Γεωργίου κ.α. ν. Nalyd Limited, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 34/18, 27/4/2020

(1)και

(3), Δ.55 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα Άρθρα 11, 11Α, 12, 61, 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.224 ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/60), στα άρθρα 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 16, και 17 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, στα Άρθρα 23 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και στις ενυπάρχουσες και/ή εγγενείς και/ή συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου (inherent powers of the Court). Οι λόγοι έφεσης κατά της Απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, ως τούτοι εμφαίνονται στο κυρίως σώμα της, είναι οι ακόλουθοι: «(α) Η απόφαση του Διευθυντή είναι εσφαλμένη και αυθαίρετη και στηρίζεται σε πλάνη περί το Νόμο και τα πραγματικά γεγονότα και/ή είναι προϊόν ελλιπούς και/ή μη πλήρους και/ή ανεπαρκούς και/ή καθόλου έρευνας και/ή, εν πάση περιπτώσει, ο Διευθυντής δεν άσκησε τα καθήκοντα του με τον ορθό τρόπο. (β) Η απόφαση του Διευθυντή δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη και/ή πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας και/ή επαρκούς αιτιολογίας και/ή ουδεμία αναφορά γίνεται στους παράγοντες που λήφθηκαν υπόψη για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης. (γ) Με την προσβαλλόμενη απόφαση του ο Διευθυντής, εσφαλμένα και αυθαίρετα στερεί από τους Αιτητές το εγγεγραμμένο προς όφελος του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/XXXXX, τεμάχιο XXXXX του κτηματικού σχεδίου 2-295-371 τμήμα 8 στο Δήμο Αγίας Νάπας, δικαίωμα διαβάσεως από το ακίνητο με αριθμό εγγραφής 8/XXXXX, τεμάχιο XXXXX του κτηματικού σχεδίου 2-295-372, τμήμα 8 στο Δήμο Αγίας Νάπας, που έχει εγγραφεί με το φάκελο διαχωρισμού ΑΧ148/2000. (δ) Κατά την εξέταση της αίτησης ΑΑΔ40/2017, ο Διευθυντής χρησιμοποίησε και/ή βασίσθηκε σε λανθασμένα και/ή ανακριβή τοπογραφικά σχέδια. (ε) Ο Διευθυντής παρέλειψε να εξετάσει την υπό κρίση υπόθεση τηρώντας τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης και/ή παρέλειψε να εξετάσει δίκαια την υπόθεση. (στ) Ο Διευθυντής δεν άσκησε ορθά την διακριτική του εξουσία στην προκειμένη περίπτωση. (ζ) Η απόφαση του Διευθυντή παραβιάζει το άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.» Η Ένσταση Στο κυρίως σώμα της ένστασης, ως λόγοι απόρριψης της έφεσης αναφέρονται οι ακόλουθοι: «1. Η με τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση-Έφεση είναι παράτυπη και/ή νομικά και/ή πραγματικά αβάσιμη. 2. Η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (ο «Διευθυντής») ημερομηνίας 30/04/2018, είναι καθόλα ορθή και/ή νόμιμη και/ή νομότυπη και/ή σύμφωνη με τα άρθρα 12

(3)και 80 περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224 (ο «Νόμος») και/ή σύμφωνη με τη σχετική νομοθεσία και/ή κανονισμούς και/ή το Σύνταγμα.

1. Η απόφαση του Διευθυντή ημερομηνίας 30/04/2018, είναι δεόντως και/ή επαρκώς αιτιολογημένη.
2. Ο Διευθυντής, διεξήγαγε δέουσα και/ή πλήρη έρευνα και/ή έλαβε όλα τα πραγματικά και/ή ορθά γεγονότα υπόψη, προς λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης και/ή η απόφαση του Διευθυντή αποτελεί προϊόν ενδελεχούς και/ή επαρκούς και/ή ορθής έρευνας και/ή είναι αποτέλεσμα νομότυπης επιτόπιας έρευνας και/ή ενδελεχούς μελέτης όλων των ουσιωδών στοιχείων και/ή τοπογραφικών σχεδίων και/ή γεγονότων της υπόθεσης και/ή είναι προϊόν ορθής και/ή σωστής άσκησης της διακριτικής του ευχέρειας.
3. Η προσβαλλόμενη απόφαση, ήταν υπό τις περιστάσεις και/ή δεδομένα και/ή γεγονότα της υπόθεσης, η καταλληλότερη και/ή προσφορότερη και/ή λιγότερο δαπανηρή και/ή συμφέρουσα για τους Αιτητές/Εφεσείοντες, καθότι μεταξύ άλλων, το δικαίωμα διάβασης τους επί του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/XXXXX, φ/σχ. 2-295-371, τμ. 8, τεμ. XXXXX («τεμάχιο XXXXX»), βόρεια του οποίου διανοίχθη δημόσιος δρόμος, με αρ. ΑΔΧ72/2001 τεμ. XXXXX φ/σχ. 42/32Μ1, εξασφαλίζει ικανοποιητική προσπέλαση τους και παρέχει σ' αυτούς ευκολότερη και/ή καταλληλότερη και/ή συντομότερη στο ακίνητό τους πρόσβαση, παρά αυτή που απολαμβάναν από το ακίνητο των Καθ' ων η Αίτηση και/ή το δικαίωμα διάβασης που καταργήθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, δεν χρησιμοποιείτο από τους Αιτητές/Εφεσείοντες και/ή έπασχε από αχρησία και/ή δεν ήταν απαραίτητο και/ή αναγκαίο και ως τέτοιο ήταν υποκείμενο σε κατάργηση.
4. Ο Διευθυντής κατά την 21/11/2017, διενήργησε σύμφωνα με την ορθή διαδικασία και πρακτική, επιτόπια έρευνα, δίδοντας τις απαραίτητες και/ή δέουσες και/ή του Νόμου απαιτούμενες και/ή νενομισμένες ειδοποιήσεις, προς στους Αιτητές/Εφεσείοντες και/ή παν ενδιαφερόμενο μέρος.
5. Η αίτηση ημερομηνίας 30/05/2018, προωθείται καταχρηστικά (in abuse of process) και/ή κακόπιστα και/ή κακόβουλα (mala fides) και/ή εκδικητικά και/ή καταπιεστικά.
6. Η Ένορκη δήλωση του κ. Αντρέα Γεωργίου που συνοδεύει την ως άνω αίτηση («Ένορκη Δήλωση»), είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή περιέχει αναληθείς και/ή παραπλανητικούς και/ή άσχετους και/ή ασαφής ισχυρισμούς και/ή ισχυρισμούς, οι οποίοι δεν συνάδουν και/ή ανταποκρίνονται στα πραγματικά και/ή αληθή γεγονότα και/ή στοιχεία και/ή βρίσκονται σε αντίθεση με τα επισυναπτόμενα επί της Ενόρκου Δηλώσεως τεκμήρια.» H ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 κκ.1-9 και Δ.39 κ.2, στα άρθρα 11, 11Α, 12, 14, 15, 16, 80 και 85 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ.224, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1956 ως έχουν τροποποιηθεί, τους Κανονισμούς περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (παροχή διόδου) του 1969, το άρθρο 23 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν.14/1960), στη νομολογία και τη γενική πρακτική του δικαστηρίου, στις γενικές αρχές δικαίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ακροαματική διαδικασία. Κανένας εκ των ενόρκως δηλούντων δεν αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της ενόρκου δηλώσεως του και αμφότερες οι πλευρές ετοίμασαν και παρέδωσαν γραπτές αγορεύσεις στο Δικαστήριο. Κοινώς αποδεκτά γεγονότα Παρά τις όποιες αναφορές στα δικόγραφα και αγορεύσεις των διαδίκων αναφορικά με τη ταυτότητα των ιδιοκτητών των επιδίκων ακινήτων όταν τούτα απέκτησαν και/ή κατέστησαν υποκείμενα των διαφόρων σχετικών με την παρούσα υπόθεση δικαιωμάτων διόδου, με δεδομένες τις πρόνοιες του άρθρου 12

(1)του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφάλαιο 224, που θέλουν τέτοια δικαιώματα να είναι προσαρτημένα στην ιδιοκτησία και να περιλαμβάνονται σε κάθε συναλλαγή που διενεργείται σχετικά με την ιδιοκτησία αυτή, δεν καθίσταται αναγκαία η οποιαδήποτε αναφορά στους προγενέστερους των διαδίκων ιδιοκτήτες των ακινήτων και των όποιων ενεργειών τους στα πλαίσια απόκτησης η παραχώρησης των ρηθέντων δικαιωμάτων, εκτός εκεί που τούτο κρίνεται αναγκαίο για την απόφανση επί της παρούσας έφεσης. Στη βάση των αδιαμφισβήτητων γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, ως τούτα προκύπτουν από τα δικόγραφα των διαδίκων, αλλά και το αποδεκτό περιεχόμενο της «αιτιολογημένης έκθεσης[1]» (λόγω αμφισβήτησης από πλευράς των εφεσειόντων της επάρκειας αιτιολόγησης της απόφασης του διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Αμμοχώστου, μέρος της οποίας αποτελεί και η «αιτιολογημένη έκθεση», τούτη στο εξής θα καλείται «η έκθεση»), προκύπτουν τα ακόλουθα: Η εφεσίβλητη είναι ιδιοκτήτρια ενός μεγάλου τεμαχίου γης στον Δήμο Αγίας Νάπας της επαρχίας Αμμοχώστου, το οποίο από τούδε και στο εξής θα αναφέρεται ως το τεμάχιο XXXXX. Στα νοτιοανατολικά του τεμαχίου XXXXX, αρχίζοντας από το βορειότερο και καταλήγοντας στο νοτιότερο, υπάρχουν άλλα έξι μικρότερα τεμάχια γης, ιδιοκτησίας προσώπων άλλων από την εφεσίβλητη. Πιο συγκεκριμένα, πρώτο βρίσκουμε το τεμάχιο αριθμός XXXXX και κάτω από αυτό, δυτικότερα, το XXXXX, και περίπου στο ίδιο ύψος, ανατολικότερα, το τεμάχιο XXXXX. Κάτω από αυτά τα δύο, βρίσκονται τα υπόλοιπα τρία τεμάχια γης. Στα δυτικά, το τεμάχιο XXXXX ιδιοκτησίας των εφεσειόντων, στη μέση, το τεμάχιο XXXXX και ανατολικότερα, το τεμάχιο XXXXX. Πριν από είκοσι χρόνια, δημόσιος δρόμος κοντά στα εν λόγω τεμάχια γης, υπήρχε μόνο στη βόρεια πλευρά του XXXXX, και δη βορειότερα και ανέπαφα από κάθε ένα εκ των έξι άλλων τεμαχίων γης, στα οποία έγινε αναφορά ανωτέρω. Στα πλαίσια του φακέλου ΑΧ148/2000, και με σκοπό τα τεμάχια XXXXX και XXXXX να αποκτήσουν πρόσβαση στο δημόσιο δρόμο, αλλά και το XXXXX πρόσβαση σε διάτρηση, το ½ της ιδιοκτησίας της οποίας του ανήκει και η οποία διάτρηση βρίσκεται εντός του τεμαχίου XXXXX (ιδιοκτησίας προσώπων άλλων από τους διαδίκους της παρούσας υπόθεσης), παραχωρήθηκε λωρίδα γης πλάτους πέντε μέτρων από το ανατολικότερο σύνορο του τεμαχίου XXXXX (η οποία άρχεται από την βορειοανατολική του γωνία σε σημείο που εφάπτεται με το δημόσιο δρόμο και ακολουθεί, νοτιοανατολική, ζικ - ζακ, κατεύθυνση μέχρι και την κατάληξη της στη βορειοανατολική γωνία του τεμαχίου XXXXX), υπό μορφή δικαιώματος διόδου βάση των προνοιών του Κεφαλαίου 224. Στα πλαίσια του ίδιου φακέλου, πάντα προς όφελος του τεμαχίου XXXXX, ιδιοκτησίας των εφεσειόντων, παραχωρήθηκε, ίδιου πλάτους, δικαίωμα διόδου από το βορειότερο σύνορο του τεμαχίου XXXXX, το οποίο εφάπτεται της δυτικής πλευράς του τεμαχίου XXXXX, με σκοπό να παρέχεται πρόσβαση του τελευταίου προς την διάτρηση εντός του τεμαχίου XXXXX. Παραχωρήθηκε ακόμα, πάντα προς όφελος του τεμαχίου XXXXX, και δικαίωμα τοποθέτησης, χρήσης και συντήρησης υδροσωλήνων εντός της διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX για σκοπούς εκμετάλλευσης του νερού της διάτρησης από τους κατόχους του τεμαχίου XXXXX. Με σκοπό την εξασφάλιση πρόσβασης στο δημόσιο δρόμο στο τεμάχιο XXXXX, στα πλαίσια πάντα του ίδιου φακέλου, παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX δικαίωμα διόδου μέσω της βορειοανατολικής γωνίας του, πλάτους, επίσης, 5μ. με τρόπο, που ακολούθως, το τεμάχιο XXXXX να έχει πρόσβαση στο δημόσιο δρόμο διαμέσου της παραχωρηθείσας από το τεμάχιο XXXXX, πιο πάνω αναφερόμενης, διόδου. Το δικαίωμα διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX στα τεμάχια XXXXX και XXXXX, εφάπτεται σε όλο το δυτικό σύνορο του τεμαχίου XXXXX, το οποίο βρίσκεται ακριβώς από πάνω, βορειότερα, του τεμαχίου XXXXX και καταλήγει, ως αναφέρθηκε ήδη, στην βορειοανατολική γωνία του τεμαχίου XXXXX. Το δικαίωμα διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX στο τεμάχιο XXXXX, για σκοπούς πρόσβαση στην διάτρηση, εφάπτεται σε όλο το νότιο σύνορο του τεμαχίου XXXXX. Οι δύο αυτές δίοδοι έχουν ως εμπόδιο στην επαφή τους την βορειοανατολική γωνία του τεμαχίου XXXXX, η οποία και παραχωρήθηκε, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, ως δικαίωμα διόδου στο τεμάχιο XXXXX, ώστε όλες οι παραχωρηθείσες δίοδοι να ενωθούν. Η νοτιοδυτική γωνία του τεμαχίου XXXXX εφάπτεται με την βορειοανατολική γωνία του τεμαχίου XXXXX. Το πλάτος κάθε διόδου που αναφέρθηκε ανωτέρω είναι 5μ. Η εφεσίβλητη, έχοντας αποφασίσει να αναπτύξει το τεμάχιο XXXXX διά διαχωρισμού οικοπέδων, και θεωρώντας ότι, ικανοποιούνται τα κριτήρια του άρθρου 12

(3)του Κεφαλαίου 224, αιτήθηκε, στις 27 Ιουλίου 2017 προς το Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (στο εξής «ο διευθυντής») και απαίτησε την κατάργηση του δικαιώματος διαβάσεως που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX προς όφελος των ακινήτων XXXXX και XXXXX. Ως προκύπτει από το μη αμφισβητούμενο από τους διαδίκους σχετικό περιεχόμενο της έκθεσης, στα πλαίσια επιτόπιας έρευνας που διενεργήθηκε από λειτουργό του Κτηματολογίου Αμμοχώστου στις 21/11/2017 για σκοπούς εξέτασης του αιτήματος της εφεσίβλητης, στην παρουσία μόνον εκπροσώπων της τελευταίας, διεφάνη ότι, το δικαίωμα διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX προς όφελος των τεμαχίων XXXXX και XXXXX δεν χρησιμοποιείται. Διαφάνηκε ακόμα ότι, εντός της ρηθείσας διόδου, έχουν βλαστήσει ακακίες και καλαμιές λόγω αυτής τούτης της αχρησίας. Επίσης ότι, ανατολικά των τεμαχίων XXXXX, XXXXX και XXXXX, και βορείως του τεμαχίου XXXXX, ενεγράφη πλέον δημόσιος δρόμος, η δυτικότερη άκρη του οποίου εφάπτεται επί της νοτιοανατολικής πλευράς του συνόρου του τεμαχίου XXXXX, ενώ η νοτιότερη άκρη του (του δρόμου) εφάπτεται (μέχρι και το μέσο περίπου - από ανατολικά προς δυτικά) του βορειότερου συνόρου του τεμαχίου XXXXX. Διεφάνη ακόμα ότι, ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου 343 ανήγειρε περίφραξη με τέλι στο βόρειο μέρος του τεμαχίου, με τρόπον που η ρηθείσα περίφραξη τέμνει, διαγωνίως (από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά), την πλάτους 5μ. δίοδο που παραχωρήθηκε από το εν λόγω τεμάχιο προς όφελος του τεμαχίου XXXXX, για σκοπούς πρόσβασης προς την διάτρηση. Τέλος, προέκυψε ακόμα ότι, για να εισέλθουν οι κάτοχοι του τεμαχίου XXXXX σ' αυτό, χρησιμοποιούν, αρχικά, το νέο δημόσιο δρόμο, ακολούθως εισέρχονται στο νοτιοανατολικό μέρος του τεμαχίου XXXXX και μετά στο βορειοδυτικό μέρος της διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX (το οποίο είναι βορειότερα και έξω από την περίφραξη) και εισέρχονται στο τεμάχιο 342, μέσω καγκελόπορτας, η οποία βρίσκεται στην βορειοανατολική γωνία του. Για μια κατατοπιστικότατή απεικόνιση των πιο πάνω δεδομένων, τόσο αναφορικά με τα γεωγραφικά σημεία στα οποία βρίσκονται τα διάφορα τεμάχια γης σε σχέση με το πολύ μεγαλύτερο τεμάχιο γης XXXXX, όσον και αναφορικά με τα σημεία στα οποία παραχωρήθηκαν δικαιώματα διόδων, αλλά και αναφορικά με τρόπο που εισέρχονται οι κάτοχοι του τεμαχίου XXXXX σε αυτό, βλέπε Σημείωμα 4 - Παράρτημα ΣΤ1 και Σχεδιάγραμμα - Παράρτημα ΣΤ2, της έκθεσης. Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων, κατά την επιτόπια έρευνα λειτουργού του Κτηματολογίου Αμμοχώστου ο διευθυντής έδωσε οδηγίες για να εκδοθεί, εκ μέρους του, απόφαση κατάργησης του δικαιώματος διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX προς όφελος των τεμαχίων XXXXX και XXXXX, απόφαση η οποία εκδόθηκε στις 30 Απριλίου 2018 και κοινοποιήθηκε στα ενδιαφερόμενα μέρη διά ειδικής ειδοποίησης, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 12

(3)του κεφαλαίου 224. Εκείνο που, ουσιαστικά, οδήγησε το διευθυντή στην απόφαση να καταργήσει το δικαίωμα διαβάσεως που παραχωρήθηκε στα τεμάχια XXXXX και XXXXX, ήταν η τελική αντίληψη που αποκόμισε ότι, «μετά τον διαχωρισμό και εγγραφή των πιο πάνω δικαιωμάτων διαβάσεως έχει διανοιχθεί και εγγράφει δημόσιος δρόμος ανατολικά του τεμαχίου, και στον οποίο καταλήγει η εγγεγραμμένη (με το φάκελο ΑΧ148/2000 [...]) δίοδος κατά μήκος της βόρειας πλευράς του τεμαχίου XXXXX, πλάτους 5,00 μέτρων η οποία εξασφαλίζει ικανοποιητική προσπέλαση προς το δεσπόζον ακίνητο. [...]. Επειδή έχει διαπιστωθεί ότι έπαυσε να υπάρχει η ανάγκη της διόδου διαμέσου του τεμαχίου XXXXX [...] σας πληροφορώ ότι έχω αποφασίσει την κατάργηση τούτου ...» (Βλέπε παράγραφοι 4 και 5 της ειδοποίησης ημερομηνίας 30/4/2018). Είναι κατά της νομιμότητας αυτής της απόφασης που βάλουν οι εφεσείοντες 1 και 2, ιδιοκτήτες του τεμαχίου XXXXX, με την υπο εξέταση έφεση τους και ζητούν τις πιο πάνω αναφερόμενες θεραπείες. Αιτιάσεις εφεσειόντων Δεν χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, να παραθέσω με λεπτομέρεια τα όσα οι εφεσείοντες επικαλούνται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την έφεση για ακύρωση της απόφασης του διευθυντή. Αρκεί, να σημειώσω ότι, κατ' αυτούς, ο διευθυντής, κατά την έκδοση της απόφασης του, τελούσε υπό πλάνη περί τα πράγματα, η οποία ήταν το αποτέλεσμα ελλιπούς και ανεπαρκούς έρευνας, γεγονότα που οδήγησαν στην έκδοση μιας εντελώς αναιτιολόγητης απόφασης. Αιτιάσεις εφεσίβλητης Στην αντίπερα όχθη, η εφεσίβλητη, με την ένσταση της, υπερασπίζεται την απόφαση του διευθυντή, την οποία χαρακτηρίζει ως πλήρως αιτιολογημένη και ως ορθή στη βάση των δεδομένων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Είναι η βασική θέση της εφεσίβλητης ότι, ανεξαρτήτως του λόγου για τον οποίο παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX, αρχικά, το δικαίωμα διόδου προς όφελος του τεμαχίου XXXXX (και δη για σκοπούς πρόσβασης στην διάτρηση που βρίσκεται εντός του τεμαχίου XXXXX), αφ' ης στιγμής τούτο είναι πλάτους 5μ., και η συγκεκριμένη δίοδος εφάπτεται, πλέον, στο δημόσιο δρόμο, το τεμάχιο XXXXX έχει πλέον πρόσβαση στο δρόμο αυτό, με αποτέλεσμα η δίοδος που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX να μην είναι πλέον αναγκαία. Ως προς την περίφραξη του τεμαχίου XXXXX και το όποιο εμπόδιο τούτη δημιουργεί στην χρήση της διόδου που απολαμβάνει το τεμάχιο XXXXX σ' αυτό, είναι η θέση της εφεσίβλητης ότι, τούτο αποτελεί ζήτημα που θα πρέπει να επιλυθεί μεταξύ των ιδιοκτητών των τεμαχίων XXXXX και XXXXX και δεν θα πρέπει να απασχολήσει το δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας έφεσης. Είναι δε, στη βάση αυτού του επιχειρήματος που η εφεσίβλητη ισχυρίζεται ότι, δεν θα πρέπει να απασχολήσει το παρόν δικαστήριο το κατά πόσο οι ιδιοκτήτες του τεμαχίου XXXXX, για να εισέλθουν σε αυτό, διέρχονται και μέσα από το τεμάχιο XXXXX, καθότι θα μπορούσαν εύκολα να ασκήσουν το δικαίωμα διαβάσεως μέσω της πλάτους 5μ. διόδου που τους παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX, δικαίωμα που ουδέποτε καταργήθηκε. Νομική πτυχή Η παρούσα Έφεση στηρίζεται, κατά κύριο λόγο, στα άρθρα 12

(3)και 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224. Η κατάργηση δικαιώματος διόδου διέπεται από το άρθρο 12

(3)του Κεφ.224, το οποίο προνοεί ως εξής: «Οσάκις το τοιούτο δικαίωμα είναι δικαίωμα διόδου, εάν συνεπεία διανοίξεως δημοσίας οδού ή ετέρας διόδου ή εξ άλλου λόγου δεν υφίσταται πλέον η ανάγκη αυτού, ο κύριος του δουλεύοντος η του δεσπόζοντος ακινήτου δικαιούται να απαιτήση την κατάργησιν αυτού, ο δε Διευθυντής ερευνά την υπόθεσιν, αποφασίζει εάν το δικαίωμα τούτο δέον να καταργηθή ή μή, γνωστοποιεί την απόφασιν αυτού προς άπαντας του ενδιαφερομένους και, εάν η απόφασις αυτού είναι ότι το δικαίωμα δέον να καταργηθή, χωρεί εις την κατάργησιν αυτού μετά πάροδον τριάκοντα ημερών από της ημερομηνίας της ρηθείσης γνωστοποιήσεως: Νοείται ότι, εάν υποβληθή οιαδήποτε αξίωσις δια την υπό του κυρίου του δουλεύοντος ακινήτου καταβολήν οιασδήποτε αποζημιώσεως διά την κατάργησιν του ρηθέντος δικαιώματος, ο Διευθυντής αφού λάβη υπ' όψιν τα γεγονότα εκάστης περιπτώσεως, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου χρήσεως του δικαιώματος καθορίζει την τυχόν καταβλητέαν αποζημίωσιν και γνωστοποιεί ταύτην εις άπαντας τους ενδιαφερομένους και δεν χωρεί εις την κατάργησιν του δικαιώματος προτού ικανοποιηθή ότι η υπ' αυτού εκτιμηθείσα αποζημίωσις κατεβλήθη.» Στην υπόθεση Ρεβέκκα Χρ. Κανάρα ν. Χρυσούλλας Αντώνη Πρωτοπαπά

(1999)1 Α.Α.Δ. 801, αναφέρεται ότι σκοπός του εδαφίου

(3)του άρθρου 12 του Κεφ. 224 είναι η εξισορρόπηση περιουσιακών δικαιωμάτων των ιδιοκτητών όμορων κτημάτων, όπως επίσης και ότι, με την κατάργηση του δικαιώματος διόδου, ο σκοπός για τη δημιουργία του οποίου έπαυσε να υφίσταται, προάγεται το δημόσιο συμφέρον. Η φύση και η έκταση της εξουσίας του Διευθυντή προκύπτει από τις ίδιες τις πρόνοιες του άρθρου 12

(3)του Κεφ. 224, οι οποίες, στην ουσία, ορίζουν ότι, για να είναι επιτρεπτή η κατάργηση δικαιώματος διόδου, θα πρέπει πρώτα να διαπιστωθεί, ως πραγματικό γεγονός, ότι «συνεπεία διανοίξεως δημοσίας οδού ή ετέρας διόδου ή εξ άλλου λόγου δεν υφίσταται πλέον η ανάγκη αυτού». Στην υπόθεση Θεονίτσα Σωφρονίου Σολομώντος ν. Παναγιώτας Παπανεοκλή

(1992)1 Α.Α.Δ. 906, αποφασίστηκε ότι με το άρθρο 12

(3)του Κεφ. 224 ο νομοθέτης θέλησε να δημιουργήσει μηχανισμό έρευνας προς διαπίστωση του κατά πόσον ο περιορισμός που συνεπάγεται το δικαίωμα διόδου στο δουλεύον ακίνητο εξακολουθεί να είναι αναγκαίος έχοντας υπόψη τα πραγματικά δεδομένα όπως αυτά εξελίσσονται, υποδεικνύοντας ότι ο Διευθυντής δεν έχει εξουσία για την κατάργηση δικαιώματος διόδου παρά μόνο εάν διαπιστώνει μεταβολή των πραγματικών δεδομένων που μπορούν να συσχετισθούν προς την ανάγκη διατήρησης του. Έχει ακόμα αποφασιστεί ότι, για να θεωρηθεί τούτη η έρευνα επαρκής και δέουσα, θα πρέπει να εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται. Αναφέρθηκε ακόμα ότι, η μορφή της έρευνας εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, η δε διαδικασία, μέθοδος και εύρος της, ποικίλει στη βάση του υπό εξέταση ζητήματος. Η πληρότητα ή μη της έρευνας εξαρτάται από το κατά πόσο συλλέχθηκαν και διερευνήθηκαν τα ουσιώδη στοιχεία τα οποία μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για ασφαλή συμπεράσματα. Είναι για αυτό το λόγο που έχει αποφασιστεί ότι, αν χρειαστεί, η έρευνα μπορεί να ανατεθεί και σε άλλο όργανο της διοίκησης, ώστε να εξασφαλιστεί το ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τη συλλογή και διερεύνηση όλων των ουσιωδών ζητημάτων (βλέπε, Δημοκρατία κ.α. ν. Κοινότητα Πυργών κ.α.

(1996)3 Α.Α.Δ. 503, Ε.Ε.Υ. ν. Ζάμπογλου

(1997)3 Α.Α.Δ. 270, Motorways Ltd ν. Υπουργού Μεταφορών κ.α.

(1999)3 Α.Α.Δ. 447, Κυθραιώτης ν. Δημοκρατία

(2009)3 Α.Α.Δ. 99 και Χωματένος ν. Δημοκρατίας

(2013)3 Α.Α.Δ. 120). Όσον, τώρα, αφορά στη πλάνη περί τα πράγματα, έχει νομολογηθεί, με παραπομπή στο σύγγραμμα Οικονόμου "Ο Δικαστικός Έλεγχος της Διακριτικής Εξουσίας"

(1965), σελ. 243, ότι, τούτη συνίσταται, «είτε με τη λήψη υπόψη μη υφιστάμενου γεγονότος, είτε με τη μη λήψη υπόψη υπάρχοντος, («ουσιώδους» γεγονότος» (βλέπε, Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας

(1997)4Α Α.Α.Δ. 637). Ο Νίκος Χρ. Χαραλάμπους, στο σύγγραμμά του Εγχειρίδιο Κυπριακού Διοικητικού Δικαίου, 3η έκδοση, 2016, αναφέρει, συναφώς, ότι, «Πραγματική πλάνη ή πλάνη περί τα πράγματα υπάρχει όταν η διοίκηση, κατά την άσκηση της διακριτικής της εξουσίας, στηρίχθηκε σε πραγματικά γεγονότα και προϋποθέσεις που είναι εξ αντικειμένου ανύπαρκτα ή παραλείπει να λάβει υπόψη της ουσιώδη πραγματικά γεγονότα». Αναφορικά, τώρα, με την ανάγκη η απόφαση του διευθυντή να είναι αιτιολογημένη, σημαντικά είναι τα όσα αναφέρθηκαν στις ακόλουθες υποθέσεις: Pioneer Candy Ltd v. Stelios Tryfon and Sons Ltd

(1981)1 C.L.R. 540, Παύλου ν. Νεοφύτου

(1995)1 Α.Α.Δ. 973, Σάββα κ.α. ν. Κώστα

(2003)1Γ Α.Α.Δ. 1944 και Δημοκρίτου ν. Κολοσσιάτη κ.α.

(2007)1Α Α.Α.Δ. 235). Στην υπόθεση Κατσούρα ν. Δημοκρατίας

(1989)3Γ Α.Α.Δ. 1728, η οποία, μεταξύ άλλων, καταπιάστηκε και με την ανάγκη μια διοικητική πράξη να είναι αιτιολογημένη, αναφέρθηκαν τα εξής σημαντικά: «Οι αποφάσεις των διοικητικών αρχών πρέπει να περιέχουν πλήρη, επαρκή και σαφή αιτιολογία. Η αιτιολογία αποτελεί την έκθεση των πραγματικών και νομικών λόγων που οδήγησαν τη Διοίκηση στην απόφαση της, καθώς και παράθεση κριτηρίων με βάση τα οποία η Διοίκηση άσκησε τη διακριτική της ευχέρεια - (Δαγτόγλου - Διοικητικό Δίκαιο α', β' έκδοση, σελ. 219' Παναγοπούλου - Περί της Αιτιολογίας των Διοικητικών Πράξεων, 1976, σελ. 25,106). Η αιτιολογία μπορεί να συμπληρώνεται από τα στοιχεία του φακέλου. Η αιτιολογία δεν είναι αναγκαίο να είναι μακροσκελής. Μπορεί να είναι και λακωνική, ανάλογα με την περίπτωση. Η αιτιολογία συνδέεται άμεσα με τη νομική έκδοση και νομιμότητα της διοικητικής πράξης. Περαιτέρω είναι αναγκαία για να μπορεί με ευχέρεια να γίνεται o δικαστικός έλεγχος. (Βλ., μεταξύ άλλων,Stavros Rallis and Greek Communal Chamber (Director, Greek Education) 5 R.S.C.C. 11, στη σελ. 18, Pancyprian Federation of Labour (PEO) and 1. Board of Cinematograph Films Censors, 2, Minister of Interior of the Republic of Cyprus

(1965)3 C.L.R. 27, Sunshore Estates Ltd v. The Municipal Corporation of Famagusta

(1971)3 C.L.R. 440, Alona Co -Operative Society v. Republic

(1986)3 C.L.R. 222, Skaros v. The Republic

(1986)3 C.L.R. 2109, Nicolaides v. Municipality of Latsia

(1987)3 C.L.R. 1496, Κυπριακή Δημοκρατία, Μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας και Άλλος ν. Σταύρου Φιλιππίδη

(1989)3 Α.Α.Δ. 292). Η αιτιολογία είναι σαφής εφόσον αναφέρονται συγκεκριμένα τα στοιχεία στα οποία η Διοίκηση στήριξε την ουσιαστική κρίση της, ειδικά για την κρινόμενη περίπτωση, σε τρόπο ώστε να είναι εφικτός ο δικαστικός έλεγχος. Η σαφήνεια αυτή δεν είναι συνάρτηση της λεπτομέρειας, αρκεί η αιτιολογία να είναι σαφής, έστω και περιληπτική, εφόσον τα επί μέρους στοιχεία υπάρχουν αναλυτικά στο φάκελο. Αιτιολογία που διατυπώνεται κατά γενικό και αόριστο τρόπο, ώστε να μην προκύπτει με ποια στοιχεία μορφώθηκε η κρίση ή πρόκριση της διοίκησης, είναι αόριστη, γιατί ο Δικαστής δεν έχει στη διάθεση του συγκεκριμένα στοιχεία επιδεκτικά δικανικής εκτίμησης και άσκησης του δικαστικού ελέγχου[2]. Η αοριστία όμως καλύπτεται από τα στοιχεία του φακέλου όταν τα στοιχεία αυτά συμπληρώνουν την αοριστία, στην περίπτωση που το σφάλμα περιορίζεται στη διατύπωση της αιτιολογίας - (Οικονόμου - "Ο Δικαστικός Έλεγχος της Διακριτικής Εξουσίας" 1966, σελ. 235).» Ως προς την εξουσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την αναθεώρηση της απόφασης του διευθυντή για τον καθορισμό διόδου[3], στην υπόθεση Ανδρέας Αριστοτέλους ν. Σωτήρη Ανδρέα Χ"Κυριάκου κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 100, σημειώθηκε ότι, τούτη (η εξουσία) απορρέει από το άρθρο 80 του Κεφ.224, που παρέχει στο Δικαστήριο την ευχέρεια έκδοσης οποιασδήποτε απόφασης κρίνει δίκαιη υπό τις περιστάσεις. Αναφέρθηκε ακόμα ότι, όπως προκύπτει από τη νομολογία, το Επαρχιακό Δικαστήριο, αναθεωρώντας την απόφαση του Διευθυντή στα πλαίσια έφεσης δυνάμει του άρθρου 80 του Κεφ.224, ακολουθεί τις αρχές πάνω στις οποίες το Διοικητικό Δικαστήριο ασκεί δικαστικό έλεγχο επί των διοικητικών πράξεων ή αποφάσεων στον τομέα του δημόσιου δικαίου. Σε αντίθεση, όμως, με τη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 146 του Συντάγματος, η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου δεν περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της απόφασης, αλλά επεκτείνεται και στην ορθότητα της και γενικότερα στις ρυθμίσεις των δικαιωμάτων των διαδίκων με γνώμονα το δίκαιο του πράγματος. Στην απόφαση Αντώνη Χρίστου Χατζησωφρονίου κ.α. ν. Παναγιώτα Ονησιφόρου Δημοσθένους

(2011)1Β Α.Α.Δ. 885, αφού προηγουμένως υιοθετήθηκε απόσπασμα από την Ανδρέας Αριστοτέλους ν. Σωτήρη Ανδρέα Χ"Κυριάκου κ.ά. (ανωτέρω), λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ενόψει των πιο πάνω, λόγοι ακύρωσης που λαμβάνονται υπόψη από το Ανώτατο Δικαστήριο[4] για ακύρωση μιας διοικητικής πράξης, όπως για παράδειγμα παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, έλλειψη δέουσας έρευνας, έλλειψη αιτιολογίας, πλάνη περί το νόμο ή τα πράγματα, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε υποθέσεις όπως την παρούσα. Αναφορικά με την αιτιολογία αυτή επιβάλλεται και από τον Καν. 6 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Διαδικαστικών Κανονισμών του 1956». Όμως το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν θα υποκαταστήσει εύκολα τη δική του διακριτική ευχέρεια με αυτή του Διευθυντή εκτός εάν υπάρχουν ισχυροί λόγοι οι οποίοι να αποδεικνύονται με αποδεκτή μαρτυρία και οι οποίοι να συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση (βλέπε Peyiotis v. Polemidis

(1982)1 C.L.R. 442, Γεωργούλλα Παύλου κ.ά. ν. Ελένη Νεοφύτου

(1995)1 Α.Α.Δ. 973, Μενέλαος Γεωργίου Αθανάση κ.ά. ν. Μάμα Βαρνάβα Χ''Μάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 208 και Τρύφωνας Πατσαλίδης ν. Μαρικκούς Κωστή Δαμάσκηνου κ.ά.

(2004)1 Α.Α.Δ. 1248). Ως προς το βάρος απόδειξης που πρέπει να αποσείσει ο εφεσείοντας, χρήσιμα είναι τα όσα αναφέρθηκαν στην Κτωρίδη ν. Επάρχου Λεμεσού κ.α.

(2005)1Α Α.Α.Δ. 541: «Να παρατηρήσουμε όμως και κάτι άλλο. Όπως τόνισε ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής, με πλήρη επίγνωση των αρχών που διέπουν το θέμα, αν και κατά το δικαστικό έλεγχο που προσφέρει το άρθρο 80 το Δικαστήριο υπεισέρχεται στην ίδια την ουσιαστική ορθότητα της απόφασης του Διευθυντή και δεν περιορίζεται στην εξωτερική νομιμότητα της, το βάρος είναι στον Εφεσείοντα/Αιτητή να καταδείξει ότι η απόφαση του Διευθυντή, ως του κατ' εξοχήν αρμόδιου στο πράγμα, είναι λανθασμένη, εγχείρημα όχι ευχερές και μέλλον να επιτύχει μόνο αν συντρέχουν ισχυροί λόγοι που να το στηρίζουν» (βλέπε, επίσης, Ανδρέας Αριστοτέλους ν. Σωτήρη Ανδρέα Χ"Κυριάκου κ.ά.

(2001)1 Α.Α.Δ. 100). Τέλος, ως υποδείχθηκε στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Ματθαίου

(1990)3 Α.Α.Δ. 2452, «η νομιμότητα και το εύλογο διοικητικής απόφασης κρίνεται με βάση τα στοιχεία ενώπιον της Διοίκησης στο χρόνο που λαμβάνεται η προσβαλλόμενη απόφαση» (βλέπε, επίσης, Λεβέντης ν. Δημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ. 553). Υπαγωγή γεγονότων που περιβάλλουν την υπό εξέταση αίτηση στο σχετικό με αυτά νομικό πλαίσιο Ως διεφάνη κατά την παράθεση της νομική πτυχής που διέπει τα επίδικα ζητήματα, για να μπορεί να κριθεί η έρευνα στην οποία προέβη ο διευθυντής ως δέουσα και επαρκής πρέπει τούτη να εκτείνεται στην διερεύνηση του κάθε ουσιώδους γεγονότος που σχετίζεται με το υπό εξέταση θέμα. Επίσης θα πρέπει να είναι συνυφασμένη με τα περιστατικά της κάθε υπό υπόθεσης, με το κριτήριο για την πληρότητα της να έγκειται στην συλλογή και διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν βάση για ασφαλή συμπεράσματα σε σχέση με το αντικείμενο της έρευνας. Τέλος, θα πρέπει η συλλογή στοιχείων και γενικότερα η έρευνα, εκεί που τούτο κρίνεται αναγκαίο, να ανατίθεται και σε άλλο διοικητικό όργανο, μιας και ο στόχος είναι η συλλογή και η διερεύνηση όλων των ουσιωδών γεγονότων. Από τα πιο πάνω προκύπτει αβίαστα ότι, στην υπό εξέταση περίπτωση, ο διευθυντής δεν προέβη σε δέουσα και επαρκή έρευνα σε σχέση με όλα τα ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση. Και τούτο γιατί, ενώ φαίνεται να τον απασχολεί το γεγονός ότι ιδιοκτήτες του τεμαχίου 343 ανήγειραν περίφραξη με τρόπον που τέμνουν την δίοδο που παραχωρήθηκε προς όφελος του τεμαχίου XXXXX, περίφραξη την οποία και καταγράφει επί του Σχεδιαγραφήματος - Παράρτημα ΣΤ2, αλλά και επί του Σημειώματος 4 - Παράρτημα ΣΤ1, εντούτοις δεν φαίνεται να έχει προβεί σε έρευνα ως προς το νόμιμο ή μη της εν λόγω ανέγερσης, ώστε, ακριβώς, να διαφανεί κατά πόσο το αδιαμφισβήτητο εμπόδιο που τούτη δημιουργεί στην χρήση της διόδου από τους ιδιοκτήτες του τεμαχίου XXXXX, θα έπρεπε να τον απασχολήσει κατά την λήψη της απόφασης του ή όχι. Έλλειψη δέουσας έρευνας, παρατηρείται και σε σχέση με το γεγονός ότι, για σκοπούς πρόσβασης στο τεμάχιο XXXXX οι ιδιοκτήτες του διέρχονται και από μέρος του τεμαχίου XXXXX, το οποίο, ωστόσο, δεν είναι υποκείμενο σε οποιοδήποτε δικαίωμα διόδου προς όφελος του τεμαχίου XXXXX. Ενώ το γεγονός της διέλευσης φαίνεται να συνυπολογίζεται από τον διευθυντή κατά τη λήψη της απόφασης του και να αποτελεί και μέρος του συλλογισμού του ως προς την κατάληξη του ότι, σήμερα, οι ιδιοκτήτες του τεμαχίου XXXXX επιτυγχάνουν είσοδο στο τεμάχιο τους μέσω του δημόσιου δρόμου, εντούτοις δεν φαίνεται να ερευνά καθόλου κατά πόσο η διέλευση αυτή γίνεται δικαιωματικά ή όχι, ώστε και πάλι να εξετάσει κατά πόσο τούτη (η διέλευση) αποτελεί ουσιώδες γεγονός που θα πρέπει να συνυπολογιστεί για σκοπούς λήψης της απόφασης του. Λόγω, ακριβώς, της πιο πάνω αναφερόμενης ελλιπούς και ανεπαρκούς έρευνας, ο διευθυντής αγνόησε το δεδομένο της περίφραξης, καθώς επίσης και της επίπτωσης της, που δεν είναι άλλη από την αδυναμία, πλέον, απρόσκοπτης άσκησης του δικαιώματος διόδου (μέσω του τεμαχίου XXXXX) από τους κατόχους του τεμαχίου XXXXX, και κατέληξε, αναιτιολόγητα, στην κρίση ότι η ρηθείσα δίοδος «εξασφαλίζει ικανοποιητική προσπέλαση προς το δεσπόζον ακίνητο». Μια τέτοια τελική κρίση, θα μπορούσε, ενδεχομένως, να θεωρηθεί ως ορθή, αν προηγουμένως, κατόπιν δέουσας και επαρκούς έρευνας, διαφαινόταν ότι η περίφραξη παρανόμως ανεγέρθηκε και κατ' επέκταση το όποιο εμπόδιο τούτη προβάλλει στη χρήση της διόδου δεν πρέπει να κριθεί ως ουσιώδες γεγονός για να συνυπολογιστεί από το διευθυντή. Τέτοια όμως έρευνα και τέτοια κατάληξη, δεν έγινε από πλευράς του διευθυντή, με αποτέλεσμα η τελική του κρίση περί εξασφάλισης ικανοποιητικής προσπέλασης προς το τεμάχιο XXXXX μέσω της διόδου πλάτους 5μ. που παραχωρήθηκε σ' αυτό στην βόρεια πλευρά του τεμαχίου XXXXX, να κρίνεται ελεγχόμενη. Αν τώρα, η κρίση του διευθυντή περί εξασφάλισης ικανοποιητικής προσπέλασης προς το τεμάχιο XXXXX μέσω της ρηθείσας διόδου, συνυπολογίζει και το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες ή κάτοχοι του, διέρχονται και από το τεμάχιο XXXXX, κάτι που, στη βάση του περιεχομένου της έκθεσης, φαίνεται να συνυπολογίζει, και πάλι η κρίση αυτή είναι ελεγχόμενη ως προς την ορθότητα της, μιας και το τεμάχιο XXXXX δεν είναι υποκείμενο σε δικαίωμα διόδου προς όφελος του τεμαχίου XXXXX και δεν προέκυψε από την όποια έρευνα του διευθυντή (που δεν φαίνεται να έγινε) ότι αυτοί νομιμοποιούνται να διέρχονται από αυτό. Είναι στη βάση όλων των ανωτέρω που, ευκόλως θεωρώ, μπορεί να χαρακτηριστεί η επίδικη απόφαση του διευθυντή ως αναιτιολόγητη, μιας και πουθενά σε αυτή, ή γενικά στο φάκελο ή και στην έκθεση, δεν ανευρίσκονται τα στοιχεία τα οποία μόρφωσαν την τελική του κρίση. Και εννοώ ότι, ενώ, από την μια, γίνεται κάποια αναφορά στα ουσιώδη γεγονότα, από την άλλη δεν ανευρίσκεται οτιδήποτε προσδιοριστικό της σημασίας που τους αποδόθηκε. Το κύριο ερώτημα, στη βάση των προνοιών του άρθρου 12

(3)του Κεφ. 224, είναι κατά πόσο ορθά ο διευθυντής κατέληξε ότι δεν είναι αναγκαίο πλέον το δικαίωμα διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, είναι, κατά την γνώμη μου, αρνητική. Και τούτο γιατί για να καταλήξει στην απόφασή του αυτή, θεώρησε τη δίοδο που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX προς το τεμάχιο XXXXX προσπελάσιμη και εξασφαλίζουσα ικανοποιητική προσπέλαση στο δημόσιο δρόμο, κάτι που δεν ισχύει λόγω της περίφραξης, την νομιμότητα της οποίας δεν προκύπτει να ερεύνησε. Αν τώρα στη κρίση του αυτή περί διόδου που εξασφαλίζει ικανοποιητική πρόσβαση στο δημόσιο δρόμο, θεώρησε τη διέλευση από το τεμάχιο XXXXX ως δεδομένη και δικαιωματική, τότε και πάλιν έλαβε πεπλανημένα υπόψη ανύπαρκτο γεγονός, μιας και το τεμάχιο XXXXX δεν είναι υποκείμενο σε δικαίωμα τέτοια διελεύσεως. Ένας άλλος λόγος για τον οποίο θεωρώ την απόφαση του διευθυντή τρωτή, είναι και η κρίση του ότι η δίοδος που παραχωρήθηκε προς όφελος του τεμαχίου XXXXX από το τεμάχιο XXXXX αποτελεί δίοδο που, άνευ άλλου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς πρόσβασης σε δημόσιο δρόμο. Και τούτο, όχι γιατί η φύση, εικόνα ή πλάτος της δεν της επιτρέπει να τύχει μιας τέτοιας χρήσης, αλλά στη βάση του σκοπού για τον οποίο αρχικά το δικαίωμα αυτό παραχωρήθηκε. Αποτελεί κοινό τόπο ότι, όταν, μέσω του φακέλου ΑΧ148/2000, παραχωρείτο στο τεμάχιο XXXXX το εν προκειμένω δικαίωμα διόδου, τούτο γινόταν για τον αποκλειστικό σκοπό πρόσβασης προς την διάτρηση, μιας και κανένας δημόσιος δρόμος δεν υπήρχε παραπλεύρως του τεμαχίου XXXXX, ούτε και εξυπηρετείτο οποιοδήποτε άλλος σκοπός. Το σίγουρο είναι ότι, η συγκεκριμένη δίοδος ουδέποτε δόθηκε για σκοπούς πρόσβασης του τεμαχίου XXXXX σε δημόσιο δρόμο, σκοπός ο οποίος επιτευχθεί διά της παραχώρησης ανάλογου δικαιώματος διόδου μέσω του τεμαχίου XXXXX στα πλαίσια του ίδιου Φακέλου, η οποία και καταργήθηκε δια της προσβαλλόμενης απόφασης του διευθυντή. Η ανάγκη εξέτασης του λόγου για τον οποίον αρχικά παραχωρήθηκε το δικαίωμα διόδου από το τεμάχιο XXXXX είναι γιατί ένα τέτοιο δικαίωμα μπορεί, στη βάση των προνοιών του άρθρου 12

(3)του Κεφ. 224, να καταργηθεί αν, για τους λόγους που επιτρέπουν οι ρηθείσες πρόνοιες, ήθελε κριθεί ότι δεν υφίσταται πλέον ανάγκη τούτο να παραχωρείται. Είναι αδιαμφισβήτητο και εντελώς προφανές ότι, στη βάση του σκοπού που δόθηκε το συγκεκριμένο δικαίωμα διόδου προς όφελος του τεμαχίου XXXXX, αν η διάτρηση, για κάποιο λόγο, δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως τέτοια, π.χ. λόγω του ότι στέρεψε ή λόγω ακαταλληλότητας των υπόγειων υδάτων για κάθε χρήση, οι ιδιοκτήτες του τεμαχίου XXXXX θα μπορούσαν, στη βάση των προνοιών του 12

(3), να επικαλεστούν ανυπαρξία, πλέον, ανάγκης παροχής του εν προκειμένω δικαιώματος διόδου και να ζητήσουν κατάργησή του. Με την επίδικη απόφασή του ο διευθυντής, στα πλαίσια της οποίας αναγνωρίζει, πλέον, στο τεμάχιο XXXXX δικαίωμα πρόσβασης στον δημόσιο δρόμο μέσω της συγκεκριμένης διόδου, μετέβαλε, στην ουσία, όλα τα πιο πάνω δεδομένα, αφού, δεν θα είναι, πλέον, δυνατό να γίνει επίκληση των προνοιών του άρθρου 12

(3)για κατάργηση του ρηθέντος δικαιώματος διόδου στην βάση αχρηστίας της διάτρησης, μιας και η εν λόγω δίοδος εξυπηρετεί, πλέον, και τον νέο σκοπό της πρόσβασης σε δημόσιο δρόμο. Στην ουσία, με την απόφαση του ο διευθυντής, ενήργησε ως αν να εξέταζε νέο αίτημα των ιδιοκτητών του τεμαχίου XXXXX για σκοπούς εξασφάλισης διόδου μέσω του τεμαχίου XXXXX με στόχο την πρόσβασή τους στο νέο δημόσιο δρόμο, ενέργεια που εκφεύγει πλήρως από το βασικό ζητούμενο της αίτησης της εφεσίβλητης, το οποίο περιοριζόταν απλά στο να αποφασιστεί κατά πόσο θα έπρεπε η όχι να καταργηθεί το δικαίωμα διόδου που παραχωρήθηκε από το τεμάχιο XXXXX. Στην βάση όλων των ανωτέρω, θεωρώ ότι η απόφαση του διευθυντή είναι έκθετη σε ακύρωση, με αποτέλεσμα να κρίνω την αίτηση, ως προς τα υπό στοιχείο Α και Β αιτούμενα διατάγματα, βάσιμη . Ωστόσο διαπιστώνω περαιτέρω ότι, αμφότερα τα αιτούμενα αυτά διατάγματα, επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται αναγκαίο να εκδοθούν και τα δύο. Κατά συνέπεια, θεωρώ δικαιολογημένη την έκδοση του υπό στοιχείο Α αιτούμενου διατάγματος με το οποίο η επίδικη απόφαση του διευθυντή ακυρώνεται. Είμαι, ωστόσο, της γνώμης ότι, το υπό στοιχείο Γ αιτούμενο διάταγμα δεν μπορεί να εκδοθεί στα πλαίσια της υπό εξέταση έφεσης. Και τούτο γιατί, οι εφεσείοντες, οι οποίοι φέρουν και το βάρος απόδειξης, δεν κατάφεραν να αποδείξουν, ως η σχετική νομολογία ορίζει, (βλέπε Ανδρέας Αριστοτέλους ν. Σωτήρη Ανδρέα Χ"Κυριάκου κ.ά. (ανωτέρω)), ότι τούτο πρέπει να εκδοθεί. Οι όποιες αναφορές του ομνύοντα της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την έφεση ως προς τον λόγο για τον οποίον ανεγέρθηκε η περίφραξη στο τεμάχιο XXXXX, είναι εντελώς γενικές και αόριστες και δεν υποστηρίζονται από τα αναγκαία πειστήρια, όπως π.χ., τους όρους της πολεοδομικής άδειας ή τους όρους της άδειας οικοδομής ή κάποια γραπτή σχετική απαίτηση του Δήμου Αγίας Νάπας, στα όρια του οποίου βρίσκεται το ακίνητο. Επίσης, ο εν προκειμένω ομνύοντας, ως προς την ανάγκη ανέγερσης της περίφραξης αυτής, έστω και αν δεν φαίνεται η γενική σχετική τοποθέτησή του να αμφισβητείται πειστικά, δεν αποκαλύπτει την πηγή γνώσης του, ούτε και παραθέτει αυτούσια την όποια αρχική σχετική δήλωση του έγινε. Ούτε και αναφέρεται στον χρόνο που μια τέτοια σχετική δήλωση έγινε, ούτε και αν τούτος ήταν αυτήκοος μάρτυρας της ή αν του μεταφέρθηκε από τρίτο πρόσωπο, ο οποίος ήταν αυτήκοος μάρτυράς της, παράγοντες, που σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου, λαμβάνονται υπόψη αναφορικά με την βαρύτητα που μπορεί να προσδοθεί σε εξ ακοής μαρτυρία, ως είναι και η σχετική μαρτυρία που προσκόμισαν οι εφεσείοντες, με αποτέλεσμα η σχετική μαρτυρία των εφεσειόντων να κρίνεται ως ακροσφαλές υπόβαθρο για σχηματισμό σχετικής δικαστικής κρίσης. Επίσης, καμιά πληροφορία δε δίδεται μέσα από το μαρτυρικό υλικό που υποστηρίζει την έφεση, ούτε και από την υπόλοιπη ενώπιον του δικαστηρίου μαρτυρία, αναφορικά με το νόμιμο ή μη της διέλευσης των εφεσειόντων μέσω του τεμαχίου XXXXX. Η όποια σχετική αναφορά γίνεται στη αγόρευση των συνηγόρων των εφεσειόντων, δεν αποτελεί μαρτυρικό υλικό ώστε να μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Αμφότερα τα θέματα αυτά, και δη η νομιμότητα ή μη (α) της ανέγερσης περίφραξης και (β) της διέλευσης μέσω του τεμαχίου XXXXX, αποτελούν ζητήματα για τα οποία θα έπρεπε να προσκομιστεί επαρκής και αποδεκτή μαρτυρία ενώπιον του δικαστηρίου, η οποία θα του επέτρεπε να εκφράσει σχετική δικαστική κρίση, κάτι που κατά τη γνώμη μου επιβάλλεται, προτού εξεταστεί το αναγκαίο ή μη της διατήρησης του δικαιώματος διόδου που παραχωρήθηκε στα τεμάχια XXXXX και XXXXX μέσω του τεμαχίου XXXXX. Επομένως, το υπό στοιχείο Γ αιτούμενο διάταγμα, με το οποίο, αν εκδιδόταν, θα κρινόταν το εν προκειμένω δικαίωμα διόδου αναγκαίο, δεν μπορεί να εκδοθεί. Έχοντας, ωστόσο, εν τέλει καταλήξει ότι δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος με το όποιο να ακυρώνεται η απόφαση του διευθυντή ημερομηνίας 30 Απριλίου 2018, η υπό εξέταση έφεση θεωρείται ως επιτυχής και κατά συνέπεια τα έξοδα της επιδικάζονται υπέρ των εφεσειόντων και εναντίον της εφεσίβλητης, ως τούτα θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το δικαστήριο. (Υπ.) .............................. Δ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Πρόκειται για τίτλο που φέρει έκθεση που κατατέθηκε στο φάκελο από πλευρά του Κτηματολογίου. [2] Υπογράμμιση δική μου. [3] Τα ίδια ισχύουν και για τις αποφάσεις κατάργησης τέτοιας διόδου. [4] Πλέον το Διοικητικό Δικαστήριο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο