ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΥΡΙΜΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ, Αριθμός Αγωγής: 209/2018, 4/11/2020

ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΥΡΙΜΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ, Αριθμός Αγωγής: 209/2018, 4/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2020:A25 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αριθμός Αγωγής: 209/2018 (1884/12) Μεταξύ: XXXXX ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΥΡΙΜΗ Ενάγουσας -και- ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΕΙΑΣ Εναγομένου Ημερομηνία: 4/11/2020 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγουσα: Η κα. Ρ. Μαλλή Για Εναγόμενο: Η κα. Δ. Παπαστεφάνου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αγωγή έχει ως αντικείμενο το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Στη βάση αυτής, η ενάγουσα, ηλικίας 19 ετών κατά τον ουσιώδη χρόνο, αξιώνει γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για τις σωματικές βλάβες που υπέστη, καταλογίζοντας ιατρική αμέλεια στους ιατρούς του Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου (στο εξής καλούμενο «το νοσοκομείο»), οι οποίοι την περιέθαλψαν. Όπως προκύπτει μέσα από τις δικογραφημένες θέσεις αλλά και την αναντίλεκτη μαρτυρία αποτελεί κοινό έδαφος, μεταξύ των μερών, ότι η ενάγουσα, η οποία κατάγεται από την Πάφο, την 10.8.09, μαζί με την οικογένεια της, βρισκόταν στην περιοχή Πρωταρά για διακοπές. Την εν λόγω ημέρα παρουσίασε ξαφνικά κοιλιακό άλγος, αναγούλες, εμετό καθώς και διάρροια. Τις βραδινές ώρες επισκέφθηκε την ιδιωτική κλινική 'Valessia' στον Πρωταρά, όπου, αφού έτυχε εξέτασης από ειδικό παθολόγο, του τέθηκε η υποψία ότι η ενάγουσα παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα. Λόγω του προχωρημένου της ώρας, ο επί καθήκοντι ιατρός, παρέπεμψε την ενάγουσα στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις. Ακολούθως η ενάγουσα επισκέφθηκε το νοσοκομείο κατά τις 22.05 το βράδυ. Οι επί καθήκοντι ιατροί προέβησαν σε ακτινογραφία κοιλίας, κλινική εξέταση και αιματολογικές εξετάσεις. Αφού ολοκληρώθηκαν οι σχετικές εξετάσεις δόθηκε στην ενάγουσα εξιτήριο και η διάγνωση της επί καθήκοντι ιατρού ήταν ότι αυτή είχε άλγος στην κοιλιά. Αποκλείστηκε, μεταξύ άλλων, η περίπτωση της οξείας σκωληκοειδίτιδας. Κατά ή περί τις 24.8.2009, 14 ημέρες μετά, λόγω έντονου άλγους, κόπωσης οργανισμού, απώλεια βάρους, ανορεξία και διαρροϊκές κενώσεις η ενάγουσα επισκέφθηκε ιδιωτικό ιατρείο στην Πάφο όπου ο θεράπων ιατρός, μετά από κλινική εξέταση, διαπίστωσε έντονο κοιλιακό άλγος στο δεξιό υποχόνδριο, με ύπαρξη μάζας και συμπτώματα περιτοναισμού καθώς και υψηλό πυρετό (39.3). Διενεργήθηκαν στην ενάγουσα αιματολογικές εξετάσεις, υπέρηχος και ακτινογραφία κοιλίας όπου και διαγνώστηκε ότι η ενάγουσα παρουσίαζε περιτυφλικό απόστημα δεξιού υποχόνδριου, μετά από ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης. Ο θεράπων ιατρός συνέστησε την έναρξη άμεσης θεραπευτικής αγωγής με ενδοφλέβια χρήση αντιβιοτικών καθώς και την επείγουσα εισαγωγή της ενάγουσας στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο 'Ευαγγελισμός' και την εντατική παρακολούθηση της. Κλήθηκαν ιατροί από διάφορες ειδικότητες (χειρούργος, πνευμονολόγος και καρδιολόγος) ώστε να την εξετάσουν. Παρά την θεραπευτική αγωγή που χορηγήθηκε στην ενάγουσα, για περίοδο 4 ημερών, η κατάσταση της εξακολουθούσε να είναι σοβαρή, χωρίς τάση βελτίωσης. Λόγω της επιδείνωσης της υγείας της, εφόσον η ενάγουσα παρουσίασε βήχα και οίδημα στα κάτω άκρα, μεταφέρθηκε στις 28.9.09 με αεροπλάνο-ασθενοφόρο στο πανεπιστημιακό ιατρικό κέντρο 'Hadassah' του Ισραήλ για περαιτέρω νοσηλεία. Αφού οι επί καθήκοντι ιατροί επιβεβαίωσαν και αυτή με την σειρά τους την ύπαρξη στην ενάγουσα περιτυφλικού αποστήματος, προχώρησαν στην παροχέτευση υγρών της μόλυνσης στην κοιλιακή χώρα με καθετηριασμούς και ταυτόχρονα της χορήγησαν, για περίοδο 10 ημερών, ενδοφλέβια αντιβίωση ευρέου υφάσματος. Υπεβλήθη επίσης και σε αντιμυκητιασική θεραπεία με σκοπό τη σμίκρυνση του αποστήματος. Λόγω της μόλυνσης που υπήρχε, οι θεράποντες ιατροί στο Ισραήλ δεν μπορούσαν να υποβάλουν την ενάγουσα σε χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης της σκωληκοειδούς απόφυσης και της συνέστησαν όπως η ενάγουσα επανέλθει, μετά την πάροδο 3 μηνών, με σκοπό να υποβληθεί στην εν λόγω επέμβαση. Πράγματι η ενάγουσα στις 24.12.2009 υπεβλήθη στο εν λόγω νοσοκομείο σε σκωληκοειδεκτομή, με λαπαροσκοπική επέμβαση, όπου και παρέμεινε κλινήρης μέχρι και τις 30.12.

1. Ακολούθως επέστρεψε στην Κύπρο. Στις 5.2.2019 η ενάγουσα παρουσίασε εξελκώμενο κυστικόμορφο ογκίδιο στη δεξιά οσφυϊκή περιοχή με αποτέλεσμα να υποβληθεί σε χειρουργική αφαίρεση του μορφώματος, στην Πολυκλινική 'Υγεία στη Λεμεσό, το οποίο διεπιστώθη ότι έφερε πόρο που διείσδυε στην εξωπεριτοναική κοιλότητα. Στις 23.4.19 η ενάγουσα υποτροπίασε και παρουσίασε στη δεξιά πλάγια κοιλιακή χώρα έξω στόμιο σηραγγώδους πόρου με λιπαρές εκκρίσεις και προς τον σκοπό αυτόν επισκέφθηκε γενικό χειρουργό στο ιατρικό κέντρο 'American Medical Centre'. Ο εν λόγω ιατρός προέβη σε αξονική τομογραφία κοιλίας η οποία κατέδειξε την παρουσία σηραγγώδους πόρου με έξω στόμιο στη δεξιά πλάγια κοιλία, ο οποίος διανύοντας μια πορεία περίπου 12 εκατοστών και αφού διαπερνούσε τον έξω και έσω λοξό κοιλιακό μυ, τον εγκάρσιο κοιλιακό μη και ερχόμενος σε στενή επαφή με το λαγόνιο οστό, κατέληγε σε κυστικόμορφο σχηματισμό διαμέτρου τεσσάρων εκατοστών. Η ενάγουσα, κατόπιν ιατρικής συμβουλής, χειρουργήθηκε, στις 3.5.19, όπου υπεβλήθη σε ερευνητική λαπαροτομή, με μέση υπέρ-υποομφάλια τομή, λύση συμφύσεων, εκτεταμένη κινητοποίηση του δεξιού κόλου, αφαίρεση του σηραγγώδους πόρου, αφαίρεση τμημάτων των πέριξ μυών, απελευθέρωση δια κοιλιακά του κυστικόμορφου σχηματισμού, συρραφή πλάγιων κοιλιακών μυών, τοποθέτηση δύο παροχετεύσεων και σύγκλιση της περιτοναϊκής κοιλότητας κατά στρώματα. Η ενάγουσα παρέμεινε κλινήρης για περίοδο μιας εβδομάδας όπου και έλαβε εξιτήριο στις 10.5.
2. Δηλώθηκαν επίσης ως παραδεκτά γεγονότα ότι η ενάγουσα γεννήθηκε την 14.6.90 και ότι επισκέφθηκε στις 10.8.09 περί τις 22.05 στο νοσοκομείο. Κατά την επίσκεψη της παραπονέθηκε για κοιλιακό άλγος και εμετό. Η επί καθήκοντι ιατρός υπέβαλε την ενάγουσα σε ιατρικές εξετάσεις και ακτινογραφία κοιλίας. Δηλώθηκε τέλος ως παραδεκτό γεγονός ότι τα ιατρικά έξοδα της ενάγουσας σε σχέση με την εγχείρηση που υποβλήθηκε στο American Medical Centre ανερχόταν στο συνολικό ποσό των €5,
3. Τα πιο πάνω καθίστανται αυτομάτως και ευρήματα του Δικαστηρίου. Αποτελεί δικογραφημένη θέση της ενάγουσας ότι ο εναγόμενος παρέλειψε να διαγνώσει έγκαιρα ότι η ενάγουσα παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα, κατά την επίσκεψη της στο νοσοκομείο την 10.8.09, και ότι οι επί καθήκοντι ιατροί παρέλειψαν να αξιολογήσουν σωστά τις αιματολογικές εξετάσεις και τα κλινικά της συμπτώματα. Περαιτέρω είναι η θέση της ενάγουσας ότι οι επί καθήκοντι ιατροί παρέλειψαν και αμέλησαν να υποβάλουν την ενάγουσα σε όλες τις, υπό τις περιστάσεις, απαραίτητες εξετάσεις και παρέλειψαν να διαγνώσουν το ιατρικό της πρόβλημα. Περαιτέρω της χορήγησαν, λανθασμένα, παυσίπονα με αποτέλεσμα το έντονο άλγος να υποχωρήσει και για τον λόγον αυτόν δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε άλλο ιατρικό κέντρο πριν τις 24.8.2009, ημερομηνία όπου επανήλθαν τα συμπτώματα. Λόγω της πιο πάνω αμελούς συμπεριφοράς η κατάσταση της ενάγουσας οδηγήθηκε σε περαιτέρω επιπλοκή, με αποτέλεσμα να υποστεί ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης και να δημιουργηθεί σε αυτήν περιτυφλικό απόστημα, το οποίο οδήγησε σε περαιτέρω σοβαρότητα της κατάστασης της και σε άμεσο κίνδυνο για την ίδια της τη ζωή. Όλες οι μετέπειτα εγχειρήσεις και οι θεραπείες τις οποίες η Ενάγουσα υπεβλήθη, ως έχουν αναφερθεί ανωτέρω, είναι αποτέλεσμα και έχουν αιτιώδη συνάφεια με τις αμελείς πράξεις του εναγομένου. Από την άλλη αποτελεί δικογραφημένη θέση του εναγόμενου ότι κατά την εξέταση της ενάγουσας στο νοσοκομείο διενεργήθηκαν όλες οι απαραίτητες και αναγκαίες εξετάσεις, χωρίς ενδείξεις για οξεία χειρουργική νόσο. Στην ενάγουσα δόθηκε φαρμακευτική αρωγή και της συνεστήθη, κατά την απόλυση της, να επανέλθει την επόμενη μέρα για επανεξέταση και επανάληψη των εργαστηριακών εξετάσεων. Η ενάγουσα, παρά τις οδηγίες της θεράποντος ιατρού δεν επανήλθε την επόμενη μέρα για εξετάσεις και ούτε επισκέφθηκε οποιοδήποτε άλλο νοσοκομείο. Είναι θέση του εναγόμενου ότι οι κατ' ισχυρισμό σωματικές βλάβες που υπέστη είναι απότοκο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης που η ίδια έτυχε στο Ισραήλ και στον ιδιωτικό τομέα, πράξεις που διακόπτουν την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των πράξεων του εναγόμενου με αποτέλεσμα να τυγχάνει εφαρμογής το δόγμα 'novus actus interveniens'. Είναι η περαιτέρω θέση του εναγόμενου ότι οι επί καθήκοντι ιατροί του νοσοκομείου επέδειξαν, υπό τις περιστάσεις την απαιτούμενη ιατρική φροντίδα και επιμέλεια, ακολούθησαν την ορθή ιατρική πρακτική και καμιά αμελής πράξη δεν μπορεί να τους αποδοθεί. Ισχυρίζεται δε ότι η ίδια η Ενάγουσα ευθύνεται για τις σωματικές της βλάβες εφόσον παρέλειψε να υπακούσει τις οδηγίες των γιατρών της για επανεξέταση της την αμέσως επόμενη μέρα. Σε σχέση με τις ειδικές ζημιές είναι η θέση του εναγομένου ότι η ενάγουσα δεν υπέστη οποιεσδήποτε ειδικές ζημιές και εν πάση περιπτώσει αυτές είναι υπερβολικές και παράλογες και επαναλαμβάνει ότι όλες έχουν καλυφθεί, χαριστικά, από το Υπουργείο Υγείας. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Ενάγουσα κάλεσε 5 μάρτυρες. Ειδικότερα κατάθεσε η ίδια η ενάγουσα (ΜΕ 1), ο Δρας Βασιλείου (Μ.Ε 2), ειδικός παθολόγος, ο Δρας. Παλλάς (Μ.Ε 3), γαστρεντερολόγος, ο Γ. Συρίμης (Μ.Ε 4), πατέρας της ενάγουσας, και ο Δρας. Νεοφύτου (Μ.Ε 5), γενικός χειρούργος. Εκ μέρους της υπεράσπισης κατάθεσε η Δρα Π. Ιωάννου (Μ.Υ 1), γενική ιατρός η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο εξέτασε την ενάγουσα στο Τ.Α.Ε.Π Αμμοχώστου, η Δρα Φ. Ζειτούνι (Μ.Υ 2), Βοηθός Διευθύντρια στο νοσοκομείο και ο Δρας. Μουζούρης (ΜΥ 7), γενικός χειρούργος, επίσης στο εν λόγω νοσοκομείο. Κατατέθηκαν επίσης συνολικά και 44 Τεκμήρια. ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η ενάγουσα υιοθέτησε, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασης της, γραπτή της δήλωση (Τεκμήριο 1). Σύμφωνα με αυτήν, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν φοιτήτρια στο Ην. Βασίλειο και έχαιρε άκρας υγείας. Ανάφερε ότι οι επί καθήκοντι ιατροί του νοσοκομείου, αφού της διενέργησαν κλινικές εξετάσεις, ακτινογραφία κοιλιάς και αιματολογικές εξετάσεις και αφού της χορήγησαν παυσίπονα (2 παυσίπονα, ανά 6 ώρες), της έδωσαν εξιτήριο και απέκλεισαν την περίπτωση οξείας σκωληκοειδίτιδας. Αρνείται κατηγορηματικά ότι οι επί καθήκοντι γιατροί της συνέστησαν να επανέλθει για επανεξέταση την επόμενη ημέρα. Λόγω της χορήγησης παυσίπονων, το έντονο άλγος υποχώρησε πλήρως και ως εκ τούτου, δεν επισκέφθηκε οποιοδήποτε περαιτέρω ιατρικό κέντρο. Ακολούθως στις 24.8.09, λόγω έντονου άλγους, κόπωσης, απώλειας βάρους, επισκέφθηκε το ιδιωτικό ιατρείο του Μ.Ε
4. Ακολούθως εξήγησε την διάγνωση του Μ.Ε 3 και τις θεραπείες που η ίδια υπεβλήθη μέχρι και σήμερα. Εξήγησε περαιτέρω την άσχημη ψυχολογική κατάσταση την οποία περιήλθε συνειδητοποιώντας ότι έφτασε πολύ κοντά στο θάνατο. Λόγω της ασθενείας και της ταλαιπωρίας που είχε υποστεί, έχασε την παρακολούθηση των μαθημάτων της στο πανεπιστήμιο και χαριστικά παρακάθισε σε εξετάσεις τον Φεβρουάριο του
5. Επίσης υπέφερε για μεγάλο χρονικό διάστημα με σφοδρούς πόνους. Υπέστη περαιτέρω, ειδικές αποζημιώσεις ύψους €35.087,
6. Προς τεκμηρίωση των όσων αναφέρει, κατέθεσε ως Τεκμήριο 2, πιστοποιητικό παραπεμπτικό που της χορήγησε ο Μ.Ε 2, ακτινογραφίες του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου ως Τεκμήριο 3, αναλύσεις αίματος που υπεβλήθη στο νοσοκομείο ως Τεκμήριο 4, ιατρική έκθεση του Μ.Ε 3 ως Τεκμήριο 5, ακτινογραφίες κοιλιάς ως Τεκμήριο 6, ultrasound, ημερομηνίας 24.8.09, ως Τεκμήριο 7, πολυτομική αξονική τομογραφία κοιλιάς από το ιδιωτικό νοσοκομείο 'Άγιος Γεώργιος' ως Τεκμήριο 8, αναλύσεις από το εργαστήριο ιατρικών αναλύσεων XXXXX Ηρακλέους ως Τεκμήριο 9, έγγραφα του ιατρικού κέντρου 'Hadassah' (Τεκμήριο 10-13) καθώς και διάφορα αντίγραφα αποδείξεων πληρωμών και τιμολογίων (Τεκμήρια 14 29). Αντεξεταζόμενη, ανέφερε ότι τα πρώτα συμπτώματα εμφανίσθηκαν για πρώτη φορά στις 10.8.09 και ενημέρωσε για αυτά την επί καθήκοντι ιατρό στο νοσοκομείο. Επανέλαβε τη θέση ότι, κατά την διάρκεια της παραμονής της εκεί στο νοσκομείο, εξετάστηκε τόσο από παθολόγο όσο και χειρούργο, ενημερώνοντας τους επίσης ότι προηγουμένως επισκέφθηκε τον Μ.Ε 2, ο οποίος υποψιάστηκε ότι παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα. Αρνήθηκε κατηγορηματικά τη θέση ότι ανέφερε στους ιατρούς ότι ήταν στα πρόθυρα της έμμηνου ρήσεως. Επανέλαβε τη θέση ότι η επί καθήκοντι ιατρός της χορήγησε φαρμακευτική αγωγή και ότι η εν λόγω ιατρός απέκλεισε το γεγονός ότι η ενάγουσα υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας. Αντίθετα της ανάφερε ότι έχει πρόβλημα με τα έντερα της, το οποίο θα ξεπεραστεί. Επιβεβαίωσε επίσης το γεγονός ότι μόλις έλαβε τη φαρμακευτική αγωγή ο πόνος υποχώρησε πλήρως. Αρνήθηκε σχετικές υποβολές ότι ουδέποτε της χορηγήθηκαν οποιαδήποτε παυσίπονα, ότι της συνέστησαν να μεταβεί την επόμενη ημέρα στο νοσοκομείο σε περίπτωση που επανερχόταν ο πόνος και ότι οι οποιεσδήποτε περαιτέρω επιπλοκές της οφείλονται λόγω των επεμβάσεων που η ίδια έχει προβεί στο νοσοκομείο του Ισραήλ, προσθέτοντας ότι οι τρεις εγχειρήσεις που υποβλήθηκε, μέχρι στιγμής, καθώς και η ταλαιπωρία που βίωσε οφείλονταν αποκλειστικά λόγω της λανθασμένης διάγνωσης, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, των επί καθήκοντι ιατρών του νοσοκομείου. Τέλος επιβεβαίωσε το γεγονός ότι όλα τα ιατρικά της έξοδα, για τα οποία αξιώνει αποζημιώσεις, δεν τα κατέβαλε η ίδια, αλλά ο πατέρας της, διότι η ίδια δεν είχε, κατά τον ουσιώδη χρόνο, τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους εφόσον δεν εργαζόταν. Ο Μ.Ε 2, ιδιοκτήτης της ιδιωτικής κλινικής 'Valessia' ανέφερε, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του, ότι εξέτασε την ενάγουσα το βράδυ τις 10.8.09, εκδίδοντας και σχετικό παραπεμπτικό (Τεκμήριο 2), υιοθετώντας το περιεχόμενό του. Εξήγησε ότι ο σκοπός που το εξέδωσε ήταν για να το παραδώσει η ενάγουσα στο νοσοκομείο. Ανέφερε ότι η ενάγουσα, όταν τον επισκέφθηκε, παραπονέθηκε για πυρετό, είχε πόνο στην κοιλιά της, είχε ήπιες διάρροιες και δεν ένιωθε καλά. Ο ίδιος, κατά την κλινική εξέταση, διαπίστωσε ότι η ενάγουσα ήταν αφυδατωμένη, ότι παρουσίαζε ευαισθησία στο δεξιό κατώτερο τεταρτημόριο καθώς είχε και έντονο πόνο στο κάτω μέρος της κοιλιάς. Ο ίδιος πιθανολόγησε ότι η ενάγουσα παρουσίαζε συμπτώματα οξείας σκωληκοειδίτιδας (τυφλό), ενημερώνοντας προς τούτο τόσο την ενάγουσα όσο και τη μητέρα της. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη ότι η ενάγουσα θα έπρεπε να εξεταστεί, με βάση το παραπεμπτικό που ο ίδιος εξέδωσε, από χειρούργο ιατρό. Εξέφρασε επίσης την ιατρική γνώμη πως εάν είχε ενώπιον του ένα ασθενή, με τα ίδια συμπτώματα που παρουσίαζε η ενάγουσα και με την υποψία της οξείας σκωληκοειδίτιδας, οι εξετάσεις που θα την υπέβαλλε ήταν οι αιματολογικές εξετάσεις καθώς και ο υπέρηχος (ultrasound) κοιλιάς, λαμβανομένου πάντοτε υπόψη και της κλινικής εικόνας της. Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων (Τεκμήριο 4) εξέφρασε τη θέση ότι η ενάγουσα παρουσίαζε λοίμωξη, γεγονός το οποίο θα έπρεπε να προειδοποιούσε τους επί καθήκοντι ιατρούς της ώστε να προβούν σε περαιτέρω εξετάσεις, όπως ήταν η διενέργεια υπερήχου κοιλίας αλλά και ότι θα έπρεπε η ενάγουσα να ήταν υπό στενή συνεχή επίβλεψη. Γνώμη του ήταν ότι η ενάγουσα θα έπρεπε να παραμείνει στο νοσοκομείο για κάποιες ώρες με σκοπό την παρακολούθηση της. Ξεκαθάρισε επίσης ότι δεν θα χορηγούσε οποιανδήποτε φαρμακευτική αγωγή στην ενάγουσα έτσι ώστε να μην καλυφθεί η οποιαδήποτε συμπτωματολογία, γεγονός που θα βοηθούσε τους ιατρούς να γίνει ορθή διάγνωση. Σε σχέση με το γεγονός ότι η ενάγουσα παρουσίασε και πάλι συμπτώματα, 14 ημέρες μετά την απόλυση της από το νοσοκομείο όπου και διαπιστώθηκε με περιτυφλικό απόστημα, ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι ιατρικά αυτό μπορεί να επισυμβεί, το χαρακτήρισε όμως ως ένα σπάνιο γεγονός. Τέλος ήταν η θέση του ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο που η ενάγουσα επισκέφθηκε το νοσοκομείο, είχε σκωληκοειδίτιδα, η οποία θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί χειρουργικά. Αντεξεταζόμενος, αποδέχθηκε το γεγονός ότι οι εξετάσεις που η ενάγουσα υπεβλήθη στο νοσοκομείο ήταν μέσα στα πλαίσια της ορθής ιατρικής πρακτικής ώστε ένας ιατρός να διαγνώσει κατά πόσο ένας ασθενής έχει οξεία σκωληκοειδίτιδα. Εξήγησε ότι ο λόγος που του του δημιουργήθηκε η υποψία ότι πιθανόν η ενάγουσα να παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα ήταν το γεγονός ότι, κατά την ψηλάφηση της κοιλίας της, η ενάγουσα είχε ευαισθησία δεξιά, στο δεξιό κατώτερο λαγόνιο βόθρο στην περιοχή της σκωληκοειδούς απόφυσης καθώς και ότι η κλινική κατάστασή της δεν ήταν καθόλου καλή, εφόσον ήταν κάτωχρη, κουρασμένη και ταλαιπωρημένη. Επιβεβαίωσε ότι το σύμπτωμα του κοιλιακού άλγος στον δεξιό λαγόνιο βόθρο, παραπέμπει, πέραν από περίπτωση οξείας σκωληκοειδίτιδας, και σε άλλες ασθένειες. Επανέλαβε τη θέση ότι με βάση τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων ο ίδιος αφενός θα παρακολουθούσε την ενάγουσα ένα 24 ώρο και αφετέρου ότι θα την υπέβαλε σε υπερήχο κοιλίας. Ο Μ.Ε 3, γαστρεντερολόγος, ανάφερε ότι εξέτασε την ενάγουσα στις 24.8.09 και προς το σκοπό αυτό ετοίμασε σχετική ιατρική έκθεση (Τεκμήριο 5), το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του. Ανάφερε ότι ο σκοπός που η ενάγουσα υπεβλήθη σε αιματολογικές εξετάσεις στο νοσοκομείο ήταν για να διαγνωσθεί, από τους επί καθήκοντι ιατρούς, εάν η τελευταία παρουσίαζε οποιαδήποτε πιθανή μόλυνση. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη πως, με βάση τα αποτελέσματα των εν λόγω εξετάσεων, αποτελεί διαπίστωσή του ότι η ενάγουσα παρουσίαζε ψηλά λευκά αιμοσφαίρια (βρισκόντουσαν στο οριακό τους επίπεδο), είχε αυξημένα ουδετερόφυλα, γεγονός το οποίο καταδείκνυε ότι υπήρχε αντίδραση του οργανισμού της. Περαιτέρω η αντιδρώσα πρωτείνη της ενάγουσας (CPR), η οποία καταδεικνύει την ύπαρξη φλεγμονής στον οργανισμό, ήταν τριπλάσια του φυσιολογικού ορίου. Εξέφρασε την γνώμη πως με βάση τα αποτελέσματα αυτά και λαμβάνοντας υπόψη και το παραπεμπτικό του Μ.Ε 2 ο ίδιος θα έδινε οδηγίες όπως η ενάγουσα παραμείνει στο νοσοκομείο για παρακολούθηση τουλάχιστον ένα 24ωρο, με σκοπό είτε να επιβεβαιωθεί ή να αποκλειστεί η οξεία σκωληκοειδίτιδα. Επιπρόσθετα ο ίδιος θα προέβαινε εξ αρχής σε εξέταση υπέρηχου κοιλίας η οποία, όπως εξήγησε, αποτελεί μία διαγνωστική εξέταση, το αποτέλεσμα της οποίας θα έδειχνε, χωρίς αμφιβολία, κατά πόσο η ενάγουσα έπασχε ή δεν έπασχε από οξεία σκωληκοειδίτιδα. Επιβεβαίωσε επίσης το γεγονός ότι εάν χορηγηθούν παυσίπονα σε έναν ασθενή, ο οποίος πάσχει από οξεία σκωληκοειδίτιδα, τα συμπτώματα του πόνου θα υποχωρήσουν. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη πως δεν θα έπρεπε να χορηγηθεί στην ενάγουσα οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή διότι πιθανόν θα «θόλωναν» την εικόνα της και τα κλινικά συμπτώματα της, με ορατό κίνδυνο η διάγνωση των ιατρών να μην ήταν η ορθή. Στη συνέχεια εξήγησε το τί ο ίδιος διαπίστωσε όταν τον επισκέφθηκε η ενάγουσα στο ιατρείο του, ποια ήταν τα συμπτώματα της, σε ποιες εξετάσεις την υπέβαλε καθώς και για το ποια ήταν η διάγνωση του. Ο λόγος που κατά τη γνώμη του η ενάγουσα παρουσίασε συμπτώματα 14 ημέρες μετά από την επίσκεψη της στο νοσοκομείο ήταν επειδή υπήρξε περαιτέρω εξέλιξη της παθολογικής νόσου της σκωληκοειδίτιδας, με τη δημιουργία αποστήματος. Εξήγησε ιατρικά ότι το απόστημα δημιουργήθηκε λόγω προσπάθειας του ιδίου του οργανισμού της ενάγουσας να μειώσει τη ζημιά, ώστε η ασθένεια να μην επεκταθεί προς άλλα μέρη της κοιλιακής χώρας. Η περιχαράκωση λοιπόν που προκλήθηκε, ήταν μια αντίδραση του οργανισμού της ενάγουσας ώστε να μειώσει τη ζημιά της επιπλοκής που είχε δημιουργηθεί από την επίθεση που δέχθηκε από την σκωληκοειδίτιδα, τη μόλυνση δηλαδή. Ο λόγος ανέφερε που η ενάγουσα δεν αντιλήφθηκε ότι υπέστη ρήξη ήταν επειδή δεν ένιωσε τον πόνο. Ο βαθμός του πόνου, σημείωσε, εξαρτάται από την έκταση της ρήξης και εάν ο οργανισμός δεν αντιδρούσε να τον περιχαρακώσει, όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση, ο πόνος θα ήταν πολύ πιο έντονος. Εικάζει ότι αυτό είναι μια πιθανή αιτία που ο πόνος στην ενάγουσα να ήταν μειωμένος ενώ άλλη πιθανή αιτία, ώστε η ενάγουσα να μην ένιωσε πόνο κατά την ρήξη, ήταν επειδή της χορηγήθηκαν παυσίπονα με αποτέλεσμα να μετριάσουν τον οποιοδήποτε πόνο. Εξήγησε, περαιτέρω, στο Δικαστήριο όλες τις ενέργειες που προέβη για βελτίωση της κλινικής εικόνας της ενάγουσας και ανέφερε ότι, παρά τη θεραπεία που της χορηγήθηκε, η ιατρική κατάσταση της επιδεινώθηκε, με άμεσο κίνδυνο την ίδια την ζωή της. Ήταν για τον λόγο αυτό που εισηγήθηκε όπως η ενάγουσα θα έπρεπε να μεταβεί άμεσα σε εξειδικευμένο κέντρο για να μπορέσει να αντιμετωπιστεί η κατάστασή της. Επανέλαβε, τέλος, την ιατρική θέση ότι, από τα στοιχεία που είχε ενώπιον του κατά τον ουσιώδη χρόνο, διέλαθε της ιατρικής προσοχής των επί καθήκοντι ιατρών ότι η ενάγουσα κατά την επίσκεψή της εκεί παρουσίασε συμπτώματα σκωληκοειδίτιδας, δηλαδή είχε σκωληκοειδίτιδα. Αντεξεταζόμενος, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι κατέληξε στο εν λόγω συμπέρασμα λαμβάνοντας αφενός υπόψη το ιστορικό που του ανέφερε η ίδια η ενάγουσα και αφετέρου όλες τις εξετάσεις που ο ίδιος την υπέβαλε. Δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι τα συμπτώματα που παρουσίαζε η ενάγουσα, κατά τον ουσιώδη χρόνο επίσκεψης της στο νοσοκομείο, δεν παραπέμπουν αποκλειστικά και μόνο στην ασθένεια της οξείας σκωληκοειδίτιδας. Επανέλαβε τη θέση του ότι η χορήγηση παυσίπονου στην ενάγουσα ήταν λανθασμένη ιατρική πράξη, διότι αλλάζει την συμπτωματολογία ενός ασθενούς και μπορεί να οδηγήσει τους ιατρούς σε λανθασμένα συμπεράσματα. Εξηγώντας στο Δικαστήριο γιατί, αφού η ενάγουσα απολύθηκε από το νοσοκομείο, τον επισκέφτηκε 14 ημέρες μετά, χωρίς η ίδια να παρουσιάσει στο μεσοδιάστημα αυτό οποιαδήποτε συμπτώματα, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ήταν η κορύφωση μιας παθολογικής κατάστασης, η οποία καθυστέρησε από το γεγονός ότι οργανισμός της ενάγουσας, λόγω και της νεαρής της ηλικίας, αντέδρασε και αμύνθηκε. Σε σχετική ερώτηση εάν στο μεσοδιάστημα αυτό των 14 ημερών η ενάγουσα υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας που θα είχε έντονο πόνο ώστε να κριθεί αναγκαίο να επισκεφθεί ιατρό, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι το γεγονός αυτό εξαρτάται από τον βαθμό της ρήξης αλλά και πόσο αυτή προχώρησε στον οργανισμό της ενάγουσας. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι οι εξετάσεις αίματος που υπεβλήθη η ενάγουσα σε καμιά περίπτωση δεν έδειχναν οποιανδήποτε πάθηση χειρουργικής αιτιολογίας, προσθέτοντας ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν μπορούν να ιδωθούν απομονωμένα, αλλά θα πρέπει να ερμηνευθούν υπό το φώς του ιστορικού της ενάγουσας αλλά και των αποτελεσμάτων των κλινικών της εξετάσεων. Ήταν η θέση του όμως ότι, μέσω των αποτελεσμάτων της αιματολογικής εξέτασης, υπάρχει σημειολογία που μπορεί να φωτογραφήσει την οξεία σκωληκοειδίτιδα, όπως για παράδειγμα ήταν η υψηλή αντιδρώσα πρωτεΐνη και ο τύπος των λευκών αιμοσφαιρίων. Τέλος, δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει πότε ακριβώς υπήρξε ρήξη της σκωληκοειδούς απόφυσης στην ενάγουσα. Ο Μ.Ε 4 υιοθέτησε και επανέλαβε τα όσα ανάφερε η ενάγουσα, κατά την κυρίως εξέτασή της, σε σχέση με τα συμπτώματα που είχε παρουσιάσει προτού επισκεφτεί τον Μ.Ε 2 και ότι ο εν λόγω ιατρός τους ανάφερε ότι η ενάγουσα είχε σκωληκοειδίτιδα. Επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ο ίδιος παρέδωσε στην υποδοχή του νοσοκομείου το σχετικό παραπεμπτικό που τους χορήγησε ο Μ.Ε 2 και ότι προφορικά ενημέρωσε την επί καθήκοντι ιατρό για την υποψία του πιο πάνω ιατρού. Επιβεβαίωσε και ο ίδιος ότι η ενάγουσα εξετάσθηκε και από χειρούργο, κατά την διάρκεια της παραμονής της στο νοσοκομείο, και ότι ο εν λόγω ιατρός τους συνέστησε να αναμένουν τις εξετάσεις που θα πραγματοποιηθούν ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο η ενάγουσα όντως υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας. Ανάφερε ότι η επί καθήκοντι ιατρός τους ενημέρωσε, αφού εξέτασε την ενάγουσα, ότι η τελευταία είχε πρόβλημα με το έντερό της, αποκλείοντας την οξεία σκωληκοειδίτιδα. Επιβεβαίωσε επίσης το γεγονός ότι η επί καθήκοντι ιατρός χορήγησε στην ενάγουσα παυσίπονα. Εξήγησε, περαιτέρω, στο Δικαστήριο τα συμπτώματα που η ενάγουσα παρουσίαζε το προηγούμενο βράδυ της 24.08.09 καθώς και τις ενέργειες που ο Μ.Ε 3 προέβη. Ανάφερε ότι η κατάσταση της ενάγουσας επιδεινωνόταν και ενημερώθηκε, από τους ιατρούς οι οποίοι την παρακολουθούσαν, ότι η ασθένεια της ενάγουσας πιθανόν να εξελιχθεί σε σηψαιμία, με άμεσο κίνδυνο τον επηρεασμό των ζωτικών της οργάνων που θα έθεταν σε σοβαρό κίνδυνο την ίδια την ζωή της. Επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ο Μ.Ε 3 τους εισηγήθηκε, λόγω του ότι η κατάσταση της ενάγουσας δεν βελτιωνόταν, όπως αυτή μεταφερθεί σε εξειδικευμένο ιατρικό κέντρο του Ισραήλ. Αφού ο ίδιος προέβη στις αναγκαίες διευθετήσεις καταβάλλοντας και σχετική προκαταβολή, η ενάγουσα μεταφέρθηκε μέσω αεροπλάνου-ασθενοφόρου στο νοσοκομείο 'Hadassah' του Ισραήλ. Ανάφερε ότι η ενάγουσα αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα της κατάστασής της εκφράζοντας συνεχώς την απορία κατά πόσο πρόκειται να πεθάνει. Με την επιστροφή του στην Κύπρο προέβη σε διάφορες ενέργειες αποστέλλοντας σχετικές επιστολές προς το Υπουργείο Υγείας αναζητώντας να καταλογισθούν ευθύνες αλλά και ζητώντας οικονομική βοήθεια για τα ιατρικά έξοδα που έχει υποστεί. Σε συνομιλία που είχε με τον Υπουργό, ο ίδιος αποδέχθηκε την ευθύνη των ιατρών και το Υπουργείο αποδέχθηκε να καλύψει εξ ολοκλήρου τα ιατρικά έξοδα της 2ης χειρουργικής επέμβασης. Σήμερα επιβεβαίωσε το γεγονός ότι η ενάγουσα είναι καλά στην υγεία της. Τέλος αναγνώρισε τα Τεκμήρια 14 έως 29, τα οποία όπως εξήγησε αφορούν τις πληρωμές που πραγματοποίησε ο ίδιος σε σχέση με τα ιατρικά έξοδα που χρειάστηκε να καταβάλει η ενάγουσα για την θεραπεία και αποκατάστασή της. Αντεξεταζόμενος ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι διατηρεί, μεταξύ άλλων, λογιστικό γραφείο στο οποίο εργοδοτείται και η ενάγουσα, και η οποία λαμβάνει μηνιαίο ακάθαρτο μισθό το ποσό των €1.
7. Εξέφρασε την γνώμη ότι η ενάγουσα έχει υποχρέωση όπως του επιστρέψει τα χρήματα που ο ίδιος κατέβαλε ξεκαθαρίζοντας ότι η ίδια, μέχρι στιγμής, δεν του επέστρεψε οποιοδήποτε ποσό. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι η αναφορά του περί πρόθεσης της ενάγουσας επιστροφής ποσού, είναι εκ των υστέρων σκέψεις, κατόπιν εισήγησης του δικηγόρου της ενάγουσας εφόσον παρέλειψαν να τον συμπεριλάβουν ως ενάγοντα στην παρούσα αγωγή. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι το εν λόγω παραπεμπτικό το οποίο παρέδωσε στην υποδοχή του επιστράφηκε πίσω. Ανάφερε ότι δεν γνωρίζει ποιά ήταν ακριβώς η φαρμακευτική αγωγή που η Μ.Υ 1 χορήγησε στην ενάγουσα και ήταν η κατηγορηματική του θέση ότι η Μ.Υ 1 τους ενημέρωσε ότι ο πόνος της ενάγουσας προέρχεται από τα έντερά της και ότι ουδέποτε τους συνέστησε να επανέλθουν στο νοσοκομείο την επόμενη μέρα, σε περίπτωση που επανέλθει ο πόνος. Υπεραμύνθηκε της απόφασης του να αποσταλεί η ενάγουσα στο Ισραήλ, προσθέτοντας ότι με την ενέργεια του αυτή διέσωσε τη ζωή της. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι η θεραπεία της οποίας έτυχε η ενάγουσα στο Ισραήλ μπορούσε να της χορηγηθεί και στην Κύπρο, προσθέτοντας ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στα κρατικά νοσοκομεία δεν γίνονταν οποιεσδήποτε λαπαροσκοπήσεις. Επιβεβαίωσε, τέλος, το γεγονός ότι στο Ισραήλ συνόδευσε την ενάγουσα ολόκληρη η οικογένεια της, λόγω της σοβαρότητάς της κατάστασης της εφόσον δεν γνώριζαν ποια ακριβώς θα ήταν η εξέλιξή της. Ο Μ.Ε 5 ανάφερε, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του, ότι η ενάγουσα τον επισκέφτηκε, αρχές του 2019, διότι παρουσίαζε στη δεξιά πλάγια κοιλία εξωστόμοιο σηραγγώδους πόρου, με έκκριση ρυπαρού υγρού. Στην αρχή θεωρήθηκε, από τον προηγούμενο θεράπων ιατρό της, ότι ήταν επιφανειακή δερματική βλάβη και για το λόγο αυτό την υπέβαλε σε χειρουργική επέμβαση. Όμως η μετεγχειρητική της πορεία έδειξε ότι εντέλει δεν ήταν μόνο δερματική βλάβη. Παρέπεμψε την ενάγουσα για αξονικό τομογράφο όπου διαπιστώθηκε ότι η ενάγουσα είχε σηραγγώδη πόρο 12 εκατοστών. Λόγω της πιο πάνω κατάστασης, η ενάγουσα παρουσίασε φλεγμονή και εκκρίσεις στο εξωστόμοιο και αφετέρου ενόχληση στο δεξιό κάτω άκρο, λόγω ερεθισμού. Για τον λόγο αυτό υπέβαλε την ενάγουσα σε χειρουργική επέμβαση, στις 3.5.2019, για αφαίρεση του σηραγγώδους πόρου. Η εγχείρηση ανάφερε ότι ήταν επιτυχής και η ενάγουσα, αφότου παρέμεινε στη κλινική για περίοδο 7 ημερών, έλαβε εξιτήριο λαμβάνοντας και σχετικές οδηγίες για την αποθεραπεία της. Ήταν η θέση του ότι η δημιουργία του κυστικόμορφου σχήματος και του σηραγγώδους πόρου, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα της προηγηθείσας ρήξης της σκωληκοειδούς απόφυσης. Ερωτηθείς ως εμπειρογνώμονας σε σχέση με το αποτέλεσμα των αιματολογικών εξετάσεων που υπεβλήθη η ενάγουσα στο νοσοκομείο, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι, βάσει αυτών, η ενάγουσα παρουσίαζε αύξηση των δειγμάτων φλεγμονής, πιθανότατα κάποιας μικροβιολογικής αιτιολογίας, δηλαδή παρουσίαζε λοίμωξη στην κοιλιά. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη ότι, εάν είχε ενώπιον του ένα ασθενή, με τα ίδια συμπτώματα που παρουσίαζε η ενάγουσα και λαμβάνοντας υπόψιν και τα αποτελέσματα των αναλύσεων της, σαν χειρούργος ο ίδιος θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η ενάγουσα παρουσίαζε κάποια λοίμωξη σε εξέλιξη. Ο ίδιος για να διαγνώσει ποιό ακριβώς ήταν το πρόβλημα θα υπέβαλε την ενάγουσα σε υπερήχο κοιλίας, το οποίο αποτελεί ασφαλή διαγνωστικό όργανο, για να διαπιστωθεί κατά πόσο η ενάγουσα παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα και αν το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό θα προχωρούσε και σε αξονική τομογραφία της κοιλίας. Ως προς τον λόγο που παρουσιάστηκαν συμπτώματα στην ενάγουσα, 14 μέρες μετά την απόλυση της από το νοσοκομείο, ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όταν σε ένα νεαρό άτομο, όπως ήταν η ενάγουσα, υπάρχει λοίμωξη στην κοιλιά, ο οργανισμός προσπαθεί να την περιορίσει, την περιχαρακώνει δηλαδή με τα παρακείμενα σπλάχνα του, το οποίο ονομάζεται πλαστρόν σκωληκοειδούς απόφυσης. Θεωρεί ότι κάτι τέτοιο επεσυνέβη στην ενάγουσα, και όταν 14 μέρες μετά επανεμφάνισε πόνο, αυτό έγινε μετά τη δημιουργία αποστήματος, αφού η λοίμωξη υπερνίκησε την προσπάθεια άμυνας του οργανισμού. Επιβεβαίωσε επίσης ότι αν πράγματι η ενάγουσα έλαβε παυσίπονα, αυτά πιθανότατα θα είχαν περιορίσει τον πόνο. Προέβαλε την ιατρική θέση ότι, με βάση τα αποτελέσματα των αιματολογικών εξετάσεων της ενάγουσας, τα κλινικά της συμπτώματα, το παραπεμπτικό του Μ.Ε 2 και έχοντας γνώση ότι η ενάγουσα διεγνώση 14 ημέρες μετά με περιτυφλικό απόστημα, η μικροβιολογική λοίμωξη που η ενάγουσα παρουσίασε στο νοσοκομείο, ήταν οξεία σκωληκοειδίτιδα. Αντεξεταζόμενος ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ο ίδιος γνωρίζει το ιστορικό της ενάγουσας από τα όσα του ανάφερε προσωπικώς η ίδια κατά την επίσκεψή της στο ιατρείο του. Ανάφερε περαιτέρω ότι ο σηραγγώδης πόρος, με τον οποίο διέγνωσε ο ίδιος ότι έπασχε η ενάγουσα, αποτελεί στοιχείο μόλυνσης και ότι η επέμβαση που υπεβλήθη, προηγουμένως, η ενάγουσα στη Λεμεσό, δεν δημιούργησε τον εν λόγω σηραγγώδη πόρο. Η μόλυνση αυτή επανέλαβε ότι προήλθε από το απόστημα που προκλήθηκε λόγω ρήξης της σκωληκοειδούς απόφυσης. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη ότι τα συμπτώματα που ανέφερε η ενάγουσα, όπως αυτά καταγράφονται στο ιατρικό έντυπο του νοσοκομείου, παραπέμπουν σε οξεία σκωληκοειδίτιδα. Αποδέχτηκε το γεγονός ότι οι εξετάσεις που η ενάγουσα υπεβλήθη στο νοσοκομείο ήταν οι ενδεδειγμένες, πλην όμως ξεκαθάρισε ότι όταν ένας ιατρός δεν είναι σίγουρος, από την κλινική εξέταση, κατά πόσο ένας ασθενής έχει οξεία σκωληκοειδίτιδα, όπως ήταν η Μ.Υ 1 στη προκειμένη περίπτωση, θα έπρεπε, ως πράττει εξάλλου και ο ίδιος, να προβεί σε υπέρηχο κοιλίας. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα συμπτώματα που είχε η ενάγουσα δεν μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα τους επί καθήκοντι ιατρούς ότι η ενάγουσα θα έπρεπε να υποβληθεί άμεσα σε χειρουργική επέμβαση, διευκρινίζοντας ότι θα έπρεπε να γίνουν περαιτέρω εξετάσεις ώστε αυτοί να διαπιστώσουν από τί ακριβώς έπασχε. Επανέλαβε ότι το παραπεμπτικό του Μ.Ε 2, εάν το έβλεπε ο ίδιος, θα του κινούσε τις υποψίες ότι η ενάγουσα πιθανόν να είχε οξεία σκωληκοειδίτιδα, αλλά σαν χειρούργος, ο ίδιος θα υπέβαλε την ενάγουσα στις δικές τους εξετάσεις. Εξέφρασε τη βεβαιότητα πως η ενάγουσα, με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατατεθειμένα τεκμήρια, κατά τον ουσιώδη χρόνο που επισκέφθηκε το νοσοκομείο, αλλά και με βάση τα μετέπειτα αποτελέσματά της, είχε υποστεί ρήξη σκωληκοειδίτιδας. Ανάφερε πως ο Μ.Ε 3 δεν υπέβαλε άμεσα την ενάγουσα σε διαδερμική παροχέτευση του αποστήματος, ως όφειλε να πράξει, ήταν γιατί τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή το 2009, δεν υπήρχε επεμβατικός ακτινολόγος στην Κύπρο. Στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, εξ όσων γνωρίζει, ο πρώτος επίσημα επεμβατικός ακτινολόγος ανάλαβε καθήκοντα το
8. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη πως λόγω μη επαρκών εξετάσεων, δεν διαγνώστηκε ποιο ακριβώς ήταν το πρόβλημα της ενάγουσας. Τέλος διαφώνησε ότι το κοιλιακό άλγος, το οποίο ήταν η διάγνωση της επί καθήκοντι ιατρού του νοσοκομείου, αποτελεί διάγνωση εκφράζοντας την ιατρική θέση ότι αποτελεί σύμπτωμα, εφόσον αν κάποιος ασθενής έχει κοιλιακό άλγος αυτό οφείλεται σε κάποια πάθηση. Η Μ.Υ 1 υιοθέτησε, για σκοπούς της κυρίως εξέτασης της, γραπτή της δήλωση (Τεκμήριο 35). Σύμφωνα με αυτήν, ήταν η επί καθήκοντι ιατρός η οποία εξέτασε την ενάγουσα, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο νοσοκομείο. Ανάφερε ότι η ενάγουσα προσήλθε στο Τ.Α.Ε.Π, παραπονούμενη για κοιλιακό άλγος και εμετούς, τα οποία την ενοχλούσαν από την προηγούμενη μέρα. Κατά τη ψηλάφηση η κοιλιά της ήταν μαλακή, αλλά επώδυνη στο δεξιό λαγόνιο βόθρο, και βρισκόταν ως ανάφερε στα πρόθυρα της εμμήνου ρήσεως. Ήταν η θέση της ότι αυτή η κλινική εικόνα που η ενάγουσα παρουσίαζε, δεν χαρακτηρίζει αποκλειστικά την ασθένεια της σκωληκοειδίτιδας, αλλά παρατηρείται και σε άλλες ασθένειες. Λήφθηκαν ακολούθως δείγματα αίματος, όπου αποστάληκαν για εργαστηριακές εξετάσεις, καθώς επίσης η ενάγουσα υπεβλήθη σε ακτινογραφία κοιλιάς, χωρίς ενδείξεις για οξεία χειρουργική νόσο, όπου και αποκλείστηκε ο ειλεός. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων, η C - αντιδρώσα πρωτεΐνη, λεμφοκύτταρα και ουδετερόφιλα, δείκνυαν πράγματι λοίμωξη, όχι όμως χειρουργικής αιτιολογίας. Εξάλλου η ενάγουσα παρέμεινε στο ΤΑΕΠ για διάστημα 2 ωρών, χωρίς η κατάσταση της να επιδεινωθεί. Ακολούθως η ενάγουσα απελύθη, όπου της δόθηκαν οδηγίες όπως επανέλθει επί πόνου ή και επί επιμονής των συμπτωμάτων. Ήταν η κατηγορηματική της θέση, ότι δεν χορηγήθηκε στην ενάγουσα οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή, αλλά και σε κάθε περίπτωση και αν αυτή χορηγείτο, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να καλύψει τα συμπτώματα της σκωληκοειδίτιδας και μάλιστα χειρουργικής αιτιολογίας. Η Ενάγουσα ουδέποτε επανήλθε ξανά στο Τ.Α.Ε.Π. Κατάθετε ως Τεκμήριο 36 αντίγραφο του ιατρικού εντύπου, το οποίο συμπληρώθηκε από την ίδια κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αντεξεταζόμενη αρνήθηκε ότι της δόθηκε οποιοδήποτε παραπεμπτικό το οποίο είχε προσκομίσει η ενάγουσα από τον Μ.Ε 2 και δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί κατά πόσο η ενάγουσα της ανάφερε προφορικά, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ότι είχε επισκεφτεί προηγουμένως ιδιώτη ιατρό, ο οποίος διέγνωσε πιθανή οξεία σκωληκοειδίτιδα. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι, τον ουσιώδη χρόνο, υπήρχε υποψία από την ίδια ότι η ενάγουσα πιθανόν να παρουσίαζε σκωληκοειδίτιδα και ήταν για τον λόγο αυτό που προέβηκε σε περαιτέρω διερεύνηση, υποβάλλοντας την ενάγουσα τόσο σε αιματολογικές εξετάσεις όσο και σε ακτινογραφία για να αποκλείσει οποιανδήποτε χειρουργική νόσο, συμπεριλαμβανομένης και της σκωληκοειδίτιδας. Η ίδια έκρινε, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ότι η ενάγουσα δεν έχρηζε εξέτασης από χειρούργο και αρνήθηκε κατηγορηματικά σχετική υποβολή ότι η ενάγουσα εξετάστηκε από τον εν λόγω ιατρό. Αυτό, πρόσθεσε, επιβεβαιώνεται στο ότι η ίδια δεν κατέγραψε τέτοιο γεγονός στο σχετικό ιατρικό έντυπο. Δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο δεν καταγράφηκε στο εν λόγω έντυπο οι οδηγίες που δόθηκαν στην ενάγουσα να προσέλθει για επανεξέταση σε περίπτωση που αισθανόταν πόνο. Ανάφερε ότι η διάγνωση της, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν το κοιλιακό άλγος χωρίς αιτιολογία. Εξήγησε ότι, με βάση τα αποτελέσματα των αναλύσεων η ενάγουσα δεν παρουσίαζε οξεία λοίμωξη, ώστε να προχωρήσει σε περεταίρω εξετάσεις και ότι η ίδια για να αποκλείσει τη σκωληκοειδίτιδα προέβη τόσο σε εργαστηριακό όσο και σε κλινικό έλεγχο. Κυρίως όμως απέκλεισε τη σκωληκοειδίτιδα λόγω των αιματολογικών εξετάσεων και τούτο γιατί εάν κάποιος ασθενής παρουσιάζει οξεία σκωληκοειδίτιδα τα λευκά του αιμοσφαίρια δεν μπορούν να κυμαίνονται στα φυσιολογικά επίπεδα, όπως ήταν της ενάγουσας, και οι δείκτες λοίμωξης όπως η C - αντιδρώσα πρωτεΐνη θα ήταν υψηλά. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι με την υποβολή ενός ασθενούς σε υπερήχο (ultrasound) κοιλίας μπορεί να διαπιστωθεί κατά πόσο αυτός παρουσίαζει οξεία σκωληκοειδίτιδα και επιβεβαίωσε ότι, κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπήρχε διαθέσιμο στο νοσοκομείο Αμμοχώστου τέτοιο διαγνωστικό όργανο καθώς και ότι ακτινολόγος βρισκόταν, κατά τον ουσιώδη χρόνο, σε καθήκον. Επανέλαβε τη θέση ότι δεν δόθηκε στην ενάγουσα με την απόλυση της οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή γιατί αν της δινόταν, αυτή μπορούσε να της καλύψει κάποια συμπτώματα, τα οποία δεν θα έδειχναν την πραγματική ιατρική κατάστασή της. Ανάφερε περαιτέρω ότι το γεγονός ότι η ενάγουσα αντιμετώπισε προβλήματα 14 μέρες αργότερα δεν έχει καμία σχέση με την επίσκεψη της στο νοσοκομείο. Εάν πράγματι η ενάγουσα στο διάστημα αυτό είχε υποστεί ρήξη σκωληκοειδούς απόφυσης η ίδια θα εκδήλωνε τέτοια συμπτωματολογία για την οποία δεν θα περνούσε τέτοιο μεγάλο χρονικό διάστημα και σίγουρα θα αναζητούσε ιατρική βοήθεια. Αρνήθηκε το γεγονός ότι η ίδια ενήργησε αμελώς υπό τις περιστάσεις και ότι δεν διέγνωσε το γεγονός ότι η ενάγουσα έπασχε από οξεία σκωληκοειδίτιδα. Τέλος εξέφρασε την ιατρική γνώμη ότι η ενάγουσα υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας σε μεταγενέστερο χρόνο από την επίσκεψη της στο νοσοκομείο. Η Μ.Υ 2 υιοθέτησε, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής της, γραπτή της δήλωση (Τεκμήριο 38). Σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτής, η ίδια συμμετείχε σε ιατροσυμβούλιο, ως εμπειρογνώμονας, το οποίο εξέτασε το παράπονο της ενάγουσας εκδίδοντας και σχετικό πόρισμα (Τεκμήριο 39). Εξήγησε ότι το πόρισμα του ιατροσυμβουλίου, αφού έλαβε υπόψιν το ιατρικό φάκελο της ενάγουσας, ήταν πως στην ενάγουσα διενεργήθηκαν, από τους επί καθήκοντι ιατρούς κατά τον ουσιώδη χρόνο, όλες οι απαραίτητες εργαστηριακές εξετάσεις όπου και δεν διεγνώσθη με οποιοδήποτε οξύ χειρουργικό πρόβλημα και ειδικότερα δεν υπήρχαν οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν τη διάγνωση οξείας σκωληκοειδίτιδας. Και τούτο αφενός γιατί οι αιματολογικές εξετάσεις θα πρέπει να έδειχναν αποτέλεσμα πάνω από 10.000 λευκά αιμοσφαίρια, ενώ η C - αντιδρώσα πρωτεΐνη (CRP) θα ήταν σε ψηλά επίπεδα, πράγμα το οποίο δεν επεσυνέβη στη προκειμένη περίπτωση. Επίσης με την ψηλάφηση της κοιλίας, στην κλινική εξέταση, θα έπρεπε να εντοπίζετο το λεγόμενο rebound tenderness, το οποίο και δεν εντοπίσθηκε. Όπως εξήγησε το rebound tenderness αποτελεί μέθοδο εξέτασης τον ιατρών για τον αποκλεισμό οξείας χειρουργικής νόσου. Επομένως ήταν η θέση της ότι κατά τη δεδομένη στιγμή δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία που να παραπέμπουν σε οξεία σκωληκοειδίτιδα και ορθώς, κατά τη γνώμη της απελύθη η ενάγουσα. Εξέφρασε επίσης την ιατρική γνώμη ότι το γεγονός ότι η ενάγουσα επισκέφθηκε τον Μ.Ε 3, μετά από 14 ημέρες από την απόλυση της, δεν έχει καμία σχέση με την επίσκεψη της στο νοσοκομείο εφόσον δεν επρόκειτο για την ίδια ασθένεια. Και τούτο γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσουν όλα τα συμπτώματα από την ενάγουσα και να επανέλθουν σε 2 εβδομάδες. Αρνήθηκε ότι δόθηκε οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή στην ενάγουσα, προσθέτοντας ότι εάν η ενάγουσα πράγματι παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα τότε η χορήγηση παυσιπόνων σε καμιά περίπτωση δεν θα ανέκοπτε την εξέλιξη της, παρά μόνο η κατάσταση θα επιδεινωνόταν και θα την ανάγκαζε να επισκεφθεί εκ νέου το νοσοκομείο. Εξέφρασε την ιατρική γνώμη ότι πιθανόν η ενάγουσα να υπέστη ρήξη σκωληκοειδίτιδας αργότερα. Ανάφερε επίσης ότι η διάγνωση περιτυφλικού αποστήματος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, μπορούσε να τύχει θεραπείας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Εξήγησε περαιτέρω ότι η σκωληκοειδίτιδα συνήθως εντοπίζεται με τη χρήση της μεθόδου Αlvarado (Τεκμήριο 30). Με τη μέθοδο αυτήν, ο ιατρός προβαίνει σε βαθμολόγηση διαφόρων παραγόντων όπως είναι το ιστορικό του ασθενή, η κλινική του εξέταση καθώς και τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων. Με βάση τα συμπτώματα και την κλινική εξέταση της ενάγουσας, η βαθμολογία της ήταν χαμηλή και επομένως η κατάστασή της δεν ήταν υψηλού κινδύνου ώστε να έπρεπε η ενάγουσα να υποβληθεί σε περαιτέρω εξετάσεις. Οπόταν σε αυτές τις περιπτώσεις εκείνο το οποίο ενδείκνυται είναι να παρακολουθείται ο ασθενής, με οδηγίες για επάνοδο εάν εμφανίσει πόνο και πως δεν χρήζει οποιασδήποτε άλλης εξέτασης. Ανάφερε περαιτέρω ότι ένας από τους λόγους που δεν κρατήθηκε για νοσηλεία η ενάγουσα ήταν γιατί το 2009 υπήρξε η έναρξη της γρίπης Η1 και επομένως, κατά τον ουσιώδη χρόνο, είχε αυξημένη κίνηση στο νοσοκομείο. Θα ήταν άδικο για την ενάγουσα, όπως ανάφερε, να κρατηθεί για νοσηλεία 6 ώρες στο νοσοκομείο χωρίς λόγο και με άμεσο κίνδυνο να μολυνθεί με τον εν λόγω ιό. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι η ίδια κατέχει την ειδικότητα του γενικού ιατρού, όμως ξεκαθάρισε ότι την διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας την διαγιγνώσκει χειρουργός. Ανάφερε περαιτέρω ότι λόγω του ότι τα Τ.Α.Ε.Π στελεχώνονται από γενικούς ιατρούς, η εν λόγω ασθένεια διαγιγνώσκεται από αυτούς. Επιβεβαίωσε ότι χειρουργός στα Τ.Α.Ε.Π καλείται από τον γενικό ιατρό όταν και εφόσον υπάρχει τεκμηριωμένη υποψία ότι πρόκειται για χειρουργική νόσο. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι το κοιλιακό άλγος δεν αποτελεί διάγνωση αλλά σύμπτωμα το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε δεκάδες άλλες ασθένειες. Ξεκαθάρισε όμως ότι μπορεί το κοιλιακό άλγος να τοποθετηθεί ως διάγνωση, όταν δεν εξακριβωθεί ακριβώς τί το προκαλεί. Αποδέχθηκε επίσης το γεγονός ότι τέθηκε η υποψία από τους επί καθήκοντι ιατρούς ότι η ενάγουσα είχε σκωληκοειδίτιδα. Διευκρίνισε ότι δεν υπάρχει εξειδικευμένη εξέταση που πρέπει να λαμβάνει χώρα ώστε να διαγιγνώσκεται η σκωληκοειδίτιδα, αλλά είναι ένα σύμπλεγμα των γνώσεων του ιατρού, των κλινικών και των εργαστηριακών εξετάσεων. Δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει κατά πόσο η Μ.Υ 1 εφάρμοσε, τον ουσιώδη χρόνο, στην ενάγουσα τη μέθοδο Alvarado και επανέλαβε τη θέση της ότι η Μ.Υ 1 δεν είχε ενώπιον της το ο,τιδήποτε το οποίο θα την οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η ενάγουσα έπασχε από οξεία σκωληκοειδίτιδα. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι με βάση τις αιματολογικές αναλύσεις μπορούσε να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η ενάγουσα είχε μεν κάποια λοίμωξη αφετέρου όμως ξεκαθάρισε αυτή δεν μπορούσε να προσδιοριστεί. Σε σχετική ερώτηση γιατί οι επί καθήκοντι ιατροί δεν προέβηκαν σε περαιτέρω διερεύνηση από τη στιγμή που οι ίδιοι είχαν διαπιστώσει ότι υπήρχε κάποιου είδους λοίμωξη και ότι υπήρχε η υποψία σκωληκοειδίτιδας, η εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι υπάρχουν σημεία τα οποία υποδεικνύουν στους ιατρούς να συνεχίσουν την παρακολούθηση ενός ασθενούς, όπως επανεξέταση μετά από μερικές ώρες. Ως προς το κατά πόσο υπήρχε οποιοδήποτε άλλο διαγνωστικό μέσο το οποίο μπορούσε να υποβάλει την ενάγουσα η επί καθήκοντι ιατρός ώστε να αποκλείσει το γεγονός ότι η τελευταία παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα, η εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι η διενέργεια ενός ultrasound, οδηγεί έναν ιατρό ώστε να διαπιστώσει την εν λόγω πάθηση. Πρόσθεσε όμως ότι ο λόγος που δεν έγινε τέτοιος διαγνωστικός έλεγχος ήταν γιατί η αξιολόγηση της ενάγουσας βρισκόταν στο χαμηλότερο σημείο. Τόνισε δε πως εάν υπήρχαν περισσότερες ενδείξεις, κάτι το οποίο δεν επεσυνέβαινε στην ενάγουσα, τότε και μόνο θα προχωρούσαν στη διενέργεια υπέρηχου. Αρνήθηκε το γεγονός ότι από τη στιγμή που η ενάγουσα παρουσίαζε αυξητικά λευκά κύτταρα, χαμηλά λεμφοκύτταρα, ψηλά ουδετερόφυλα, η αντιδρώσα πρωτεΐνη είχε τριπλασιασθεί, παρουσίαζε πόνους στο δεξιό λαγόνιο βόθρο, που είναι κλασικό σύμπτωμα σκωληκοειδίτιδας, θα έπρεπε να γίνει περαιτέρω διερεύνηση. Γνώμη της ήταν ακόμη και αν η Μ.Υ 1 δεν εφάρμοσε την μέθοδο Alvarado, η ίδια με βάση τα συμπτώματα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων της θα κατέτασσε την ενάγουσα στην κατηγορία χαμηλού κινδύνου. Εξέφρασε τη γνώμη ότι η ενάγουσα δεν θα έπρεπε να παραμείνει για περαιτέρω νοσηλεία στο Τ.Α.Ε.Π διότι ιατρικά δεν ενδεικνυόταν κάτι τέτοιο. Επίσης ανάφερε ότι ο λόγος που η επί καθήκοντι ιατρός δεν προχώρησε σε αξονικό ήταν για προστασία της ενάγουσας εφόσον ο εν λόγω διαγνωστικός έλεγχος εκπέμπει ακτινοβολία. Τέλος αποδέκτηκε το γεγονός ότι το 2009 η μέθοδος Alvarado δεν εφαρμοζόταν στο νοσοκομείο και ο κάθε ιατρός ενεργούσε με βάση τα πρωτόκολλα που είχε διδαχθεί. Ο Μ.Υ 3 ανέφερε, στα πλαίσια της κυρίως εξέτασής του, ότι μελέτησε τα σχετικά έντυπα αναλύσεων και εξετάσεων που υπεβλήθη η ενάγουσα στο Τ.Α.Ε.Π κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ανέφερε ότι η κλινική εξέταση με ψηλάφηση είναι ορθός τρόπος εξέτασης, ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο ένας ασθενής έχει οξεία σκωληκοειδίτιδα, σε συσχετισμό βέβαια πάντοτε με τα αποτελέσματα των εργαστηριακών του εξετάσεων. Με βάση όλα τα στοιχεία που του τέθηκαν αποτελεί διαπίστωση του ότι η ενάγουσα δεν είχε οτιδήποτε παθολογικό, οι δείκτες φλεγμονής δεν ήταν σε ψηλά επίπεδα, τα λευκά αιμοσφαίρια ήταν σε φυσιολογικά επίπεδα και ως εκ τούτου, δεν ήταν απαραίτητο και άκρως επείγον η ενάγουσα να κρατηθεί για νοσηλεία. Επιβεβαίωσε ότι η κλινική εικόνα του κοιλιακού άλγους στον δεξιό λαγόνιο βόθρο είναι σύμπτωμα που μπορεί να παρατηρηθεί και σε άλλες ασθένειες. Ήταν επίσης η θέση του ότι όταν υπάρχει μια πάθηση και μάλιστα οξεία χειρουργική πάθηση, με τη χορήγηση απλώς παυσίπονων δεν υποχωρεί το άλγος. Μπορεί, όπως ανάφερε, να βελτιωθεί για κάποιο χρονικό διάστημα η συμπτωματολογία, αλλά όχι να υποχωρήσει πλήρως. Σε σχέση με το γεγονός ότι μετά από 14 ημέρες η ενάγουσα διεγνώσθη με περιτυφλικό απόστημα που σημαίνει ότι είχε προηγουμένως εκδηλωθεί οξεία σκωληκοειδίτιδα χωρίς πόνο, ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε ότι το περιτυφλικό απόστημα που παρουσίασε δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι ήταν λόγω οξείας σκωληκοειδίτιδας. Ήταν της γνώμης ότι αυτό μπορεί να σημαίνει ότι είτε ήταν μια κατάσταση η οποία εκτυλίχθηκε και εμφανίστηκε ακολούθως μετά την επίσκεψη της ενάγουσας στο νοσοκομείο, είτε δηλαδή την ημέρα που προσήλθε η ενάγουσα στο Τ.Α.Ε.Π να ήταν μια αρχόμενη κατάσταση πάθησης οξείας σκωληκοειδίτιδας. Ήταν η γνώμη του ότι εάν η ενάγουσα είχε περιτυφλικό απόστημα σ' αυτό το διάστημα των 14 ημερών θα είχε πόνο στην κοιλιά, επιδεινούμενο πυρετό, αδυναμία, εμετούς και ανορεξία. Αντεξεταζόμενος αποδέχτηκε το γεγονός ότι έλαβε και ο ίδιος μέρος στο ιατροσυμβούλιο που είχε συσταθεί από το νοσοκομείο για να εξετάσει το παράπονο της ενάγουσας. Εξήγησε ότι το πόρισμα του ιατροσυμβουλίου ήταν ότι το περιστατικό της ενάγουσας αντιμετωπίστηκε εντός των πλαισίων της σωστής ιατρικής πρακτικής και ότι δεν υπήρξε κάποια παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους της επί καθήκοντι ιατρού. Επιβεβαίωσε το γεγονός ότι δεν είχαν ως ιατροσυμβούλιο οποιαδήποτε συνομιλία με την Μ.Υ
9. Δεν αρνήθηκε επίσης το γεγονός ότι υπήρχε πιθανότητα η ενάγουσα όντως, κατά την επίσκεψη της στο νοσοκομείο, να είχε οξεία σκωληκοειδίτιδα. Ξεκαθάρισε όμως ότι το θεωρεί αδύνατο η ενάγουσα να παρουσίαζε οξεία σκωληκοειδίτιδα και να μην εμφάνιζε, την επόμενη ημέρα, οποιοδήποτε πόνο, έστω και εάν της χορηγήθηκαν παυσίπονα. Αποδέχθηκε το γεγονός ότι η οξεία σκωληκοειδίτιδα μπορεί να αποκλειστεί υποβάλλοντας τον ασθενή σε ultrasound, το οποίο ήταν διαθέσιμο, κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο νοσοκομείο. Ο ίδιος πάντως ξεκαθάρισε, ως γενικός χειρουργός, ότι με βάση τα ενώπιον του δεδομένα θα ζητούσε να υποβληθεί η ενάγουσα σε εξέταση υπερήχου ώστε να αποκλειστεί η οξεία σκωληκοειδίτιδα, όμως το γεγονός αυτό επαφίεται στην κρίση του επί καθήκοντι ιατρού. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΗΜΑΤΑ Η αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι επιβεβλημένη για την εξαγωγή των απαραίτητων συμπερασμάτων (P. & Chr. Seafood Express Ltd κ.α. ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, ECLI:CY:AD:2014:A661, Πολιτική Έφεση Αρ. 277/2009, ημερομηνίας 10.9.
10. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας είχα την ευκαιρία, μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Η αξιολόγησή τους θα κριθεί με βάση τις σχετικές παραμέτρους που έχει καθορίσει η πλούσια νομολογία για το θέμα αυτό (Ζαβρού v. Χαραλάμπους