμένος ο κλώνος που αποκόπηκε, προϋπήρχε. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί παρά να γίνει δεκτή η θέση του Ενάγοντα ότι η αποκοπή και η πτώση του κλώνου στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα στις 05.09.17 ήταν η αιτία που προκάλεσε τη ζημιά που διαπίστωσε ο υπάλληλος της Εναγομένης όταν μετέβηκε στη σκηνή του ατυχήματος κατόπιν ενημέρωσης από τον Ενάγοντα. Από τα πιο πάνω καθίσταται αντιληπτό ότι ο Ενάγοντας από την αρχή έδωσε την ευκαιρία στην Εναγόμενη να επιθεωρήσει το χώρο και κατ' επέκταση το όχημα και να εξακριβώσει από μόνη της τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβηκε το ατύχημα και προκλήθηκε η ζημιά στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα, πράγμα που αυτή εκμεταλλεύτηκε με τη μετάβαση υπαλλήλου της στη σκηνή, την οποίαν έλεγξε και φωτογράφησε μαζί με το εν λόγω όχημα. Παράλληλα η Εναγόμενη είχε την ευκαιρία, αν επιθυμούσε, να εκπροσωπείτο στη σκηνή από εκτιμητή ή οποιοδήποτε άλλο εμπειρογνώμονα που έκρινε αναγκαίο για να εξετάσει τη σκηνή και να εκτιμήσει τη ζημιά που υπήρχε στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα. Η Εναγόμενη, πέραν της πιο πάνω αποστολής υπαλλήλου της, επέλεξε να μην προβεί σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια. Παρόλα αυτά προκύπτει ότι το εν λόγω όχημα ήταν διαθέσιμο στην Εναγόμενη μέχρι τις 06.12.17 που διαπιστώνεται να έχει επιδιορθωθεί, ήτοι για περίοδο πέραν των τριών μηνών, για οποιεσδήποτε ενέργειες της, χωρίς πάλι η ίδια να προβεί σε οποιαδήποτε πράξη. Προτού μάλιστα επιδιορθώσει το όχημα του, ο Ενάγοντας με επιστολή του ημερ. 20.10.17 αφού υπενθυμίζει πλέον γραπτώς την Εναγόμενη για το επίδικο ατύχημα, δίδει μία ένδειξη εκτίμησης της ζημιάς που το όχημα του υπέστη καλώντας την Εναγόμενη να μεριμνήσει για την επιδιόρθωση της. Κατά το χρόνο εκείνο η Εναγόμενη είχε εκ νέου ευκαιρία, αν επιθυμούσε, να εκτιμήσει τις ζημιές του οχήματος με τη βοήθεια εμπειρογνώμονα. Ωστόσο επέλεξε πάλι να μην το πράξει. Η επισύναψη της εν λόγω επιστολής επιβεβαιώνει την πρόθεση αυτή του Ενάγοντα (Παράρτημα 1 της γραπτής μαρτυρίας του Ενάγοντα). Πέραν αυτού πρόκειται για γεγονός που η Εναγόμενη αποδέχεται (παράγραφος 3 της έκθεσης υπεράσπισης). Η στάση σιωπής που η Εναγόμενη τήρησε υποχρέωσε τον Ενάγοντα να προχωρήσει με επιδιόρθωση του οχήματος του. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η επιδιόρθωση του οχήματος αποδεικνύεται ότι έγινε όχι μετά τις 06.12.
- Σχετικό τιμολόγιο υπ' αρ. 0255 ημερ. έκδοσης 08.12.17 για το ποσό €892,50 εκδομένο εις το όνομα του Ενάγοντα και απόδειξη υπ' αρ. 0276 ημερ. 08.12.17 που αφορά πληρωμή του εν λόγω ποσού επισυνάπτονται και ενισχύουν τη μαρτυρία του Ενάγοντα. Στο τιμολόγιο παρέχεται ανάλυσης των επιδιορθωτικών εργασιών που έγιναν και της αξίας που αντιστοιχεί σ' αυτές. Ειδικότερα σημειώνονται 'Ίσιωμα καπό + φτερό + πόρτα και εργατικά" στην τιμή €200 και "Πογιατίσματα" στην τιμή €550, τα οποία μαζί με χρέωση Φ.Π.Α. €142,50 στοίχισαν στον Ενάγοντα συνολικά €892,
- Μάλιστα στο τιμολόγιο σημειώνεται ρητά ότι οι επιδιορθώσεις αφορούν το συμβάν πτώσης κλώνου δέντρου στο όχημα του Ενάγοντα στον χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Στη δε απόδειξη πληρωμής του ποσού €892,50 καταγράφεται με σαφήνεια ότι αφορά το τιμολόγιο υπ' αρ.
- Η Εναγόμενη πληροφορήθηκε γραπτώς από τον Ενάγοντα για την επιδιόρθωση του επίμαχου οχήματος του Ενάγοντα δύο ημέρες μετά την έκδοση του πιο πάνω τιμολογίου και την ίδια ημέρα που εκδόθηκε η προαναφερόμενη απόδειξη πληρωμής και παράλληλα την κάλεσε όπως του καταβάλει το ποσό των €892,50 που ο ίδιος είχε πληρώσει για την επιδιόρθωση του οχήματος. Η επιστολή ημερ. 08.12.17 του Ενάγοντα προς την Εναγόμενη, η οποία συνοδεύει τη γραπτή μαρτυρία του Ενάγοντα, αποδεικνύει την πιο πάνω ενέργεια του Ενάγοντα (Παράρτημα 2 της γραπτής μαρτυρίας του Ενάγοντα). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Εναγόμενη παρέλαβε την πιο πάνω επιστολή του Ενάγοντα. Αυτό αποδεικνύεται από την αποστολή απαντητικής επιστολής ημερ. 04.01.18 από την Εναγόμενη στον Ενάγοντα, στην οποίαν αναγνωρίζεται η λήψη της εν λόγω επιστολής (Παράρτημα 3 της γραπτής μαρτυρίας του Ενάγοντα). Χωρίς να απορρίπτεται το περιεχόμενο της πιο πάνω επιστολής του Ενάγοντα, η Εναγόμενη ανέλαβε να εξετάσει το ενδεχόμενο πληρωμής στον Ενάγοντα του πιο πάνω ποσού. Προς τούτο ζήτησε να της αποσταλεί το τιμολόγιο και η απόδειξη πληρωμής, πράγμα που ο Ενάγοντας έπραξε ευθύς με επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 05.01.18 (Παράρτημα 4 της γραπτής μαρτυρίας του Ενάγοντα). Σε ότι αφορά την τελευταία επιστολή του Ενάγοντα (Παράρτημα 4), δεν αμφισβητείται η λήψη της από την Εναγόμενη. Αν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο η Εναγόμενη θα απέστελλε νέα επιστολή και θα ζητούσε ξανά από τον Ενάγοντα να της διαβίβαζε το τιμολόγιο και την απόδειξη πληρωμής προκειμένου να μπορέσει να μελετήσει το αίτημα του Ενάγοντα. Η μη αποστολή νέας επιστολής από την Εναγόμενη, καθιστά αντιληπτό ότι η επιστολή ημερ. 05.01.18 του δικηγόρου του Ενάγοντα μαζί με τα υπ' αναφορά έγγραφα έχουν αποσταλεί στην Εναγόμενη. Έκτοτε η Εναγόμενη δεν αντέδρασε και δεν έδωσε καμία δικαιολογία για τη στάση της αυτή. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων αποδέχομαι τη μαρτυρία του Ενάγοντα ως αληθή και αξιόπιστη για τους λόγους που έχω εξηγήσει, περιλαμβανομένου των εγγράφων που επισυνάπτονται ως τεκμήρια (Παραρτήματα 1-5), τα οποία αποτελούν μέρος της. Η γραπτή μαρτυρία του Χαραλάμπους (ΜΥ) που αντιπροσωπεύει την Εναγόμενη διαχωρίζεται σε δύο μέρη. Η πρώτη πτυχή της καλύπτει αναφορές που αποτελούν κοινό έδαφος των μερών. Χωρίς δεύτερη σκέψη το κομμάτι αυτό της γραπτής μαρτυρίας γίνεται αποδεκτό ως αληθές και αξιόπιστο. Επί του σημείου αυτού παραπέμπω σε προηγούμενο κομμάτι της δικαστικής απόφασης που καταγράφει τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα και αποτελούν μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Επιπλέον αυτό που αβίαστα καθίσταται αντιληπτό μέσα από συνδυασμένη μελέτη των παραγράφων 4 και 5 της γραπτής δήλωσης Χαραλάμπους είναι ότι την ίδια ημέρα που συνέβηκε το επίδικο ατύχημα, ήτοι 05.09.17, ο Ενάγοντας τηλεφώνησε στην Εναγόμενη, εκπρόσωπος της οποίας, ήτοι ο μάρτυρας αυτός, επισκέφθηκε τη σκηνή όπου διαπίστωσε ότι ένας κλώνος χαρουπιάς που ήταν φυτεμένη σε νησίδα αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο όχημα του Ενάγοντα που ήταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Από το δε περιεχόμενο της παραγράφου 31 της γραπτής δήλωσης Χαραλάμπους προκύπτει ότι στις 05.09.17 το όχημα του Ενάγοντα υπέστη ζημιές. Περαιτέρω συνδυασμένη μελέτη των παραγράφων 2, 6 και 11 της γραπτής δήλωσης Χαραλάμπους καθιστά σαφές ότι η Εναγόμενη είχε αποκλειστική πρόσβαση τόσο στη νησίδα όπου βρισκόταν φυτεμένη η επίμαχη χαρουπιά όσο σε όλους τους χώρους πρασίνου στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης και συνάμα ευθύνη επίβλεψης και συντήρησης της κατάστασης των δέντρων που υπήρχαν, περιλαμβανομένου της χαρουπιάς, κλώνος της οποίας στις 05.09.17 είχε αποκοπεί και πέσει επί του οχήματος του Ενάγοντα που ήταν σταθμευμένο στο προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης. Χωρίς δεύτερη σκέψη το κομμάτι αυτό της γραπτής μαρτυρίας του Χαραλάμπους που καλύπτει όλα τα πιο πάνω, επί των οποίων συμφωνεί και ο Ενάγοντας, γίνεται αποδεκτό από το Δικαστήριο ως αληθές και αξιόπιστο. Το δεύτερο σκέλος της γραπτής μαρτυρίας Χαραλάμπους περιέχει αναφορές που παρέμειναν εκτεθειμένες από αναντίλεκτα δεδομένα της υπόθεσης καθώς και από πραγματική μαρτυρία που παρουσιάστηκε και αποτελεί μέρος του μαρτυρικού υλικού της υπόθεσης. Αυτά είναι στοιχεία που πλήττουν ανεπανόρθωτα την πειστικότητα του μέρους αυτού της μαρτυρίας του μάρτυρα, στο οποίο δεν αποδίδω οποιαδήποτε βαρύτητα. Προς τεκμηρίωση των πιο πάνω αναφέρω ενδεικτικά τα εξής:
(1)Η αναφορά του Χαραλάμπους ότι ο Ενάγοντας δεν έδωσε την ευκαιρία στην Εναγόμενη να επιθεωρήσει τη ζημιά του οχήματος από εκτιμητή της έγκρισης της πριν την επιδιόρθωση του (παράγραφος 32 της γραπτής δήλωσης του) δεν ευσταθεί. Επ' αυτού αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι την ίδια ημέρα που συνέβηκε το επίδικο περιστατικό ο Ενάγοντας ενημέρωσε την Εναγόμενη για το ατύχημα, εκπρόσωπος της οποίας, ήτοι ο Χαραλάμπους, μετέβηκε στο μέρος επιθεωρώντας τη σκηνή και το όχημα. Παρόλο ότι ο αντιπρόσωπος της Εναγομένης είχε την ευκαιρία να καλέσει στη σκηνή εκτιμητή της επιθυμίας της Εναγομένης, εντούτοις για τους δικούς του λόγους επέλεξε να μην το πράξει χωρίς να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γι' αυτό. Ομοίως για τους λόγους που μόνο η Εναγόμενη γνωρίζει, χωρίς πάλι να εξηγήσει, δεν το έπραξε ούτε στο χρονικό διάστημα των τριών μηνών που παρήλθε μέχρι την επιδιόρθωση του επίμαχου οχήματος και παρά τη λήψη επιστολής ημερ. 20.10.17 από τον Ενάγοντα με την οποίαν την καλούσε να προβεί σε επιδιόρθωση των ζημιών στο όχημα του (Παράρτημα 1 στη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα). Η παράλειψη της Εναγομένης να ανταποκριθεί και γενικότερα η στάση σιωπής που τήρησε, υποχρέωσαν τον Ενάγοντα, μη έχοντας άλλη επιλογή, να προχωρήσει ο ίδιος με επιδιόρθωση του επίμαχου οχήματος του, ενέργεια για την οποίαν πληροφόρησε την Εναγόμενη με επιστολή του ημερ. 08.12.17 (Παράρτημα 2 στη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα).
(2)Η αναφορά του Χαραλάμπους ότι στο τιμολόγιο δεν υπάρχει λεπτομερής περιγραφή των επιδιορθώσεων που έγιναν, των ενεργειών που λήφθηκαν και του χρόνου που αναλώθηκε ώστε να υπολογιστεί το εργατικό κόστος (παράγραφος 34 της γραπτής δήλωσης του) δεν ευσταθεί. Για σκοπούς έκδοσης τιμολογίου υπάρχει καταγραφή των επιδιορθωτικών εργασιών που έγιναν καθώς και ανάλυση του ποσού της χρέωσης που σημειώνεται στο τιμολόγιο υπ' αρ. 0255 (Παράρτημα 4 στη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα). Περισσότερος σχολιασμός επί του σημείου αυτού γίνεται πιο πάνω που αξιολογείται η μαρτυρία του Ενάγοντα, όπου και παραπέμπω. Εάν η Εναγόμενη επιθυμούσε οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία, όπως έντυπα παραγγελίας ανταλλακτικών ή έγγραφα καταγραφής των ωρών που δαπανήθηκαν για την επιδιόρθωση του επίμαχου οχήματος επειδή επιθυμούσε να ελέγξει το ύψος του εκτιμημένου κόστους επιδιόρθωσης του εν λόγω οχήματος, τότε είχε την ευκαιρία να τα ζητήσει ευθέως από τον Ενάγοντα, όπως το έπραξε όταν του ζήτησε να της διαβιβαστεί το τιμολόγιο και η σχετική απόδειξη με επιστολή της ημερ. 04.01.18 (Παράρτημα 3 στη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα), πράγμα που ο Ενάγοντας ανταποκρίθηκε με την αποστολή τους μέσω της απαντητικής επιστολής του ημερ. 05.01.18 (Παράρτημα 4 στη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα). Ωστόσο δεν το έπραξε. Αυτό καταδεικνύει ότι η εν λόγω αναφορά της αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη της προκειμένου να αποφύγει την περίπτωση του Ενάγοντα.
(3)Η αναφορά του Χαραλάμπους ότι ο Ενάγοντας δεν ετοίμασε έκθεση ζημιών του επίμαχου οχήματος του (παράγραφος 35 της γραπτής δήλωσης του) δεν έχει έρεισμα. Ο ίδιος αποκάλυψε ότι μετέβηκε επί τόπου και επιθεώρησε τη σκηνή διαπιστώνοντας αποκοπή και πτώση κλώνου χαρουπιάς πάνω στο όχημα του Ενάγοντα καθώς και ζημιές σ' αυτό. Μάλιστα ο ίδιος φωτογράφησε τη σκηνή (Τεκμήριο 'Α' στη γραπτή δήλωση του). Μέσα από αυτή την τοποθέτηση του προκύπτει ότι ήταν εις γνώση του Χαραλάμπους τα σημεία στα οποία υπήρχαν ζημιές στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα καθώς επίσης ο βαθμός και η έκταση τους. Αν επιθυμούσε τέτοια έκθεση μπορούσε να το έπραττε όταν ζήτησε από τον Ενάγοντα να της διαβιβαστεί το τιμολόγιο και η απόδειξη. Παρόλα αυτά δεν το έπραξε. Αυτό καταδεικνύει ότι η εν λόγω αναφορά της αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη της προκειμένου να αποφύγει την περίπτωση του Ενάγοντα.
(4)Η αναφορά του Χαραλάμπους ότι η Εναγόμενη δεν γνωρίζει αν οι ζημιές στο επίδικο όχημα του Ενάγοντα προϋπήρχαν ένεκα άλλης αιτίας ή προκλήθηκαν από φυσική φθορά (παράγραφος 36 της γραπτής δήλωσης του) δεν έχει οποιαδήποτε αξία. Θα πρέπει να λεχθεί πως εάν η Εναγόμενη έχει αυτή την άποψη τότε όφειλε ρητά και με σαφήνεια να δικογραφούσε τέτοιο ισχυρισμό στην έκθεση υπεράσπιση της και ακολούθως να παρουσιάσει μαρτυρία προκειμένου να τεκμηριώσει τη θέση της. Ωστόσο δεν έπραξε κάτι τέτοιο και ως εκ τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός της δεν αποτελεί επίδικο θέμα.
(5)Ομοίως η αναφορά του Χαραλάμπους ότι η Εναγόμενη δεν γνωρίζει αν στο χρονικό διάστημα των τριών μηνών που παρήλθε από το επίδικο συμβάν μέχρι που επιδιορθώθηκε το επίμαχο όχημα, αυτό ήταν ακινητοποιημένο ή κυκλοφορούσε και υπέστη περαιτέρω ζημιές από άλλη αιτία (παράγραφος 37 της γραπτής δήλωσης του), δεν έχει οποιαδήποτε αξία. Κατ' ανάλογο τρόπο όπως πιο πάνω, θα πρέπει να λεχθεί πως εάν η Εναγόμενη έχει αυτή την άποψη τότε όφειλε ρητά και με σαφήνεια να δικογραφούσε τέτοιο ισχυρισμό στην έκθεση υπεράσπιση της και ακολούθως να παρουσιάσει μαρτυρία προκειμένου να τεκμηριώσει τη θέση της. Ωστόσο δεν έπραξε κάτι τέτοιο και ως εκ τούτου ο εν λόγω ισχυρισμός της δεν αποτελεί επίδικο θέμα.
(6)Η αναφορά του Χαραλάμπους δεν μπορεί να γνωρίζει το λόγο ή την αιτία αποκοπής και πτώσης του κλώνου της χαρουπιάς στερείται πειστικότητας επειδή είναι εκτεθειμένος από τα δεδομένα της υπόθεσης. Σαν εμπειρογνώμονας που επικαλέστηκε ότι είναι ως εκ της θέσεως που κατέχει. είχε τη δυνατότητα να διαπιστώσει την αιτία αποκοπής και πτώσης του επίμαχου κλώνου στο όχημα του Ενάγοντα και όφειλε να προβεί στις δέουσες ενέργειες προκειμένου να εξακριβώσει το λόγο του ατυχήματος. Είχε κάθε ευκαιρία να το πράξει τόσο αυθημερόν που συνέβηκε το επίδικο περιστατικό όταν μετέβηκε στη σκηνή και επιθεώρησε επί τόπου το χώρο όσο και τις ημέρες που ακολούθησαν, πλην όμως δεν αναφέρει οτιδήποτε χωρίς να δώσει οποιαδήποτε ικανοποιητική εξήγηση γι' αυτό. Σε τελευταία ανάλυση ο εν λόγω μάρτυρας απέφυγε να αποκαλύψει την αιτία αποκοπής και πτώσης του κλώνου χαρουπιάς. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, αποδέχομαι τη μαρτυρία της Εναγομένης στο βαθμό και την έκταση που έχει σχολιαστεί, περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 'Α' και 'Β' που αποτελεί μέρος του σκέλους της μαρτυρίας της που γίνεται αποδεκτή, έγγραφα που εν πάση περιπτώσει επισυνάπτονται στην αποδεκτή μαρτυρία του Ενάγοντα. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, τα τεκμήρια που κατατέθηκαν ενώπιον μου και λαμβάνοντας υπόψη μου τα γεγονότα που τελικά δεν αμφισβητήθηκαν, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία, καταλήγω στα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αναπόσπαστο μέρος των ευρημάτων αποτελούν τα γεγονότα εκείνα που είτε αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων είτε δεν αμφισβητήθηκαν μέσα από την εκδίκαση της παρούσας αγωγής. Χωρίς να χρειάζεται να επαναδιατυπωθούν, παραπέμπω σ' αυτά. Περαιτέρω καταλήγω στα πιο κάτω επιπλέον ευρήματα: Ο αντιπρόσωπος της Εναγομένης που επισκέφθηκε τη σκηνή ήταν ο ΜΥ και το έπραξε ευθύς που ειδοποιήθηκε η υπηρεσία του από τον Ενάγοντα την ίδια ημέρα αμέσως μετά που συνέβηκε το επίδικο ατύχημα. Η Εναγόμενη είχε αποκλειστική πρόσβαση τόσο στη νησίδα όπου βρισκόταν φυτεμένη η επίμαχη χαρουπιά όσο σε όλους τους χώρους πρασίνου στο συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης και συνάμα ευθύνη επίβλεψης και συντήρησης της κατάστασης των δέντρων που υπήρχαν, περιλαμβανομένου της χαρουπιάς, κλώνος της οποίας στις 05.09.17 είχε αποκοπεί και πέσει επί του οχήματος του Ενάγοντα που ήταν νόμιμα σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Επειδή η Εναγόμενη δεν ανταποκρίθηκε στο περιεχόμενο της επιστολής του ημερ. 20.10.17, ο Ενάγοντας προχώρησε στην επιδιόρθωση του οχήματος του περί τις 06.12.
- Στα πλαίσια επιδιόρθωσης του οχήματος του εκδόθηκε το τιμολόγιο υπ' αρ. 0255 ημερ. έκδοσης 06.12.17 για το ποσό €892,50 εις το όνομα του Ενάγοντα και απόδειξη υπ' αρ. 0276 ημερ. 08.12.17 που αφορά πληρωμή του εν λόγω ποσού. Στο εν λόγω τιμολόγιο υπάρχει καταγραφή των επιδιορθωτικών εργασιών που έγιναν καθώς και ανάλυση του ποσού της χρέωσης που σημειώνεται στο εν λόγω τιμολόγιο. Ειδικότερα παρέχεται ανάλυσης των επιδιορθωτικών εργασιών που έγιναν και της αξίας που αντιστοιχεί σ' αυτές. Στη δε απόδειξη πληρωμής υπ' αρ. 0276 του ποσού €892,50 καταγράφεται με σαφήνεια ότι αφορά το τιμολόγιο υπ' αρ.
- Με επιστολή του ημερ. 08.12.17 ο Ενάγοντας πληροφόρησε την Εναγόμενη για την επιδιόρθωση του επίμαχου οχήματος του Ενάγοντα δύο ημέρες μετά την έκδοση του πιο πάνω τιμολογίου και την ίδια ημέρα που εκδόθηκε η προαναφερόμενη απόδειξη πληρωμής και παράλληλα την κάλεσε όπως του καταβάλει το ποσό των €892,50 που ο ίδιος είχε πληρώσει για την επιδιόρθωση του οχήματος. Με απαντητική της επιστολή ημερ. 04.01.18 η Εναγόμενη ανέλαβε να εξετάσει το ενδεχόμενο πληρωμής στον Ενάγοντα του πιο πάνω ποσού. Προς τούτο ζήτησε να της αποσταλεί το τιμολόγιο και η απόδειξη πληρωμής, πράγμα που ο Ενάγοντας έπραξε ευθύς με επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 05.01.
- Έκτοτε η Εναγόμενη δεν αντέδρασε και δεν έδωσε καμία δικαιολογία για τη στάση της αυτή. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική και το βάρος απόδειξης βρίσκεται γενικά στους ώμους του Ενάγοντα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την κυπριακή νομολογία, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της μαρτυρίας που θα κριθεί αξιόπιστη, πάντοτε στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αναξιόπιστη μαρτυρία δεν αποτελεί αποδεικτικό υλικό αλλά μόνο αξιόπιστη μαρτυρία βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων (Miorage v. Radivojenik
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1162 και Αθανασίου κ.α. v. Κουνούνη
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 614). Έχοντας υπόψη του την αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας στην οποία προέβηκε και τα ευρήματα στα οποία κατέληξε, το Δικαστήριο προχωρεί στην εξαγωγή των συμπερασμάτων του. Εξ' όσον γίνεται αντιληπτό από το περιεχόμενο των έγγραφων προτάσεων, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται επίδειξη αμέλειας υπό το φως της θέσης ότι ισχύει η νομική αρχή Res ipsa loquitur και παράβαση εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων από την Εναγόμενη. Αμέλεια: Οι αρχές της αμέλειας έχουν κωδικοποιηθεί μέσα από τον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ. 148 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Συγκεκριμένα, το άρθρο 51 καθορίζει την αμέλεια ως την τέλεση πράξης την οποίαν υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό σωστό πρόσωπο ή την παράλειψη τέλεσης πράξης την οποίαν τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε. Αμέλεια ακόμη μπορεί να είναι η παράλειψη καταβολής τέτοιας δεξιότητας ή επιμέλειας για την άσκηση επαγγέλματος, επιτηδεύματος ή ασχολίας όπως ένα λογικό συνετό πρόσωπο που έχει τα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλματος αυτού, επιτηδεύματος ή ασχολίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις. Το εν λόγω άρθρο προνοεί αποζημίωση στην πρόκληση ζημιάς ως αποτέλεσμα αμελούς πράξης ή παράλειψης μόνο στο πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αμέλειας υπείχε υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να μην επιδείξει αμέλεια. Τα συστατικά στοιχεία που πρέπει να αποδειχθούν σε κάθε αγωγή αμέλειας είναι η ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας, η έλλειψη της προσήκουσας προσοχής (δηλαδή η τέλεση αμελούς πράξης ή παράλειψης) από μέρους ενός μέσου συνετού ανθρώπου, η πρόκληση ζημιάς ως αποτέλεσμα της τέλεσης αμελούς πράξης ή παράλειψης (αιτιώδης συνάφεια) και η δυνατότητα πρόβλεψης ότι η τέλεση της εν λόγω πράξης ή παράλειψης μπορεί να προκαλέσει το συγκεκριμένο ζημιογόνο αποτέλεσμα (Στρατμάρκο Λτδ v. Μιχαήλ
(1989)1 C.L.R. 453, κυπριακό νομικό σύγγραμμα κ.κ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου Κεφάλαιο 148: Αστικά Αδικήματα-Δίκαιο και Αποφάσεις, Τόμος 2, σελ. 103-104). Στην προκειμένη περίπτωση για να προσδιοριστεί το αστικό αδίκημα της αμέλειας απαιτείται:
(1)ύπαρξη καθήκοντος επιμέλειας από την Εναγόμενη,
(2)η πρόκληση ζημιάς και/ή βλάβης στον Ενάγοντα και
(3)αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμελούς πράξης ή παράλειψης από την Εναγόμενη και της ζημιάς και/ή βλάβης που προκλήθηκε στον Ενάγοντα και της περιουσίας του ως αποτέλεσμα του επιδίκου περιστατικού. Γενικά το θέμα της αμέλειας είναι ζήτημα γεγονότων και αποφασίζεται με βάση τις συνθήκες και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (Patsalides v. Yiapani
(1969)1 C.L.R. 84). Η έννοια της αμέλειας ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Το ζήτημα αυτό συνοψίζεται στην Φοινικαρίδης v Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475 ως εξής: "Αυτό κατά εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς θα υπενθυμίζαμε πως γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια (Elpiniki Panayiotou Mavrou v Georgios Kyriakou Mavrou
(1979)1 C.L.R. 215)." Στην παρούσα υπόθεση αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι στις 05.09.17 ένας κλώνος από δέντρο χαρουπιά που ήταν φυτεμένη σε νησίδα αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο επίμαχο όχημα, ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, που ήταν νόμιμα σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι αμέσως μετά το ατύχημα διαπιστώθηκαν ζημιές στο όχημα. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας που έστω να τείνει να δημιουργήσει εντύπωση ότι οι ζημιές που εξακριβώθηκαν στο όχημα προϋπήρχαν και με γνώμονα ότι οι ζημιές, όπως προκύπτει από τις επιδιορθωτικές εργασίες που καταγράφονται στο τιμολόγιο υπ' αρ. 0255, βρίσκονταν σε σημεία του μπροστινού μέρους του επίμαχου οχήματος στα οποία κατέπεσε ο κλώνος χαρουπιάς, γεγονός που απεικονίζεται από τις επισυνημμένες φωτογραφίες, καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι οι ζημιές που υπέστη το εν λόγω όχημα του Ενάγοντα προκλήθηκαν στις 05.09.17 από την αποκοπή και πτώση σ' αυτό κλώνου της επίμαχης χαρουπιάς τη στιγμή που το όχημα αυτό ήταν νόμιμα σταθμευμένο στον προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης. Αυτό που χρήζει εξέτασης στο στάδιο αυτό είναι κατά πόσο υπάρχει καθήκον επιμέλειας από την Εναγόμενη και κατά πόσο αυτό έχει παραβιαστεί. Η νομική αρχή του res ipsa loquitur: Όταν η αιτία του ατυχήματος είναι άγνωστη, δεν είναι απαραίτητο για τον Ενάγοντα να προσκομίσει άμεση μαρτυρία για την αμέλεια της Εναγομένης. Είναι ικανοποιητικό να παρουσιαστούν τέτοια στοιχεία που να συνηγορούν ότι η αιτία του ατυχήματος ήταν η αμέλεια της Εναγομένης παρά οποιαδήποτε άλλη αιτία. Πρόκειται για τη νομική αρχή του res ipsa loquitur (τα πράγματα ομιλούν από μόνα τους). Στα πλαίσια της θέσης του ότι η Εναγόμενη ευθύνεται για την πρόκληση ζημιάς στο επίμαχο όχημα ιδιοκτησίας του Ενάγοντα, ο τελευταίος επικαλείται ότι ισχύει η νομική αρχή του res ipsa loquitur. Προτού ασχοληθώ με ζήτημα της αμέλειας, θα εξετάσω κατά προτεραιότητα εάν στην προκειμένη περίπτωση εφαρμόζεται η νομική αρχή του res ipsa loquitur. Εξήγηση ως προς την εφαρμογή της πιο πάνω νομικής αρχής παρέχεται μέσα από το πιο κάτω απόσπασμα από το αγγλικό νομικό σύγγραμμα Charlesworth & Percy on Negligence, Eighth Edition, σελ. 421, παραγρ. 5-102: "Such cases are where the plaintiff proves the happening of the accident and nothing more. It may be that he cannot prove more but, where he can or not, he does not proceed to prove any specific act or omission on the part of the defendant. The mere happening of the accident "speaks for itself," since it may be more consistent with negligence on the part of the defendant than with any other cause. If that is so, the court may find negligence on the part of the defendant, unless he gives a reasonable explanation to show how the accident may have occurred without negligence on his part." Η αρχή του res ipsa loquitur κωδικοποιήθηκε και καθιερώθηκε στην Κύπρο με το άρθρο 55 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου (Κεφ.148) μετά των συναφών τροποποιήσεων, οι πρόνοιες του οποίου αυτούσια σημειώνουν τα εξής: "Σε αγωγή που εγείρεται σε σχέση με ζημιά, κατά την οποία αποδεικνύεται— (α) Οτι ο ενάγοντας στερείται γνώσης ή μέσων γνώσης των πραγματικών περιστατικών, τα οποία προκάλεσαν το συμβάν το οποίο οδήγησε στη ζημιά, και (β) ότι η ζημιά προκλήθηκε από ιδιοκτησία, επί της οποίας ο εναγόμενος είχε πλήρη έλεγχο, και κρίνεται από το Δικαστήριο ότι η επέλευση του συμβάντος που προκάλεσε τη ζημιά συνδέεται περισσότερο με το γεγονός ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να καταβάλει εύλογη επιμέλεια παρά προς την καταβολή τέτοιας επιμέλειας, ο εναγόμενος φέρει το βάρος της απόδειξης του ότι δεν υφίστατο αμέλεια για την οποία αυτός ευθύνεται σε σχέση με το συμβάν το οποίο οδήγησε στη ζημιά." Η νομική αρχή res ipsa loquitur δεν είναι αξίωμα ουσιαστικού δικαίου αλλά αποτελεί κανόνα απόδειξης και ισχύει όταν ο ενάγοντας αδυνατεί να αποδείξει αμέλεια εναντίον του εναγομένου με την προσκόμιση μαρτυρίας για τις πράξεις ή παραλείψεις του επειδή τα απαιτούμενα στοιχεία μαρτυρίας είναι στην αποκλειστική γνώση του εναγομένου. Εκεί που κριθεί ότι εφαρμόζεται το αξίωμα αυτό ο ενάγοντας αποδεικνύει μόνο το αποτέλεσμα της πράξης, δηλαδή το συμβάν που οδήγησε στην πρόκληση των ζημιών. Εφόσον ο ενάγοντας πετύχει αυτό το βάρος απόδειξης μετατοπίζεται στους ώμους τους εναγομένου, ο οποίος καλείται να δώσει μία λογική εξήγηση ότι δεν ήταν αμελής. Υπάρχει πλούσια νομολογία που αναλύει και εξηγεί το θέμα αυτό. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Morides v. Ioannou
(1973)1 C.L.R. 117, Χατζηπαύλου v. Ιντζιρτζιάν κ.α.
(2004)1Β Α.Α.Δ. 1278, Σάββα v. ΣΠΕ Λιοπετρίου και άλλη
(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1915, Σεντ Μαρίνα Σπόρτινγκ Προμόσιονς Λτδ v. Φιλίππου
(2004)1Β Α.Α.Δ. 1330, Πανταζής και άλλος v. Θεμιστοκλέους
(2006)1Β Α.Α.Δ. 898 και Παπαλλής και άλλος v. Κυριακίδη
(2008)1 Α.Α.Δ. 83. Όταν όμως ο ενάγοντας αφήνει να νοηθεί ότι γνωρίζει όλα τα γεγονότα ή όπου ισχυρίζεται ότι γνωρίζει την αιτία της ζημιάς ή όπου τα γεγονότα είναι γνωστά και ο ενάγων βασίζεται σ' αυτά και τα παραθέτει, θα πρέπει να τα αποδεικνύει για να πετύχει. Στην υπόθεση Ιωαννίδης v. Καλλία ως παραλήπτη και διαχειριστή της Intercosmetics Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1522 τονίστηκε ότι εφόσον ο εφεσείοντας ισχυρίστηκε ενώπιον του δικαστηρίου ότι γνώριζε την αιτία που του προκάλεσε τον τραυματισμό του δεν ίσχυε η αρχή του res ipsa loquitur. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση αυτή: "Η αρχή αυτή [res ipsa loquitur] εφαρμόζεται όταν το πράγμα ή το αντικείμενο που προκαλεί τη ζημιά αποδεικνύεται ότι βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο του εναγόμενου ή των υπηρετών του και το ατύχημα ήταν τέτοιο που, στην κανονική πορεία των πραγμάτων, δεν θα συνέβαινε αν εκείνοι που είχαν τον έλεγχο του, ασκούσαν την απαιτούμενη επιμέλεια. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο αυτό αποτελεί εύλογη μαρτυρία, στην απουσία εξήγησης από τον εναγόμενο, ότι το ατύχημα ήταν αποτέλεσμα αμέλειας. Επιπρόσθετα, για να ισχύει η προαναφερόμενη αρχή, θα πρέπει να ικανοποιείται και η προϋπόθεση της παραγράφου (α) του Άρθρου 55, ότι δηλαδή ο ενάγοντας στερείται γνώσης ή μέσων γνώσης των πραγματικών περιστατικών τα οποία προκάλεσαν το συμβάν που οδήγησε στη ζημιά. Στην παρούσα υπόθεση ο εφεσείων ισχυρίστηκε ότι γνώριζε την αιτία της ζημιάς του και εν πάση περιπτώσει ούτε και οι υπόλοιπες προϋποθέσεις εφαρμογής της αρχής αυτής ικανοποιούνται. (Δέστε: Savvides v. Mesaritis a.ο.
(1985)1 C.L.R. 261, Morides v. Ioannou
(1973)1 C.L.R. 117 και Αρτέμης και Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα, Τόμος 2, σελ. 53-55.)." Περαιτέρω στην υπόθεση Φιλίππου και άλλος v. Τσολάκη
(2006)1 Α.Α.Δ. 1188, η οποία αφορά δυστύχημα, αναφέρθηκε ότι η εφαρμογή του κανόνα res ipsa loquitur δεν συνάδει με την προσκόμιση μαρτυρίας από τον ενάγοντα για την απόδειξη της αμέλειας του εναγόμενου. Επίσης στην υπόθεση Parthenon Shirts (Exporters) Ltd v. Γαβριηλίδου
(2010)1 Α.Α.Δ. σημειώθηκε ότι η νομική αρχή res ipsa loquitur δεν έχει ισχύ όπου ο ενάγοντας δεν ισχυρίζεται ότι στερείται γνώσης των περιστατικών που οδήγησαν στο συμβάν. Παράλληλα υποδείχτηκε ότι ο κανόνας αυτός έχει εφαρμογή μόνο όπου κρίνεται ότι το συμβάν που προκαλεί τη ζημιά συνδέεται περισσότερο με το γεγονός ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να καταβάλει εύλογη επιμέλεια παρά προς την καταβολή τέτοιας επιμέλειας. Οι πιο πάνω νομικές αναφορές συγκεφαλαιώνονται στην πρόσφατη υπόθεση Χρίστος Ζαχαροπλάστης ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Χαράλαμπου Ζαχαροπλάστη και της Ευτυχίας Νίκου Παναγή v. Κοινοτικό Συμβούλιο Κακοπετριάς, Πολιτική Έφεση Αρ. 330/2011, ημερ. 04.10.17, στην οποίαν και παραπέμπω. Στρεφόμενος στην παρούσα περίπτωση μπορεί να λεχθεί ότι αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι κατά τον ουσιώδη για την υπόθεση χρόνο η Εναγόμενη είχε την ευθύνη επίβλεψης της κατάστασης των δέντρων και φυτών καθώς και συντήρησης αυτών που ήταν φυτεμένα σε σημεία πρασίνου παρά τον χώρο στάθμευσης με την ονομασία 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ'. Ένα από τα σημεία αυτά ήταν η νησίδα στην οποία ήταν φυτεμένη η επίμαχη χαρουπιά. Στην προκειμένη περίπτωση ουδεμία σχέση έχει το ιδιοκτησιακό καθεστώς ή το καθεστώς κατοχής, χρήσης ή εκμετάλλευσης του συγκεκριμένου χώρου στάθμευσης. Για σκοπούς εξέτασης των επιδίκων θεμάτων της αγωγής αυτής αρκεί που έχει διαπιστωθεί ότι η Εναγόμενη είναι αυτή που έχει υποχρέωση ελέγχου και συντήρησης των δέντρων που βρίσκονται σε χώρους πρασίνου παρά τον προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης. Το επίδικο περιστατικό αφορά αποκοπή και πτώση κλώνου χαρουπιάς που ήταν φυτεμένη σε νησίδα, για την κατάσταση της οποίας η Εναγόμενη είχε υποχρέωση να επιθεωρεί και συντηρεί. Προκειμένου να είναι σε θέση να διεκπεραιώνει την πιο πάνω υποχρέωση της η Εναγόμενη είχε απρόσκοπτη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στους χώρους πρασίνου παρά τον πιο πάνω χώρο στάθμευσης. Τίποτα δεν έχει λεχθεί για οτιδήποτε το διαφορετικό. Ουδεμία περί του αντιθέτου μαρτυρία έχει παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Επίσης αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο κλώνος της επίδικης χαρουπιάς αποκόπηκε και έπεσε πάνω στο μπροστινό μέρος του επίμαχου οχήματος του Ενάγοντα που εκείνη τη στιγμή ήταν νόμιμα σταθμευμένο στον συγκεκριμένο χώρο στάθμευσης. Παράλληλα το Δικαστήριο κατέληξε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η αποκοπή και πτώση κλώνου χαρουπιάς στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα προκάλεσε σ' αυτό ζημιά. Η προαναφερόμενη υποχρέωση της Εναγομένης σε συνδυασμό με την απρόσκοπτη και ανεμπόδιστη πρόσβαση της στους χώρους πρασίνου του εν λόγω χώρου στάθμευσης, δείχνει απόλυτο έλεγχο από την Εναγόμενη της κατάστασης του χώρου από όπου συνέβηκε η πτώση του κλώνου του δέντρου. Το δεδομένο αυτό δημιουργεί δυνατότητα εξέτασης της πιο πάνω νομικής αρχής. Δεν παραγνωρίζω ότι ο Ενάγοντας υπό τα σημεία (Α)-(Ι) της παραγράφου 3 της έκθεσης απαίτησης δικογραφεί λεπτομέρειες παράβασης εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων και υποχρεώσεων της Εναγομένης. Μέσα από αυτές απαριθμούνται συγκεκριμένες πράξεις και παραλείψεις ως αποτέλεσμα των οποίων θεωρούν ότι οφείλεται η πτώση του κλώνου του δέντρου. Θα πρέπει να λεχθεί ότι η απλή παράθεση λεπτομερειών παράβασης εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων και υποχρεώσεων δεν συνιστά κώλυμα για την επίκληση του πιο πάνω αξιώματος (Χρίστος Ζαχαροπλάστης (πιο πάνω) και Πολυξένη Τομαρίδου-Ηλιάδου v. Δήμου Πάφου, Πολιτική Έφεση Αρ.355/2011, ημερ. 24.03.17). Έχοντας μελετήσει με προσοχή το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που προσάχθηκε στην παρούσα αγωγή, διαπιστώνω ότι ο Ενάγοντας δεν προώθησε και δεν στήριξε τις συγκεκριμένες θέσεις με την προσκόμιση από μέρους του μαρτυρίας. Παράλληλα ενδελεχής ενασχόληση με τη μαρτυρία του Ενάγοντα καταδεικνύει ότι αυτός δεν γνωρίζει τα πραγματικά περιστατικά που σχετίζονται με την αιτία που προκάλεσε την αποκοπή και πτώση του κλώνου του δέντρου που οδήγησε στην πρόκληση ζημιάς στο επίμαχο όχημα του. Από τα πιο πάνω καταλήγω στο συμπέρασμα ότι πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 55 του Κεφ.148 με αποτέλεσμα να δικαιολογείται η επίκληση του αξιώματος του res ipsa loquitur αναφορικά με την Εναγόμενη. Η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης στην τελική αγόρευση της παρέπεμψε το Δικαστήριο στην υπόθεση Δήμος Λευκωσίας v. Αντωνίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1064 προς ενίσχυση της θέσης της ότι δεν έχει εφαρμογή η αρχή res ipsa loquitur. Έχω μελετήσει με προσοχή την εν λόγω απόφαση και διαπιστώνω ότι δεν βοηθά τη εν λόγω θέση της Εναγομένης αφού διαφοροποιείται από τα δεδομένα της παρούσας περίπτωσης. Σε εκείνη την υπόθεση κρίθηκε ότι ο Δήμος Λευκωσίας δεν είχε εξουσία και κατ' επέκταση ευθύνη να ελέγχει ή να επιτηρεί τα δέντρα που βρίσκονταν στο χώρο στάθμευσης που ήταν σταθμευμένο το όχημα του Εφεσίβλητου, περιλαμβανομένου του ευκαλύπτου που έπεσε στο όχημα του εφεσίβλητου που εκείνη τη στιγμή ήταν σταθμευμένο στο χώρο στάθμευσης προκαλώντας του ζημιές. Συνεπώς η αρχή res ipsa loquitur δεν είχε ισχύ. Αντίθετα στην παρούσα υπόθεση αποτελεί κοινό έδαφος των μερών ότι η Εναγόμενη είχε την ευθύνη την ευθύνη επίβλεψης της κατάστασης των δέντρων και φυτών καθώς και συντήρησης αυτών που είναι φυτεμένα σε δημόσιους χώρους πρασίνου συμπεριλαμβανομένων αυτών που βρίσκονται στο χώρο στάθμευσης με την ονομασία 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Επομένως τα δεδομένα εδώ είναι διαφορετικά και οδηγούν στην επίκληση του εν λόγω αξιώματος. Με γνώμονα ότι αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου η αποκοπή και πτώση του δέντρου, ως αποτέλεσμα της οποίας προκλήθηκε ζημιά στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα, η επιτυχημένη επίκληση της πιο πάνω νομικής αρχής μετατοπίζει το βάρος απόδειξης στους ώμους της Εναγομένης, η οποία καλείται να δώσει μία λογική εξήγηση ότι δεν ήταν αμελής. Από την μαρτυρία που έγινε αποδεκτή τέτοια λογική εξήγηση δεν δίδεται. Η Εναγόμενη δεν είναι σε θέση να εξηγήσει για ποιο λόγο αποκόπηκε και έπεσε ο επίμαχος κλώνος χαρουπιάς. Δεν γνωρίζει και δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει την αιτία. Η Εναγόμενη δεν προέβηκε σε καμία ενέργεια για να διαπιστώσει την αιτία του ατυχήματος. Μέσα από το μαρτυρικό υλικό η Εναγόμενη ουδεμία μαρτυρία παρουσίασε που να καταδεικνύει το λόγο που ο επίμαχος κλώνος αποκόπηκε από το υπόλοιπο δέντρο χαρουπιά και κατέπεσε. Ως εκ τούτου, καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι η Εναγόμενη δεν απέσεισε το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν αμελής στην πρόκληση της πτώσης του κλώνου του δέντρου που προκάλεσε τη ζημιά στο πιο πάνω όχημα στη βάση μιας κατάστασης που είχε τον απόλυτο έλεγχο και συνάμα τον αποκλειστικό λόγο περιποίησης και συντήρησης δέντρων και φυτών που βρίσκονταν στου χώρους πρασίνου παρά τον επίδικο χώρο στάθμευσης. Κατά λογική προέκταση των πιο πάνω, καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμελούς συμπεριφοράς της Εναγομένης και της ζημιάς που προκλήθηκε στο επίμαχο όχημα του Ενάγοντα ως αποτέλεσμα του επιδίκου περιστατικού. Στη βάση του σκεπτικού που αναπτύχθηκε δεν τίθεται θέμα συντρέχουσας αμέλειας από μέρους του Ενάγοντα. Ισχυρισμός Εναγόντων για παράβαση θεσμοθετημένου καθήκοντος και υποχρέωσης από την Εναγόμενη: Στην περίπτωση όπου διεκδικούνται αποζημιώσεις στη βάση παράβασης θεσμοθετημένου καθήκοντος, αν η νομοθεσία που ο ενάγοντας επικαλείται δεν προβλέπει ρητά δια ειδικής διάταξης αγώγιμο δικαίωμα για την ανάκτηση της ζημιάς, η οποία προκύπτει από τη μη εκπλήρωση υποχρέωσης την οποία επιβάλλει ο νόμος αφενός και η παράλειψη ποινικοποιείται αφετέρου, τεκμαίρεται εκ πρώτης όψεως ότι η εν λόγω νομοθεσία δεν παρέχει αστική θεραπεία. Ο κανόνας όμως αυτός υπόκειται σε δύο εξαιρέσεις: (α) Όπου η υποχρέωση επιβάλλεται υπέρ συγκεκριμένης τάξης ή ατόμων, παρέχεται αγώγιμο δικαίωμα σε άτομα που ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία για την ανάκτηση της ζημιάς, η οποία προκύπτει από την παράβαση του νομικού καθήκοντος ή της υποχρέωσης, και (β) Όπου ο νόμος στοιχειοθετεί δημόσιο δικαίωμα (public right), παρέχεται αγώγιμο δικαίωμα σε μέλος του δημοσίου το οποίο υφίσταται ιδιαίτερη ζημιά λόγω της παραβίασης του δημόσιου δικαιώματος (Νομικό σύγγραμμα των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα, Τόμος 2, σελ. 375-386, Kythreotis v. Constantinou
(1984)1 C.L.R. 811, Lonrho Ltd. & Others v. Shell Petroleum Co. Ltd and Others
(1981)1 All E.R. 456). Αυτό τελικά είναι θέμα ερμηνείας της νομοθεσίας που ο ενάγοντας επικαλείται (Peristeronopigi Transport Co. Ltd v. Toumazos Th. Toumazou
(1970)1 C.L.R. 196). Ερχόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι παρόλο ότι στην έκθεση απαίτησης δικογραφείται ισχυρισμός του Ενάγοντα για παράβαση εκ του νόμου καθηκόντων και υποχρεώσεων της Εναγομένης ως βάση αγωγής, εντούτοις ο Ενάγοντας παρέλειψε να τον προωθήσει μέσω της παρουσίασης σχετικών αποδεικτικών στοιχείων με αποτέλεσμα ο εν λόγω ισχυρισμός του να παραμείνει μετέωρος. Ούτε στην τελική αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντα παρέπεμψε το Δικαστήριο σε ποιες νομοθεσίες και σε ποια άρθρα αυτών θεωρεί ότι υπάρχει παράβαση υποχρεώσεων και καθηκόντων που απορρέουν από αυτές για την Εναγόμενη. Ως εκ τούτου, καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει αυτή τη βάση αγωγής, την οποία θεωρώ ότι εγκατέλειψε. Κατά πόσο ο Ενάγοντας δικαιούται στη θεραπεία που αξιώνει: Αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι ως αποτέλεσμα της πτώσης του κλώνου του δέντρου, το επίμαχο ιδιοκτησίας του Ενάγοντα όχημα υπέστηκε ζημιές. Συνεπώς, ως λέχθηκε προηγουμένως, διαπιστώνω ότι υφίσταται το στοιχείο της αιτιώδης συνάφειας σύμφωνα με το οποίο η παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας από την Εναγόμενη προκάλεσε ζημιά στον Ενάγοντα. Το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει το ενδεχόμενο επιδίκασης στον Ενάγοντα ειδικές αποζημιώσεις έχοντας υπόψη ως βάση αγωγής που έχει προωθηθεί την αμέλεια της Εναγομένης επί πλήρους ευθύνης. Ειδικές Αποζημιώσεις: Είναι πάγια νομολογημένο ότι οι ειδικές ζημιές πρέπει να εξειδικεύονται στην έκθεση απαίτησης, να καταγράφονται αναλυτικά και ξεκάθαρα στις έγγραφες προτάσεις και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα, με σαφήνεια και με συγκεκριμένα στοιχεία (Ανδρέα Πίριλλου v Ρουπινέττας Κονναρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 1153, Βάσω Μιχαήλ v Ανδρέας Ονουφρίου
(2002)1 Α.Α.Δ. 1349, R.K.B. Leathergoods Limited v Βιργίνια Ευαγγέλου Αγγελίδη
(2004)1 Α.Α.Δ. 1071, Νεοκλής Αντωνιάδης v Μιχάλης Σπύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1171, Κούνουνα κ.α. v Κώστας Κυριάκου & Υιός Λτδ κ.α.
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2126). Εναπόκειται στον ενάγοντα σε κάθε περίπτωση να αποδείξει με κατάλληλη και αποδεκτή μαρτυρία τα κονδύλια που συνιστούν ειδική ζημιά. Επομένως, η απόδειξη των ειδικών αποζημιώσεων κινείται πάντοτε σε αυστηρά πλαίσια και το βάρος απόδειξης τους το φέρει πάντοτε ο ενάγοντας (Παναγιώτη Παναγή v Σάββα Κακόψιτου
(2001)1 Α.Α.Δ. 839). Ερχόμενος στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι το επίμαχο όχημα του Ενάγοντα υπέστηκε ζημιές ένεκα αποκοπής και πτώσης κλώνου του επιδίκου δέντρου πάνω στο μπροστινό μέρος αυτού. Ενώπιον του Δικαστηρίου ο Ενάγοντας παρουσίασε το τιμολόγιο υπ' αρ. 0255 και την απόδειξη υπ' αρ. 0276 που σημειώνει πληρωμή του τιμολογίου. Το τιμολόγιο εκδόθηκε εις το όνομα του Ενάγοντα και σ' αυτό υπάρχει καταγραφή των επιδιορθωτικών εργασιών που έγιναν καθώς και ανάλυση του ποσού της χρέωσης που σημειώνεται. Παράλληλα στο έγγραφο αυτό σημειώνεται ρητά ότι οι επιδιορθώσεις αφορούν το συμβάν πτώσης κλώνου δέντρου στο όχημα του Ενάγοντα στον χώρο στάθμευσης 'ΚΑΡΑΒΕΛΑ' στην Πάφο. Την ίδια στιγμή η απόδειξη πληρωμής αναφέρει πληρωμή του ποσού που σημειώνεται στο πιο πάνω τιμολόγιο, καταδεικνύοντας έτσι αφενός άμεση σχέση μεταξύ των δύο εγγράφων και αφετέρου αναπόσπαστη σύνδεση με το επίδικο περιστατικό. Ο Ενάγοντας είναι γνώστης του βαθμού και της έκτασης των ζημιών που υπέστη και πόσο αυτές έχουν στοιχίσει, τα οποία και παρουσίασε στο Δικαστήριο. Ο Ενάγοντας ακόμη γνωρίζει την ανάλυση στο κόστος των επιδιορθωτικών εργασιών που χρεώθηκε, την οποία έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου. Με δεδομένο ότι όλες οι θέσεις της Εναγομένης έχουν απορριφθεί για τους λόγους που έχω αναλύσει κατά την αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού, κρίνω ότι η μαρτυρία που ο Ενάγοντας παρουσίασε στο σύνολο της είναι επαρκής για να αποδείξει το ύψος της ζημιάς που επωμίστηκε. Συνεπώς καταλήγω στο ασφαλές συμπέρασμα ότι επί πλήρους ευθύνης ο Ενάγοντας υπέστηκε απώλεια ύψους €892,50 που αποτελεί το κόστος επιδιόρθωσης της ζημιάς στο υπ' αναφορά όχημα του. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω και με γνώμονα ότι η Εναγόμενη κρίθηκε αποκλειστικά αμελής για την πρόκληση του ατυχήματος, ως αποτέλεσμα του οποίου ο Ενάγοντας υπέστηκε έξοδα και ζημιές, καταλήγω ότι το συνολικό ποσό των ειδικών αποζημιώσεων που ο Ενάγοντας δικαιούται ανέρχεται επί πλήρους ευθύνης στα €892,50, ποσό το οποίο και επιδικάζω υπέρ του. Τόκος: Με βάση την καθιερωμένη αρχή, εκτός αν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία εκ μέρους του ενάγοντα, επιδικάζεται νόμιμος τόκος από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων καθώς και επί των ειδικών αποζημιώσεων μειωμένος όμως κατά το ήμισυ για να αντισταθμιστεί το ότι δεν προκύπτει όλη η ζημιά από την αρχή (Φοινικαρίδης v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, Θεοδούλου v. A. Panayides Contracting Ltd
(1999)1 Α.Α.Δ. 2134, Fysco Constructing Co Ltd v. Χριστάκης Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1014). Όλα αυτά μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Ακολούθως, ολόκληρα τα ποσά φέρουν νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης μέχρι εξόφλησης. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν μόνο ειδικές αποζημιώσεις. Ωστόσο μέσα από τη γραπτή αγόρευση του δικηγόρου του ο Ενάγοντας περιόρισε το δικαίωμα του για επιδίκαση νόμιμου τόκου από την καταχώρηση της αγωγής. Κατάληξη Δικαστηρίου: Υπό το φως όλων των πιο πάνω και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω έχοντας κατά νου τα ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου, ο Ενάγοντας απέδειξε την υπόθεση του εναντίον της Εναγομένης στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Ως εκ τούτου, εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης για το ποσό των €892,50 πλέον νόμιμο τόκο ετησίως επί του ποσού αυτού από 01.03.18 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής) μέχρι εξόφλησης. Σε ότι αφορά τα έξοδα δεν βλέπω λόγο να παρεκκλίνω από τον κανόνα που διέπει την επιδίκαση τους. Κατά συνέπεια, τα έξοδα της παρούσας αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Negligence/Res ipsa loquitur/Breach of statutory duty/Special Damages/Final Judgment (Αναφορά: Αγωγή/Αμέλεια/ Res ipsa loquitur/Παράβαση Θεσμοθετημένου Καθήκοντος/ Ειδικές Αποζημιώσεις/Τελική Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο