ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 1106/13, 22/9/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2020:A80 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1106/13 Μεταξύ: ΧΧΧΧ ΑΝΤΩΝΙΟΥ από την ΧΧΧΧ της Πάφου Ενάγοντας και ΧΧΧΧΧΧΧ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ από την ΧΧΧΧ της Πάφου Εναγόμενος -------------------- Αίτηση ημερ. 09.09.2020 Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου, 2020 Για Ενάγοντα - Καθ' ου η Αίτηση: κα Μενοίκου για Αλέξανδρο Αλεξάνδρου Για Εναγόμενο - Αιτητή: κα Χαραλάμπους για Επαμεινώνδα Κορακίδη ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (EX TEMPORE) Με την υπό κρίση αίτηση ο Εναγόμενος/Αιτητής εξαιτείται την έκδοση διατάγματος με το οποίο να επιτρέπεται η τροποποίηση της Υπεράσπισης με την αντικατάσταση των παραγράφων 2‑5. Η αίτηση βασίζεται στη Διαταγή 25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι κατά την πρόσφατη μελέτη της υπόθεσης διαπίστωσε με τους δικηγόρους του ότι οι τελευταίοι αντιλήφθηκαν λανθασμένα τα γεγονότα της υπόθεσης και ως εκ τούτου η υφιστάμενη Υπεράσπιση δεν περιγράφει με ακρίβεια τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης. Σύμφωνα με τον Αιτητή, η αιτούμενη τροποποίηση είναι αναγκαία, ούτως ώστε να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τα ακριβή γεγονότα της υπόθεσης. Τυχόν έγκριση του αιτήματός του δεν θα προξενήσει οποιανδήποτε βλάβη στην πλευρά του Ενάγοντα/Καθ' ου η Αίτηση η οποία να μην μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα. Ο Καθ' ου η Αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στις 16.09.20, η οποία επίσης εδράζεται στη Διαταγή 25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στο σώμα της σχετικής ειδοποίησης καταγράφονται πέντε λόγοι ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη και/ή αδικαιολόγητη καθυστέρηση με αποτέλεσμα να συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Περαιτέρω, προβάλλεται ως λόγος ένστασης η πρόκληση αδικίας στον Καθ' ου η Αίτηση, καθώς θα επέλθει μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης και εκτροχιασμός της διαδικασίας. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου που εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Καθ' ου η Αίτηση. Σε αυτήν επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η υπόθεση ορίστηκε για πρώτη φορά για ακρόαση στις 08.12.14 και έκτοτε μέχρι και σήμερα επαναορίστηκε πέραν των 15 ημερομηνιών σε ακρόαση και ως εκ τούτου οι δικηγόροι του Αιτητή θα έπρεπε να αντιληφθούν έγκαιρα τα ισχυριζόμενα λάθη στην υφιστάμενη Υπεράσπιση. Το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφων ανάγεται στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και έχει τύχει πλούσιας ανάλυσης σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η θεμελιακή αρχή που προβάλλει από τη νομολογία είναι ότι η τροποποίηση ενός δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί όπου η κακή πίστη του Αιτητή είναι εμφανής. Η καθυστέρηση αποτελεί έναν από τους παράγοντες που προσμετρούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε αιτήσεις τροποποίησης. Δεν αποτελεί όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα παράγοντα αποφασιστικής σημασίας. Το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Saba & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994), 1 Α.Α.Δ., 426 είναι αποκαλυπτικό του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να προσεγγίζεται η καθυστέρηση: «Mένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. H σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δε συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Aπό την άλλη, η ανάπτυξη επιχειρημάτων σε μια προσπάθεια να καταδειχθεί πως δεν μπορεί να οφείλεται η καθυστέρηση σε τέτοιους λόγους χωρίς να έχει προηγηθεί αμφισβήτηση της αλήθειας του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης που συνόδευσε την αίτηση για τροποποίηση, είναι ατελέσφορη. [Bλ. Aθηνόδωρος Bασιλειάδης και Άλλοι ν. Πετρολίνα Λτδ.
(1994)1 A.A.Δ. 16]». Σύμφωνα επομένως με τη νομολογία, η καθυστέρηση εξετάζεται σε συνάρτηση με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους παράγοντες που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας. Στην προκειμένη περίπτωση ο Αιτητής υποστήριξε ότι η ανάγκη για τροποποίηση προέκυψε μετά από πρόσφατη μελέτη της υπόθεσης. Ο Καθ' ου η Αίτηση, από την άλλη πλευρά, χωρίς να αμφισβητεί ευθέως τον εν λόγω ισχυρισμό, υποστηρίζει ότι αυτή η αναγκαιότητα θα έπρεπε να επισημανθεί νωρίτερα από τον Αιτητή και τους δικηγόρους του, εν όψει του ότι η πρώτη φορά που η παρούσα υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση ήταν στις 08.12.2014. Ασφαλώς το εν λόγω ζήτημα μπορούσε να εντοπιστεί νωρίτερα από τον Αιτητή και τους συνηγόρους του, ιδιαιτέρως αν κάποιος αναλογιστεί ότι, όντως, όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης, αυτή ορίστηκε για πρώτη φορά για ακρόαση στις 08.12.14 προ έξι σχεδόν ετών. Έκτοτε, όπως επίσης καταμαρτυρεί ο φάκελος της υπόθεσης, ορίστηκε αρκετές φορές για ακρόαση και επομένως το αναμενόμενο θα ήταν η σχετική μελέτη της υπόθεσης και η ανάγκη για τροποποίηση να διαπιστωθεί σε ενωρίτερο στάδιο. Ωστόσο, η αβλεψία του Αιτητή και των συνηγόρων του στο να εντοπίσουν νωρίτερα την ανάγκη για τροποποίηση, δεν θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις μπορεί να αποβεί μοιραία. Όπως ήδη ανέφερα, η αλήθεια του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης του Αιτητή δεν έχει αμφισβητηθεί και σε κάθε περίπτωση δεν έχει διαφανεί ότι ο Αιτητής ενήργησε κακόπιστα. Στην υπόθεση Κώστας Παφίτης & Υιοί Λτδ v. Γενικού Εισαγγελέα
(2012), 1 Α.Α.Δ., 745 επισημαίνονται τα εξής: «Όμως, ακόμη και αν η καθυστέρηση οφειλόταν σε λάθος ή σε αμέλεια, με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να εξισωθεί με κακοπιστία». Συνεπώς, η αμέλεια ή η αβλεψία δεν οδηγεί άνευ ετέρου και σε διαπίστωση περί ύπαρξης κακοπιστίας. Επιπρόσθετα, η ύπαρξη λάθους ή παράλειψης εκ μέρους του Αιτητή δεν συνεπάγεται την απόρριψη αίτησης τροποποίησης στην απουσία στοιχείων που να δεικνύουν δόλο ή πρόκληση αδικίας στην άλλη πλευρά. Σχετική είναι η υπόθεση Cropper v. Smith
(1884), 26 Ch. D 700 η οποία υιοθετήθηκε στην Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Σιακόλα
(1999), 1A Α.Α.Δ., 44. Θεωρώ σκόπιμο να παραπέμψω και στην υπόθεση Νικολάου v. Μιλτιάδους κ.ά.
(2007), 1Β Α.Α.Δ., 1005 στην οποία ο Εφεσείων, πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, καταχώρησε αίτηση τροποποίησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση δίδοντας υπερβολική βαρύτητα στη μη δικαιολόγηση της καθυστέρησης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ανατρέποντας την πρωτόδικη κρίση, δήλωσε τα ακόλουθα: «Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια, αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο, μέχρι και το τελικό της διαδικασίας, αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων. Εν όψει της νομολογίας, κρίνουμε πως όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί το διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι, όπως τονίσαμε και πιο πάνω, να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους». Εν προκειμένω, σημειώνω ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας. Τέλος, όσον αφορά τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι τυχόν έγκριση του επίδικου αιτήματος θα προκαλέσει εκτροχιασμό της δίκης, σημειώνω ότι οι ισχυρισμοί που επιθυμεί ο Αιτητής να εισάξει με την αιτούμενη τροποποίηση δεν θα επιφέρουν οποιονδήποτε εκτροχιασμό, ούτε και συνεπάγονται επαναπροσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Σύγκριση της αιτούμενης τροποποίησης με το περιεχόμενο της υφιστάμενης Υπεράσπισης δεικνύει ότι ουσιαστικά διευκρινίζονται και δίδονται περισσότερες λεπτομέρειες ισχυρισμών που ήδη προβάλλονται μέσω του υφιστάμενου δικογράφου. Ως εκ των ανωτέρω, η αίτηση εγκρίνεται. Κατά συνέπεια, εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος Α(α) της υπό κρίση αίτησης. Τροποποιημένη Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί εντός τριών ημερών από σήμερα. Η πλευρά του Αιτητή να ζητήσει αυθημερόν τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος και το διάταγμα να συνταχθεί το αργότερο μέχρι αύριο. Τυχόν απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί εντός πέντε ημερών από την παράδοσή της. Τα έξοδα τα οποία θα σπαταληθούν λόγω της τροποποίησης, καθώς επίσης και τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον του Αιτητή και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο