ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΞΙΟΥΡΟΣ κ.α., Αγωγή αρ.: 860/2010, 22/12/2020

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ ν. ΞΙΟΥΡΟΣ κ.α., Αγωγή αρ.: 860/2010, 22/12/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2020:A32 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Α.Ε.Δ. Αγωγή αρ.: 860/2010 Μεταξύ: ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγόντων -και-

1. XXXXX ΞΙΟΥΡΟΣ
2. XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Εναγόμενων ------------------------------ Αίτηση ημερομηνίας 15.4.2019 για αναστολή εκτέλεσης της Διαταγής ημερομηνίας 9.1.2019, για πληρωμή εξόδων. Ημερομηνία: 22 Δεκεμβρίου
3. Εμφανίσεις: Για εναγόμενη 2- αιτήτρια: ΑΧΙΛΛΕΥΣ & ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΙΔΗΣ ΔΕΠΕ. Για εναγόμενο 1-καθ΄ου η Αίτηση: ΝΙΚΟΛΑΣ Γ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στην αγωγή με τον πιο πάνω αριθμό τίτλο, εκδόθηκε στις 10.5.2017, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, απόφαση υπέρ των εναγόντων και σε βάρος των εναγομένων (του εναγόμενου 1 ως πρωτοφειλέτη και της εναγόμενης 2 ως εγγυήτριας) ευθυνόμενων αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά για το ποσό των €196.649,66 με τόκο προς 6% από 30.6.2010 μέχρι εξόφλησης, κεφαλαιοποιούμενου του τόκου δύο φορές ετήσια, πλέον έξοδα. Διετάχθη επίσης η εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Στις 27.10.2015 και προ της έναρξης της ακροαματικής διαδικασίας, η εναγόμενη 2 καταχώρησε αίτηση βάσει του περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμου, Αρ.197(Ι)/2003, (άρθρα 1-15), με την οποία επεδίωκε την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, σε περίπτωση που αυτή εκδιδόταν εναντίον της. Όπως διατείνετο, ο πρωτοφειλέτης (εναγόμενος 1) είχε επαρκή περιουσία για να αποπληρώσει το δάνειο. Δεν είχε ένσταση να εκποιηθεί το ενυπόθηκο ακίνητο. Η αίτηση, με την συναίνεση όλων των πλευρών, εκδικάστηκε μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας και την έκδοση απόφασης εναντίον των εναγομένων 1 και
4. Το Δικαστήριο στις 9.1.2019 έκρινε πως η εναγόμενη 2 δεν απέσεισε από τους ώμους της το βάρος που είχε να αποδείξει πως ο πρωτοφειλέτης είχε επαρκή περιουσιακά στοιχεία ώστε να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος. Απέρριψε την αίτηση καταδικάζοντας την εναγόμενη 2 και στα έξοδα. Με την υπό κρίση Αίτηση, η εναγόμενη 2 επιζητεί την ακόλουθη θεραπεία: «Α. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται η αναστολή της Εκτέλεσης Διαταγής, ημερομηνίας 9/1/2019, καθ' όσον αφορά τα έξοδα που επιδικάστηκαν υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση/Εναγόμενου 1, ύψους €4.321, πλέον ΦΠΑ επί του ποσού των €4.222, και εναντίον της Αιτήτριας/Εναγομένης 2 μέχρις ότου ο Εναγόμενος 1 καταβάλει και/ή εξοφλήσει πλήρως το εξ αποφάσεως χρέος του προς την Αιτήτρια όπως προκύπτει από την απόφαση στην Αίτηση Περιουσιακών Διαφορών με αρ. XXXXX/2009 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, ημερομηνίας 7/12/
5. Β. Διάταγμα δια του οποίου η Απόφαση, ημερομηνίας 9/1/2019 καθ' όσον αφορά τα έξοδα που επιδικάστηκαν υπέρ του Εναγόμενου 1, ύψους €4.321, πλέον ΦΠΑ επί του ποσού των €4,222, και εναντίον της Εναγομένης 2 / Αιτήτριας θεωρείται εξοφληθείσα. Γ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε το Δικαστήριο θεωρήσει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Δ. Έξοδα.» Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 1-9 και Δ.59, θ.
6. Όπως η εναγόμενη 2 αναφέρει σε Ένορκη Δήλωση η οποία συνοδεύει την Αίτηση, τα έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον της βάσει της απόφασης ημερομηνίας 9.1.2019, ανέρχονται σε €4.321= πλέον τόκο και ΦΠΑ. Υπέρ της και εναντίον του εναγόμενου 1 επιδικάστηκαν στις 7.12.2015, τα έξοδα της Αίτησης Περιουσιακών Διαφορών με αρ.7/2009 του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, τα οποία υπολογίστηκαν στο ποσό των €9.027 πλέον νόμιμο τόκο και ΦΠΑ. Είναι η θέση της πως κατ' ουσίαν, δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό προς τον εναγόμενο 1, αφού το ποσό των €4.321= θα πρέπει να αφαιρεθεί από το ποσό των €9.027=. Ο καθ' ου η αίτηση-εναγόμενος 1 ενίσταται στην Αίτηση. Προβάλλει πως η Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, άκυρη, καταχρηστική, ενοχλητική, καταπιεστική και ακροσφαλής. Πως δεν τίθεται θέμα συμψηφισμού εξόδων για «δύο απολύτως ασύνδετες υποθέσεις που εκδικάστηκαν σε διαφορετικές διαδικασίες». Αναφέρει, τέλος, πως η απόφαση του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου ημερομηνίας 7.12.2015 έχει εφεσιβληθεί, αλλά ακόμη η Έφεση δεν έχει εκδικαστεί. Συνεπώς, η διαταγή για πληρωμή των εξόδων δεν είναι τελεσίδικη. Ο συμψηφισμός εξόδων προβλέπεται στο δικαϊκό μας σύστημα. Η Δ.59 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προβλέπει τα εξής: "
7. A set-off for damages or costs between parties may be allowed." Η δε Δ.59 θ.13 αναφέρει τα ακόλουθα: "
8. In any case in which, under Rule 13 of this Order, or any other Rule of Court, or by the order or direction of a Court or Judge, or otherwise, a party entitled to receive costs is liable to pay costs to any other party, the taxing officer may tax the costs such party is so liable to pay, and may adjust the same by way of deduction or set-off, or may, if he shall think fit, delay the allowance of the costs such party is entitled to receive until he has paid or tendered the costs he is liable to pay; or such officer may allow or certify the costs to be paid, and the same may be recovered by the party entitled thereto in the same manner as costs ordered to be paid may be recovered." Από τα προαναφερθέντα, συνάγεται πως ο συμψηφισμός ως προς τα έξοδα είναι επιτρεπτός, ανάγεται δε στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αφού στο κείμενο της Διαταγής 59, θ.7, αναφέρεται η λέξη "may" («δύναται»). Το Δικαστήριο δηλαδή, έχει την διακριτική ευχέρεια να διατάξει τον συμψηφισμό των εξόδων που έχουν προκύψει μεταξύ των ιδίων διαδίκων και στην ίδια διαδικασία. Οι προρηθέντες κανονισμοί αντιστοιχούν με τις O.65 r.14 και O.65 r.27