ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ν. SUNNY COAST HOTEL APARTMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1676/14, 6/11/2020

ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ν. SUNNY COAST HOTEL APARTMENTS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1676/14, 6/11/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2020:A36 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1676/14 ΜΕΤΑΞΥ: ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ Εναγόντων και SUNNY COAST HOTEL APARTMENTS LIMITED Εναγομένων ------------------------------------------------------- Ημερομηνία: 06/11/2020 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Δημητρίου μαζί με κ.Ζ.Γεωργίου για Ιωαννίδης, Δημητρίου ΔΕΠΕ. Για τους Εναγόμενους: κα. Οδυσσέως μαζί με κα Ρ. Ευγενίου για Ηρακλής Ν. Κυριακίδης ΔΕΠΕ. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αποδεκτότητα μαρτυρίας - Υποβολή ένστασης κατά της αποδοχής αποσπασμάτων γραπτής δήλωσης δυνάμει του Άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου) Η προσπάθεια κατάθεσης γραπτής δήλωσης του μάρτυρα εναγομένων αρ.1 (ΜΥ1), XXXXX Κουτσόφτα, στο στάδιο της κυρίως εξέτασης του στις 02/11/20, προσέκρουσε στην ένσταση του δικηγόρου των Εναγόντων. Σύμφωνα με την ένσταση :

1. Στις παραγράφους 4, 5, 6, 7 και 8 της δήλωσης περιλαμβάνονται μη δικογραφημένες θέσεις. Αν υπήρχαν γεγονότα που κατά την άποψη των εναγόμενων επηρεάζουν τις καταναλώσεις θα έπρεπε να τα δικογραφήσουν και να παρουσιάσουν έγγραφα που να υποστηρίζουν τα γεγονότα αυτά για να μπορούν και οι μάρτυρες της ΑΗΚ να μαρτυρήσουν εν σχέση με αυτά.
2. Στις παραγράφους 22, 23, 24 και 25 ο ΜΥ1 αναλαμβάνει ρόλο εμπειρογνώμονα και αναφέρεται σε καταναλώσεις. Δεν μπορεί ο ΜΥ1 να αναφερθεί σε γεγονότα για ν' αποδείξει πως επηρεάζονται οι καταναλώσεις και μόνο ένας εμπειρογνώμονας μπορεί να δει τα γεγονότα.
3. Επιπλέον οι παράγραφοι που αφορούν τον κ.Μπαρούτη (ΜΕ3) σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτά κατ' εφαρμογή του Best Proof Evidence. Είδαν το προσχέδιο της δήλωσης του ΜΥ1, τηλεφώνησαν στην άλλη πλευρά και ρώτησαν αν θα τον φέρουν μάρτυρα ή να τον φέρουν οι ίδιοι. Η απάντηση της πλευράς των εναγόμενων ήταν ότι δεν θα τον φέρουν, άρα ήρθε ο ΜΕ3 και μαρτύρησε για εξ'ακοής μαρτυρία που ήθελε να του καταλογίσει η πλευρά των εναγόμενων. Το Best Evidence για το τι είπε ή δεν είπε είναι η μαρτυρία του ίδιου του ΜΕ3, τον οποίο η πλευρά των εναγόμενων δεν προτίθετο να παρουσιάσει. Θα ήταν νομικά οξύμωρο και παράξενο μια πλευρά να επιχειρεί να παρουσιάσει εξ'ακοής μαρτυρία, να έρχεται ο ίδιος ο μάρτυρας να μαρτυρά και να μπαίνει μαρτυρία η εξ'ακοής για ν' αντικρούσει τη μαρτυρία που έδωσε ο ίδιος μάρτυρας που δεν προτίθεντο να παρουσιάσουν. Η κα Οδυσσέως απαντώντας ανέφερε κατ' αρχήν, για τον τελευταίο ισχυρισμό, ότι η πλευρά τους δεν δήλωσε ρητά ότι δεν προτίθεται να καλέσει τον ΜΕ3, αλλά ότι δεν έχει ακόμα αποφασίσει. Τότε ο συνάδελφος της είπε ότι θα τον καλέσει. Θεωρεί δε ότι το Best Proof Evidence δεν εφαρμόζεται γιατί κρίνεται η αξιοπιστία κάθε μαρτυρίας και μπορεί ο ΜΥ1 να πει τι του είπε ο ΜΕ3 κατά τη συνάντηση τους. Για τις παραγράφους 4-8 της δήλωσης σημείωσε ότι αφορούν μαρτυρία και αντικρούουν τους ισχυρισμούς των εναγόντων ότι η απόκλιση της καταγραφής της κατανάλωσης από 23/05/12 φαίνεται από τις ενδείξεις της συγκεκριμένης περιόδου. Στα πλαίσια της αντεξέτασης έγιναν υποβολές ότι τυχόν μείωση της κατανάλωσης τη συγκεκριμένη περίοδο δεν οφείλεται σε βλάβη αλλά σε άλλους λόγους και λόγω της οικονομικής κρίσης. Τέλος, για τις παραγράφους 22-25 της δήλωσης είπε ότι κατ'ουσία ο μάρτυρας παίρνει ενδείξεις από τους πίνακες που κατέθεσαν οι ενάγοντες και σχολιάζει. Οι ισχυρισμοί θα μπορούσαν να τεθούν στην αγόρευση και όχι να στερείται το δικαίωμα των εναγόμενων να παρουσιάσουν λεχθέντα στη γραπτή δήλωση του διευθυντή τους. Το να μην επιτραπούν θα στερούσε τους εναγόμενους από το δικαίωμα της υπεράσπισης. Το Δικαστήριο ακολουθώντας την διαδικαστική πρακτική που καθιερώθηκε σε σχέση με την επίλυση εντάσεων επί γραπτών δηλώσεων από τον Π.Ε.Δ. Κληρίδη (όπως ήταν τότε) στην Αγωγή 849/2003,
4. Ν. Βλίττης κ.α. ν. 1.Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ. κ.α., 9/11/2007, άκουσε τα μέρη πριν την κατάθεση της εν λόγω δήλωσης ώστε να αποφασίσει αν θα επιτρέψει ολόκληρη την κατάθεση της εν λόγω δήλωσης ή μέρους της. Στην εν λόγω απόφασή του ο κ. Κληρίδης συνόψισε τις αρχές επίλυσης ενστάσεων αναφορικά με την αποδεκτότητα ως ακολούθως: «
5. Ενστάσεις που σχετίζονται με το αποδεκτό ή μη μαρτυρίας στη δίκη θα πρέπει να υποβάλλονται και αποφασίζονται κατά κανόνα κατά το χρόνο προσαγωγής της μαρτυρίας. Η μη επίλυση θεμάτων παραδεκτού μαρτυρίας για την οποία υποβάλλεται ένσταση και η άφεση της απόφασης για το θέμα κατά την τελική απόφαση, αποτελεί παράβαση των προνοιών της Δ.38, θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και πλήττει καίρια τη διαδικασία η οποία υπόκειται σε ακύρωση (Βλ. Κυριάκος Βίκτωρος ν. Χρ.Χριστοδούλου [1992] 1 ΑΑΔ 512)
6. Εάν κατά τη δίκη εμφιλοχωρήσει η εισαγωγή μαρτυρίας κατά νόμο ή νομολογία απαράδεκτη και πάλι το Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα στο τέλος της δίκης, αλλά και την υποχρέωση, όπως βασισθεί μόνο πάνω σε αποδεκτή μαρτυρία, αγνοώντας την όποια απαράδεκτη μαρτυρία (Βλ. Μahattou v. Viceroy Shipping [1981] 1 CLR 335 και Lefkaritis Bros v. Τanya Shipping [1994] 1 ΑΑΔ 231).
7. To Δικαστήριο διατηρεί τη δυνατότητα όπως αποδεχόμενο την εισαγωγή σαν μαρτυρίας του περιεχομένου ενός εγγράφου, κάνει αποδεκτό μόνο ένα μέρος του εγγράφου και αγνοήσει ή διαγράψει άλλο ή άλλα μέρη του εγγράφου που περιέχουν μη αποδεκτή μαρτυρία. Όπως είχε επιβεβαιωθεί και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μούρτζινος ν. Πλοίου "Galaxia" κ.α. [1987] 1 CLR 43) μια ένορκη δήλωση η οποία ήταν αποδεκτή σαν μαρτυρία ως «έγγραφη δήλωση» που ικανοποιούσε τις προϋποθέσεις του Α.4 του τότε ισχύοντος περί Αποδείξεως νόμου, μπορούσε να γίνει αποδεκτή ως προς το υπόλοιπο της μέρος, αφού αγνοηθεί κάποιο μέρος της δήλωσης που συνιστούσε απαράδεκτη μαρτυρία. Κατά τον ίδιο λοιπόν τρόπο, πιστεύω ότι και με βάση το νέο Α.25 του περί Αποδείξεως Νόμου, που κατέστησε δυνατή την αποδοχή μαρτυρίας μέσω έγγραφης κατάθεσης / δήλωσης, το Δικαστήριο θα πρέπει να κρίνει αν το περιεχόμενο της δεν προσκρούει σε κανόνα αποκλεισμού μαρτυρίας και αν ναι, να μην την αποδεχθεί, είτε εν όλω είτε εν μέρει». Η απαίτηση των Εναγόντων εναντίον των Εναγομένων είναι για οφειλόμενο χρέος δυνάμει κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος για την χρονική περίοδο 23/05/12 μέχρι 17/06/
8. Πιο συγκεκριμένα κατά την εν λόγω περίοδο διαπιστώθηκε ότι ο μετρητής που ήταν εγκατεστημένος στο υποστατικό της εναγόμενης δεν προέβαινε σε ορθή καταγραφή της καταναλωθείσας ηλεκτρικής ενέργειας και οι ενάγοντες προέβησαν σε επιδιόρθωση της βλάβης στο κύκλωμα του μετρητή στις 17/06/13 και υπολόγισαν τη μη καταγραφείσα κατανάλωση σε €24.872,33.-. Οι ενάγοντες εξέδωσαν και ή παρέδωσαν σχετικό λογαριασμό στους εναγόμενους, όμως παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις τους προς τους εναγόμενους αυτοί παρέλειψαν και ή αμέλησαν και ή αρνήθηκαν να εξοφλήσουν το εν λόγω ποσό. Οι εναγόμενοι στην υπεράσπιση τους αναφέρουν ότι κατά ή περί τον Ιούνιο 2013 οι ενάγοντες προέβησαν σε παρεμβάσεις και ή άγνωστες ενέργειες στον μετρητή ηλεκτρικού ρεύματος των εναγόμενων, άνευ προειδοποιήσεως και στην απουσία τους. Οι εναγόμενοι είχαν ειδοποιηθεί τηλεφωνικώς και αιτήθηκαν να είναι παρόντες και να εποπτεύουν μέσω ηλεκτρολόγου της επιλογής τους και παρά ταύτα οι ενάγοντες αρνήθηκαν και ή προχώρησαν στις εν λόγω ενέργειες στην απουσία τους. Επιπρόσθετα, ως προς τον λογαριασμό που εξέδωσαν οι ενάγοντες, αναφέρουν ότι το ποσό που τον αφορά κακώς χρεώθηκε καθότι οι εναγόμενοι ουδέποτε προέβησαν σε κατανάλωση που δικαιολογεί τέτοιο ποσό και ή υπερχρέωση. Περαιτέρω και ή διαζευκτικά δε ισχυρίζονται ότι το ποσό αυτό και ή η υπερχρέωση είναι προϊόν βλάβης οφειλόμενης σε ελλιπή και ή κακή εγκατάσταση και ή συντήρηση και ή ενέργειες και ή παρεμβάσεις των εναγόντων και ή τρίτου. Επιπρόσθετα ισχυρίζονται πως εάν ήθελε αποδειχθεί ότι η εν λόγω υπερχρέωση προκλήθηκε από βλάβη, οι ίδιοι καμία σχέση έχουν με αυτή την βλάβη. Αναφέρουν δε οι εναγόμενοι περαιτέρω ότι σε επιστολή που οι ίδιοι απέστειλαν στις 27/08/13 προς τους ενάγοντες απαντώντας σε επιστολή των τελευταίων ημερ. 16/06/13 και με την οποία ανέφεραν ότι πρόκειται για παράνομη και ή αυθαίρετη υπερχρέωση, αντί απάντησης, κατά ή περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2013, επισκέφθηκαν τους εναγόμενους 3 υπάλληλοι των εναγόντων οι οποίοι προέβησαν σε παραδοχή για το λανθασμένο της υπερχρέωσης και ή σφάλμα των εναγόντων κατά την καταγραφή και ή εγκατάσταση του μετρητή και βεβαίωσαν και ή παραδέχτηκαν για μη ευθύνη των εναγομένων για την υπερχρέωση και ανέφεραν ότι λόγω του σφάλματος δεν ήταν δυνατό να διαπιστωθεί καθόλου και ή με ακρίβεια οποιαδήποτε κατανάλωση περαιτέρω της κανονικής. Κατ' ακολουθία των ανωτέρω οι εναγόμενοι συνέχισαν να καταβάλλουν κανονικά τα οφειλόμενα στους ενάγοντες επί των μετέπειτα εκδοθέντων λογαριασμών πλην του ποσού της υπερχρέωσης. Οι ενάγοντες με την απάντηση τους ισχυρίζονται ότι ο διευθυντής του ξενοδοχείου των εναγόμενων ενημερώθηκε για το πρόβλημα που παρουσιάστηκε και του υπεδείχθη από λειτουργό των εναγόντων ότι θα ήταν ορθό να συναντηθούν επί τόπου για να λάβει γνώση του προβλήματος αλλά είπε ότι δεν μπορούσε. Υπήρξε νέα επικοινωνία στις 19/06/13 και ο διευθυντής του ξενοδοχείου είπε στον λειτουργό να κάνει τη δουλειά του και δεν χρειάζεται να έρθει. Συνεπώς απορρίπτουν τα περί αιτήματος για εποπτεία μέσω ηλεκτρολόγου, που όμως ακόμη και αληθής να ήταν ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει οποιαδήποτε νομική βαρύτητα. Περαιτέρω αναφέρουν ότι οι εναγόμενοι κατανάλωσαν και ή επωφελήθηκαν άνευ πληρωμής τον ηλεκτρισμό για τον οποίο χρεώθηκαν βάσει του επίδικου τιμολογίου και η χρέωση είναι καθόλα δικαιολογημένη και νομίμως οφειλόμενη. Εξηγούν δε ότι η μη ακριβής καταγραφή οφειλόταν στο ότι το Link L1 της μετρητικής διάταξης ήταν ανοικτό και καμία εξωτερική παρέμβαση δεν έγινε, όμως αυτό δεν αποτελεί κώλυμα ούτε νόμιμη υπεράσπιση για αποφυγή πληρωμής αφού διαμέσου των νομοθετημάτων που διέπουν τη λειτουργία των εναγόντων υπάρχει σαφής θετική νομοθετική υποχρέωση είσπραξης όλων των οφειλομένων. Πρόσθετα αναφέρουν ότι οι εναγόμενοι έχουν πλουτίσει αδικαιολόγητα. Τέλος, οι ενάγοντες αρνούνται ότι οι λειτουργοί τους παραδέχτηκαν ότι πρόκειται για υπερχρέωση και βεβαίωσαν ότι οι εναγόμενοι δεν είχαν ευθύνη πληρωμής. Αντίθετα η συνάντηση μεταξύ των λειτουργών των εναγόντων και του διευθυντή του ξενοδοχείου έγινε για να πειστεί ο τελευταίος ότι το επίδικο ποσό έπρεπε να πληρωθεί ως νομίμως και δικαίως οφειλόμενο. Επίσης αρνούνται ότι αναφέρθηκε στους εναγόμενους ότι δεν ήταν δυνατό να διαπιστωθεί καθόλου και ή με ακρίβεια οποιαδήποτε κατανάλωση περαιτέρω της κανονικής. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η μαρτυρία η οποία πρέπει να αγνοείται, ως εκτός εγγράφων προτάσεων, είναι η μαρτυρία η οποία τείνει να αποδείξει ισχυρισμούς του διαδίκου οι οποίοι, αν και είναι απαραίτητοι για τη στοιχειοθέτηση, ανάλογα με την περίπτωση, της απαίτησης ή της υπεράσπισης ή της ανταπαίτησής του, εν τούτοις δεν προβάλλονται (βλ. Μάριος Αντωνίου ν. Ζήνωνα Χρυσάνθου