Χαραλάμπους ν. Γεωργίου, Αρ. Αγωγής: 3317/13, 16/11/2020

(1996)1Α Α.Α.Δ 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsierkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μετά την παράθεση της μαρτυρίας, θα ακολουθήσει η αξιολόγηση των μαρτύρων. Σημειώνεται ότι η αξιολόγηση δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα (Καννάουρου κ.ά ν. Σταδιώτη κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ 35). Ο Ενάγων υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.9, γραπτή δήλωση στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι αξιώνει το ποσό των €1.500 από τον Εναγόμενο, το οποίο προκύπτει από την οικειοποίηση και υπεξαίρεση πάγκου που είχε εγκαταστήσει σε κατάστημα του Εναγόμενου. Τον πάγκο, μετά από συμφωνία με τον Εναγόμενο, τον αφαίρεσε και τον τοποθέτησε σε συγκεκριμένο μέρος που του υπέδειξε ο Εναγόμενος και ο πατέρας του πίσω από το κατάστημα. Θα παραλάμβανε σε χρόνο μεταγενέστερο τον πάγκο, αλλά όταν τον αναζήτησε, είχε αποξενωθεί από τον Εναγόμενο και τον πατέρα του και όταν ζήτησε να αποζημιωθεί ή να του παραδοθεί ο πάγκος, τίποτα από τα προαναφερόμενα δεν έγινε. Στη συμφωνία ακύρωσης ημερ. 19.09.13 (Τεκμήριο 2) προστέθηκε στην παράγραφο 4 σχετική χειρόγραφη σημείωση στην οποία αναφερόταν ότι θα έπαιρνε ο ίδιος τον πάγκο και ότι μπορούσε να τον αφαιρέσει από το κατάστημα και να τον παραλάβει αργότερα από το σημείο στο οποίο τοποθετήθηκε. Λίγο διάστημα μετά τις 19.09.13 όταν πήγε να παραλάβει τον πάγκο από τον χώρο στον οποίον τον τοποθέτησε ως η σχετική συμφωνία τους, ο Εναγόμενος και οι αντιπρόσωποι του του ανέφεραν ότι τον διέθεσαν και αδυνατούσαν να τον παραδώσουν. Αναφορικά με την απόδειξη ημερομηνίας 19.09.13 (Τεκμήριο 1), αυτή ετοιμάστηκε μαζί με τη συμφωνία τερματισμού (Τεκμήριο 2). Όταν αντιλήφθηκε ότι στο Τεκμήριο 2 δεν περιλαμβανόταν οποιαδήποτε αναφορά στον πάγκο, προστέθηκε χειρόγραφα η σημείωση που αναφέρθηκε πιο πάνω. Αντεξεταζόμενος δήλωσε ότι τη συμφωνία τερματισμού την υπέγραψε με τον Εναγόμενο και όχι με τον πατέρα του. Όσον αφορά το ποσό των €4.200 που μνημονεύεται στα Τεκμήρια 1 και 2, δήλωσε ότι στο εν λόγω ποσό δεν περιλαμβανόταν η αξία του πάγκου. Ισχυρίστηκε ότι ο πάγκος ήταν εξαρχής εκτός της συμφωνίας και δεν προέκυψε το ζήτημα με την παραχώρησή του μετά την υπογραφή της συμφωνίας και κατόπιν δήλωσης του πατέρα του Εναγόμενου ότι δεν θα χρειαζόταν τον επίδικο πάγκο. Επισκέφθηκε το κατάστημα για να παραλάβει τον πάγκο ενάμιση με δύο μήνες μετά την παράδοσή του. Αρνήθηκε ότι κατά το χρονικό αυτό διάστημα δεχόταν τηλεφωνήματα από τον πατέρα του Εναγόμενου, ο οποίος τον καλούσε να έρθει για να παραλάβει τον πάγκο διότι έπρεπε να παραδώσει το κατάστημα σε άλλα πρόσωπα. Επίσης, αρνήθηκε τη θέση της κας. Σατολιά ότι δήλωσε στον πατέρα του Εναγόμενου ότι αν δεν έρθει να παραλάβει τον πάγκο, μπορούσαν να τον πετάξουν. Η μαρτυρία του Ενάγοντα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, καθώς παρατηρείται διάσταση της μαρτυρίας του σε σχέση με τη συμφωνία τερματισμού (Τεκμήριο 2) την οποία υπέγραψε και κατέθεσε ο ίδιος ως Τεκμήριο. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι ο επίδικος πάγκος δεν αποτελούσε μέρος της συμφωνίας - Τεκμήριο 2 και επομένως δεν περιλαμβανόταν στο ποσό των €4.200. Αυτό το οποίο επί της ουσίας επιχείρησε να ισχυριστεί ο Ενάγων, ήταν ότι ο πάγκος βρισκόταν διαρκώς στην ιδιοκτησία του. Τα πιο πάνω όμως βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με το περιεχόμενο της παραγράφου 3 του Τεκμηρίου 2 στο οποίο ρητά και ξεκάθαρα καταγράφεται ότι ο πάγκος συμπεριλαμβάνεται στο ποσό των €4.200. Πρόκειται για ουσιώδη διάσταση, η οποία αναπόφευκτα προκαλεί ρήγμα στη μαρτυρία του Ενάγοντα. Η προαναφερόμενη διαπίστωση συμπαρασύρει και την προσπάθεια του Ενάγοντα να πείσει ότι ο πάγκος βρισκόταν συνεχώς στην ιδιοκτησία του. Από το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1 και 2 καθίσταται φανερό ότι ο πάγκος, όπως και οι κουρτίνες και η πέρκολα, αγοράστηκαν από τον Εναγόμενο και επομένως περιήλθαν στην ιδιοκτησία του τελευταίου. Εξού και καταγράφηκε χειρόγραφα στην παράγραφο 4 του Τεκμηρίου 2 ότι ο πάγκος παραχωρείται από τον Εναγόμενο στον Ενάγοντα. Σε διάσταση με το Τεκμήριο 2 βρίσκεται και ο ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι συμφώνησε με τον Εναγόμενο ότι θα μπορούσε να παραλάβει σε χρόνο μεταγενέστερο τον πάγκο από το σημείο στο οποίο τοποθετήθηκε. Δεν καταγράφεται κάτι τέτοιο στο Τεκμήριο 2 και προφανώς αποτελεί όψιμο ισχυρισμό του Ενάγοντα στην προσπάθεια του να παρουσιάσει τα γεγονότα κατά τρόπο που να υποστηρίζουν την απαίτηση του. Σε κάθε περίπτωση ο εν λόγω ισχυρισμός συνιστά εξωγενή μαρτυρία. Είναι καλά γνωστός ο κανόνας ότι στις περιπτώσεις που μία συμφωνία είναι γραπτή δεν επιτρέπεται εξωγενής μαρτυρία για να προσθέσει, να αφαιρέσει, να τροποποιήσει ή να αντικρούσει τους όρους του εγγράφου, με εξαίρεση τις περιπτώσεις όπου η εξωγενής μαρτυρία αποσκοπεί στη διευκρίνιση ασάφειας ή αμφιβολίας με σκοπό τη διευκρίνιση της πρόθεσης των συμβαλλομένων (Πόκουρου κ.α ν. Κώστα

(1998)1Γ Α.Α.Δ 1618). Εν προκειμένω, δεν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία ή ασάφεια σε σχέση με τον επίμαχο όρο της παραγράφου 4 του Τεκμηρίου

1. Ο εν λόγω χειρόγραφος όρος δίδει το δικαίωμα στον Ενάγοντα να αφαιρέσει τον πάγκο, χωρίς να εναποθέτει οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση στον Εναγόμενο. Πέραν του ότι ο όρος είναι ξεκάθαρα διατυπωμένος, θεωρώ ότι, υπό τις περιστάσεις δεν θα ήταν λογικό και αναμενόμενο ο Εναγόμενος να αναλάβει οποιαδήποτε υποχρέωση έναντι του Ενάγοντα για φύλαξη του πάγκου προκειμένου να τον παραλάβει ο τελευταίος σε απροσδιόριστο μεταγενέστερο χρόνο. Τούτο, διότι υπενθυμίζω ότι ο Εναγόμενος αγόρασε τον πάγκο καταβάλλοντας σχετικό τίμημα στον Ενάγοντα και ακολούθως του τον παραχώρησε δωρεάν. Συνεπώς, δεν ήταν αναμενόμενο να αναλάβει και οποιαδήποτε υποχρέωση σε σχέση με ένα αντικείμενο που αν και το αγόρασε εντούτοις το παραχώρησε δωρεάν. Ο ισχυρισμός τώρα του Ενάγοντα ότι τα Τεκμήρια 1 και 2 υπογράφηκαν από τον Εναγόμενο και όχι τον πατέρα του - Μ.Υ.2 καταρρίπτεται από τη μαρτυρία των Μ.Υ.1 -
2. Επισημαίνω ότι ο ισχυρισμός των Μ.Υ. 1 - 3 ότι ο Εναγόμενος δεν υπέγραψε το Τεκμήριο 2 και δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση τους. Εν κατακλείδι σημειώνω ότι ήταν φανερό από το σύνολο της μαρτυρίας του Ενάγοντα ότι ο τελευταίος δεν προσήλθε στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια. Επέλεξε να παρουσιάσει τα γεγονότα κατά τρόπο που θα εξυπηρετούσαν την υπόθεση του, αποφεύγοντας να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το σύνολο των πραγματικών γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο στις δικογραφημένες θέσεις του, όσο και στην κυρίως εξέταση του δεν συναντάται ούτε και μία αναφορά στο ότι έλαβε το ποσό των €4.
3. Στη βάση των πιο πάνω, θεωρώ ότι ουδεμία βαρύτητα μπορεί να δοθεί στη μαρτυρία του Ενάγοντα, η οποία και απορρίπτεται. Για σκοπούς ευκολότερης παρακολούθησης της υπόθεσης κρίνω σκόπιμο να παρακάμψω τη σειρά παρουσίασης των μαρτύρων του Εναγόμενου. Συγκεκριμένα, θα παρατεθεί πρώτα η μαρτυρία και η αξιολόγηση των Μ.Υ.2 και 3 και στη συνέχεια η μαρτυρία του Εναγόμενου - Μ.Υ.
4. Ο Μ.Υ.2 υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής δήλωσής του (Έγγραφο Γ) ως μέρος της κυρίως εξέτασής του δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.
5. Ανάμεσα σε άλλα, ανέφερε ότι είναι ο πατέρας του Εναγόμενου και στις 17.07.13 ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπός του υπέγραψε ενοικιαστήριο έγγραφο για την ενοικίαση του καταστήματος. Υπό την ιδιότητα του ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Εναγόμενου συναντήθηκε με τον Ενάγοντα προκειμένου να του καταβάλει ο τελευταίος το δεύτερο ενοίκιο και τότε του ανέφερε ότι εώς ότου εξασφαλίσει άδεια για λειτουργία καφενείου εντός του καταστήματος, δεν θα κατέβαλλε ξανά ενοίκιο. Ανέφερε τότε στον Ενάγοντα ότι η ενοικίαση δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί υπό αυτές τις συνθήκες και ο τελευταίος του ζήτησε χρόνο για να το σκεφτεί. Μετά πάροδο δύο ημερών ο Ενάγων τον πληροφόρησε ότι πρόθεσή του ήταν να αποχωρήσει από το κατάστημα ζητώντας του όμως όπως του επιστρέψει το πρώτο ενοίκιο, την προκαταβολή, καθώς και να τον αποζημιώσει για αντικείμενα τα οποία είχε αγοράσει συμπεριλαμβανομένου του πάγκου. Ενημέρωσε την τότε δικηγόρο του - Μ.Υ.3 και μετά την προαναφερόμενη συνάντηση με τον Ενάγοντα, διευθέτησε ραντεβού μαζί της στο οποίο μετέβηκε και ο Ενάγων. Παρά το ότι η συμβουλή της Μ.Υ.3 ήταν διαφορετική, εν τούτοις επειδή ο ίδιος επιθυμούσε τον τερματισμό της ενοικίασης το συντομότερο δυνατό, αποδέχθηκε όσα ζητούσε ο Ενάγων. Ως εκ τούτου, έδωσε οδηγίες στην Μ.Υ.3 όπως ετοιμάσει σχετικό έγγραφο τερματισμού της ενοικίασης. Προς υπογραφή της συμφωνίας τερματισμού διευθετήθηκε συνάντηση στο γραφείο της Μ.Υ.3, στην οποία παρευρέθηκε ο Ενάγων μαζί με τον δικηγόρο του. Όταν τους δόθηκε η συμφωνία τερματισμού, ο Ενάγων απευθύνθηκε προς τον δικηγόρο του ζητώντας την άποψή του ως προς το κατά πόσο θα έπρεπε να υπογράψει την εν λόγω συμφωνία. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε απάντηση και ο Ενάγων μαζί με τον δικηγόρο του αποχώρησαν από τη συνάντηση χωρίς να υπογραφεί η σχετική συμφωνία. Αργότερα, αφού αποχώρησε και ο ίδιος από τη συνάντηση, έλαβε τηλεφώνημα από τη Μ.Υ.3 η οποία τον ενημέρωσε ότι ο Εναγόμενος επέστρεψε στο γραφείο της ζητώντας όπως συνεχίσει την ενοικίαση του καταστήματος. Ανέφερε στη Μ.Υ.3 ότι για να γίνει αυτό θα έπρεπε ο Ενάγων να μεταφέρει στο όνομά του τους λογαριασμούς ρεύματος και νερού, πράγμα το οποίο ήταν ήδη υπόχρεος να το πράξει. Ο τελευταίος αρνήθηκε, άλλαξε ξανά γνώμη και ανέφερε στην Μ.Υ.3 ότι επιθυμούσε εν τέλει να τερματιστεί η ενοικίαση και να του καταβληθεί το ποσό των €4.
6. Υπήρξε προφορική συμφωνία με τον Ενάγοντα ότι για να λάβει το ποσό των €4.200 θα έπρεπε προηγουμένως να παραδώσει το κατάστημα άδειο, τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Μετά πάροδο δύο ημερών ενημερώθηκε από τον Ενάγοντα για να μεταβεί στο κατάστημα προκειμένου να ελέγξει κατά πόσο ήταν άδειο. Όταν έφθασε, διαπίστωσε ότι ο πάγκος βρισκόταν εντός του καταστήματος. Τότε δήλωσε στον Ενάγοντα ότι παρά το γεγονός ότι θα αγόραζε τον πάγκο, επειδή δεν θα τον χρειαζόταν, του τον χάριζε. Συμφώνησαν με τον Ενάγοντα ότι θα παραλάμβανε τον πάγκο και ακολούθως θα μετέβαιναν στο γραφείο της Μ.Υ.3, στην οποία είχε ήδη δώσει το ποσό των €4.200, για να υπογράψουν το έγγραφο τερματισμού της ενοικίασης και να λάβει το ποσό των €4.
7. Όταν μετέβηκαν στο γραφείο της Μ.Υ.3, ο Ενάγων ζήτησε όπως συμπεριληφθεί στο έγγραφο τερματισμού της ενοικίασης σχετική πρόνοια στην οποία να αναφέρεται ότι ο πάγκος θα χαριζόταν σε αυτόν. Όντως προστέθηκε το εν λόγω σημείο και ακολούθως υπέγραψαν το Τεκμήριο 2, ως επίσης και την απόδειξη παραλαβής χρημάτων ‑ Τεκμήριο
8. Αργότερα την ίδια μέρα επισκέφθηκε το κατάστημα και προς έκπληξή του διαπίστωσε ότι ο πάγκος βρισκόταν έξω από το κατάστημα, καθώς δεν τον είχε παραλάβει ο Ενάγων ως η σχετική υποχρέωση του. Σε επικοινωνία που είχε με τον Ενάγοντα, ο τελευταίος του ζήτησε να του επιτρέψει να τον αφήσει στον χώρο που βρισκόταν μέχρι τη Δευτέρα οπότε και θα τον παραλάμβανε. Τη Δευτέρα ο πάγκος εξακολουθούσε να βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο και η όλη κατάσταση συνεχίστηκε για περίοδο περίπου ενός μήνα παρά τις συνεχείς οχλήσεις του προς τον Ενάγοντα. Στην τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Ενάγοντα για το εν λόγω ζήτημα, ο Ενάγων του ανέφερε ότι αν εξακολουθούσε ο πάγκος να βρίσκεται στον συγκεκριμένο χώρο και την επόμενη μέρα, τότε θα μπορούσε να τον πετάξει, πράγμα το οποίο και έπραξε. Στη διά ζώσης μαρτυρία του διευκρίνισε ότι τον αποκλειστικό χειρισμό των ζητημάτων που αφορούν την παρούσα υπόθεση τον είχε ο ίδιος ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Εναγόμενου υιού του. Περαιτέρω, δήλωσε ότι ο Εναγόμενος ουδέποτε έλαβε μέρος σε οποιαδήποτε συνάντηση αναφορικά με το κατάστημα και τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι πώλησε τον πάγκο σε άλλα πρόσωπα. Επανέλαβε ότι, μετά την επικοινωνία που είχε με τον Ενάγοντα και τη δήλωση του τελευταίου ότι αν δεν τον παραλάμβανε την επόμενη μέρα θα μπορούσε να τον πετάξει, προέβη στην εν λόγω ενέργεια αφού έδωσε από μόνος του και μια επιπρόσθετη μέρα ως παράταση στον Ενάγοντα. Εκτός από το γεγονός ότι ο Ενάγων παρέβηκε την υποχρέωση του να μεταφέρει τον πάγκο, αυτός βρισκόταν σε σημείο που εμπόδιζε τη λειτουργία περιπτέρου που βρισκόταν πλησίον στον εν λόγω χώρο. Ως εκ τούτου, και αφού παρήλθε ο ένας μήνας και οι επανειλημμένες υποσχέσεις του Ενάγοντα ότι θα τον απομάκρυνε, έδωσε οδηγίες σε κάποια πρόσωπα για να τον πετάξουν. Στην υποβληθείσα θέση του συνηγόρου του Ενάγοντα ότι ο πάγκος ήταν καινούριος και αξίας €1.500, ο Μ.Υ.2 απάντησε ότι ο πάγκος ήταν μεταχειρισμένος. Όσον αφορά την αξία του, δήλωσε ότι από μια περιορισμένη έρευνα που έκανε σε σχέση και με τα υπόλοιπα αντικείμενα που περιλαμβάνονταν στο ποσό των €4.200 διαπίστωσε ότι τα ποσά που πληρώθηκε ο Ενάγων υπερέβαιναν την αξία των εν λόγω αντικειμένων. Ωστόσο δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια, διότι ήταν αποφασισμένος να καταβάλει το ποσό των €4.200 προκειμένου να τερματιστεί η συμφωνία ενοικίασης. Ο Μ.Υ.2 κατά τη μαρτυρία του υπήρξε σταθερός, απάντησε με αμεσότητα τις ερωτήσεις που του τέθηκαν και κατά την αντεξέταση του δεν προκλήθηκε ρήγμα στη μαρτυρία του, ούτε και περιέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Δεν παραβλέπω ότι κατά τη μαρτυρία του υπήρξε σε ορισμένα σημεία έντονος, αφήνοντας σαφείς αιχμές για το ποιόν του Ενάγοντα. Αυτά τα στοιχεία της μαρτυρίας του δεν δημιουργούν αμφιβολίες ως προς τη γνησιότητα της εκδοχής του, αλλά μάλλον οφείλονται στον έντονο τρόπο που βίωσε τα γεγονότα και στην ευθύνη που προφανώς ένιωθε έναντι του υιού του - Εναγόμενου, καθώς χειρίστηκε εξολοκλήρου τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπός του. Ξεκαθαρίζω, ωστόσο, ότι οι αιχμές που άφησε ο μάρτυρας ως προς τον χαρακτήρα του Ενάγοντα αποτελούν μη αποδεκτή μαρτυρία και ως τέτοια θα αγνοηθεί. Επί της ουσίας, η μαρτυρία του συνάδει με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 και επιβεβαιώνεται και από τη μαρτυρία της Μ.Υ.3, για την οποία θα γίνει αναφορά σε άλλο σημείο της απόφασης. Σε κάθε περίπτωση, ο Μ.Υ.2 ήταν πειστικός στη θέση ότι στο ποσό των €4.200 που κατέβαλε στον Ενάγοντα ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Εναγόμενου περιλαμβανόταν και η αξία του πάγκου. Περαιτέρω, η θέση του ότι παραχώρησε δωρεάν τον πάγκο στον Ενάγοντα, ο οποίος όφειλε να τον παραλάβει από το κατάστημα, επίσης επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο
9. Επισημαίνω, ότι τα προαναφερόμενα γεγονότα παρέμειναν αναντίλεκτα, αφού δεν αμφισβητήθηκαν καθ' οιονδήποτε τρόπο κατά την αντεξέταση του. Επίσης, αναντίλεκτη παρέμεινε η μαρτυρία του ότι κατά την περίοδο του ενός περίπου μήνα που παρέμεινε ο πάγκος έξω από το κατάστημα τηλεφωνούσε του Ενάγοντα ζητώντας του να τον παραλάβει. Ο ισχυρισμός τώρα του Μ.Υ.2 ότι ενεργούσε ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Εναγόμενου συνάδει με τις μαρτυρίες των Μ.Υ.1 και
10. Παράλληλα, σημειώνω ότι ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε επί του εν λόγω σημείου. Η υποβληθείσα θέση ότι οικειοποιήθηκε τον πάγκο και τον πώλησε σε άλλα πρόσωπα, παρατηρώ ότι παρέμεινε μετέωρη. Συγκεκριμένα δεν τέθηκε οτιδήποτε χειροπιαστό στον μάρτυρα προς υποστήριξη της εν λόγω θέσης. Περαιτέρω, ο προαναφερόμενος ισχυρισμός δεν βρίσκει έρεισμα στην προσαχθείσα μαρτυρία. Πιο συγκεκριμένα, ο Ενάγων στη μαρτυρία του δεν υποστήριξε ότι ο πάγκος πωλήθηκε σε άλλα πρόσωπα. Ο ισχυρισμός που πρόβαλε ήταν ότι διατέθηκε αλλού και όταν του ζητήθηκε κατά την επανεξέταση του να διευκρινίσει τι απέγινε ο πάγκος απάντησε ως εξής: «Ξέρω ότι τους φόρτωσε ο Ιωσήφ, έφυε τους που τζιαμέ. Εγώ δεν ξέρω πού πήγαν. Όταν τον ρώτησα, είπε να μην σε ενδιαφέρει». Από τη μαρτυρία ωστόσο του Μ.Υ.2 δεν μπορώ να δεχθώ τον ισχυρισμό του ότι πέταξε τον πάγκο μετά από οδηγίες του Ενάγοντα. Αυτό, διότι στην Υπεράσπιση και συγκεκριμένα στην παράγραφο 6 προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι τον πάγκο είτε τον παρέλαβε ο Ενάγων, είτε τον άφησε απροστάτευτο. Δεν προβάλλεται επομένως ισχυρισμός ότι ο Μ.Υ.2 πέταξε τον πάγκο. Κατά συνέπεια, η συγκεκριμένη θέση του Μ.Υ.2 δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη, καθώς βρίσκεται σε διάσταση με τις δικογραφημένες του θέσεις. Αποτελεί βασική αρχή του δικονομικού μας δικαίου ότι τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται από τη δικογραφία με άμεση συνέπεια οι μη δικογραφημένες θέσεις να αγνοούνται (Μελάς ν. Κυριάκου

(2003)1Β Α.Α.Δ. 826 και Έλληνας κ.α ν. Εθνική Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ Πολ. Έφεση 87/2013 ημερ.03.12.19). Ως εκ των ανωτέρω, με εξαίρεση το σημείο που έχω προσδιορίσει πιο πάνω, η μαρτυρία του Μ.Υ.2 κρίνεται ως αποδεκτή και αξιόπιστη. Έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (Shahin Mohamed v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ 266, 268 και Ιωσηφίδης ν. Αστυνομίας

(2014)2Α Α.Α.Δ 307). Τελευταία μάρτυρας για λογαριασμό της Υπεράσπισης ήταν η ΧΧΧΧ ΧΧΧΧ Μάντη (Μ.Υ.3). Η μάρτυρας κατά την κυρίως εξέτασή της υιοθέτησε το περιεχόμενο γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Δ), στο οποίο, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι ενήργησε ως δικηγόρος του Μ.Υ.2 ο οποίος είναι πατέρας του Εναγόμενου και κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν πληρεξούσιος αντιπρόσωπός του. Τον Ιούλιο του 2013 ετοίμασε ενοικιαστήριο έγγραφο για το κατάστημα και δύο μήνες αργότερα, στις 19.09.13, ετοίμασε έγγραφο ακύρωσης της εν λόγω συμφωνίας ενοικίασης. Στο ποσό που περιλαμβανόταν στο έγγραφο ακύρωσης της συμφωνίας ενοικίασης συμπεριλήφθηκε, πέραν του πάγκου, η προκαταβολή και το πρώτο ενοίκιο που κατέβαλε ο Ενάγων, ως επίσης το κόστος της πέργολας και των κουρτίνων που τοποθέτησε στο κατάστημα ο Ενάγων. Κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 2, ο Μ.Υ.2 δήλωσε ότι ο πάγκος για τον ίδιο ήταν άχρηστος και τότε ο Ενάγων του ζήτησε να του τον παραχωρήσει. Ο Μ.Υ.2 δέχθηκε να του τον χαρίσει υπό την προϋπόθεση ότι θα τον αφαιρούσε από το κατάστημα άμεσα, διότι η πρόθεσή του ήταν όπως ενοικιάσει το κατάστημα. Στη συνέχεια, ο Μ.Υ.2 πηγαινοερχόταν καθημερινά στο γραφείο της λέγοντας τους ότι ο πάγκος εξακολουθούσε να βρίσκεται έξω από το κατάστημα προκαλώντας ακαταστασία. Από το γραφείο της έγιναν αρκετές φορές τηλεφωνήματα προς τον Ενάγοντα ο οποίος υποσχόταν ότι θα μετέβαινε για να παραλάβει τον εν λόγω πάγκο. Ο λόγος που θυμάται τα περιστατικά που έλαβαν χώρα είναι γιατί ο Μ.Υ.2 ήταν ιδιαίτερα πιεστικός, αφού πηγαινοερχόταν ζητώντας όπως επιλύσουν το θέμα με τον πάγκο. Κατά την αντεξέτασή της η μάρτυρας διευκρίνισε ότι δεν ήταν η ίδια που τηλεφωνούσε στον Ενάγοντα για να απομακρύνει τον πάγκο από το κατάστημα, αλλά έδιδε οδηγίες σε υπαλλήλους του γραφείου της να επικοινωνήσουν μαζί του. Δεν επισκέφθηκε το κατάστημα, ούτε και είδε πού βρισκόταν ο πάγκος. Επίσης, δεν γνωρίζει τι απέγινε ο πάγκος. Αρνήθηκε την υποβληθείσα θέση ότι η μαρτυρία της αποσκοπούσε απλά και μόνο στην υποβοήθηση της υπόθεσης του Εναγόμενου, λέγοντας ότι δεν έχει κανένα συμφέρον να καταθέσει υπέρ του Εναγόμενου ο οποίος πλέον δεν είναι πελάτης της. Η μαρτυρία της Μ.Υ.3 κρίνεται ως αποδεκτή και αξιόπιστη, με εξαίρεση το μέρος της μαρτυρίας της που αφορά τα τηλεφωνήματα που έγιναν από υπάλληλο του γραφείου της στον Ενάγοντα. Σύμφωνα με το άρθρο 24

(1)του Κεφ.9 μία εξ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται απλά και μόνο γιατί είναι εξ ακοής. Στο άρθρο 27 του Κεφ.9 καταγράφονται διάφοροι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση της βαρύτητας μίας εξ ακοής μαρτυρίας, η οποία αξιολόγηση κατά νομολογιακή επιταγή θα πρέπει να γίνεται με προσοχή (Assad v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση αρ. 164/16, ημερ. 06.12.17). Στο άρθρο 27

(2)(γ) αναφέρεται ότι λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός της εξ ακοής μαρτυρίας, ενώ στο άρθρο 27

(3)τονίζεται ότι λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη το κατά πόσο ο διάδικος θα μπορούσε να προσκομίσει την καλύτερη δυνατή μαρτυρία και δεν το έπραξε. Στην προκείμενη περίπτωση παραμένει άγνωστος ο βαθμός της εξ ακοής μαρτυρίας, καθώς και ο λόγος για τον οποίο δεν κλήθηκε να προσφέρει μαρτυρία το πρόσωπο που προέβη στην αρχική δήλωση. Συνεπώς, δεν μπορεί, κατά την κρίση μου, να δοθεί βαρύτητα στο συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας της Μ.Υ.

1. Κατά τα λοιπά η μαρτυρία της παρέμεινε ακλόνητη και βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1 και
2. Εξετάζοντας τη μαρτυρία της δεν έχω διαπιστώσει ότι αποσκοπούσε στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Εναγόμενου. Η περί αντιθέτου θέση του Ενάγοντα παρέμεινε σε επίπεδο απλών υποβολών. Το γεγονός ότι η μάρτυρας είχε ενεργήσει κατά τον ουσιώδη χρόνο ως δικηγόρος του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του Εναγόμενου, δεν οδηγεί χωρίς άλλο σε συμπέρασμα ότι η μαρτυρία της μολύνεται από αλλότρια κίνητρα. Επαναλαμβάνω ότι η μαρτυρία της τελεί σε αρμονία με τα Τεκμήρια 1 και
3. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η πλευρά του Εναγόμενου κατά την ακροαματική διαδικασία εκπροσωπείτο από άλλο δικηγόρο. Σύμφωνα δε με τον φάκελο του Δικαστηρίου η αντικατάσταση του δικηγορικού γραφείου της Μ.Υ.3 έγινε από τις 22.01.
4. Έχω στρέψει την προσοχή μου και σε μία διαφοροποίηση που παρατηρείται στη μαρτυρία των Μ.Υ.2 και
5. Πιο συγκεκριμένα, ο Μ.Υ.2 ισχυρίστηκε ότι δήλωσε στον Ενάγοντα ότι δεν θα χρειαζόταν τον πάγκο όταν συναντήθηκαν για τον έλεγχο του καταστήματος και σε κάθε περίπτωση πριν την υπογραφή του Τεκμηρίου
6. Από την άλλη, η Μ.Υ.3 δήλωσε ότι το θέμα με τον πάγκο προέκυψε κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου
7. Θεωρώ ότι δεν πρόκειται για αντίφαση επί ουσιαστικού θέματος ικανή να πλήξει την αξιοπιστία της Μ.Υ.3, αλλά, κατά την άποψη μου, για επουσιώδη λεπτομέρεια (Γιαννίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ 143 και Λ.Κ. ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ 547)). Η ουσία στην προκείμενη περίπτωση έγκειται στο ότι συμφωνήθηκε μεταξύ των συμβαλλομένων στο Τεκμήριο 2 ότι ο πάγκος θα παραχωρείτο στον Ενάγοντα. Επ' αυτού του σημείου η θέση των Μ.Υ.2 και 3 ταυτίζεται και συμβαδίζει με το Τεκμήριο

1. Με εξαίρεση επομένως την εξ ακοής μαρτυρία της Μ.Υ.3, η υπόλοιπη μαρτυρία κρίνεται ως αποδεκτή και αξιόπιστη (Shahin Mohamed v. Αστυνομίας και Ιωσηφίδης ν. Αστυνομίας ανωτέρω). Κλείνω την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο με τη μαρτυρία του Εναγόμενου - Μ.Υ.
2. Ως μέρος της κυρίως εξέτασής του υιοθέτησε, δυνάμει του άρθρου 25 του Κεφ.9, γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β). Σε αυτήν αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι είναι ο ιδιοκτήτης του καταστήματος το οποίο κατά τη 17.07.13 ενοικιάστηκε στον Ενάγοντα. Στις 19.09.13 υπογράφτηκε μεταξύ του Ενάγοντα και του πατέρα του ως πληρεξούσιου αντιπροσώπου του συμφωνία τερματισμού της προαναφερόμενης συμφωνίας ενοικίασης. Με την υπογραφή της συμφωνίας τερματισμού (Τεκμήριο 2) ο Ενάγων εισέπραξε το ποσό των €4.200 προς πλήρη διευθέτηση των οικονομικών διαφορών που προέκυψαν από τη συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 17.07.13 και παρέδωσε το κατάστημα χωρίς οποιαδήποτε άλλη απαίτηση. Ο Ενάγων αναγνώρισε ότι ο πάγκος ήταν δική του περιουσία και στερεωμένος στο κατάστημα του. Παρά ταύτα, σύμφωνα με την πληροφόρηση που έλαβε από τον πατέρα του ο οποίος ήταν ο πληρεξούσιος αντιπρόσωπός του και ασχολήθηκε προσωπικά με την ενοικίαση του καταστήματος, παραχώρησε δωρεάν στον Ενάγοντα τον επίδικο πάγκο, ο οποίος ανέλαβε να τον αφαιρέσει, πράγμα το οποίο και έπραξε. Σύμφωνα με την ενημέρωση που έλαβε από τον πατέρα του, ο Ενάγων ουδέποτε ενδιαφέρθηκε πραγματικά για να μεταφέρει τον πάγκο από το κατάστημα. Στις 19.09.13, ημερομηνία παράδοσης του καταστήματος, ο πάγκος ήταν έξω από το κατάστημα. Ο Ενάγων ουδέποτε επικοινώνησε με τον ίδιο. Αντιθέτως ο πατέρας του επικοινώνησε με τον Ενάγοντα προκειμένου να τον υπενθυμίσει ότι ο πάγκος βρισκόταν εκτεθειμένος έξω από το κατάστημα, χωρίς όμως ο τελευταίος να τον λάβει υπόψη. Κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του ανέφερε ότι ουδέποτε συναντήθηκε με τον Ενάγοντα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν γνώριζε το τι συνέβαινε με την ενοικίαση του καταστήματος, διότι είχε ορίσει ως πληρεξούσιο αντιπρόσωπο τον πατέρα του ο οποίος και χειρίστηκε αποκλειστικά την παρούσα υπόθεση. Τα γεγονότα για τα οποία κατέθεσε τα γνωρίζει από πληροφόρηση που έλαβε από τον πατέρα του. Τέλος, μετά από σχετική ερώτηση του κ. Χουβαρτά, απάντησε ότι δεν γνωρίζει τι απέγινε ο πάγκος καθώς κατά τον ουσιώδη χρόνο απουσίαζε στο εξωτερικό. Η μαρτυρία του Μ.Υ.1 υπήρξε επί της ουσίας τυπική, αφού το μοναδικό γεγονός για το οποίο είχε προσωπική γνώση σε σχέση με τα επίδικα θέματα ήταν ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή σε αυτά. Η θέση του ότι δεν γνωρίζει τον Ενάγοντα και δεν υπέγραψε τα Τεκμήρια 1 και 2 παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτη και σε κάθε περίπτωση υποστηρίζεται από τη μαρτυρία των Μ.Υ.2 και 3, η οποία κρίθηκε ως αποδεκτή και αξιόπιστη. Σε σχέση με τις αναφορές του Εναγόμενου στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, αυτές αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία. Όπως δήλωσε και ο ίδιος ο μάρτυρας την πληροφόρηση για τα επίδικα θέματα την έλαβε από τον πατέρα του - Μ.Υ.
3. Η μαρτυρία του Εναγόμενου συνάδει με αυτή του Μ.Υ.2, η οποία για τους λόγους που αναλύθηκαν στην αξιολόγηση της έγινε αποδεκτή. Συνεπώς, κρίνω ότι μπορεί να δοθεί βαρύτητα και σε αυτό το μέρος της μαρτυρίας του Εναγόμενου, εφόσον προσκομίστηκε η καλύτερη δυνατή μαρτυρία η οποία αξιολογήθηκε και έγινε αποδεκτή. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει τη μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και έχοντας επίσης κατά νου τη μη αμφισβητούμενη μαρτυρία, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ο Εναγόμενος, δια του πληρεξουσίου αντιπροσώπου του - Μ.Υ.2, ενοικίασε στις 17.07.13 δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ιδίας ημερομηνίας ένα κατάστημα στην Πάφο. Μετά πάροδο δύο περίπου μηνών η προαναφερόμενη συμφωνία ενοικίασης τερματίστηκε. Προς τούτο υπογράφηκε στις 19.09.13 μεταξύ του Εναγόμενου, μέσω του Μ.Υ.2, και του Ενάγοντα έγγραφο τερματισμού της συμφωνίας ενοικίασης (Τεκμήριο 2). Αποτελούσε όρο της συμφωνίας τερματισμού (Τεκμήριο 2) ότι ο Ενάγων θα παραδώσει το κατάστημα εντός 5 ημερών από την υπογραφή της συμφωνίας ταυτόχρονα με την καταβολή του ποσού των €4.200 από τον Εναγόμενο. Το ποσό των €4.200 περιελάμβανε την προκαταβολή και το ενοίκιο που καταβλήθηκε από τον Ενάγοντα, καθώς επίσης τον πάγκο, τις κουρτίνες και την πέργολα. Ο Μ.Υ.2, ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του Εναγόμενου, δήλωσε ότι δεν θα χρειαζόταν τον πάγκο παρά το ότι τον αγόρασε από τον Ενάγοντα. Ο Ενάγων ζήτησε τότε από τον Μ.Υ.2 να του τον παραχωρήσει, εφόσον δεν θα τον χρειαζόταν. Ο Μ.Υ.2 συμφώνησε να του παραχωρήσει τον πάγκο δωρεάν και ο Ενάγων αποδέχθηκε να τον αφαιρέσει από το κατάστημα. Προς τούτο συμπληρώθηκε χειρόγραφα σχετικός όρος στο Τεκμήριο 2 και οι συμβαλλόμενοι έθεσαν τις μονογραφές τους στον εν λόγω όρο. Το ποσό των €4.200 καταβλήθηκε στον Ενάγοντα και ο τελευταίος υπέγραψε σχετική απόδειξη (Τεκμήριο 1). Ο Ενάγων αφαίρεσε τον πάγκο από το κατάστημα και τον τοποθέτησε έξω από αυτό. Ο Μ.Υ.2 κάλεσε τον Ενάγοντα να απομακρύνει τον πάγκο από τον χώρο στον οποίο τον τοποθέτησε έξωθεν του καταστήματος. Ο Ενάγων, αν και υποσχέθηκε ότι θα το έπραττε, εντούτοις δεν προέβη σε οποιαδήποτε σχετική ενέργεια. Ο Μ.Υ.2 για περίοδο ενός περίπου μήνα καλούσε επανειλημμένως τον Ενάγοντα να απομακρύνει τον πάγκο και ο τελευταίος, παρά τις υποσχέσεις του, δεν τον απομάκρυνε. Όταν ο Εναγόμενος, μετά πάροδο ενός περίπου μήνα, μετέβη στον χώρο που είχε αφήσει τον πάγκο για να τον παραλάβει δεν τον εντόπισε. Συμπεράσματα Η παρούσα υπόθεση, ως πολιτική, θα κριθεί στα πλαίσια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης

(2011)1Α Α.Α.Δ 462 λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το επίπεδο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Ο Ενάγων στήριξε την απαίτηση του στον ισχυρισμό ότι ο Εναγόμενος και/ή αντιπρόσωποί του οικειοποιήθηκαν και υπεξαίρεσαν τον επίδικο πάγκο αξίας €1.

1. Αν και δεν αναφέρθηκε κατά την αγόρευση του συνηγόρου του σε ποια ακριβώς νομοθεσία στηρίζεται η απαίτηση, είναι εντούτοις ξεκάθαρο ότι αυτή εδράζεται στο αστικό αδίκημα της ιδιοποίησης. Το αστικό αδίκημα της ιδιοποίησης περιγράφεται στο άρθρο 39 του Κεφ.148 και έχει ως ακολούθως: «Iδιoπoίηση συvίσταται σε παράvoμη φυσική πράξη η oπoία επηρεάζει κιvητή ιδιoκτησία και εδραιώvει αξίωση vα χειρίζεται αυτή με τρόπo ασυμβίβαστo με τα δικαιώματα oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ πoυ δικαιoύται στηv άμεση κατoχή της.» Απαραίτητο συστατικό στοιχείο του αδικήματος της ιδιοποίησης είναι η διενέργεια παράνομης πράξης σε σχέση με την κινητή ιδιοκτησία που αποτελεί το αντικείμενο της ισχυριζόμενης ιδιοποίησης (Σύγγραμμα Αστικά Αδικήματα, Δίκαιο και Αποφάσεις, Τόμος 1, σελίδα 126, των κκ. Αρτέμη και Ερωτοκρίτου). Το βάρος απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έφερε ο Ενάγων ο οποίος δεν το απέσεισε, αφ' ης στιγμής η μαρτυρία του δεν έγινε αποδεκτή. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία που να δεικνύει ότι ο Εναγόμενος ή οι αντιπρόσωποί του διενέργησαν σε σχέση με τον πάγκο οποιαδήποτε παράνομη πράξη. Ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας του Ενάγοντα, δεν υπάρχει περιθώριο επιτυχίας ούτε και για τις διαζευκτικές αξιώσεις για αποζημίωση λόγω παράβασης συμβατικής υποχρέωσης του Εναγόμενου και/ή λόγω αδικαιολόγητου πλουτισμού. Για σκοπούς πληρότητας ωστόσο θα αναφερθώ και στις εν λόγω διαζευκτικές βάσεις αγωγής. Το γεγονός ότι ο Εναγόμενος διά του πληρεξούσιου αντιπροσώπου του ‑ Μ.Υ.2 παραχώρησε στον Ενάγοντα τον πάγκο, αποτελεί μη αμφισβητούμενη μαρτυρία. Τούτο άλλωστε αποτελεί και ρητό όρο του Τεκμηρίου
2. Ο Ενάγων δεν αμφισβήτησε το γεγονός της παραχώρησης του πάγκου στον ίδιο. Αντιθέτως υπήρξε και ισχυρισμός του ιδίου του Ενάγοντα ότι έλαβε τον πάγκο από το κατάστημα και τον τοποθέτησε έξωθεν αυτού. Συνεπώς, από τη μη αμφισβητούμενη μαρτυρία προκύπτει ξεκάθαρα ότι ο Εναγόμενος εκπλήρωσε τις συμβατικές του υποχρεώσεις σε σχέση με τον πάγκο, οι οποίες περιορίζονταν στο να παραχωρήσει τον πάγκο στον Ενάγοντα. Στο Τεκμήριο 2 δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόνοια περί υποχρέωσης του Εναγόμενου να φυλάττει τον πάγκο μέχρις ότου τον παραλάβει ο Ενάγων. Όπως αναφέρθηκε κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Ενάγοντα, οι σχετικοί ισχυρισμοί του αποτελούν εξωγενή μαρτυρία η οποία δεν είναι αποδεκτή. Δεν παραβλέπω ότι στο δικόγραφο της Απάντησης προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι μετά την αφαίρεση του πάγκου υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ότι ο Ενάγων θα τον παραλάμβανε μόλις ενοικίαζε άλλο κατάστημα. Πρόκειται δηλαδή για ισχυρισμό περί ύπαρξης νέας συμφωνίας, ο οποίος εγέρθηκε για πρώτη φορά με την Απάντηση. Πέραν του ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν υποστηρίχθηκε από μαρτυρία, δεν μπορεί σε κάθε περίπτωση να ληφθεί υπόψη αφού εγείρει νέα βάση απαίτησης κατά παράβαση της Δ.19 θ.14 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.19 θ.14 είναι σχεδόν πανομοιότυπη με την αγγλική Δ.19 θ.
3. Στο σύγγραμμα Bullen and Leake' s Precedents of Pleadings, 7th edition, p. 477, υπό τον τίτλο "Replies", αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: "The plaintiff however, must not set up in his Reply a new cause of action which is not raised either on the writ or in the Statement of Claim. Ord. XIX., r. 16, expressly provides that 'no pleading shall, except by way of amendment, raise any new ground of claim or contain any allegation of fact inconsistent with the previous pleadings of the party pleading the same. In other words the Reply must not contradict or 'depart' from the Statement of Claim." Όσον αφορά τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, δεν υπάρχει αποδεκτή και αξιόπιστη μαρτυρία μαρτυρία ότι ο Εναγόμενος αποκόμισε οποιοδήποτε όφελος από τον πάγκο. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντα, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο