NICHROPA DEVELOPERS LTD ν. ΤΣΙΕΛΕΠΗ, Αρ. Αγωγής: 506/2012, 13/1/2020

(1997)1 ΑΑΔ 1384, 1386 και 1387 «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις (Fotiou and Anotherv. Petrolina Ltd.

(1984)1 C.L.R. 708, In re E.S. (an Infant)

(1986)1 C.L.R. 119" (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524). Η Δ.35, θ.18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος». Επομένως, εκείνο που προκύπτει από την σχετική με το θέμα νομολογία, είναι ότι η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης, ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης, η οποία παραμένει τελεσίδικη και ισχυρή μέχρι την οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της από το εφετείο. Κατ' ακολουθία, προκύπτει ότι δεν θα πρέπει ο διάδικος υπέρ του οποίου εκδόθηκε μία απόφαση να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του απλά γιατί εκκρεμεί η εκδίκαση της έφεσης του αντιδίκου του. Από την άλλη, όμως, αποτελεί πάγια, βασική και κύρια προϋπόθεση για τους σκοπούς της απονομής της δικαιοσύνης, ότι θα πρέπει να διασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος ενός προσώπου να ασκήσει έφεση και θα πρέπει να εκδίδονται διατάγματα αναστολής εκτέλεσης μίας απόφασης όταν, εν απουσία ενός τέτοιου διατάγματος, δημιουργείται πιθανότητα εξανέμισης της αξίας της έφεσης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. S.S. Sapphire Seas

(2001)1 AAΔ 955, «Στην περίπτωση των αναστολών γίνεται προσπάθεια εξισορρόπησης δύο παραγόντων: Να δρέψει άμεσα ο νικητής του δικαστικού αγώνα τους καρπούς της επιτυχίας και να μη μείνει ο άλλος, αν νικήσει, με κενά χέρια». Προκύπτει, ακόμα, από την σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι, για να ασκήσει το Δικαστήριο την διακριτική του εξουσία υπέρ της αναστολής της εκτέλεσης μιας απόφασης, θα πρέπει ο αιτητής, που φέρει και το σχετικό βάρος, να αποδείξει την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που καθιστούν επιβεβλημένη μια τέτοια ενέργεια. Αναφορικά δε με το τι συνιστά εξαιρετικές περιστάσεις αναφέρθηκε ότι, οι περιστάσεις πρέπει να συσχετίζονται με τις συνέπειες της εφαρμογής της απόφασης που εκδόθηκε πρωτόδικα και να είναι δυνατό να υποδειχθούν οι ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες που θα προκύψουν στον αιτητή, στην περίπτωση που δεν ανασταλεί η εκτέλεση της πρωτόδικης απόφασης και σε μεταγενέστερο χρόνο επιτύχει η έφεση. Εκεί δε που η πρωτόδικη απόφαση, την αναστολή της εκτέλεσης της οποίας επιδιώκει ο αποτυχόν διάδικος, αφορά σε απόφαση δια της οποίας διατάσσεται ο αιτητής να καταβάλει ορισμένο χρηματικό ποσό, ο αιτητής, για να αποδείξει την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων, θα πρέπει να υποδείξει, είτε ότι ο επιτυχών διάδικος είναι κάτοικος εξωτερικού ή ότι είναι αφερέγγυος ή τέλος ότι, αν τυχόν καταβάλει τα χρήματα που διατάχθηκε δια της απόφασης να καταβάλει και σε μεταγενέστερο στάδιο επιτύχει η έφεση του δεν θα μπορέσει ο επιτυχών διάδικος να του επιστρέψει το ποσό που κατέβαλε (Μιχάλης Δημητρούδης ν. Ανδρέα Νίκου Λουγκρίδη,

(2011)1 Α.Α.Δ. 687). Ως προς δε την προοπτική επιτυχίας της έφεσης, αν και αποτελεί σχετικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο, εντούτοις, τούτος, υπέχει οριακής σημασίας στις πλείστες των περιπτώσεων, μιας και η διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων στην εκκρεμούσα διαδικασία θα αποτιμηθεί στην ακρόαση της εν λόγω διαδικασίας. Είναι μόνο στις περιπτώσεις που μπορεί με βεβαιότητα να γίνει από αυτό το στάδιο πρόγνωση αναφορικά με την πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας της έφεσης, χωρίς αναγκαία επιπρόσθετη συζήτηση, που ο εν λόγω παράγοντας καθίσταται ουσιαστικός στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου. Για μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος βλ. Thorn Domestic Appliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd

(1982)JSC 544, Charalambous v. Nicolaides & Neophytou

(1985)1 C.L.R. 737, I. Aristidou v. N. Aristidou

(1985)1 C.L.R. 649, Christofi and Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, 1150-1, Μέγας Χ΄Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 A.A.Δ. 172, Α.Β.Ρ. Holdings Ltd & Άλλου ν. Ανδρέα Κιταλίδη & Άλλων

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέας

(1997)1Β Α.Α.Δ. 591, Θωμά ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 797, Loukos Trading Co. Ltd v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Ντάϊγκ Κο. Λτδ

(2000)1 (Β) Α.Α.Δ. 1014, 1018, THANOS Club Hotels Limited v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας κ.α.

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ. 312, 314-5, Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company Ltd

(2008)1 (A) A.A.Δ. 764, 767-8 και Δημητρούδης ν. Λουγκρίδη (ανωτέρω)). Υπαγωγή γεγονότων που περιβάλλουν την επίδικη αίτηση στο νομικό πλαίσιο που τα αφορά Εξαρχής σημειώνω ότι η επίδικη αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Οι πιθανότητες επιτυχίας μιας εκκρεμούσας έφεσης είναι, ναι μεν, παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας. Ως υποδείχθηκε στα πλαίσια της παράθεσης της νομικής πτυχής, ένας τέτοιος παράγοντας υπέχει σημασίας εκεί που μπορεί με βεβαιότητα να γίνει από αυτό το στάδιο πρόγνωση αναφορικά με την πιθανότητα επιτυχίας ή αποτυχίας της έφεσης, χωρίς αναγκαία επιπρόσθετη συζήτηση, κάτι που δεν συμβαίνει στη υπό εξέταση υπόθεση. Τα πλείστα, αν όχι όλα, ζητήματα τα οποία εγείρονται με την έφεση, φαίνεται να απασχόλησαν το πρωτόδικο Δικαστήριο και για την τύχη των οποίων, μόνον κατόπιν ενδελεχούς συζήτησης, μπορεί κάποιος να εκφράσει, σ΄ αυτό το στάδιο, γνώμη. Κάτι που καθιστά, στην υπό εξέταση περίπτωση, τον παράγοντα αυτό ελάχιστης σημασίας. Εν πάση περιπτώσει, σε ότι αφορά στην παρούσα περίπτωση, με δεδομένο ότι η απόφαση, την αναστολή εκτέλεσης της οποίας επιδιώκει ο εναγόμενος, αφορά σε διαταγή του Δικαστηρίου για καταβολή από αυτόν συγκεκριμένου χρηματικού ποσού, εφαρμογής τυγχάνουν τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθεση Δημητρούδης (ανωτέρω), σύμφωνα με τα οποία, για να μπορεί ο αποτυχών διάδικος, ο οποίος διατάχθηκε να καταβάλει συγκεκριμένο ποσό, να επιτύχει σε αίτηση για αναστολή εκτέλεσης μια τέτοιας απόφασης, θα πρέπει να αποδείξει, είτε ότι ο επιτυχών διάδικος είναι κάτοικος εξωτερικού, είτε ότι πρόκειται για αφερέγγυο πρόσωπο, είτε, τέλος, ότι, οι περιστάσεις που περιβάλλουν την υπόθεση είναι τέτοιες, που στην περίπτωση που ήθελε η έφεσή του επιτύχει και ο ίδιος, στο μεταξύ, καταβάλει το ποσό της απόφασης, τότε ο επιτυχών διάδικος δεν θα μπορέσει να του επιστρέψει τα χρήματα. Η μόνη σχετική με το ζητούμενο αναφορά του εναγομένου στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση απαντάται στην παράγραφο 35, η οποία έχει ως ακολούθως: «.Θα υποστώ ανεπανόρθωτη ζημιά, καθόσον έχω να κάμω με μια εταιρεία η οποία δεν μπόρεσε να εκδώσει νέα εγγυητική επιστολή ή τίτλο ιδιοκτησίας και δεν πιστεύω ότι θα το πράξει, ως επίσης πιστεύω ότι δεν είναι φερέγγυο πρόσωπο». Πέρα του γεγονότος ότι η μόλις πιο πάνω αυτουσίως καταγραφείσα αναφορά χαρακτηρίζεται από πλήρη γενικότητα και αοριστία, η αντίθετη θέση που προέβαλε η ενάγουσα, στη βάση της οποίας , όχι απλά δεν έδειξε οποιαδήποτε αδυναμία να ανανεώσει την εγγυητική, αλλά, τουναντίον, έδειξε πλήρη ετοιμότητα να πράξει τούτο (αν πρόθεση του εναγόμενου ήταν να ανανεωθεί η εγγυητική), παρέμεινε αναντίλεκτη. Ο εναγόμενος, μη αντεξετάζοντας τον ομνύοντα της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση και μη προσφέροντας οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία προς αντίκρουση των εκεί αναφερόμενων ισχυρισμών, αποδέχτηκε, στην ουσία, ότι απεστάλη η επιστολή τεκμήριο 1, και παραλήφθηκε από τον ίδιο ο οποίος έγινε γνώστης του περιεχομένου της. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί, γενικά και αόριστα, να ισχυρίζεται αδυναμία της ενάγουσας να ανανεώσει την εγγυητική. Κάθε άλλο επιχείρημα του εναγόμενου που προωθείται προς απόδειξη της θέσης περί ύπαρξης εξαιρετικών περιστάσεων εδράζεται στην επιχειρηματολογία που προβάλλεται προς υποστήριξη των λόγων έφεσης που ασκήθηκε εναντίον της πρωτόδικης απόφασης και κατά συνέπεια το βάσιμο ή μη κάθε τέτοιου επιχειρήματος εξαρτάται από την έκβαση της έφεσης. Στη βάση των ανωτέρω, ο εναγόμενος που είχε και το βάρος να αποδείξει την ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων., ως τούτες ερμηνεύτηκαν στα πλαίσια της απόφασης Δημητρούδης (ανωτέρω), απέτυχε να το πράξει και κατά συνέπεια δεν νομιμοποιείται να απαιτεί να του αποδοθεί η αιτούμενη θεραπεία. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, η Αίτηση απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα, δεν έχω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από τον κανόνα που θέλει τούτα να ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας και κατά συνέπεια τα έξοδα της επίδικης Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου, ως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Δ Θεοδώρου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧΚ. [1] Ο κ. Κουκούνης ζήτησε και του δόθηκε χρόνος και τόνισε σημεία τα οποία καλύπτονται από το γραπτό κείμενο της αγόρευσής του. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο