ΣΤΑΥΡΟΥ ν. Gordian Holdings Ltd, Αρ. Αγωγής: 427/19, 8/1/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2020:A38 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΟΥ-ΚΑΡΑΚΑΝΝΑ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 427/19 Μεταξύ: XXXXX ΣΤΑΥΡΟΥ Ενάγουσα και Gordian Holdings Ltd Εναγόμενη Αίτηση ημερ. 30.9.2019 Ημερομηνία: 08/01/2020 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - Αιτήτρια: κ.Π.Βορκά με ασκούμενη κ.Π.Καφκά για Μιχάλης Βορκάς & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη - Καθ΄ ης η Αίτηση: κα Ν.Στεφάνου για Σκορδής, Παπαπέτρου & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση η Eνάγουσα, Αιτήτρια στην παρούσα διαδικασία, ζητά την έκδοση προσωρινού διατάγματος με το οποίο να εμποδίζεται η Εναγόμενη, Καθ' ης η αίτηση στην παρούσα διαδικασία, να πωλήσει το ακίνητο που είναι υποθηκευμένο με την υποθήκη XXXXX/2011 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου, με τη διαδικασία πλειστηριασμού και/ή αναγκαστικής πώλησης. Η Αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στα άρθρα 5, 21, 27 και 44 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65, ως έχει τροποποιηθεί, στα άρθρα 3, 11, 18 και 19 του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου 169(Ι)/2015 ως έχει τροποποιηθεί και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Ενάγουσας - Αιτήτριας, που θα αναφέρεται μετά απλώς ως η «Ενάγουσα». Η ομνύουσα αναγνωρίζει ότι το 2011 η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ παραχώρησε πιστωτικές διευκολύνσεις στην Εταιρεία C.Q.R. Properties Ltd και προς εξασφάλιση των πιο πάνω διευκολύνσεων η ίδια παραχώρησε επί της ακινήτου ιδιοκτησίας της, του τεμαχίου 374 που βρίσκεται στη Σωτήρα, της επαρχίας Αμμοχώστου, την υποθήκη XXXXX/2011. Το πιο πάνω χρέος δεν έχει εξοφληθεί μέχρι σήμερα. Την 29/8/2019 επιδόθηκε στην ομνύουσα η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ», ημερομηνίας 20/8/2019, η οποία αφορούσε τον δημόσιο πλειστηριασμό του πιο πάνω ενυπόθηκου ακινήτου. Η ομνύουσα πληροφορήθηκε από τους δικηγόρους της Εναγομένης - Καθ΄ ης η Αίτηση, η οποία θα αναφέρεται απλώς ως «η Εναγόμενη» ότι οι επίδικες διευκολύνσεις είχαν μεταβιβαστεί από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ προς την ιδίαν, δυνάμει δικαστικής απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 5. Είναι η θέση της, πως η μεταβίβαση των πιο πάνω δικαιωμάτων είναι παράνομη καθότι κατά τον χρόνο εξαγοράς της συγκεκριμένης πιστωτικής διευκόλυνσης της Εταιρείας C.Q.R. Properties Ltd, «. το συνολικό της ποσό υπερέβαινε το ποσό των €1.000.000». Έλαβε νομική συμβουλή ότι η Εναγομένη απέκτησε παράνομα, κατά παράβαση των προνοιών του άρθρου 3
(1)(β) του Νόμου 169(Ι)/2015, τις πιστωτικές διευκολύνσεις που εξασφαλίζονται με την υποθήκη XXXXX/2011, του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου και συνεπώς αυτή δεν νομιμοποιείται να προωθεί διαδικασία πλειστηριασμού του επιδίκου ακινήτου. Στην παράγραφο 14 της ένορκης δήλωσής της εγείρει έναν επιπρόσθετο λόγο, ήτοι ότι η Εναγομένη παράνομα παρέλειψε να δημοσιεύσει τον εν λόγω πλειστηριασμό στην ειδική σελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο πλειστηριασμός «. να μην διεξαχθεί δημόσια και γενικότερα με τον νόμιμα προβλεπόμενο τρόπο ώστε το ακίνητό μου να κινδυνεύει να πωληθεί χωρίς εκ του Νόμου αναγκαία δημόσια ανακοίνωση». Η Εναγομένη καταχώρισε ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση. Εισηγείται ότι η Αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Σε σχέση με το διάταγμα εκχώρησης των πιστωτικών διευκολύνσεων από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ προς την ιδίαν, είναι η θέση της ότι το εν λόγω διάταγμα βρίσκεται σε ισχύ καθότι δεν έχει αμφισβητηθεί από την Ενάγουσα. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Παύλου Δημητρίου, υπαλλήλου στην Υπηρεσία Ανάκτησης Χρεών της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, η οποία ανέλαβε την παροχή υπηρεσιών διαχείρισης αριθμού χρηματοπιστωτικών προς την Εναγόμενη μεταξύ των οποίων και της επίδικης υποθήκης. Ο ομνύοντας απορρίπτει τη θέση ότι οι επίδικες πιστωτικές διευκολύνσεις μεταφέρθηκαν παράνομα από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ προς την Εναγομένη και ισχυρίζεται ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι άνευ αντικειμένου, καθότι ο πλειστηριασμός που θα λάμβανε χώραν την 30/9/2019 έχει ήδη διεξαχθεί. Ενόψει τούτου, δεν υφίσταται οτιδήποτε το «κατεπείγον». Αυτή ήταν συνοπτικά η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιο του δικαστηρίου και η οποία σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν14/60 στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4 και 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θθ 1, 2, 3, 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το άρθρο 32 του Ν14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφέρω απλά ενδεικτικά τις Odysseos v Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557, Karydas Taxi Co Ltd v Komodikis
(1975)1 C.L.R. 311, Κ.Ο.Τ. v Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 225. Το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας εξετάζει τρεις βασικές προϋποθέσεις: α. Την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, δηλαδή να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τις έγγραφες προτάσεις. β. Την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας. γ. Την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγοντας ανεπανόρθωτη ζημιά, κατά πόσο, δηλαδή, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Επιπρόσθετα των πιο πάνω, το Δικαστήριο πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης, είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. Το βάρος είναι στους ώμους του αιτητή να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Πέραν τούτου, πρέπει να αποφεύγει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που είναι απόλυτα αναγκαίο (βλ. Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, 267, 268 και Bacardi & Co Ltd v Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι σήμερα δεν εκκρεμεί οποιαδήποτε διαδικασία πλειστηριασμού. Ο πλειστηριασμός που θα λάμβανε χώραν την 30/9/2019 έχει, σύμφωνα με τη θέση της Εναγομένης, η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί, ήδη διεξαχθεί. Ενόψει τούτου, κρίνω αχρείαστο να ασχοληθώ με τη θέση της Ενάγουσας που αφορά την κατ' ισχυρισμό παράλειψη της Εναγόμενης να δημοσιεύσει τον πλειστηριασμό, καθότι το επιχείρημα κατέστη άνευ αντικειμένου. Το μόνο θέμα που παραμένει να εξετάσω είναι κατά πόσον η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ νομιμοποιείτο να μεταφέρει τις επίδικες πιστωτικές διευκολύνσεις προς την Εναγόμενη. Είναι κοινή θέση και των δύο πλευρών ότι οι πιστωτικές διευκολύνσεις που αφορούν την υπό συζήτηση υπόθεση μεταβιβάστηκαν από την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, στην εταιρεία Gordian Holdings Limited ήτοι την Εναγόμενη, κατ' εφαρμογή των προνοιών του Ν.169(Ι)/
- Το Σχέδιο Διακανονισμού που αφορά την επίδικη μεταβίβαση, επικυρώθηκε την 23.05.2019, με την έκδοση σχετικού διατάγματος από το Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, στα πλαίσια της αίτησης υπ' αριθμό 372/
- Αποτελεί βασική αρχή της νομολογίας μας ότι Δικαστήριο δεν μπορεί να αναθεωρεί αποφάσεις ομόβαθμου Δικαστηρίου. Τούτο, θα αποτελούσε εξέλιξη ανεπίτρεπτη και αντινομική. Το θέμα εξετάσθηκε πρόσφατα, σε βάθος, στην Αίτηση 32/2019, Λοϊζίδη, Παραλήπτη και Διαχειριστή ν. Περατικού, ημερομηνίας 17.04.2019, από το Σ. Ναθαναήλ Δ. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα στο οποίο γίνεται εκτενής αναφορά σε σχετική νομολογία. «. Επί της ουσίας, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συγκλίνει στο ότι δεν είναι δυνατό για ένα Δικαστήριο να αναθεωρεί αποφάσεις ομοβάθμου Δικαστηρίου με δεδομένο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο θεωρείται ενιαίο για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και δεν έχει σχέση, ούτε και θα μπορούσε νόμιμα να αποτελούσε παράγοντα που επηρεάζει μια απόφαση, η κατά περίπτωση σύνθεση του κατωτέρου Δικαστηρίου. Δεν μπορεί, με άλλα λόγια, εφόσον έχει αποφασιστεί ένα ορισμένο ζήτημα κατά ένα τρόπο, στη συνέχεια ένα άλλο ομόβαθμο Δικαστήριο στο οποίο αναλόγισε η υπόθεση στην πορεία της διαδικασίας, να αποφασίζει κατά άλλο τρόπο. Στην πρόσφατη απόφαση στη Mikis + Markos Sideris Holdings Limited v.
- Χρίστου Τριανταφυλλίδη, διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Φάνης Σιδέρη, τέως από τη Λευκωσία, κ.ά., ECLI:CY:AD:2019:A14, Πολ. Έφ. αρ. 21/2013, ημερ. 23.1.2019, επαναβεβαιώθηκε η πιο πάνω αρχή σε διαδικασία που αφορούσε την ορθότητα της χρήσης της εναρκτήριας κλήσης ως δικονομικό μέτρο προς επίλυση ορισμένων θεμάτων εντός της διαχείρισης. Στην υπόθεση έγινε αναφορά στην προηγηθείσα απόφαση Νικόλα Σιδέρη κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 286, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο στη δικαιοδοσία προνομιακών ενταλμάτων, έκρινε ότι εφόσον η ορθότητα της επιλογής του δικονομικού διαβήματος της εναρκτήριας κλήσης είχε ήδη αποφασιστεί με σχετική ενδιάμεση απόφαση ενός Ανώτερου Επαρχιακού Δικαστή, δεν μπορούσε στη συνέχεια άλλος ομόβαθμος Δικαστής να έκρινε διαφορετικά διότι η πρώτη απόφαση εφόσον δεν είχε αμφισβητηθεί με τη διαδικασία της έφεσης, παρέμενε αλώβητη στο νομικό στερέωμα και δεν ήταν δυνατό το θέμα της δικαιοδοσίας να εγείρεται κάθε φορά που προωθείται νέο δικονομικό διάβημα. Όπως λέχθηκε επί λέξει: 'Οπωσδήποτε η αναίρεση της προηγούμενης απόφασης από ισόβαθμο δικαστήριο, θα συνιστούσε έλλειψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας πράγμα που θα εξουδετέρωνε την αποτελεσματικότητα της απονομής της δικαιοσύνης.' .............................. Παρόμοιες εφετειακές επισημάνσεις έγιναν στις Ματθαίου ν. Σολομώντος
(2010)1 Α.Α.Δ. 1201, Κυριάκου ν. Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού
(1993)1 Α.Α.Δ. 1020, κ.ά. Οι περιπτώσεις αυτές συνιστούν εμφανή υπέρβαση δικαιοδοσίας, κατά παρόμοιο τρόπο όπως και η έκδοση αντιφατικών ή συγκρουόμενων διαταγμάτων από το ίδιο Δικαστήριο, (Μάριου Κοσμά
(2014)1 Α.Α.Δ. 698, Russel Ritchie
(2008)1 Α.Α.Δ. 639 και Γεωργίου Χατζηαλεξάνδρου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1366). Ο λόγος είναι η ανάγκη για ύπαρξη συνέπειας στις αποφάσεις των πρωτόδικων Δικαστηρίων ώστε η διαδικασία να συνεχίζεται απρόσκοπτα στη βάση των λαμβανομένων σχετικών αποφάσεων, διαφορετικά η αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης εξουδετερώνεται, οι δε διάδικοι βρίσκονται σε αμηχανία προγραμματισμού ουσιαστικά και δικονομικά των κινήσεων τους στην υπόθεση. Δεν είναι συνεπώς δυνατό για ένα κατώτερο Δικαστήριο να αναθεωρηθεί αποφάσεις του ιδίου Δικαστηρίου έστω και αν διατηρεί άλλη άποψη εισερχόμενο έτσι την σφαίρα αρμοδιότητας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ενεργώντας ως Εφετείο». Στρεφόμενη στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης παρατηρώ ότι το ως άνω διάταγμα, εξακολουθεί να ισχύει, να δεσμεύει και να παράγει αποτελέσματα. Η Ενάγουσα καλεί το παρόν Δικαστήριο να αποφασίσει ότι η μεταβίβαση του επιδίκου εξ αποφάσεως χρέους, που έγινε στη βάση του διατάγματος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, το οποίο ενέκρινε το Σχέδιο Διακανονισμού, είναι παράνομη. Στην ουσία ζητά εμμέσως πλην σαφώς την ακύρωση του πιο πάνω δικαστικού διατάγματος. Καταλήγω, έχοντας υπόψη τις αρχές που παράθεσα πιο πάνω, ότι το παρόν Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να εξετάσει και να αποφασίσει κατά πόσο το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε ορθά ή λανθασμένα, με βάση τις πρόνοιες του συγκεκριμένου Νόμου, από άλλο ομόβαθμο δικαστήριο. Ενόψει των πιο πάνω η εισήγηση της Ενάγουσας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον της Ενάγουσας, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).................. Τ.Παρασκευαϊδου-Καρακάννα Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο