P. KOURIDES & CO LLC ν. IRRLING κ.α., Αγωγή: 1471/2019, 18/2/2020

(0665)επί της ΧΧΧΧ. Χ. ΧΧΧΧΧ στην ΧΧΧΧ, για το ποσό των €11.167,69σ μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης.» Η Αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του Νόμου 14(Ι)/60 και στο άρθρο 9 του Κεφ.

1. Ως προς τα γεγονότα, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του κου Π. Κουρίδη, δικηγόρου και διευθυντή της ενάγουσας. Ως αναφέρει ο ενόρκως δηλών, οι εναγόμενοι είναι πελάτες του και της ενάγουσας περισσότερο από 20 χρόνια, οι οποίοι εκτελούν διάφορες εμπορικές δραστηριότητες στο εξωτερικό. Λόγω της μακροχρόνιας συνεργασίας τους, εκτελούσε για λογαριασμό τους διάφορες νομικές εργασίες και τηρείτο μεταξύ τους σχετικός λογαριασμός και οι εναγόμενοι μετά από κάποιο διάστημα πλήρωναν τις οφειλές τους. Ο ενόρκως δηλών ήταν επίσης για αρκετά χρόνια προσωπικώς γραμματέας στις εταιρείες του εναγομένου 1,περιλαμβανομένης και της εναγομένης
2. Από το 2016 μέχρι σήμερα, η ενάγουσα εκτέλεσε διάφορες νομικές εργασίες και προσέφερε διάφορες νομικές υπηρεσίες, επί πιστώσει. Λόγω της άρνησης, αδιαφορίας και παράλειψης των εναγομένων να πληρώσουν τα οφειλόμενα υπόλοιπα προς την ενάγουσα, η παροχή υπηρεσιών προς τους εναγομένους τερματίστηκε (τεκμήρια 1 και 2). Η ενάγουσα κάλεσε επανειλημμένα τους εναγομένους να πληρώσουν το οφειλόμενο ποσό χωρίς καμία ουσιαστικά ανταπόκριση μέχρι σήμερα, ενώ οι ίδιοι τους αποδέχτηκαν την πληρωμή του ποσού αυτού. Σε επικοινωνία που είχε ο ενόρκως δηλών με τον διευθυντή της εναγομένης 2, ο τελευταίος τον απείλησε ότι δεν θα πληρώσει οποιοδήποτε ποσό και θα κλείσει όλες του τις εταιρείες στην Κύπρο, περιλαμβανομένης και της εναγομένης
3. Οι εναγόμενοι δεν έχουν άλλο περιουσιακό στοιχείο στην Κύπρο εκτός από τον λογαριασμό αυτό, δια του οποίου εκτελούνται οι δραστηριότητες της εναγομένης
4. Υποστηρίζει τέλος, ότι για τους ως άνω λόγους μόνο με την έκδοση του διατάγματος θα διασφαλιστεί η απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Με τη συμπληρωματική του ένορκο δήλωση ο ενόρκως δηλών, παρουσίασε ως τεκμήριο 3 τη δέσμη τιμολογίων τα οποία παρέμειναν απλήρωτα και ως τεκμήριο 4 επιστολή ημερ. 5.11.19 προς τους εναγομένους. Μετά την επίδοση του Διατάγματος καταχωρήθηκε Ένσταση με την οποία οι εναγόμενοι προβάλλουν ότι η Αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14(Ι)/60, η ενάγουσα απέκρυψε ουσιαστικά γεγονότα, δεν έχει καταδειχθεί η προϋπόθεση του κατεπείγοντος, δεν τέθηκε μαρτυρία που θα μπορούσε να καταδείξει ότι οι εναγόμενοι προτίθενται να εγκαταλείψουν την Κύπρο οριστικά, υπήρξε καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας, με το Διάταγμα θα προκληθούν προβλήματα στην επιχείρηση της εναγομένης 2 και η αίτηση στηρίζεται σε αναληθή γεγονότα. Η Ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του εναγόμενου 1 στην Αγγλική γλώσσα η οποία μεταφράστηκε στην Ελληνική σύμφωνα με την ένορκο δήλωση της κας Μαυρικίου. Σύμφωνα με τον εναγόμενο 1, την 20.12.19 απέστειλε επιστολή στον κο Κουρίδη λέγοντας του ότι θα τον πληρώσει και ο τελευταίος τον αγνόησε, ενώ την 30.12.19 καταχώρησε την παρούσα Αίτηση και Αγωγή. Με την εν λόγω επιστολή (τεκμήριο Α), αποδέχτηκε την πληρωμή του ποσού των €11.167, αναφέρνοντας επίσης ότι είχαν γίνει κάποιες λανθασμένες τιμολογήσεις. Το ποσό αυτό θα το πλήρωνε μόλις λάμβανε κάποιο έμβασμα από το εξωτερικό. Αρνείται ότι απείλησε τον κο Κουρίδη ότι θα κλείσει τις εταιρείες του και θα εγκαταλείψει την Κύπρο. Υποστηρίζει ότι ασκεί για πολλά χρόνια τις επιχειρήσεις του στην Κύπρο και ουδέποτε είχε πρόθεση να κλείσει την εναγόμενη 2 εταιρεία, εφόσον ο ίδιος του χρησιμοποιεί την Κύπρο ως μόνιμη χώρα διαμονής του εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αναφέρει επίσης ότι έχει ακίνητη περιουσία στην ΧΧΧΧ και η πληρωμή της ενάγουσας είναι διασφαλισμένη. Αναφέρει επίσης ότι το ποσό το οποίο αξιώνει η ενάγουσα με την Αγωγή της είναι λανθασμένο εφόσον αξιώνει και Φ.Π.Α. ενώ στα τιμολόγια τα οποία κατατεθήκαν περιλαμβάνεται ο Φ.Π.Α. Κατά το στάδιο της Ακρόασης της Αίτησης, κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις, με τις οποίες η κάθε πλευρά υποστήριξε τις θέσεις της. Έλαβα υπόψη μου το σύνολο των όσων αναφέρονται στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις καθώς και τα τεκμήρια τα οποία επισυνάπτονται σ' αυτές, σε συνάρτηση με τα όσα υποστήριξαν οι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους και όπου κριθεί αναγκαίο θα αναφερθώ σ' αυτό. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η Αίτηση στηρίζεται εις το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, επί τη βάση του οποίου η ενάγουσα θα πρέπει να ικανοποιήσει σωρευτικά τις τρεις προϋποθέσεις, ήτοι ότι εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα, υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην Αγωγή καταδεικνύοντας κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 204, Πουργουρίδης κ.α. ν. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201) και τέλος, θα πρέπει να καταδειχθεί ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, προϋπόθεση η οποία λαμβάνει υπόψη διάφορους παράγοντες χωρίς να περιορίζεται στη χρηματική και μόνο αποζημίωση (Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες). Εφόσον η Αιτήτρια ικανοποιήσει τις ως άνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς το κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί ένα αιτούμενο διάταγμα, σχετικά πρόσφατα, στην υπόθεση ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΙ ΦΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΙΩΑΝΝΙΔΗ, Πολιτική Εφεση Αρ. Ε44/2014, 16/7/2019 λέχθηκε ότι, «κατά την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας - ορθότερα των αναγκών της δικαιοσύνης ή ως πιο αρμόζουσα φράση «balance of justice», το Δικαστήριο ασχολείται με τη δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων». Στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της όλης διαδικασίας, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της ουσίας της υπόθεσης του ενάγοντα, ενώ θα πρέπει να αποφεύγεται η άσκηση κρίσης επί της ουσίας της αγωγής. Το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση ΚΟΖΑΚΟΥ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Εφεση Αρ. E127/2013, 13/6/2019 «Αναμφίβολα, στο πρώιμο αυτό στάδιο της διαδικασίας δεν αναμένεται ούτε και είναι ορθό να επιλύονται και να αποφασίζονται αντικρουόμενα πραγματικά ζητήματα ή δύσκολα νομικά σημεία, για τα οποία θα ακολουθήσει λεπτομερής επιχειρηματολογία και ώριμη εξέταση στα πλαίσια της ακρόασης της ουσίας της αγωγής.» Προτού το Δικαστήριο εξετάσει τις ως άνω προϋποθέσεις, έχει καθήκον να εξετάσει το λόγο Ένστασης με τον οποίο οι εναγόμενοι προβάλλουν ότι η ενάγουσα δεν προέβηκε σε αποκάλυψη ουσιαστικών γεγονότων. Σύμφωνα με τα όσα λεχθήκαν στην υπόθεση Rybolovlev v. Rybolovleva

(2010)1A AAΔ.82: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας.» Όπως επίσης τονίστηκε στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Οι ως άνω αρχές έχουν πρόσφατα επαναληφθεί στην υπόθεση SOBOLEV κ.α. ν. WEITZER, Πολιτική ΄Εφεση Αρ. Ε177/2018, 21/5/2019, με αναφορά σε παλαιότερες υποθέσεις, ως ακολούθως: «Στην υπόθεση Δήμος Πάφου ν. Βοσκού

(2001)1 Α.Α.Δ. 1168 τίθεται με συμπυκνωμένο λόγο, από το Δικαστή Νικήτα, το περιεχόμενο του καθήκοντος και η συνέπεια εκ της παραβίασης του. «Πλήρης και ειλικρινής αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, που είναι σε γνώση του αιτητή, απαιτείται πάντοτε σε αιτήσεις εξπάρτε. Διαφορετικά το διάταγμα που δόθηκε χωρίς να τηρηθεί η υποχρέωση αυτή του αιτητή θα πρέπει να ακυρωθεί κατά την inter partes ακρόαση της αίτησης. Είναι δε άσχετο αν η παράλειψη τέτοιας αποκάλυψης ήταν εσκεμμένη ή όχι. Ο κανόνας αναπτύχθηκε σε σχέση με τη χορήγηση διαταγμάτων του τύπου mareva, αλλά είναι καθολικής ισχύος σε υποθέσεις προσωρινής δικαστικής προστασίας. Η πρώτη υπόθεση που κωδικοποίησε τις αρχές για τη χορήγηση διαταγμάτων mareva ήταν η Third Chandris Shipping Corporation ν. Unimarine S.A. [1979] 1 Q.B. 645 (εφετειακή απόφαση). Η υποχρέωση αποκάλυψης ήταν η πρώτη προϋπόθεση που έθεσε. Και εναπόκειται στο δικαστή, κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, να εκτιμήσει τη σημασία τέτοιων στοιχείων.» Η μη αποκάλυψη θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου, το οποίο αρνείται πλέον να ακούσει αυτόν που το εξαπατά, είτε υπάρχει πρόθεση εξαπάτησης ή όχι (βλ. υποθέσεις SOBOLEV και Rybolovlev ανωτέρω και Σύγγραμμα Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμη Διατάγματα Injunctions). Τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία, σύμφωνα με τον εναγόμενο 1 απέκρυψε η ενάγουσα στο στάδιο της μονομερούς διαδικασίας, είναι η επιστολή ημερ. 20.12.19 με την οποία οι εναγόμενοι δεν αρνήθηκαν να πληρώσουν, το γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόθεση από μέρους τους να εγκαταλείψουν την Κύπρο είτε να παύσει η εναγόμενη 2 να δραστηριοποιείται, όπως επίσης και το γεγονός ότι οι εναγόμενοι διαθέτουν άλλη περιουσία στην Κύπρο. Για τα πιο πάνω ζητήματα, ο εναγόμενος 1 στην ένορκο του δήλωση επισυνάπτει την επιστολή ημερ. 20.12.19, η οποία πράγματι δεν αποκαλύφθηκε από την ενάγουσα ούτε έγινε αναφορά στο γεγονός αυτό, ότι δηλαδή οι εναγόμενοι πρότειναν να πληρώσουν το ποσό το οποίο προκύπτει από το άθροισμα των τιμολογίων τα οποία κατέθεσε η ενάγουσα μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του κου Κουρίδη. Ο εναγόμενος 1, αναφέρει επίσης ότι διατηρεί μόνιμη κατοικία στην ΧΧΧΧ και η Κύπρος είναι ο χώρος μόνιμης διαμονής του. Προς τούτου, θα πρέπει να λεχθεί ότι με την αγόρευση της η ενάγουσα, υποστηρίζει ότι το ακίνητο αυτό είναι ιδιοκτησίας της Ιεράς Μητρόπολης Πάφου και η εναγόμενη 2 υπομισθώνει αυτό δυνάμει συμφωνίας ημερ. 23.8.

1. Για το εν λόγω ακίνητο, εκκρεμεί επίσης Αγωγή λόγω παράβασης των όρων της συμφωνίας. Κατ' αρχάς τα πιο πάνω δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη ως μαρτυρία, εφόσον ως είναι γνωστό, γεγονότα παρουσιάζονται στο Δικαστήριο μόνο μέσω μαρτυρίας και όχι μέσω της αγόρευσης. Παρ' όλα αυτά και εφόσον οι εναγόμενοι δεν παρουσίασαν οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να καταδείξει ότι είναι ιδιοκτήτες ακίνητης περιουσίας, δεν διαπιστώνω ότι η ενάγουσα απέκρυψε οποιοδήποτε στοιχείο για το ζήτημα αυτό. Σημαντικό γεγονός το οποίο θα πρέπει να εξεταστεί και κατά πόσο η ενάγουσα όφειλε να το αποκαλύψει κατά τρόπο που η αποκάλυψη του θα οδηγούσε σε διαφορετικό αποτέλεσμα, αποτελεί η ύπαρξη της επιστολής ημερ. 20.12.19, τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση του εναγόμενου
2. Επαναλαμβάνω ότι η ενάγουσα δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε αναφορά στην επιστολή αυτή, παρά μόνο υποστήριξε μέσω της ενόρκου δηλώσεως του κου Κουρίδη ότι οι εναγόμενοι παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις της ενάγουσας ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για την πληρωμή του οφειλόμενου ποσού. Η ενάγουσα δεν απάντησε στον ισχυρισμό αυτό των εναγομένων, εφόσον δεν ζητήθηκε η καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως προς απάντηση του ισχυρισμού αυτού και συνεπώς η ενάγουσα φαίνεται να αποδέχεται ότι στάληκε η επιστολή αυτή. Η επιστολή ημερ. 20.12.19, η οποία στάληκε δέκα ημέρες πριν την καταχώρηση της Αγωγής, θέτει σε ουσιαστική αμφιβολία τη θέση της ενάγουσας ότι οι εναγόμενοι δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον ως προς την πληρωμή το οφειλόμενου ποσού. Η απόκρυψη της ως άνω επιστολής, κρίνεται ουσιώδης υπό τις παρούσες περιστάσεις εφόσον η ενάγουσα εξασφάλισε το προσωρινό Διάταγμα παρουσιάζοντας μια εικόνα παντελούς αδιαφορίας των εναγομένων να πληρώσουν την οφειλή τους προς την ενάγουσα. Από την άλλη, η αποκάλυψη της επιστολής αυτής δεν θα μπορούσε να οδηγήσει στο ίδιο συμπέρασμα, εφόσον με την επιστολή αυτή παρουσιάζεται η πρόθεση των εναγομένων να πληρώσουν την ενάγουσα και μάλιστα να της καταβάλουν το ποσό το οποίο προκύπτει από το άθροισμα των τιμολογίων τα οποία παρουσίασε η ενάγουσα με τη συμπληρωματική της ένορκο δήλωση. Η απόκρυψη επίσης της επιστολής, εκθεμελιώνει και το δικαιοδοτικό βάθρο του κατεπείγοντος, το οποίο επανεξετάζεται και εις το στάδιο αυτό, όπου πλέον ακούγεται και η άλλη πλευρά. Δεν μπορεί από τη μια να ισχυρίζεται η πλευρά της ενάγουσας ότι οι εναγόμενοι απείλησαν ότι θα εγκαταλείψουν την Κύπρο, ενώ από την άλλη με την ως άνω επιστολή τους, οι εναγόμενοι να δέχονται την πληρωμή του ποσού ακριβώς όπως αυτό προκύπτει από τα τιμολόγια τα οποία κατέθεσε η ενάγουσα, εις τα οποία περιλαμβάνεται και ο Φ.Π.Α. Για τους λόγους τους οποίους εξήγησα πιο πάνω, καταλήγω ότι η επιστολή ημερ. 20.12.19, συνιστούσε σημαντικό και ουσιαστικό στοιχείο με ιδιαίτερη σημασία για τη μονομερή εξέταση της Αίτησης και θα έπρεπε να είχε αποκαλυφθεί. Η μη αποκάλυψη της επιστολής αυτής, είχε ως αποτέλεσμα την παρουσίαση μιας εντελώς διαφορετικής και ανακριβής εικόνας η οποία δόθηκε κατά το στάδιο της μονομερούς εξέτασης της Αίτησης για την απόδοση επείγουσας θεραπείας, επί τη βάση της οποίας εκδόθηκε το Διάταγμα (βλ. Timberland Co of USA v. Evans & Sons Ltd κ.ά.

(1998)1 Α.Α.Δ 1179, Resola (Cyprus) LTD. V. Χρίστου,

(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Θα πρέπει επίσης να αναφέρω ότι αν και η ενάγουσα αξιώνει με την Αγωγή της το ποσό των €11.167,69 πλέον Φ.Π.Α. τα τιμολόγια τα οποία κατατεθήκαν συμπονούνται στο ποσό των €11.167,69, περιλαμβανομένου του Φ.Π.Α. και το ποσό αυτό με την επιστολή ημερ. 20.12.19, οι εναγόμενοι αποδέχονται να πληρώσουν στην ενάγουσα. Εφόσον κατέληξα ότι η απόκρυψη της ως άνω επιστολής αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα, το Διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί (βλ. COMMERZBANK AUSLANDSBANKEN HOLDING A.G. κ.ά. v. ADEONA HOLDINGS LTD, Πολ.εφ. αρ.Ε6/14, 27.2.2015), χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξέτασης της ουσίας της Αίτησης (Rybolovlev Dmitry και Άλλοι ανωτέρω). Ενόψει των πιο πάνω το προσωρινό Διάταγμα ημερ. 2.1.20 το οποίο εκδόθηκε εναντίον της εναγομένης 2 ακυρώνεται και η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγομένης 2 - Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της Αγωγής. (Υπ.) ...................................... Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο