← Κύπρος

ΙΓΝΑΤΙΟΥ ν. Κυπριακή Δημοκρατία δια του Γενικού Εισαγγελέα ως εκπροσώπου αυτής, Αρ. Αγωγής: 2166/13, 20/10/2020

ΙΓΝΑΤΙΟΥ ν. Κυπριακή Δημοκρατία δια του Γενικού Εισαγγελέα ως εκπροσώπου αυτής, Αρ. Αγωγής: 2166/13, 20/10/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2020:A115 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 2166/13 Μεταξύ: ΧΧΧ ΙΓΝΑΤΙΟΥ Ενάγοντα και Κυπριακή Δημοκρατία δια του Γενικού Εισαγγελέα ως εκπροσώπου αυτής Εναγόμενης Ημερομηνία: 20/10/2020 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα: κ. Γ. Χ'' Νεοφύτου για G. HADJINEOPHYTOU & CO LLC Για την Εναγόμενη: κ. Α. Μελάς για Γενικό Εισαγγελέα ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Ενάγοντας δια της παρούσας αγωγής, η οποία καταχωρήθηκε μέσω κλητηρίου εντάλματος ειδικώς οπισθογραφημένου στις 28/08/2013 και τροποποιήθηκε στις 31/1/2017 δυνάμει διατάγματος ημερ.12/1/17, αξιώνει εναντίον της εναγόμενης ποσό εκ €4.567= ως αποζημιώσεις και/ή ως αξία αμπελώνα ο οποίος καταστράφηκε λόγω της αποκοπής της πρόσβασης προς αυτόν, πλέον €600 πλέον Φ.Π.Α ως εκτιμητικά έξοδα γεωπόνου, πλέον €17.000= για δαπάνη που απαιτείται για αποκατάσταση προβλήματος στο τεμάχιο της και/ή για κατασκευή ασφαλούς περίφραξης και/ή για υλοποίηση των συμφωνηθέντων στα πλαίσια της παραπομπής 51/07 στις 4/11/2011 από την οποία συμφωνία η εναγόμενη υπαναχώρησε και/ή δεν υλοποίησε. Τέλος αξιώνει ποσό εκ €2000= ως εκτιμητικά έξοδα, παραδειγματικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμο τόκο και έξοδα πλέον Φ.Π.Α. Η θέση της ενάγουσας με βάση την Έκθεση Απαίτησης της είναι ότι ήταν και εξακολουθεί να είναι η ιδιοκτήτρια του μέρους του πιο πάνω ακινήτου το οποίο ήταν φυτεμένο με αμπέλι. Την 23/2/2001 δημοσιεύθηκε διάταγμα επίταξης με αρ. 156 ημερ. 23/2/01 με ισχύ για ένα χρόνο και την ίδια ημέρα γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης με αρ. Κ.Δ.Π. 143-23/2/01 και στη συνέχεια στις 22/2/02 διάταγμα απαλλοτρίωσης με Κ.Δ.Π. 212 για την απαλλοτρίωση 2610 τ.μ από το σύνολο των 7270 του τεμαχίου. Η ενάγουσα στερήθηκε της κατοχής του πιο πάνω μέρους από 23/2/01 μέχρι 22/2/02 αλλά και την στερείται μέχρι σήμερα λόγω της απαλλοτρίωσης και της διαπλάτυνσης του δρόμου, ήτοι του έργου. Την 5/4/02 η εναγόμενη προσέφερε σαν αποζημίωση του μεριδίου ποσό εκ ΛΚ.722,64σ και η ενάγουσα δεν το αποδέχθηκε και καταχώρησε την παραπομπή με αρ. 51/07, Ε.Δ Πάφου. Στις 4/11/2011 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση και η ενάγουσα θα έπρεπε να πληρωθεί με το ποσό των €2500= σαν αποζημίωση με τόκους 9% ετησίως από 23/2/01, πλέον δικηγορικά και εκτιμητικά έξοδα. Περαιτέρω η εναγόμενη διατάχθηκε να απαλλοτριώσει έκταση γης από τα τεμάχια 356 και 359 και όπως σε 10 μήνες κατασκευάσει δίοδο στο τεμάχιο της ενάγουσας διότι από τα κατασκευαστικά έργα είχαν αποκόψει πλήρως την πρόσβαση στο τεμάχιο της. Η πρόσβαση αυτή θα έπρεπε να επιστρωθεί με άσφαλτο ή με τσιμέντο. Διατάχθηκε επίσης μέσα στην ίδια περίοδο των 10 μηνών όπως κατασκευάσει ασφαλή περίφραξη κατά μήκος του ακινήτου της ενάγουσας με το δρόμο. Η εναγόμενη μέχρι σήμερα δεν πλήρωσε την ενάγουσα παρά την καταχώρηση εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας από τις 20/4/12 και παρά την καταχώρηση αίτησης για οδηγίες από το Δικαστήριο για την εκτέλεση του εντάλματος στις 18/10/

  1. Στις 12/7/13 ειδοποιήθηκαν οι συνήγοροι της ενάγουσας να εκδώσουν τιμολόγιο για τα έξοδα τους αλλά μέχρι σήμερα δεν πληρώθηκαν. Η εναγόμενη με την εκπνοή του διατάγματος ήτοι από 22/2/02 και μέχρι σήμερα επειδή δεν έχει καταβάλει την αποζημίωση δεν έχει καταστεί ιδιοκτήτρια και κατά συνέπεια κατέχει και χρησιμοποιεί παράνομα την πιο πάνω περιουσία και θεωρείται από τις 23/2/02 επεμβασίας. Η αξία της επίδικης περιουσίας που κατακρατείται είναι €3.000=. Λόγω των πιο πάνω η φυτεία της ενάγουσας από αμπέλι δηλαδή η αναλογία της ενάγουσας από το μέρος του τεμαχίου που παρέμεινε μετά την απαλλοτρίωση καταστράφηκε ολοσχερώς. Η αξία του φυτικού κεφαλαίου ανέρχεται σε ποσό εκ €4.
  2. Η ενάγουσα ανάθεσε σε ειδικό εκτιμητή γεωπόνο την ετοιμασία έκθεσης για την καταστροφή του αμπελώνα και επιβαρύνθηκε με έξοδα αυτού εκ €600, πλέον ΦΠΑ. Για να εξασφαλίσει η ενάγουσα πρόσβαση στο εναπομείναν κτήμα της χρειάζεται να δαπανήσει ποσό εκ €15.000= και για να κατασκευάσει ασφαλή περίφραξη ποσό εκ €2.000= και τα οποία θα διεκδικήσει υπό μορφή αποζημιώσεων λόγω του ότι η εναγόμενη παρέλειψε και αμέλησε να υλοποιήσει αυτά που συμφωνήθηκαν από τις 4/4/2011 στα πλαίσια της παραπομπής 51/2007 Ε.Δ. Πάφου. Μέσα από την έκθεση υπεράσπισης της που καταχωρήθηκε στις 06/03/2014 η εναγόμενη αρνείται τις αξιώσεις του ενάγοντα και θέτει προδικαστικές ενστάσεις περί της μη νομιμοποίησης του ενάγοντα να εγείρει την αγωγή, για κωλύματα αυτού δια εγγράφων και συμπεριφοράς και διαγωγής, λόγω ύπαρξης άλλου ένδικου μέσου. Επιπλέον αρνείται και απορρίπτει όλες τις αξιώσεις και ισχυρισμούς της ενάγουσας και θέτει του δικούς της ισχυρισμούς. Η εναγόμενη αναφέρεται στα παραδεκτά γεγονότα της επίταξης, γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης και σχετικού διατάγματος το οποίο αφορούσε έργο για σκοπούς κατασκευής, βελτίωσης, ευθυγράμμισης και ασφαλτόστρωσης του δρόμου Νικόκλειας - Αρμίνους - Φιλούσας. Γίνεται αναφορά στην προσφορά αποζημίωσης και στο διάταγμα επίταξης. Η ενάγουσα αναφέρει ουδέν έπραξε για την ακύρωση αυτών των διοικητικών πράξεων. Μετά από 6 χρόνια, ήτοι στις 31/5/07 και αφού συμπληρώθηκαν οι εργασίες για το έργο καταχώρησε την παραπομπή 51/07 Ε.Δ. Πάφου στα πλαίσια της οποίας αποδέχεται ότι στις 4/11/2011 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση ως το περιεχόμενο που η ενάγουσα αναφέρει. Αποδέχεται την μη καταβολή του ποσού επικαλούμενη τις αντικειμενικές οικονομικές δυσκολίες του κράτους και χωρίς αυτό να υποδηλώνει μη αναγνώριση και/ή ασέβεια των προνοιών της εκ συμφώνου απόφασης. Επιπλέον αναφέρει ότι έχει ήδη διευθετήσει και/ή προβεί στην καταβολή όλων των ποσών που αφορούσε η απόφαση μετά των τόκων σε έκαστο εκ των δικαιούχων. Επίσης αναφέρει ότι έχει προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για προώθηση διαδικασίας απαλλοτρίωσης έκτασης των τεμαχίων 356 και 359 για την κατασκευή της διόδου. Περαιτέρω αναφέρει ότι οι οιεσδήποτε εργασίες έγιναν νομότυπα και σε καμία παράνομη επέμβαση προέβη. Η ενάγουσα αναφέρει παρά την έντυπη προσφορά δεν απάντησε και προσέφυγε στο Δικαστήριο σε πολύ καθυστερημένο στάδιο βασιζόμενη στο ότι η καθυστέρηση αυτής θα της απέφερε ένα επιπρόσθετο έσοδο από τους τόκους του 9%. Η εναγόμενη αρνείται τις ζημιές και απώλειες που η ενάγουσα ισχυρίζεται και αναφέρει ότι όλες οι οικονομικές της υποχρεώσεις προς την ενάγουσα έχουν διευθετηθεί και ως εκ τούτου αξιώνει απόρριψη της αγωγής. Στην υπεράσπιση της εναγόμενης η ενάγουσα καταχώρησε απάντηση εμμένοντας στις θέσεις κι ισχυρισμούς της. Ως προκύπτει από το φάκελο της διαδικασίας οι αρχικές αξιώσεις της ενάγουσας περιλάμβαναν και διατάγματα αναγνώρισης της παράνομης επέμβασης, διατάγματα άρσης αυτής, ποσά από απώλεια εισοδήματος από 23/2/02 μέχρι και 27/2/13 αλλά και ποσό εκ €700 ετησίως από 23/2/13 μέχρι και της παραδόσεως. Προφανώς ως προκύπτει από τα τροποποιημένα δικόγραφα εκκρεμούσης της αγωγής η εναγόμενη κατέβαλε τα ποσά αποζημίωσης ως καθορίστηκαν στην παραπομπή 51/07 Ε.Δ Πάφου και ακολούθησε ο περιορισμός των αξιώσεων. Επί της ουσίας τώρα της διαδικασίας οι συνήγοροι κατέθεσαν γραπτώς κείμενο παραδεκτών γεγονότων και το οποίο σημειώθηκε ως Τεκμήριο Α και δήλωσαν ότι δεν θα παρουσιαστεί οιασδήποτε άλλης μορφής μαρτυρία. Με βάση τα παραδεκτά τώρα γεγονότα, το περιεχόμενο των οποίων θα ακολουθήσει, η διαφορά των διαδίκων περιορίζεται στο ζήτημα των εξόδων και ειδικότερα στην κλίμακα που αυτά θα επιδικαστούν με δεδομένο ότι η εναγόμενη αποδέχεται την καταβολή των συμφώνως της εκ συμφώνου απόφασης εις την οποία έχουν καταλήξει. Με σκοπό να διαφανεί ξεκάθαρα η διαφορά που αποτελεί και το ζητούμενο της παρούσας απόφασης ακολουθεί η παράθεση του περιεχομένου του Τεκμηρίου Α. Τεκμήριο 'Α' - Παραδεκτά Γεγονότα:
  3. Η Ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια των 43/72 μεριδίων του ακινήτου με αριθμό εγγραφής τεμαχίου 326 του Φύλλου/Σχεδίου 46/52 στα Κελοκέδαρα της Πάφου (στο εξής «το επίδικο ακίνητο»).
  4. Μέρος του επίδικου ακινήτου απαλλοτριώθηκε δυνάμει της Γνωστοποίησης Απαλλοτρίωσης με αριθμό Διοικητικής Πράξης 143 ημερομηνίας 23/02/2001 και του Διατάγματος Απαλλοτρίωσης με αριθμό Διοικητικής Πράξης 212 ημερομηνίας 22/02/
  5. Ταυτόχρονα με τη Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης δημοσιεύτηκε το Διάταγμα Επίταξης με αριθμό Διοικητικής Πράξης 156 ημερομηνίας 23/02/2001, στη βάση του οποίου αποκτήθηκε νόμιμα η κατοχή της απαλλοτριωθείσας έκτασης του επίδικου ακινήτου και άρχισαν οι εργασίες εκτέλεσης της απαλλοτρίωσης.
  6. Η Ενάγουσα δεν προσέφυγε εναντίον των Διαταγμάτων Απαλλοτρίωσης και Επίταξης στο Ανώτατο Δικαστήριο.
  7. Για την απαλλοτρίωση του επίδικου ακινήτου, η Εναγόμενη προσέφερε στην Ενάγουσα για το μερίδιο της το ποσό των €1.234,70 (£722,64), το οποίο η τελευταία δεν αποδέχτηκε.
  8. Στις 31/5/2007, η Ενάγουσα καταχώρησε δια των δικηγόρων της την Παραπομπή 51/07/ στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου με σκοπό να καθοριστεί η εύλογη και δίκαιη αποζημίωση για την απαλλοτρίωση του επίδικου ακινήτου.
  9. Στις 04/11/2011 εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση στην πιο πάνω Παραπομπή, με την οποία η δίκαιη και εύλογη αποζημίωση καθορίστηκε στο ποσό των €2.500 με τόκο 9% ετησίως από 23/02/2001 μέχρι εξόφλησης.
  10. Περαιτέρω, με την ίδια απόφαση, η Εναγόμενη διατάχθηκε όπως, εντός χρονικού διαστήματος 10 μηνών από την έκδοση της απόφασης, απαλλοτριώσει έκταση γης από τα τεμάχια 358 και 359 ώστε να κατασκευάσει ασφαλή και ικανοποιητική δίοδο στο τεμάχιο της Ενάγουσας, επιστρωμένη είτε με τσιμέντο είτε με άσφαλτο, καθώς και να κατασκευάσει περίφραξη κατά μήκος της Ενάγουσας με τον δρόμο.
  11. Η Εναγόμενη ολοκλήρωσε την κατασκευή της περίφραξης κατά μήκος της γραμμής του συνόρου του ακινήτου της Ενάγουσας με τον δρόμο εντός της περιόδου που διέταξε το Δικαστήριο στην απόφαση ημερομηνίας 04/11/2011 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Παραπομπής 51/
  13. Η Ενάγουσα θεώρησε ως μη ασφαλή την περίφραξη που κατασκευάστηκε από την Εναγόμενη και αποτάθηκε σε πολιτικό μηχανικό για να εκτιμήσει το κόστος της περίφραξης.
  14. Λόγω της καθυστέρησης της Εναγόμενης να κατασκευάσει δίοδο σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 04/11/2011, η Ενάγουσα ανέθεσε σε πολιτικό μηχανικό την ετοιμασία έκθεσης εκτίμησης για τα απαιτούμενα έξοδα κατασκευής της διόδου τον Οκτώβριο του
  15. Ο πολιτικός μηχανικός της Ενάγουσας εκτίμησε το κόστος κατασκευής της περίφραξης και της διόδου στο συνολικό ποσό των €17.015 πλέον ΦΠΑ . Η Ενάγουσα πλήρωσε τον πολιτικό μηχανικό το ποσό των €450 πλέον ΦΠΑ. Η Ενάγουσα διεκδίκησε το ποσό των €17.015 πλέον ΦΠΑ στα πλαίσια της παρούσας αγωγής για να μπορέσει να κατασκευάσει η ίδια την δίοδο σε περίπτωση που δεν την κατασκεύαζε η Εναγόμενη.
  16. Στις 21/11/2013 η Εναγόμενη πλήρωσε την καθορισθείσα αποζημίωση και τα υπόλοιπα ποσά που επιδικάστηκαν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 04/11/2011 στα πλαίσια της Παραπομπής 51/07 και απέκτησε την κυριότητα της απαλλοτριωθείσας έκτασης του επίδικου ακινήτου.
  17. Στις 29/06/2018 δημοσιεύτηκε η Γνωστοποίηση Απαλλοτρίωσης με αριθμό Ατομικής Διοικητικής Πράξης 318 με σκοπό την κατασκευή διόδου προς το επίδικο ακίνητο και στις 19/10/2018 δημοσιεύτηκε το σχετικό Διάταγμα Απαλλοτρίωσης με αριθμό Ατομικής Διοικητικής Πράξης
  19. Κατά ή περί τα τέλη Ιουλίου του 2019 η Εναγόμενη ολοκλήρωσε την κατασκευή της διόδου προς το επίδικο ακίνητο, όπως διατάχθηκε να το πράξει με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 04.11.2011 που εκδόθηκε στα πλαίσια της Παραπομπής 51/07, αλλά με καθυστέρηση πέραν των 5 ετών από την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Το κόστος κατασκευής της διόδου ανήλθε στις € 9.712,
  21. Εντός του επίδικου ακινήτου υπήρχε αμπελώνας, η αξία του οποίου, με βάση το μερίδιο της Ενάγουσας, ανερχόταν στο ποσό των €
  23. Αμφότεροι οι διάδικοι συμφωνούν όπως εκδοθεί απόφαση για το ποσό αυτό με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγομένης.
  24. Ο αμπελώνας που βρισκόταν εντός του επίδικου ακινήτου καταστράφηκε ολοσχερώς λόγω της έλλειψης καλλιεργητικής φροντίδας που οφειλόταν στην μη κατασκευή της διόδου.
  25. Τα έξοδα του γεωπόνου της Ενάγουσας ανέρχονται στο ποσό των €600 πλέον ΦΠΑ. Αμφότεροι οι διάδικοι συμφωνούν όπως εκδοθεί απόφαση για το ποσό αυτό με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον της Εναγόμενης.
  26. Αμφότεροι οι διάδικοι συμφωνούν ότι το μόνο ζήτημα που παραμένει προς εκδίκαση είναι η κλίμακα στην οποία θα εκδικαστούν τα έξοδα προς όφελος της Ενάγουσας καθώς και κατά πόσο δικαιούται η Ενάγουσα τα έξοδα του εκτιμητή πολιτικού μηχανικού XXXXX Αγαπίου εκ €450-+ΦΠΑ. Επίδικα Ζητήματα: Μέσα από τα ενώπιον μου παραδεκτά γεγονότα, εις τα οποία περιορίστηκε η ακρόαση, και τα οποία εγκρίθηκαν ως τέτοια και συνεπώς αποτελούν πλέον ευρήματα του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι τα επίδικα θέματα έχουν περιοριστεί ως ακολούθως: Α. Κατά πόσο η πλευρά του ενάγοντα δικαιούται να λάβει το ποσό των εξόδων της αγωγής, και τα οποία η εναγόμενη συμφωνεί ότι δικαιούται, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, υπολογισμένα όμως στην κλίμακα €2.000= €10.000= ως η κλίμακα επιτυχίας της αγωγής ή στην κλίμακα €10.000- €50.000= ως η κλίμακα καταχώρησης της αγωγής, Και Β. Εάν δικαιούται να λάβει τα έξοδα του Πολιτικού Μηχανικού που διόρισε σύμφωνα με την παράγραφο 10 των παραδεκτών γεγονότων ήτοι ποσό εκ €450= πλέον Φ.Π.Α. Αμφότεροι οι συνήγοροι κατέθεσαν για σκοπούς επιχειρηματολογίας των γραπτές αγορεύσεις των περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη. Κατά κύριο λόγο η πλευρά της ενάγουσας ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να προχωρήσει στην παρούσα αγωγή καθότι η εναγόμενη μετά την απόφαση στην παραπομπή δεν προχώρησε ούτε στην απαλλοτρίωση, ούτε στην κατασκευή της διόδου και κατασκεύασε μόνο περίφραξη κατά τρόπο μη ικανοποιητικό και ανασφαλή. Λόγω της παρόδου 22 μηνών από την εν λόγω απόφαση διόρισε πολιτικό μηχανικό με σκοπό να διεκδικήσει τα ποσά ως αποζημιώσεις και να μπορέσει να κατασκευάσει η ίδια την δίοδο και την περίφραξη. Τις εκτιμήσεις του πολιτικού μηχανικού η ενάγουσα αξίωσε με την αγωγή. Η εναγόμενη κατασκεύασε εν τέλει πιο οικονομικά την δίοδο αλλά 5 έτη μετά την καταχώρηση της αγωγής. Αποτελεί κύριο θέση της ενάγουσας ότι δικαιούται στην επιδίκαση εξόδων στη κλίμακα €10.000 - €50.000 μέχρι την 5/9/19 ημέρα κατά την οποία πληροφορήθηκε ο συνήγορος της ότι συμπληρώθηκε η κατασκευή της διόδου και από 6/9/19 στη κλίμακα €2.000 - €10.000= καθότι πέτυχε στις αξιώσεις της. Στην περίπτωση δε που η εναγόμενη ισχυριστεί ότι το δέον δικονομικό μέτρο για την καθυστέρησή δεν ήταν η αγωγή αλλά η αίτηση παρακοής των εκδοθέντων στην παραπομπή διαταγμάτων αυτό δεν θα ήταν αποτελεσματικό λόγω των εξουσιών του Γενικού Εισαγγελέα σε περιπτώσεις οιονεί ποινικών υποθέσεων και σε κάθε περίπτωση με βάση την νομολογία είναι ζήτημα επιλογής εάν θα λάμβανε και ποιο εκ των δικονομικών επιλογών της. Λόγω του ότι η ενάγουσα δικαιούτο να περιλάβει στην αγωγή της και αξίωση για την δίοδο και προς τούτο διόρισε πολιτικό μηχανικό, δικαιούται να λάβει τα έξοδα στην σχετική κλίμακα. Από την άλλη πλευρά ο συνήγορος της εναγόμενης θεωρεί ότι για να κριθεί εάν η ενάγουσα δικαιούται στην επιδίκαση εξόδων στην κλίμακα της αγωγής θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο θα μπορούσε να είχε επιτυχία η αξίωση της για την δίοδο και το κόστος κατασκευής της. Αποτελεί σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο δεδομένο ότι η ενάγουσα δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει από μόνη της τη πρόσβαση αυτή η οποία διαπερνά και άλλα ακίνητα και τα οποία θα απαλλοτρίωνε δυνάμει της ίδιας απόφασης η εναγόμενη. Συνεπώς η μόνη επιλογή της ενάγουσας ήταν η καταχώρηση αίτησης παρακοής και όχι η καταχώρηση νέας αγωγής και προς τούτο επικαλείται δεδικασμένο. Προς τούτο και η αξίωση δεν θα είχε επιτυχία και ως εκ τούτου τα έξοδα πρέπει να επιδικαστούν στην κλίμακα επιτυχίας της αγωγής ήτοι €2.000 - €10.000=. Σύμφωνα με την Δ.59 Θ.1 το θέμα των εξόδων οιασδήποτε διαδικασίας ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Αυτός είναι ο υπέρτατος κανόνας. (βλ. Χ¨Ιωάννου ν. Γενικού Εισαγγελέα

(2000)1 (Γ) ΑΑΔ 1451, 1454, Γερολέμου ν. Σ.Π.Ε. Κοντέας
(2002)1 (Β) ΑΑΔ 818, 824 και Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου
(1996)1 ΑΑΔ 477). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται δικαστικά με αναφορά μόνο στους εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και γεγονότα που έχουν σχέση με χειρισμούς των διάδικων στην υπόθεση (βλ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited
(1993)1 ΑΑΔ 12). Τόσο βαθιά είναι θεμελιωμένη η αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε κατά κανόνα δεν δίδονται λόγοι όταν η διαταγή συνάδει με την αρχή (βλ. Χάσικος κ.α ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 ΑΑΔ 389). Η δικαίωση δεν συνεπάγεται δαπάνη (βλ. Χάσικος ανωτέρω). Δικαιολογείται απόκλιση από τον κανόνα οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι ο διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στην διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που σχετίζονται μόνο με το αποτέλεσμα (βλ. Θρασυβούλου ανωτέρω) ή όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαψή κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 ΑΑΔ 1403, 1404 εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους και τούτο για να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. (βλ. Θρασυβούλου ανωτέρω, Alam v. Τουμαζίδη
(1998)1 (B) AAΔ.968, Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 CLR 65, 79, Taylor Ltd v. Soteriou
(1982)1 CLR 777 και Miltiadous v. Miltiadous
(1982)1 CLR 797). Στην υπόθεση Συκοπετρίτης ν. Χριστοδούλου
(2004)1 (Α) ΑΑΔ 218 λέχθηκε ότι τα έξοδα αποτελούν το συντελεστή επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας των χειρισμών των διαδίκων, σε σχέση με την δικαστική διαδικασία. Συγκεκριμένα στην απόφαση Χαψής (ανωτέρω) λέχθηκε ότι: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". Το ακόλουθο απόσπασμα από την Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. "Eίναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων.'' Απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, όπως επισημαίνεται σε άλλο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης, "Δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους.''» Η απόφαση δε του Δικαστή Πική στην υπόθεση Θρασυβούλου v. ARTO (ανωτέρω) είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική και αποτελεί σημείο αναφοράς σε όλες σχεδόν τις μετέπειτα αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως λοιπόν αναφέρεται στη σελίδα 15 της εν λόγω απόφασης: «Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά μόνο εφόσον εκπηγάζει από τη στάθμιση των σχετικών γεγονότων, των εσωγενών παραγόντων, αποκλειομένου κάθε εξωγενή παράγοντα. Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου» Σχετική επίσης για το ζήτημα που εξετάζεται στην παρούσα κρίνω ότι είναι και η υπόθεση Κυπριανού v. Πιλλακούρη
(2000)1 ΑΑΔ 1873 στην οποία ο Δικαστής Καλλής στις σελίδες 1883, 1884 και 1885 αφού παραθέτει τις αρχές της νομολογίας όπως καθιερώθηκαν σε παλαιότερες αποφάσεις αναφέρει και τα εξής: «Στην παρούσα υπόθεση ο εφεσίβλητος διεκδίκησε ποσό της τάξεως των £6.000 ως ειδικές αποζημιώσεις. Απέσυρε αυτό το κονδύλι της αξίωσης στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Για να αντικρούσει αυτό το μέρος της αξίωσης η εφεσείουσα κάλεσε ειδικό εκτιμητή του οποίου η μαρτυρία καλύπτει δύο σελίδες από τα πρακτικά. Με βάση τη μαρτυρία του το πρωτόδικο δικαστήριο διαπίστωσε ότι η αξία του επίδικου μέρους ήταν της τάξεως των £
  1. Πρόσθετα η εφεσείουσα έχει επωμισθεί, έναντι του δικηγόρου της, τα έξοδα υπεράσπισης της σε σχέση με αξίωση εναντίον της η οποία ήταν της τάξεως των £6.
  2. Η διογκωμένη απαίτηση του εφεσίβλητου, η οποία στο τέλος αποσύρθηκε, και οι συνέπειες από τη διόγκωση, όπως τις έχουμε προδιαγράψει πιο πάνω, αποτελούσαν καλό λόγο για να στερηθεί από τον εφεσίβλητο μέρος των εξόδων της δίκης. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης θεωρούμε δίκαιο όπως επιδικασθεί στον εφεσίβλητο το 1/2 των εξόδων της πρωτόδικης διαδικασίας επί της κλίμακας £25-250.» Στην ίδια απόφαση γίνεται παραπομπή στην απόφαση Παπακόκκινου κ.α. ν. Θεοδοσίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 379, 384 όπου εξετάστηκε το ζήτημα των εξόδων σε υποθέσεις παράνομης επέμβασης: "Σχετικά με τα έξοδα, όπως αναφέρεται στον Winfield And Jolowicz on Tort, 9η έκδοση, στη σελ. 565, σε περιπτώσεις που επιδικάζονται μόνο ονομαστικές αποζημιώσεις το Δικαστήριο έχει την ευχέρεια να στερήσει τον ενάγοντα των εξόδων του, ή ακόμη να τον καταδικάσει στην πληρωμή των εξόδων της άλλης πλευράς (Anglo-Cyprian Trade Agencies Ltd v. Paphos Wine Industries Ltd
(1951)1 All E.R. p. 873 (υπόθεση σύμβασης)). Ο ενάγοντας όμως δεν μπορεί να διαταχθεί να πληρώσει τα έξοδα της άλλης πλευράς εάν έχει επιτύχει πλήρως στην αγωγή του (Kierson v. Thompson & Sons Ltd
(1913)1 K.B. 587)." Από τα πιο πάνω η παρούσα περίπτωση διαφοροποιείται υπό την έννοια ότι η ενάγουσα δεν απέτυχε στο μεγαλύτερο μέρος της αξίωσης της, που ήταν η αξίωση ποσού €17.000= για την κατασκευή της διόδου, αλλά περιόρισε αυτήν με δεδομένη την εν τέλει κατασκευή της διόδου από την εναγόμενη εκκρεμούσης της αγωγής, που είχε σαν αποτέλεσμα η εν λόγω αξίωση να καταστεί άνευ αντικειμένου. Επομένως το ζήτημα που εδώ καλείται να αποφασίσει το Δικαστήριο δεν είναι εάν η ενάγουσα προώθησε υπερβολικές και διογκωμένες απαιτήσεις με αποτέλεσμα να δημιουργεί έξοδα σε μεγαλύτερη κλίμακα αλλά εάν δικαιούτο να προωθήσει εξαρχής αυτές τις αξιώσεις, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, και με δεδομένο την απόφαση στην παραπομπή 51/2007 Ε.Δ. Πάφου. Η θέση της εναγόμενη είναι ότι η ενάγουσα προώθησε ουσιαστικά ανεδαφική και χωρίς περιθώριο επιτυχίας αξίωση ανεβάζοντας την κλίμακα και ως τέτοια η αξίωση δεν δικαιούται να λάβει έξοδα πέραν της κλίμακας επιτυχίας της αγωγής. Αναφορικά με την διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να καθορίσει τα έξοδα παραπέμπω στο σύγγραμμα HALSBURY'S LAWS OF ENGLAND, Fourth Edition, Reissue, 10, όπου στο σχετικό κεφάλαιο 'Costs' Παρ.4 , σελ. 4 αναφέρεται κάτω από τον τίτλο "The Court of Appeal, the High Court and county courts", ότι «.the costs . are in the discretion of the court, and the court has full power to determine by whom and to what extend the costs are to be paid». Η διακριτική τώρα ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται δικαστικά και λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράμετροι και οι οποίοι καθορίζονται στο ίδιο σύγγραμμα στη Para. 17 σελ.16 κάτω από τον τίτλο «Circumstances to be taken into account when exercising court's discretion" . Μεταξύ άλλων λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο:
(1)"The conduct of all the parties
(2)Whether a party has succeeded on part of his case, even if he has not been wholly successful and
(3)Any payment into court or admissible offer to settle made by a party which is drawn to the court's attention The Conduct of the parties incudes: (
  1. a)Conduct before.. (
  2. b)Whether it was reasonable for a party to raise, pursue or contest a particular allegation or issue, (
  3. c)The manner in which. (
  4. d)Whether a claimant who has succeeded in his claim, in whole or in part, exaggerated his claim". (η έμφαση στα σημεία
(1)και (d) είναι δική μου). Πέραν των ανωτέρω που αποτελούν παράγοντες άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αποτελεί κανόνα ότι η επιδίκαση εξόδων στον επιτυχών διάδικο υπολογίζεται με αναφορά στη κλίμακα επιτυχίας της αξίωσης του (βλέπε Παρασκευού Ανδρέου ν. Γεώργιου Οικονομίδη
(1997)1 ΑΑΔ 1501 ημερ. 17/11/1997). Επομένως αυτό που θα πρέπει να αποφασισθεί είναι κατά πόσο η ενάγουσα είχε δυνατότητα επιτυχίας στο σκέλος της αξίωσης της και το οποίο αφορούσε τον τοίχο και τη δίοδο, αξίωση που οδήγησε στην καταχώρηση της αγωγής την κλίμακα €2.000 - €10.000=. Η πιθανότητα αυτή της επιτυχίας εξετάζεται με αναφορά ως προς το κατά πόσο η ενάγουσα επέλεξε να προωθήσει ενδεχομένως απαιτήσεις εξαρχής καταδικασμένες σε αποτυχία και ανυπόστατες σε τέτοιο βαθμό που η προώθηση τους συνέβαλε στην αύξηση των εξόδων υπό την έννοια ότι μετέφερε την κλίμακα της αγωγής στα ποσά €10.000 - €50.000=. Το εύλογο και βάσιμο επομένως της απαίτησης, με δεδομένο ότι αυτή ικανοποιήθηκε με ενέργειες της εναγόμενης εκκρεμούσης της αγωγής, και τούτο αποτελεί τον λόγο μη προώθησης της, θα πρέπει να εξεταστεί και διακριβωθεί μέσα από την ακρόαση της υπόθεσης και τη σχετική μαρτυρία. Εν προκειμένω καμία άλλη μαρτυρία τέθηκε ενώπιον μου πέραν των παραδεκτών γεγονότων. Επί του σημείου τούτου προκύπτει από τα παραδεκτά γεγονότα ότι στα πλαίσια της παραπομπής 51/07 εκδόθηκαν προστακτικά διατάγματα προς την εναγόμενη για την απαλλοτρίωση τεμαχίων τρίτων προσώπων με σκοπό την κατασκευή ασφαλούς και ικανοποιητικής διόδου αλλά και περίφραξης κατά μήκους του ακινήτου της ενάγουσας με το δρόμο. Η εναγόμενη καθυστέρησε στην συμμόρφωση με τα εν λόγω διατάγματα περί τα 5 έτη και περί το 2018 υλοποιήθηκε η απαλλοτρίωση με σκοπό την δίοδο αλλά και ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αυτής της διόδου κατά ή περί τα τέλη Ιουλίου
  1. Καμία άλλη μαρτυρία τέθηκε ενώπιον μου, πέραν των ανωτέρω, από τα οποία προκύπτει ότι η εναγόμενη είχε υποχρεώσεις ως καθορίζονταν από Δικαστικά διατάγματα (μέσα από απόφαση Δικαστηρίου) με τις πρόνοιες των οποίων και εν τέλει συμμορφώθηκε το 2018 και το
  2. Προς υλοποίηση αυτών των υποχρεώσεων της απαιτείτο απαλλοτρίωση περιουσίας τρίτων. Δεν αμφισβήτησε η πλευρά της ενάγουσας ότι προς εκτέλεση της απόφασης στην παραπομπή και συμμόρφωση με τα διατάγματα θα μπορούσε να καταχωρηθεί αίτηση παρακοής. Η δυνατότητα αναστολής ενδεχόμενα μιας τέτοιας διαδικασίας από τον Γενικό Εισαγγελέα δεν μπορεί να αποτελέσει στο στάδιο και διαδικασία τούτη παράγοντα αξιολόγησης. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω κρίνω ότι για να μπορούσα να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια προς επιδίκαση εξόδων σε άλλη υψηλότερη κλίμακα, πέραν αυτής επιτυχίας της αγωγής, με βάση τον συμβιβασμό των διαδίκων, θα έπρεπε να είχα τη δυνατότητα εξέτασης κατά πόσο η απαίτηση ήταν βάσιμη εξαρχής, ήτοι κατά πόσο η ενάγουσα θα μπορούσε να προωθήσει την εκτέλεση αυτών των διαταγμάτων μέσα από την παρούσα αγωγή. Ο περιορισμός όμως μόνο σε παραδεκτά γεγονότα, ως αυτά αναφέρθηκαν με αναφορά στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν δίδει τη δυνατότητα κατάληξης σε εύρημα ότι η ενάγουσα θα μπορούσε μέσω μιας αγωγής να διεκδικήσει ποσά προς εκτέλεση έργων από την ίδια, για τα οποία μάλιστα απαιτείτο με βάση και τα παραδεκτά γεγονότα απαλλοτρίωση περιουσίας τρίτων ενόψει της παράλειψης της εναγόμενης να συμμορφωθεί με αυτά. Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι δεν συντρέχει στην προκειμένη οιαδήποτε περίσταση, συνθήκη ή στοιχείο που να δικαιολογεί άσκηση της διακριτικής μου ευχέρειας για την παρέκκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα επιδικάζονται στην κλίμακα επιτυχίας της αγωγής. Παράλληλα η κατάληξη μου αυτή συμπαρασύρει και τα διεκδικούμενα έξοδα του πολιτικού μηχανικού και τα οποία έπονται και είναι αλληλένδετα με την αξίωση της ενάγουσας για ποσά ως αποζημιώσεις για την κατασκευή έργων, που αποτελούσαν με βάση την απόφαση στην παραπομπή 51/07, υποχρεώσεις της εναγόμενης. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω καταλήγω ότι η ενάγουσα δικαιούται να λάβει τα έξοδα της ως επιτυχών διάδικος, έστω και εν μέρει των αρχικών αξιώσεων της, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα επιτυχίας τη αγωγής, ήτοι στην κλίμακα 2.000 - €10.000=. Συνεπακόλουθα εκδίδεται απόφαση ως κατωτέρω υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγόμενης: (α) Απόφαση για το ποσό των €4.567,00σ με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης και μέχρι πλήρους εξόφλησης πλέον, (β) Ποσόν εκ €600 πλέον Φ.Π.Α. ως εκτιμητικά έξοδα με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης και μέχρι πλήρους εξόφλησης, πλέον, (γ) Δικηγορικά έξοδα ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα επιτυχίας της αγωγής ήτοι €2.000 μέχρι €10.000=. (Υπ.) ................................... Ε. Δημητρίου - Παναγή, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.