ANDREAS MAOURIS ESTATES LTD ν. LORDOS HOTELS (HOLDINGS) PUBLIC LTD, Αρ. Αγωγής: 504/2018, 31/3/2020

(2018), διαπίστωσε πως εντός του μέρους της ζώνης προστασίας της παραλίας που ανήκει στο ακίνητο Β, διεξάγονταν εργασίες περίφραξης του χώρου με την τοποθέτηση ξύλινων πασσάλων. Μετέβη στο σημείο όπου συνάντησε υπαλλήλους των εναγομένων από τους οποίους ζήτησε πληροφορίες. Οι υπάλληλοι όχι μόνο αρνήθηκαν να του δώσουν οποιαδήποτε απάντηση επί τούτου, αλλά αργότερα προέβηκαν και σε καταγγελία εναντίον του στην αστυνομία για «δήθεν απειλές και για πρόκληση οχληρίας» (εναντίον του έχει καταχωρηθεί η Ποινική Υπόθεση αρ. 15261/18 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου). Οποιαδήποτε έργα εντός της συγκεκριμένης ζώνης επηρεάζουν την «ομαλή» πρόσβαση των πελατών του ξενοδοχείου των εναγόντων στην παραλία. Επίσης η περίφραξη κατασκευάστηκε από εύφλεκτα υλικά και το ενδεχόμενο πρόκλησης φωτιάς είναι πολύ μεγάλο. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τούτο θα έχει δραματικές συνέπειες για τα υποστατικά των εναγόντων και συνακόλουθα για τους πελάτες τους. Μετά τις εξελίξεις, ο ίδιος προέβη σε σχετική καταγγελία στον Δήμο Παραλιμνίου, πλην όμως δεν ελήφθησαν οποιαδήποτε μέτρα από τον Δήμο, ώστε να σταματήσουν οι παράνομες κατασκευές. Βλέποντας πως η αρμόδια Αρχή «δεν έδειχνε διάθεση για άρση των παρανομιών», αποτάθηκε, μέσω των δικηγόρων του (με επιστολή ημερομηνίας 14.5.2018) στον Υπουργό Εσωτερικών. Οι εναγόμενοι συνέχισαν τις παράνομες κατασκευές, κατασκευάζοντας και δύο χώρους εστίασης. Αυτοί κατασκευάστηκαν «ακριβώς κάτω» από το ξενοδοχειακό συγκρότημα των εναγόντων. Κατά ή περί την 3η Αυγούστου του 2018 και περί «τις βραδινές ώρες», διαπίστωσε πως από τον χώρο που είχαν ανεγερθεί τα «παράνομα υποστατικά» ακουγόταν πολύ δυνατή μουσική ενώ πλήθος κόσμου βρισκόταν συγκεντρωμένο πέριξ και εντός των υποστατικών. Η μουσική η οποία ήταν πολύ δυνατή, μεταδιδόταν από μεγάφωνα που βρίσκονταν εγκατεστημένα στα υποστατικά, μέχρι τις πρώτες πρωϊνές ώρες. Από τότε μέχρι και σήμερα (ημερομηνία που ορκίστηκε) μεταδίδεται καθημερινά δυνατή μουσική προκαλώντας οχληρία στους διαμένοντες στο ξενοδοχείο των εναγόντων. Οχληρία προκαλείται και από «τις ομιλίες, τις φωνές και τα γέλια των ατόμων που συναθροίζονται». Συνεπεία της οχληρίας, οι πελάτες του ξενοδοχείου άρχισαν να παραπονιούνται πως δεν μπορούν να απολαύσουν την «ηρεμία και τον ύπνο τους». Αν και ο ίδιος αποτάθηκε επανειλημμένως στην αστυνομία, κανένα μέτρο δεν έχει ληφθεί προς άρση της παρανομίας. Οι ενέργειες των εναγομένων έχουν προκαλέσει και συνεχίζουν να προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην λειτουργία της επιχείρησης των εναγόντων, με δυσμενείς γι' αυτούς οικονομικές επιπτώσεις. Οι ενάγοντες κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου καταχώρησαν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Ορκίστηκε η XXXXX Ζίκκου δικηγόρος, συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο που τους εκπροσωπεί. Η ομνύουσα επισυνάπτει στην Ένορκη της Δήλωση επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερομηνίας 27.7.2018, η οποία εστάλη σε απάντηση της επιστολής των δικηγόρων των εναγόντων, ημερομηνίας 14.5.2018. Κατά την μάρτυρα, σύμφωνα με την επιστολή του Υπουργείου Εσωτερικών, για τις οικοδομικές εργασίες που διεξήγοντο εντός της Ζώνης Προστασίας της Παραλίας στην περιοχή του ξενοδοχείου Golden Coast (στην πλευρά της παραλίας) δεν είχε εξασφαλιστεί άδεια από τις αρμόδιες Αρχές. Το Δικαστήριο δεν εξέδωσε το αιτούμενο Διάταγμα μονομερώς, κρίνοντας πως δεν ικανοποιείτο το στοιχείο του κατεπείγοντος. Διέταξε πως η αίτηση θα έπρεπε να επιδοθεί στην άλλη πλευρά. Οι εναγόμενοι έφεραν Ένσταση στην Αίτηση προβάλλοντας πως αυτή είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, κακόπιστη και καταχρηστική, παράτυπη, αντικανονική, γενική, αόριστη, και αστήρικτη. Πως το αιτούμενο διάταγμα είναι γενικό και αόριστο και ως τέτοιο δεν μπορεί να εκδοθεί. Γενικά πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η Ένσταση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του XXXXX Άκη Λόρδου εκ των διευθυντών των εναγόμενων, ο οποίος δίδει την δική του εκδοχή για τα γεγονότα. Αναφέρει τα εξής. Το ξενοδοχείο Golden Coast Beach Hotel (το διαχειρίζεται η εταιρεία Golden Coast Ltd και όχι οι εναγόμενοι) το οποίο στη συνέχεια θα αναφέρεται ως «το ξενοδοχείο», βρίσκεται δίπλα από το ξενοδοχειακό συγκρότημα των εναγόντων, Myroandrou. Μέρος των τεμαχίων γης επί των οποίων έχουν ανεγερθεί κα τα δύο, βρίσκονται στην Ζώνη Προστασίας της Παραλίας. Στην ανατολική πλευρά του ξενοδοχείου, παράλληλα με την παραλία, υπήρχε «λωρίδα γης» (γκρεμός και λόφοι ανώμαλοι), «γεμάτη μπάζα και ξένα χώματα», με αποτέλεσμα να «αποσταθεροποιείται» η περιοχή και να είναι πολύ επικίνδυνη για τους πελάτες του ξενοδοχείου. Η κατάσταση αυτή «έδινε» επίσης μια πολύ άσχημη εικόνα τόσο για το ξενοδοχείο όσο και για την περιοχή ευρύτερα, αφού υποβιβαζόταν η «τουριστική εμπειρία». Για να διορθωθεί η κατάσταση, η εταιρεία Golden Coast Ltd άρχισε εργασίες, αφενός μεν για να αντιμετωπιστεί η καθίζηση των χωμάτων και αφετέρου για να κατασκευαστούν ράμπες ώστε τα άτομα με κινητικά προβλήματα, ένοικοι του ξενοδοχείου, να έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στην παραλία και στη θάλασσα. Για όλες τις «κατασκευές» εκκρεμεί «διαδικασία αδειοδότησης». Η Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου, «αναγνώρισε» την ανάγκη εκτέλεσης των έργων. Η εταιρεία Golden Coast Ltd, υπέβαλε αίτηση για έκδοση Πολεοδομικής Άδειας (η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται θετική απάντηση από τις αρμόδιες Αρχές) τόσο για τις προαναφερόμενες εργασίες όσο και για «ακάλυπτες εγκαταστάσεις», οι οποίες θα λειτουργούν ως υπαίθριοι χώροι εστίασης (μόνο για ροφήματα) των πελατών του ξενοδοχείου. Για τις κατασκευές χρησιμοποιήθηκαν «φυσικά» υλικά, πέτρα και ξύλο (ώστε να υπάρχει σεβασμός προς το περιβάλλον), τα οποία καλύφθηκαν όπου ήταν δυνατόν, με χαμηλή βλάστηση, από φυτά προσαρμοσμένα στις κλιματολογικές συνθήκες της Κύπρου και της Μεσογείου γενικότερα. Οι περισσότερες ξύλινες κατασκευές (το πάτωμα και τα περιτοιχίσματα) είναι από ειδικό ξύλινο δάπεδο (wooden deck), το οποίο είναι ανθεκτικό στην φωτιά. Στο πάτωμα προστέθηκε επίσης πέτρα και άσπρο «τσιακκίλι». Στον χώρο τοποθετήθηκαν όλα τα απαραίτητα μέσα, πυρόσβεσης (πυροσβεστήρες) που απαιτούνται από την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Η περίφραξη που χωρίζει τον χώρο του ξενοδοχείου από την περιουσία των εναγόντων, είναι μεταλλικό κάγκελο από αλουμίνιο και γυαλιά (μη εύφλεκτο). Η πρόσβαση των ενοίκων του ξενοδοχειακού συγκροτήματος των εναγόμενων, όχι μόνο δεν περιορίστηκε αλλά αντίθετα βελτιώθηκε, αφού πλέον η διέλευση των πεζών από την συγκεκριμένη «λωρίδα γης» είναι ασφαλής και άνετη. Ο ομνύων διατείνεται πως είναι οι ενάγοντες που ανήγειραν παράνομα, εντός της Ζώνης προστασίας της Παραλίας, κατασκευές (μέρος της κολυμβητικής τους δεξαμενής, καθώς και κιόσκια που χρησιμοποιούνται ως περίπτερο) και όχι οι ίδιοι. Διατείνεται επίσης πως σε καμία περίπτωση η μουσική που μεταδίδεται από τα μεγάφωνα στους προαναφερθέντες χώρους, είναι «δυνατή». Στις διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται στους υπαίθριους μη στεγασμένους χώρους, αναφέρει, υπάρχει «απλά άτομο που παίζει μουσική». Οι εν λόγω εκδηλώσεις λαμβάνουν χώραν κυρίως κατά τις απογευματινές ώρες και όχι μετά τις 9μ.μ. Τις υπόλοιπες ώρες και μέχρι τις 12π.μ. που κλείνει ο χώρος εντελώς, η μουσική είναι «χαμηλή» και «διακριτική» και δεν ακούγεται καθόλου εκτός του χώρου του ξενοδοχείου. Είναι η θέση του τέλος πως τα όσα ισχυρίζονται οι ενάγοντες είναι αναλήθειες και πως αυτό που προσπαθούν να πράξουν είναι να προκαλέσουν προβλήματα στην λειτουργία του ξενοδοχείου. Είναι καλά γνωστό ότι το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων παρέχεται από το άρθρο 32 του Νόμου 14/60, ενώ ο περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμος και οι Κανονισμοί, προσδιορίζουν το δικαιοδοτικό πλαίσιο (Demades v. Studio

(1996)1 A.A.Δ. και Αίτηση Χάρη Φεσσά

(1990)1 Α.Α.Δ. 704). Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Το εν λόγω άρθρο έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην Οδυσσέως ν. Pieris Estates Ltd

(1982)1 A.A.Δ. 557 και έχει έκτοτε επιβεβαιωθεί σε πλείστες όσες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα τρία κριτήρια που τίθενται ως προϋποθέσεις θα πρέπει να ικανοποιηθούν σωρευτικά πριν το Δικαστήριο περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, κατά πόσον δηλαδή είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθεί το Διάταγμα με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Οι τρείς αυτές προϋποθέσεις είναι οι εξής:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση.

(2)Η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγοντας σε θεραπεία.

(3)Το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Ενώ το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης όπως διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα, το δεύτερο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία όπως εξάγεται από τις ενόρκους δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Επαρκεί, σε αυτό το στάδιο, να καταδειχθεί κάτι πέραν της απλής πιθανολόγησης αλλά και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων για να ικανοποιηθεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Είναι γνωστό ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας και αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του διατάγματος ή η διατήρησή του σε ισχύ αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν αποτελεί κατ' ανάγκη έρεισμα για την έκδοση διατάγματος (Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 255). Το Δικαστήριο, στην εξέταση κατά πόσο θα εκδώσει, διατηρήσει ή ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα, δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης δεδομένου του ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo v. Adidas

(1984)1 A.A.Δ. 263, αυτό ανάγεται κατ΄ εξοχή στη σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της ουσίας της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269, 270. Βέβαια, κάποια αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας σε σχέση με τη διαπίστωση της ικανοποίησης των τριών κριτηρίων είναι αναγκαία, όπως υπέδειξε και η Οδυσσέως (ανωτέρω) σελ. 569, αλλά τούτο γίνεται για να διαπιστωθεί απλώς η παρουσία ή η απουσία οποιουδήποτε θεμελιακού προβλήματος στο πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της αίτησης που θα άφηναν έκδηλα ανικανοποίητα τα τρία κριτήρια. Τούτων λεχθέντων, επανέρχομαι στην υπό κρίση Αίτηση. Εξετάζοντας τα γεγονότα που συνθέτουν την αντιδικία στην παρούσα υπόθεση, με τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου (Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, Αίτηση και την συνοδεύουσα αυτή Ένορκη Δήλωση), φαίνεται να ικανοποιούνται η πρώτη και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 (Ν.14/60)και να καταδεικνύεται η ύπαρξη μιας συζητήσιμης υπόθεσης. Βάση της αγωγής είναι το αστικό αδίκημα της οχληρίας. Το άρθρο 46 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, ορίζει πως «Ιδιωτική οχληρία συνίσταται στο ότι πρόσωπο επιδεικνύει συμπεριφορά ή διεξάγει τις εργασίες του ή χρησιμοποιεί ακίνητη ιδιοκτησία που ανήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπο ώστε κατά συνήθεια να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση, αφού ληφθούν υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίνητης ιδιοκτησίας οποιουδήποτε άλλου προσώπου». Συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι η επίδειξη συμπεριφοράς από πρόσωπο ή η διεξαγωγή εργασιών ή η χρησιμοποίηση ακίνητης ιδιοκτησίας, κατά τρόπο ώστε να παρεμβαίνει στην εύλογη χρήση και απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας, οποιουδήποτε άλλου προσώπου. Είναι η θέση των εναγόντων πως οι εναγόμενοι λειτουργούν και/ή διαχειρίζονται τα επίδικα υποστατικά, κατά τρόπο που προκαλεί οχληρία («ηχητική επιβάρυνση») στους ενοίκους του δικού τους ξενοδοχειακού συγκροτήματος. Η χρησιμοποίηση εξωτερικών χώρων εστίασης δεν αμφισβητείται από πλευράς των εναγόμενων. Ό,τι αμφισβητείται είναι η πρόκληση, κατά τους ενάγοντες, «ηχητικής επιβάρυνσης». Η θέση των εναγόμενων (εντελώς αντίθετη από αυτή των εναγόντων) είναι πως η μουσική που «παίζει» στους χώρους αυτούς είναι «πολύ χαμηλή και διακριτική», δεν ακούγεται «καθόλου» εκτός του χώρου του ξενοδοχείου και πως μετά τις 9μ.μ. δεν ακούγεται καθόλου μουσική στους χώρους αυτούς. Αυτά φυσικά, είναι θέματα που θα απασχολήσουν το Δικαστήριο κατά την ακρόαση της υπόθεσης όπου θα εξεταστούν όλα τα επίδικα θέματα και όχι στο παρόν στάδιο. Με τα όσα στοιχεία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, θεωρώ πως οι ενάγοντες κατέδειξαν πως έχουν κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα να επιτύχουν στην αξίωση τους. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση η οποία είναι συνυφασμένη με το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων, θεωρώ πως εν προκειμένω αυτή δεν ικανοποιείται. Όπως νομολογιακά έχει λεχθεί, ο χρηματικός παράγοντας δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη και εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια [Βλ. Κώστας Κυρίσαββα και άλλος ν. Χάρη Κύζη

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1245]. Στην υπόθεση Μ. & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co of USA

(1977)1 Α.Α.Δ. 1791, λέχθηκε ότι το κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Δηλαδή η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι αυτοσκοπός αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ύπαρξη κάποιου δικαιώματος που φέρεται να έχει προσβληθεί ή που υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί ή που συνεχίζει να προσβάλλεται. Φυσικά και η ύπαρξη δικαιώματος και η ισχυριζόμενη ή επαπειλούμενη προσβολή του, δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Πρέπει να φαίνεται πως χωρίς το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον. Οι Ενάγοντες διατείνονται πως οι ενέργειες των εναγόμενων έχουν «άμεσες οικονομικές επιπτώσεις στην λειτουργία της επιχείρησης τους, αφού «ελλοχεύει» ο κίνδυνος πολλές από τις κρατήσεις των τουριστών να ακυρωθούν και έτσι οι ίδιοι να υποστούν ζημιά. Πέραν τούτου, πως είναι ορατός ο κίνδυνος διάδοσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αρνητικών σχολίων για την επιχείρηση τους, με αποτέλεσμα να επηρεαστεί αρνητικά η φήμη τους. Οι ενάγοντες προβάλλουν γενικά και αόριστα πως θα υποστούν «ανεπανόρθωτες ζημιές» και πως αυτές θα είναι «ανυπολόγιστες». Πέραν της λεκτικής αυτής τοποθέτησης, οι ενάγοντες δεν προσκόμισαν στοιχεία που να υποστηρίζουν την θέση τους. Ούτε και προέβαλαν πως η οικονομική κατάσταση των εναγόμενων είναι τέτοια, που σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση υπέρ των εναγόντων, οι εναγόμενοι δεν θα είναι σε θέση να τους αποζημιώσουν. Από τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχει καταδειχθεί πως χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον. Βάσει των προαναφερθέντων, η Αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί, αφού οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά. Δια ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο οπόταν και θα είναι πληρωτέα, επιδικάζονται προς όφελος των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση και σε βάρος των εναγόντων - αιτητών. (Υπ.) ............ Στ.Τσιβιτανίδιου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Α.Ν. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο