← Κύπρος

ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΛΕΩΝΙΔΟΥ, Αρ. Αγωγής. 246/19, 4/1/2021

ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α. ν. ΛΕΩΝΙΔΟΥ, Αρ. Αγωγής. 246/19, 4/1/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ։ Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής. 246/19 Μεταξύ

  1. ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ εκ Λευκωσίας
  2. ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ εκ Λευκωσίας Εναγόντων -και- XXXXX ΛΕΩΝΙΔΟΥ (Δ.Τ. XXXXX74) εκ Λεμεσού Εναγόμενου Ημερομηνία։ 4.1.2021 Εμφανίσεις։ Για τους Ενάγοντες αρ. 1 και 2 / Καθ'ων η αίτηση։ κα Κακογιάννη, για ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ & ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο / Αιτητή։ κ. Λ. Λοΐζου, για Λ. ΛΟΙΖΟΥ & ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ, ΗΜΕΡ. 10.12.2019 ΓΙΑ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΔΟΣΗΣ Με την αίτηση ημερ. 10.12.2019, ο Αιτητής εξαιτείται την έκδοση των ακόλουθων Διαταγμάτων: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση και/ή προώθηση του Διατάγματος ημερ. 14/10/2019 που έγινε μέσω Facebook σε λογαριασμό που δεν ανήκει και/ή χειρίζεται και/ή έχει πρόσβαση ο Εναγόμενος - Αιτητής. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η επίδοση και/ή προώθηση της αίτησης παρακοής ημερ. 25/10/2019 και της μαρτυρικής κλήσης ημερ. 25/10/2019 που έγινε μέσω Facebook σε λογαριασμό που δεν ανήκει και/ή χειρίζεται και/ή έχει πρόσβαση ο Εναγόμενος - Αιτητής. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται η μαρτυρική κλήση ημερ. 25/10/2019 αφορώσα στον Εναγόμενο - Αιτητή. Δ. Οποιοδήποτε άλλο διάταγμα και/ή οδηγίες ήθελε κρίνει ορθό και δίκαιο το Σεβαστό Δικαστήριο υπό τις περιστάσεις. Ε. Τα έξοδα της παρούσης Αιτήσεως πλέον Φ.Π.Α. (Αρ. Εγγρ. ΦΠΑ XXXXX089Η).». Η αίτηση βασίζεται στα Άρθρα 30 και 163 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα άρθρα 29, 30, 31, 32 και 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.1 θ.2, Δ.2 θ.θ.2-3, Δ.5.θ.2, Δ.5Α, Δ.5Β θ.θ.1-7, Δ.16 θ.θ. 1-5, 9, Δ.32, θ.θ. 1-5, Δ.40 θ.θ.1-17, Δ.42Α θ.θ.1-13 Δ.48 θ.θ.1-13, Δ.51 θ.θ.1-5, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις αρχές της επιείκειας και στη διακριτική ευχέρεια και/ή εγγενή εξουσία και/ή πρακτική του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα Αίτηση, εμφαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Λεωνίδου, εκ Λεμεσού ημερ. 10.12.2019, ο οποίος ορκίζεται και λέγει τα εξής:
  3. Είμαι ο Εναγόμενος στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αγωγή και γνωρίζω προσωπικά τα γεγονότα της παρούσης υποθέσεως. Όσον αφορά οποιαδήποτε νομικά σημεία λαμβάνω συμβουλή από τους Δικηγόρους μου, Λ. ΛΟΙΖΟΥ & ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ Δ.Ε.Π.Ε.
  4. Στις 14/10/2019, κατόπιν αίτησης των Εναγόντων ημερ. 1/2/2019, εκδόθηκε εναντίον μου ενδιάμεση απόφαση ως ακολούθως: (α) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να εμποδίζει και/ή να απαγορεύει στον Καθ' ου η Αίτηση να δυσφημεί και/ή να δυσφημεί κατ' επανάληψη τους Αιτητές με οποιοδήποτε τρόπο και/ή να δημοσιεύει και/ή να προκαλεί τη δημοσίευση και/ή τη συγγραφή και/ή να αναδημοσιεύει και/ή συντάσσει και/ή επανασυντάσσει και/ή κοινοποιεί και/ή αναρτεί και/ή διατηρεί δημοσιευμένα δυσφημιστικά κείμενα ή ζημιογόνες ψευδολογίες και/ή κακόβουλα σχόλια στο διαδίκτυο μέσω των διαδικτυακών ονομάτων / ιστότοπων / domain / ιστοσελίδων (web sites) όπως τα http://cyprusinsurancereview.com.cy (ελληνική έκδοση) και http://www.cyprusinsurancereview.com (αγγλική έκδοση) και/ή σε οποιαδήποτε άλλη ιστοσελίδα και/ή άλλως πως σε οποιαδήποτε κοινωνικά δίκτυα, και ιστοσελίδες συμπεριλαμβανομένων των Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin και οποιαδήποτε άλλα, σε βάρος των Αιτητών. (β) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διαττάττει τον Καθ' ου η Αίτηση όπως προβεί στην άμεση επανόρθωση δια της διαγραφής και/ή αφαίρεσης και/ή απόσυρσης των επίδικων δυσφημιστικών δημοσιευμάτων και/ή δυσφημιστικών σχολίων και/ή ζημιογόνων ψευδολογιών και/ή ως ήθελε το Σεβαστό Δικαστήριο θεωρήσει και/ή ορίσει ως εύλογο υπό τις περιστάσεις στις ιστοσελίδες http://cyprusinsurancereview.com.cy (ελληνική έκδοση) και http://www.cyprusinsurancereview.com (αγγλική έκδοση) και/ή σε οποιαδήποτε άλλη ιστοσελίδα και/ή άλλως πως, σε οποιαδήποτε κοινωνικά δίκτυα και ιστοσελίδες συμπεριλαμβανομένων των Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin και οποιαδήποτε άλλα σε βάρος των Αιτητών. (γ) Απαγορευτικό διάταγμα που να εμποδίζει τον Εναγόμενο από το να επιτρέπει ή να προκαλεί την χρήση των διαδικτυακών ονομάτων χώρου "cyprusinsurancereview.com.cy" ή/και τη διαχείριση των ιστοσελίδων "http://cyprusinsurancereview.com" από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο εκτός από τον ίδιο, παρά μόνο στο μέτρο και στο βαθμό που η χρήση ή διαχείριση τους είναι αναγκαία για σκοπούς συμμόρφωσης με τα προσωρινά διατάγματα που εκδόθηκαν ως το (α) και (β) ανωτέρω, μέχρι πλήρους αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής ή μέχρι υποβολής αίτησης σύμφωνα με τις πρόνοιες της ΚΔΠ 276/15 από το εν λόγω τρίτο πρόσωπο και νοουμένου ότι το εν λόγω τρίτο πρόσωπο θα λάβει άδεια χρήσης του συγκεκριμένου ονόματος χώρου.
  5. Στις 25/11/2019 πληροφορήθηκα από τους Δικηγόρους μου, οι οποίοι ενημερώθηκαν τηλεφωνικός την ίδια ημερά από του δικηγόρους των Εναγόντων, ότι οι Ενάγοντες προχώρησαν σε αίτηση και διαδικασία εναντίον μου για παρακοή απόφασης δικαστηρίου. Ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, δεν έχει γίνει σωστή επίδοση της εν λόγω Αίτησης ή του Διατάγματος που εξεδόθη καθότι δεν επιδόθηκε σε εμένα προσωπικά, όπως προβλέπεται από την Νομοθεσία, ούτε στους Δικηγόρους μου, οι οποίοι καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης στις 06/05/2019 και δεόντως με αντιπροσωπεύουν στην παρούσα αγωγή.
  6. Αντιθέτως, οι Ενάγοντες με ύπουλη πρόθεση επέλεξαν να επιδώσουν το Διάταγμα και την Αίτηση για παρακοή Διατάγματος μέσω του δικτύου κοινωνικής δικτύωσης "Facebook" στην ηλεκτρονική διεύθυνση "http://www.facebook.com/cyprusinsurancereview", που στην οποία εν πάση περιπτώσει δεν έχω ουδεμία πρόσβαση ή μου ανήκει, στηρίζοντας την ενέργεια τους αυτή στην άδεια που έδωσε το Δικαστήριο σε διαφορετική διαδικασία με απόφαση του ημερ. 08/04/2019 μετά από την μονομερή Αίτηση των Εναγόντων ημερ. 01/02/2019 για υποκατάστατο επίδοση μέσω του δικτύου κοινωνικής δικτύωσης "Facebook" στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.facebook.com/cyprusinsurancereview".
  7. Ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, η υποκατάσταση επίδοση στην παρούσα περίπτωση, και κατά συνέπεια η επίδοση του Διατάγματος και της Αίτηση για παρακοής διατάγματος πάσχει καθότι δεν επιδιώχθηκε αρχικά η επίδοση μέσω της κανονικής οδού, δηλαδή σε εμένα τον ίδιο προσωπικά είτε στους Δικηγόρους μου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την κυπριακή νομοθεσία άλλα και νομολογία, η οποία προβλέπει ότι για να αποδειχθεί αστική καταφρόνηση είναι αναγκαία προϋπόθεση μεταξύ άλλων, η προσωπική επίδοση στον καθ' ου η αίτηση, της αίτησης παρακοής αλλά και του διατάγματος που κατ' ισχυρισμό παρακούει, κάτι που δεν έγινε στην παρούσα.
  8. Ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, το Δικαστήριο έχει εξουσία να διατάξει υποκατάστατη επίδοση της αίτησης παρακοή, όπως προβλέπεται άλλωστε από την νομοθεσία, αλλά αυτό γίνεται μετά από ρητή Αίτηση των Αιτητών για την συγκεκριμένη υποκατάστατη επίδοση της αίτησης παρακοής, κάτι που δεν έπραξαν στην παρούσα υπόθεση οι Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες ουσιαστικά θα έπρεπε πρώτα να καταχωρήσουν Αίτηση υποκατάστατης επίδοσης με την οποία να πείσουν το Δικαστήριο ότι προέβησαν ανεπιτυχώς σε όλες τις δέουσες ενέργειες για προσωπική επίδοση.
  9. Περαιτέρω, ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, η υποκατάστατη επίδοση μπορεί να διαταχθεί από το Δικαστήριο, κατ' εξαίρεση του βασικού κανόνα που προβλέπει προσωπική επίδοση, αν αποδειχθεί σαφής πρόθεση του καθ' ου η αίτηση να αποφύγει την επίδοση αλλά και την εκ του διατάγματος υποχρέωση του. Ουδεμία ενέργεια μου τεκμηριώνει ότι αποφεύγω τις υποχρεώσεις ή αποφεύγω εσκεμμένα την προσωπική επίδοση. Αντιθέτως, ο ίδιος έδρασα άμεσα προς συμμόρφωση του Διατάγματος ημερ. 14/10/2019, στον βαθμό που είμαι ικανός.
  10. Εξ' όσον κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, υπό τις περιστάσεις, ο παραμερισμός της υποκατάστατης επίδοσης στην παρούσα υπόθεση δεν θα στερήσει από τους Ενάγοντες το δικαίωμα να προωθήσουν την θέση τους για την κατ' ισχυρισμό καταφρόνηση του Δικαστηρίου από εμένα.
  11. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, ευσεβάστως αιτούμαι την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ως η Αίτηση μου καθ' ότι τούτο είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις.». Η ένσταση που καταχώρησαν οι Ενάγοντες στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5Α, Δ.17 θ.10, Δ.32, Δ.40 θ.θ.1-17, Δ.42Α, Δ.48 θ.4, Δ.51, Δ.64, στα άρθρα 32 και 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου και στη νομολογία και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης που δικογράφησαν οι Ενάγοντες είναι οι εξής: «
  12. Οι Καθ' ων η Αίτηση απορρίπτουν κατηγορηματικά την αίτηση του Αιτητή για παραμερισμό της επίδοσης του Διατάγματος ημερομηνίας 14.10.2019, της Αίτησης Παρακοής ημερομηνίας 25.10.2019 και της μαρτυρικής κλήσης ημερομηνίας 25.10.2019, και ισχυρίζονται ότι όλες οι ενέργειες και/ή τρόποι επίδοσης των προαναφέρομενων εγγράφων (ήτοι διά μέσω της ιστοσελίδας του Aιτητή, στο δίκτυο κοινωνικής δικτύωσης «facebook» στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https:// www.facebook.com/cyprusinsurancereview χρησιμοποιώντας την εφαρμογή Messenger ως επίσης και διά μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ηλεκτρονική διεύθυνση (e-mail) του Αιτητή XXXXX@XXXXXX.com) που έγιναν, είναι καθ όλα έγκυροι και νόμιμοι σύμφωνα με τους όρους του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.4.
  14. Ο Αιτητής κωλύεται να εγείρει αίτημα για παραμερισμό της επίδοσης των ως άνω αναφερθέντων εγγράφων καθότι σε σχέση με το διάταγμα ημερ.14.10.2019 αυτό έχει ήδη καταστεί οριστικό, και όσον αφορά την αίτηση παρακοής ημερ.25.10.2019 ο Αιτητής είχε πλήρη γνώση της και παρευρέθηκε στο Δικαστήριο με τον δικηγόρο του στις 4.2.2020, όταν η αίτηση για παρακοή διατάγματος ήταν ορισμένη ενώπιον του Δικαστηρίου και ζήτησε χρόνο όπως καταχωρήσει ένσταση.
  15. Η Ένορκη Δήλωση του Αιτητή που καταχωρήθηκε προς στήριξη της Αίτησης δεν αποκαλύπτει ουσιαστική Υπεράσπιση επί της ουσίας της Απαίτησης ως απαιτείται υπό του Νόμου και των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.». Τα γεγονότα που στηρίζουν την ένσταση φαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση της κας XXXXX Σπάταλου από τη Λευκωσία, ημερ. 5.5.2020, η οποία παρατίθεται πιο κάτω։ «
  16. Είμαι Λειτουργός στην Εσωτερική Νομική Υπηρεσία / Διεύθυνση Κανονιστικής Συμμόρφωσης των Αιτητών, γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένη να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση.
  17. Τα γεγονότα που εκτίθενται στη παρούσα, βασίζονται σε πληροφορίες και έγγραφα που έχω στη διάθεση μου και είναι αληθή εξ΄ όσων καλύτερα γνωρίζω, πληροφορούμαι και πιστεύω, και λαμβάνω νομική συμβουλή από τους Δικηγόρους μου σε ότι αφορά νομικά σημεία.
  18. Ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μου, ο Αιτητής στερείται του δικαιώματος να αιτείται παραμερισμό της επίδοσης του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ.14.10.2019 καθότι το διάταγμα αυτό επιδόθηκε στον Αιτητή στις 16.10.2019 σύμφωνα με τους όρους του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ.8.4.2019, και έγινε άμεσα οριστικό.
  19. Δηλώνω περαιτέρω ότι επέδωσα στις 16.10.2019 στον ως άνω Αιτητή Λεωνίδα Λεωνίδου, σε ηλεκτρονική μορφή PDF χρησιμοποιώντας την εφαρμογή messenger (εφαρμογή η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Facebook) σύμφωνα με την παράγραφο υπ.αρ.1 του Διατάγματος ημερομηνίας 8.4.2019 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, τα πιο κάτω έγγραφα τα οποία είναι: Αίτηση Παρακοής ημερομηνίας 25.10.2019 (Τεκμήριο 1), Μαρτυρική κλήση ημερομηνίας 25.10.2019 του XXXXX Λεωνίδου (Τεκμήριο 2) και Διάταγμα Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.4.2019 (Τεκμήριο 3). Η επίδοση όλων των προαναφερόμενων εγγράφων έγινε νομότυπα δυνάμει του διατάγματος του Δικαστηρίου για υποκατάστατη επίδοση ημερομηνίας.8.4.
  21. Σημειώνω επίσης ότι κατόπιν έκδοσης διατάγματος δικαστηρίου ημερ. 18.01.2019 ως επανασυντάχθηκε την 21.1.2019 στην υπ' αρ.111/2019 αγωγή του Ε.Δ.Λευκωσίας εναντίον του Πανεπιστήμιου Κύπρου για αποκάλυψη της ταυτότητας του προσώπου που φέρεται ως δικαιούχος του διαδικτυακού ονόματος / ιστοτόπου / domain http://cyprusinsurancereview.com.cy. διαπιστώθηκε ότι ιδιοκτήτης του εν λόγω ονόματος / ιστοτόπου / domain είναι ο Αιτητής - Εναγόμενος XXXXX Λεωνίδου. (Τεκμήριο 4).
  22. Επιπρόσθετα, δηλώνω ότι επέδωσα και στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στην ηλεκτρονική διεύθυνση (e-mail) XXXXX@XXXXX.com του Αιτητή - Εναγομένου Λεωνίδα Λεωνίδου σύμφωνα με την παράγραφο υπ' αρ.2 του Διατάγματος ημερομηνίας 8.4.2019 του Δικαστηρίου, τα αναφερθέντα έγγραφα της παραγράφου αρ.4 ανωτέρω.
  23. Το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8.4.2019 και συγκεκριμένα η παράγραφος Α προνοεί ξεκάθαρα τα ακόλουθα: «διατάττεται η υποκατάστατη επίδοση στον Καθ' ου η Αίτηση XXXXX Λεωνίδου του κλητηρίου εντάλματος και της μονομερούς αίτησης που καταχωρήθηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την 1.2.2019 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή και/ή οποιασδήποτε μεταγενέστερης αίτησης και/ή απόφασης και/ή Διατάγματος που αφορά τον Καθ' ου η Αίτηση και ήθελε εκδοθεί στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής, ήτοι υπ' αρ. 246/2019».
  24. Στην προκειμένη περίπτωση η αίτηση παρακοής διατάγματος αποτελεί μεταγενέστερη αίτηση που αφορά τον Αιτητή και είναι εντός των πλαισίων της πιο πάνω αγωγής, επομένως δεν χρειαζόταν να γίνει επιπρόσθετη αίτηση για υποκατάστατο επίδοση για την αίτηση παρακοής διατάγματος, όπως ισχυρίζεται ο Αιτητής, εφόσον ήδη καλύπτεται από το προαναφερόμενο Διάταγμα Δικαστηρίου. Το εν λόγω διάταγμα καλύπτει, μεταξύ άλλων, οποιεσδήποτε μεταγενέστερες αιτήσεις και/ή απόφαση και/ή Διάταγμα που αφορά τον Αιτητή και ήθελε εκδοθεί στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής. 9.Λόγω εξάντλησης όλων των προσπαθειών επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος και της μονομερούς αίτησης για ενδιάμεσο διάταγμα στην πιο πάνω αγωγή με την κανονική οδό στον Αιτητή, οι Καθ'ων η Αίτηση είχαν προσφύγει με αίτηση τους στο Δικαστήριο για υποκατάστατη επίδοση και το Δικαστήριο στις 8.4.2019 εξέδωσε διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος, της μονομερούς αίτησης και/ή οποιασδήποτε μεταγενέστερης αίτησης και/ή απόφασης και/ή Διατάγματος που αφορά τον Αιτητή και ήθελε εκδοθεί στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής ήτοι υπ' αρ. 246/2019 με τους δύο πιο κάτω τρόπους: μέσω της ιστοσελίδας του Αιτητή - Εναγομένου στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.facebook.com/cyprusinsurancereview χρησιμοποιώντας την εφαρμογή Messenger ως επίσης και μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ιδίου XXXXX@XXXXX.com. Ως εκ τούτου, οι πιο πάνω τρόποι επίδοσης που διέταξε το Δικαστήριο ήταν ο μόνος πρόσφορος και σίγουρος τρόπος για να λάμβανε γνώση ο Αιτητής του κλητηρίου εντάλματος, της μονομερής αίτησης, του Διατάγματος ημερ.14.10.2019 ως επίσης και κάθε μεταγενστέρης αίτησης και/ή διατάγματος περιλαμβανομένης και της ύπαρξης και των συνεπειών που επισύρει η αίτηση παρακοής διατάγματος. 10.Επιπρόσθετα οι Καθ'ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η παρούσα αίτηση είναι ανυπόστατη και καταχρηστική εφόσον ο Δικηγόρος του Αιτητή είχε ήδη λάβει γνώση από τους δικηγόρους μας τηλεφωνικά για την εκκρεμούσα διαδικασία της αίτησης παρακοής (γεγονός που παραδέχεται στην ένορκη δήλωση της αίτησης του), ο οποίος και ενημέρωσε τον Αιτητή και ήτο παρών με τον δικηγόρο του στις 4.2.2020 ενώπιον του Δικαστηρίου όπου και ήτο ορισμένη η αίτηση παρακοής και ζήτησαν χρόνο όπως καταχωρήσουν ένσταση στην αίτηση παρακοής των Καθ' ων η Αίτηση. Ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα κατά πόσο ο Αιτητής έτυχε προσωπικής επίδοσης της σχετικής αίτησης παρακοής. Ο μόνος λόγος που ο Αιτητής αιτείται τον παραμερισμό της επίδοσης του διατάγματος ημερ.14.10.2019, της αίτησης παρακοής διατάγματος και μαρτυρική κλήσης ημερ.25.10.2019 αντίστοιχα, είναι για να αποφύγει την επίδοση και τη συμμόρφωση του με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 14.10.2019 και να καθυστερήσει την όλη διαδικασία. 11.Ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου, σύμφωνα με την Δ.42Α, θ.3 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, μια αίτηση παρακοής επιδίδεται στον Καθ' ου η αίτηση προσωπικά «εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». Με τον τρόπο αυτό, αφήνεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, να επιτρέψει στον Αιτητή να παρεκκλίνει από τον κανόνα της προσωπικής επίδοσης και να γίνει η επίδοση με διαφορετικό τρόπο. Τέτοιες περιπτώσεις σύμφωνα με την αγγλική νομολογία περιλαμβάνουν περιπτώσεις που έχει αποτύχει κάθε προσπάθεια για προσωπική επίδοση ή όταν ο Καθ' ου η Αίτηση αποφεύγει σκόπιμα την προσωπική επίδοση. Η φράση «εκτός αν διαταχθεί διαφορετικά από το Δικαστήριο» δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας ως προς την εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει υποκατάστατη επίδοση της αίτησης παρακοής. Εάν οι θεσμοί ήθελαν αποκλειστικά προσωπική επίδοση της αίτησης παρακοής θα ανέφεραν ότι τέτοια αίτηση πρέπει να επιδίδεται «αποκλειστικά προσωπικά» και δεν θα υπήρχε πρόνοια για διαφορετικό τρόπο επίδοσης «εάν το δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». 12.Σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος του Αιτητή, ο Αιτητής θα συνεχίζει να αποφεύγει τις υποχρεώσεις του και τις συνέπειες της παράβασης του ενδιάμεσου διατάγματος ημερ.14.10.19 το οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση κατάφεραν να καταστήσουν οριστικό, με το να κρύβεται και να μην δέχεται επίδοση σε αυτόν της αίτησης παρακοής διατάγματος. 13.Επιπλέον δεν προκύπτει να έχει υποστεί οιανδήποτε ζημιά ο Αιτητής από το γεγονός ότι η επίδοση δεν έγινε προσωπικά, αλλά μέσω των τρόπων που έχουν αναφερθεί ανωτέρω. 14.Περαιτέρω αρνούμαι τις παραγράφους υπ' αρ.1 έως 9 της Ενόρκου Δηλώσεως του Αιτητή καθότι πρόθεση του είναι να καθυστερήσει την όλη διαδικασία της αίτησης παρακοής διατάγματος ημερ. 25.10.2020 εναντίον του και να αποφύγει τις συνέπειες της παρακοής του δικαστικού διατάγματος ημερ.14.10.19 και όπως δημιουργήσει αβάσιμες εντυπώσεις και να αποπροσανατολίσει την όλη διαδικασία. 15.Ο παραμερισμός της υποκατάστατης επίδοσης στην παρούσα υπόθεση θα στερήσει από τους Καθ 'ών η Αίτηση το δικαίωμα να προωθήσουν την θέση τους για καταφρόνηση του Δικαστηρίου από τον Αιτητή. Επιπλέον θα έδινε την ευκαιρία στον Αιτητή να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του, που κατά τους ισχυρισμούς των Καθ'ων η Αίτηση συνιστούν αστική καταφρόνηση, απλά και μόνο επειδή αποφεύγει την επίδοση της εν λόγω αίτησης παρακοής προσωπικά στον ίδιο και παρότι γνωρίζει για την έκδοση του διατάγματος του δικαστηρίου ημερ.14.10.19 και παραλείπει μέχρι σήμερα να συμμορφωθεί. 16.Μετά λύπης μου παρατηρώ ότι δυστυχώς η δυσφήμιση των Καθ'ών η Αίτηση συνεχίζεται σε καθημερινή βάση, εφόσον ο Αιτητής εξακολουθεί μέχρι σήμερα να έχει σε δημόσια ανάρτηση και/ή συνεχίζει να αναρτεί καθημερινά μέσω της ηλεκτρονικής ιστοσελίδας του στην Google https://cyprusinsurancereview.com και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δυσφημιστικά σχόλια εις βάρος των Καθ'ών η Αίτηση - Εναγόντων (Τεκμήριο 5) και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει την συμμόρφωση του με το διάταγμα του δικαστηρίου ημερ.14.10.
  25. Περαιτέρω ο Αιτητής διαφημίζει και προωθεί στην Google την δυσφημιστική ιστοσελίδα του, και μάλιστα μετά από την έκδοση του διατάγματος ημερ.14/10/2019, για την οποία οι Καθ'ων η Αίτηση έχουν προχωρήσει σε καταγγελία στην Google (Τεκμήριο 6). 17.Οι Καθ'ών η Αίτηση έχουν καλή, ισχυρή, γνήσια και αυθεντική υπόθεση εναντίον του Αιτητή-Εναγομένου και για τους πιο πάνω λόγους ζητούν την απόρριψη της αίτησης του Αιτήτή με έξοδα εναντίον του Αιτητή. Όλα τα ως άνω δηλώνω ως αληθή.». ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ. Έχω μελετήσει τις εκατέρωθεν υποβληθείσες γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων. Έλαβα υπόψη το περιεχόμενό τους και αποφαίνομαι πιο κάτω εν σχέσει προς τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν εκατέρωθεν. Ωστόσο, κρίνω χρήσιμο να παραθέσω πρώτα την νομική πτυχή του θέματος που εγείρεται με την υπό κρίση αίτηση. Έχω μελετήσει τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου και συνοπτικά παρουσιάζω τις ισχύουσες νομολογιακές αρχές. Η άσκηση πολιτικής δικαιοδοσίας για παρακοή διατάγματος δικαστηρίου παρέχεται από το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/
  26. Το άρθρο αυτό προνοεί ότι κάθε δικαστήριο έχει εξουσία να εξαναγκάζει εις υπακοήν προς οποιοδήποτε διάταγμα εκδόθηκε απ΄ αυτό (το δικαστήριο), «δια προστίμου ή φυλακίσεως ή μεσεγγυήσεως πραγμάτων». Η Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πραγματεύεται τη διαδικασία της παρακοής διατάγματος δικαστηρίου. Ο Θεσμός 2 της Δ.42Α προνοεί ότι, εκτός αν το δικαστήριο διατάξει διαφορετικά, η επίδοση πρέπει να είναι προσωπική. Στην υπόθεση Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations

(1977)1 CLR 287 τονίστηκε η ανάγκη σχολαστικής τήρησης των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν 14/60. Στην υπόθεση εκείνη έγινε αναφορά στην ανάγκη για προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου. Στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 Α.Α.Δ. 750, εξηγείται ότι το Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, παρέχει δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο, κατά την ενάσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας να τιμωρεί, κατ' ανάλογο τρόπο προς το ποινικό δικαστήριο, τους καταφρονούντες τα διατάγματά του. Διασαφηνίστηκε, επίσης, ότι η άσκηση της δικαιοδοσίας αυτής διέπεται από τις διατάξεις της Δ.42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία:- «...καθιστά την προσωπική επίδοση τόσο του οπισθογραφημένου διατάγματος όσο και της αίτησης, απαρέγκλιτο όρο για την καταδίκη προσώπου για την παρακοή διατάγματος.» Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1 ΑΑΔ, 1085, όμως, έγινε αναφορά σε επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου ως προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου, αλλά δεν έγινε αναφορά σε προϋπόθεση προσωπικής επίδοσης. Ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Πικής, αφού αναφέρθηκε στην Mouzouris (ανωτέρω) και στην Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 ΑΑΔ 750, όπου και πάλι έγινε αναφορά σε προσωπική επίδοση, έκαμε αναφορά και στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 ΑΑΔ, 309 αλλά και σε άλλες υποθέσεις και κατέληξε ότι: «Η επίδοση οπισθογραφημένου διατάγματος του δικαστηρίου αποτελεί προϋπόθεση για τη στοιχειοθέτηση κατηγορίας για την παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου. Η απόδειξη του γεγονότος αυτού βαρύνει, όπως και σε κάθε ποινική υπόθεση, τον κατήγορο». Την απόφαση Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(2003)1 ΑΑΔ, 1085 μνημόνευσε ο Έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μ. Νικολάτος στην απόφαση ημερ. 17.12.2013 στην Προσφυγή αρ. 5708/13, Loredana Diana Tofan ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθύντριας Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης και/ή Υπουργού Εσωτερικών και προχώρησε στην επισήμανση ότι, κατά την αγγλική νομολογία, η αναγκαιότητα προσωπικής επίδοσης συσχετίζεται με το είδος του προσωρινού διατάγματος꞉ «Στην Αγγλία η νομική θέση είναι ότι ένα πρόσωπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ένοχο καταφρόνησης του δικαστηρίου λόγω παραβίασης διατάγματος του δικαστηρίου, εάν δεν γνωρίζει του όρους του διατάγματος (Δέστε: Husson v. Husson
(1962)3 All E.R., 1056). Υπάρχει επίσης διαφοροποίηση μεταξύ απαγορευτικών διαταγμάτων και προστακτικών διαταγμάτων του δικαστηρίου. Στην περίπτωση των απαγορευτικών διαταγμάτων είναι αρκετό να αποδειχθεί ότι ο καθ΄ ου η αίτηση είχε γνώση του διατάγματος, ενώ στην περίπτωση των προστακτικών διαταγμάτων χρειάζεται να γίνει επίδοση του διατάγματος (Δέστε: Borrie and Lowe, «The Law of Contempt», σελ. 314-322).» Πάντως, στην προμνησθείσα υπόθεση Loredana Diana Tofan, το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι υπήρξε προσωπική επίδοση των επίμαχων διαταγμάτων και ως εκ τούτου, ως αυθεντία δεν δημιουργεί προηγούμενο ότι ισχύει στην Κύπρο αναφορικά με τα θέσμια για την επίδοση αίτησης παρακοής οτιδήποτε διαφορετικό από όσα η προγενέστερη νομολογία (Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations
(1977)1 CLR, 287, Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 ΑΑΔ, 750) είχε προδιαγράψει. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα απ' όπου φαίνεται ότι στην απόφαση Loredana Diana Tofan, έγινε δεκτό από το Δικαστήριο επί των ιδιαίτερων γεγονότων εκείνης της υπόθεσης ότι η επίδοση ήταν προσωπική꞉ «Στην προκείμενη περίπτωση το διάταγμα του δικαστηρίου ημερ. 5.7.13 ήταν απαγορευτικό και όχι προστακτικό, εφόσον με αυτό διατασσόταν η αναστολή του διατάγματος απέλασης που εξεδόθη από τη Διευθύντρια, την 28.6.13, μέχρι την εκδίκαση και αποπεράτωση της παρούσας προσφυγής και/ή μέχρι νεώτερη διαταγή του δικαστηρίου. Το διάταγμα επιδόθηκε στην υπεύθυνη του Αρχείου, δηλαδή του Τμήματος του οποίου προίσταται η Διευθύντρια, για τη Διευθύντρια. Το προαναφερόμενο σημείωμα της Διευθύντριας φανερώνει ότι αυτή γνώριζε για το διάταγμα και τους όρους του. Επομένως, υπό τις περιστάσεις, θεωρώ ότι έγινε προσωπική, κατ΄ ουσίαν, επίδοση στη Διευθύντρια και αυτή μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για το οιονεί αδίκημα της παρακοής του διατάγματος του δικαστηρίου και της καταφρόνησης του δικαστηρίου, αν αποδειχθεί, βέβαια πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, η αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του οιονεί αδικήματος.». Το ότι η απόφαση Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1 ΑΑΔ 750 διατηρεί την ισχύ και δεσμευτικότητά της ως προς την αρχή που καθιερώνει ότι, κατά γενικό κανόνα, η επίδοση πρέπει να είναι προσωπική, εκτός αν διαταχθεί διαφορετικά από το Δικαστήριο, προκύπτει και από πιο πρόσφατες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου που παραπέμπουν στην εν λόγω αυθεντία. Για παράδειγμα, ενδεικτική είναι η αναφορά που έγινε στην απόφαση ημερ. 10 Μαΐου, 2019, στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 66/2019 Aναφορικά με την αίτηση του Rogalskiy, που είναι Εναγόμενος 2 στην Αγωγή με αρ. 3129/14 του Ε.Δ. Λευκωσίας για την παραχώρηση άδειας για την καταχώρηση αίτησης για έκδοση εντάλματος τύπου Certiorari (ECLI:CY:AD:2019:D182). Σε εκείνην την υπόθεση οι Ενάγοντες αιτήθηκαν πρωτόδικα άδεια για υποκατάστατη επίδοση αίτησης παρακοής κατά του Εναγομένου, η οποία αίτηση εγκρίθηκε στις 5.2.2019 από το Δικαστήριο και οι ενάγοντες προσπάθησαν να επιδώσουν την αίτηση παρακοής και τα σχετικά έγγραφα διά δικηγόρου του Εναγομένου στη Ρωσία ως το διάταγμα του Δικαστηρίου. Ο Εναγόμενος / Αιτητής αρνήθηκε την παραλαβή τους και περί τις αρχές Απριλίου 2019 ενημέρωσε τους δικηγόρους του στην Κύπρο ως προς το γεγονός. Κατόπιν τούτου, οι συνήγοροί του προέβησαν σε έρευνα στον φάκελο του Δικαστηρίου, στις 12.4.2019, οπόταν και πληροφορήθηκαν περί της καταχώρησης, μονομερώς, της αίτησης για υποκατάστατο επίδοση και της έκδοσης του σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 5.2.2019. Διαπίστωσαν επίσης ότι στις 2.4.2019, οπόταν η αίτηση παρακοής ήταν ορισμένη για επίδοση και ο Αιτητής δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του και είχαν δοθεί οδηγίες όπως τα στοιχεία του καταχωρηθούν στη λίστα stop list. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν τον Εναγόμενο / Αιτητή στην καταχώρηση μονομερούς αίτησης για άδεια καταχώρησης αίτησης διά κλήσεως προς έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari με σκοπό την ακύρωση των αποφάσεων και/ή διαταγμάτων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 5.2.2019 και 2.4.2019, για υποκατάστατη επίδοση και έκδοση εντάλματος σύλληψης αντίστοιχα. Ο έντιμος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Α. Λιάτσος, χορήγησε τη ζητούμενη άδεια για καταχώρηση αίτησης διά κλήσεως προς έκδοση προνομιακού εντάλματος Certiorari, σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής꞉ «Εντοπίζονται ικανά δεδομένα προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι υπάρχει εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως συζητήσιμη υπόθεση προς παροχή άδειας. Τα γεγονότα, όπως αυτά έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, υποδεικνύουν, πάντα εκ πρώτης όψεως, παράβαση της υποχρέωσης για γνωστοποίηση της δικαστικής διαδικασίας παρακοής με τον ενδεδειγμένο τρόπο και διά της προσωπικής επίδοσης στον επηρεαζόμενο διάδικο/Αιτητή (Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 AAΔ.750).». Εν τέλει, η δια κλήσεως αίτηση για έκδοση Certiorari απερρίφθη από τον ίδιο Δικαστή (Έντιμο κ. Α. Λιάτσο) επί των ως άνω γεγονότων, με απόφαση ημερ. 9.1.2020 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 78/2019 (ECLI:CY:AD:2020:D5), για το μόνο λόγο ότι δεν καταδείχθηκαν εξαιρετικές περιστάσεις, εφόσον κρίθηκε ότι ήταν κοινός τόπος μεταξύ των διαδίκων ότι ο Εναγόμενος / Αιτητής «είχε στη διάθεσή του τη διαζευκτική θεραπεία της καταχώρησης αίτησης για παραμερισμό του διατάγματος της πιο πάνω ημερομηνίας, δυνάμει της Δ.48 θ.8
(4), των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και, σε περίπτωση αποτυχίας της αίτησης παραμερισμού, τη δυνατότητα καταχώρησης έφεσης». Επίσης, κρίθηκε ότι, εάν ο Εναγόμενος επιτύγχανε τον παραμερισμό του διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης της αίτησης παρακοής, τούτο θα είχε ως άμεσο επακόλουθο και την ακύρωση του εκδοθέντος εντάλματος σύλληψης. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. Υπό το φως της ως άνω νομολογίας και δη της απόφασης ημερ. 9.1.2020 στην Πολιτική Αίτηση αρ. 78/2019 (ECLI:CY:AD:2020:D5), κρίνω, κατ' αρχάς, ότι ο Εναγόμενος / Καθ'ου η αίτηση στην αίτηση παρακοής ημερ. 25.10.2019 προέβηκε στο κατάλληλο δικονομικό διάβημα, που παρέχεται βάσει της Δ.48 θ.8
(4)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, για να προωθήσει τη θέση του ότι θα πρέπει να ακυρωθεί η επίδοση της εν λόγω αίτησης παρακοής, ως επίσης και της μαρτυρικής κλήσης ίδιας ημερομηνίας (25.10.2019), η οποία επίδοση δεν έγινε, ως ο ισχυρισμός του, σε αυτόν προσωπικά, αλλά με υποκατάστατη μέθοδο «μέσω facebook σε λογαριασμό που δεν ανήκει στον ίδιο ή/και που δεν διαχειρίζεται ο ίδιος». Το κατά πόσον ευσταθεί επί της ουσίας η αίτηση είναι ζήτημα που εξετάζω πιο κάτω έχοντας κατά νου τη γενική αρχή που η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προδιέγραψε (Mouzouris and Another v. Xylophaghou Plantations
(1977)1 CLR 287 και Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas
(1989)1 AAΔ.750), ότι δηλαδή η επίδοση αίτησης παρακοής πρέπει να γίνεται προσωπικά στον Εναγόμενο, εκτός αν το Δικαστήριο ήθελε επιτρέψει διαφορετικά. Το πρώτο που θεωρώ αναγκαίο εδώ να επισημάνω είναι ότι η ισχυριζόμενη παρακοή αφορά σε απείθεια προς προσωρινά διατάγματα τα οποία, ως εκ του λεκτικού τους που καθορίστηκε με την ενδιάμεση απόφαση του παρόντος Δκαστηρίου ημερομηνίας 14.10.2019, ήταν αφενός απαγορευτικά (βλ. τα διατάγματα ως περιγράφονται στην παρα. 2(α) και (γ) της ένορκης δήλωσης του Εναγόμενου / αιτητή στην υπό κρίση αίτηση παραμερισμού) και αφετέρου προστακτικό (βλ. παρα. 2(β) της ίδιας Ε/Δ). Η αίτηση των Εναγόντων, ημερ. 1.2.2019, για την έκδοση των ως άνω προσωρινών διαταγμάτων, αν και καταχωρήθηκε αρχικά ως μονομερής αίτηση, εντούτοις στη συνέχεια διατάχθηκε από το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση, Ν. Οικονόμου, Ε.Δ.) όπως επιδοθεί στον Εναγόμενο και ως εκ τούτου ο χειρισμός της κατέστη τέτοιος ως αρμόζει σε δια κλήσεως αίτηση. Παραπέμπω στο σημείο αυτό στην απόφαση ημερ. 4 Δεκεμβρίου 2015 στην Πολιτική Έφεση αρ. 354/13, Αναφορικά με την Αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ για έκδοση εντάλματος της φύσης Certiorari αναφορικά με το διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας που εξεδόθη στις 3.9.2013 στην Αγωγή με αρ. 3039/13 (ECLI:CY:AD:2015:A816), όπου επεξηγήθηκε πώς επενεργούν οι οδηγίες του Δικαστηρίου για επίδοση μιας αίτησης που καταχωρείται ως άνευ ειδοποιήσεως. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα꞉ «Το πώς επενεργούν οι οδηγίες του Δικαστηρίου για επίδοση μιας αίτησης που καταχωρείται ως άνευ ειδοποιήσεως, εξετάστηκε κατά πρώτον από τον Γ.Κ. Νικολάου, Δ., στην υπόθεση Αίτηση Κώστα Σμυρνιού
(2000)1 Α.Α.Δ. 43. Θεώρησε ότι με τις οδηγίες για επίδοση, ώστε να ακουστεί και η άλλη πλευρά, το Δικαστήριο μετέτρεψε τη μονομερή αίτηση, στο χρόνο που την όρισε, σε αίτηση δια κλήσεως. Προχώρησε δε λέγοντας τα ακόλουθα: «Με δεδομένο λοιπόν ότι κατόπιν οδηγιών για επίδοση μονομερούς αίτησης, όπως εδώ, αυτή επέχει θέση αίτησης δια κλήσεως, η εξέταση του ζητήματος στην απουσία της άλλης πλευράς, όταν κατά τα φαινόμενα είχε γίνει επίδοση και είχε δοθεί στην άλλη πλευρά η ευκαιρία να ακουστεί, οδηγεί στην έκδοση απευθείας οριστικού προσωρινού διατάγματος και όχι επιστρεπτέου.» Η προσέγγιση αυτή υιοθετήθηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρκιτανή ν. Μουτζούρη
(2000)1 Α.Α.Δ. 923, στην οποία λέχθησαν τα ακόλουθα: «Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι τα επίδικα διατάγματα είχαν εκδοθεί μετά που είχε προηγηθεί η επίδοση της αίτησης στον εφεσίβλητο. Επομένως, παρόλο ότι η αίτηση ήταν μονομερής, η επίδοση της στον εφεσίβλητο, προφανώς μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου (βλ. Δ.48, θ.8
(3)των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών) αφαιρεί από αυτή την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως (Βλ. Κώστας Σμυρνιός).» Η νομολογιακή αρχή ότι η επίδοση μιας ex parte αρχικά αίτησης, είτε δυνάμει της Δ.48, κ.8
(3)[3] είτε δυνάμει της πρακτικής που ακολουθείται, της αφαιρεί την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και τη μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως, δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα παρά το ότι δεν βρίσκουν πλέον εφαρμογή οι πρόνοιες του άρθρου 9, προοριζόμενες αποκλειστικά στο να ρυθμίζουν τις προϋποθέσεις έκδοσης διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση. Χαρακτηριστική είναι, εν προκειμένω, η παραπάνω αναφορά του Νικολάου, Δ., ότι, μετά που θα δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά να ακουστεί, χωρίς να το πράξει, το διάταγμα δεν ορίζεται πλέον ως επιστρεπτέο, όπως προβλέπεται επί ποινή ακυρότητος στο άρθρο 9
(3)[4]. Κάτι τέτοιο δεν απαιτείται, εφόσον δεν θα είχε νόημα παρά μόνο ως παροχή δεύτερης ευκαιρίας σε διάδικο που δεν εμφανίστηκε. Οι διαδικαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 9, είναι συνυφασμένες με την έννοια της έκδοσης ενός διατάγματος χωρίς η άλλη πλευρά να έχει λάβει ειδοποίηση και γνώση. Αποτελούν ασφαλιστικές δικλείδες που περιορίζουν την εκτροπή από τη φυσιολογική πορεία των κανόνων της φυσικής δικαιοσύνης, στις εξαιρετικές εκείνες περιπτώσεις που αποδίδεται θεραπεία χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στην άλλη πλευρά να ακουστεί. Όταν δοθεί αυτή η ευκαιρία, οι προϋποθέσεις του άρθρου 9 δεν έχουν τόπο.». Επομένως, επισημαίνω ότι, μετά την επίδοση της ex parte αρχικά αίτησης ημερ. 1.2.2019, για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, η αίτηση εκείνη απώλεσε την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και μετατράπηκε σε αίτηση δια κλήσεως. Αυτή η παράμετρος ενέχει κατά την κρίση μου μεγάλη σημασία σε σχέση με το αν ο τρόπος με τον οποίο επιδόθηκε η ex parte αρχικά αίτησης ημερ. 1.2.2019 μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε ή/και θα έπρεπε να επιδοθεί στη συνέχεια η δια κλήσεως αίτηση παρακοής. Επισημαίνω εδώ ότι, από τα στοιχεία του Δικαστικού φακέλου της ως άνω αγωγής, προκύπτει ότι οι Ενάγοντες προσέτρεξαν στο Δικαστήριο στις 20.3.2019 για να ζητήσουν άδεια για υποκατάστατο επίδοση της αίτησης για προσωρινά διατάγματα ημερ. 1.2.2019, με την αιτιολογία ότι δοκίμασαν ανεπιτυχώς να επιδώσουν την εν λόγω αίτηση σε τρεις διαφορετικές διευθύνσεις του Εναγόμενου που εντόπισαν κατόπιν έρευνας ή/και βάσει στοιχείων που είχε η κα XXXXX Σπάταλου, Λειτουργός στην Εσωτερική Νομική Υπηρεσία και Διεύθυνση Κανονιστικής Συμμόρφωσης στην υπηρεσία της εταιρείας των Εναγόντων. Η μια διεύθυνση ήταν στο Ζακάκι, η άλλη διεύθυνση ήταν στον Άγιο Αθανάσιο Λεμεσού και η τρίτη διεύθυνση ήταν στη Λευκωσία (βλ. την παρα. 9 της ένορκης δήλωσης της κας Σπάταλου, ημερ. 20.3.2019, που συνόδευε την αίτηση για άδεια υποκατάστατου επίδοσης). Η κα Σπάταλου ορκιζόταν ότι ο ιδιώτης επιδότης, παρά τις επανειλημμένες του προσπάθειες, δεν εντόπισε τον Εναγόμενο στις εν λόγω τρεις διευθύνσεις. Περαιτέρω, η αίτηση για υποκατάστατο επίδοση υποστηρίχθηκε, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου ημερ. 29.3.2019, από Συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις ημερ. 3.4.2019 και 8.4.2019 του κ. XXXXX Ηρακλέους, προγραμματιστή / Αναλυτή στην υπηρεσία των Εναγόντων, ο οποίος έδωσε εξηγήσεις γιατί θα ήταν ορθό και δίκαιο να επιτραπεί η επίδοση της αίτησης για προσωρινά διατάγματα προς τον Εναγόμενο διαμέσω «του δικτύου κοινωνικής δικτύωσης "Facebook" στην ηλεκτρονική διεύθυνση "http://www.facebook.com/cyprusinsurancereview"». Ο κ. Ηρακλέους ορκίστηκε ότι η εν λόγω σελίδα στο "Facebook" ανήκε στον Εναγόμενο, ο οποίος την ενημέρωνε καθημερινά και ότι τυχόν επίδοση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής μαζί με την αίτηση για προσωρινά διατάγματα μέσω της εφαρμογής Messenger που είναι ενσωματωμένη στις κινητές συσκευές ως αναπόσπαστο μέρος στο Facebook και την οποία εφαρμογή φαινόταν να έχει εγκατεστημένη ο Εναγόμενος, θα έθετε σε γνώση του Εναγομένου τα εν λόγω δικαστικά έγγραφα (βλ. τις παρα. 7, 8 και 10 της ένορκης δήλωσης του κ. Ηρακλέους, ημερ. 3.4.2019). Προκύπτει από το δικαστικό φάκελο της ως άνω αγωγής ότι το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση, Μ. Χριστοδούλου Ε.Δ.) ενέκρινε στις 8.4.2019 την αίτηση για χορήγηση άδειας υποκατάστατης επίδοσης. Προκύπτει επίσης από το δικαστικό φάκελο ότι ο κ. Ηρακλέους ορκίστηκε νέα ένορκη δήλωση στις 23.4.2019 για να βεβαιώσει το γεγονός του ότι ο ίδιος διενήργησε την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος της αγωγής και της αίτηση ημερ. 1.2.2019 για τα προσωρινά διατάγματα στον Εναγόμενο με δύο τρόπους꞉ · Αφενός, σύμφωνα με την παρα. 1 του Διατάγματος Υποκατάστατης Επίδοσης ημερ. 8.4.2019, αποστέλλοντας τα έγγραφα μέσω της εφαρμογής Messenger στις 11.4.2019 και ώρα 10꞉44 π.μ.. · Αφετέρου, σύμφωνα με την παρα. 2 του Διατάγματος Υποκατάστατης Επίδοσης ημερ. 8.4.2019, αποστέλλοντας ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στη διεύθυνση XXXXX@XXXXX.com. Τονίζω ότι στην όψη του το συνταχθέν Διάταγμα, ημερ. 8.4.2019 περιείχε μία εισαγωγική φράση βάσει της οποίας παρείχε άδεια να επιδοθούν στον Εναγόμενο με τους πιο πάνω δύο τρόπους υποκατάστατης επίδοσης, πέραν του κλητηρίου εντάλματος και της αίτησης ημερ. 1.2.2019 για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, και «οποιασδήποτε μεταγενέστερης αίτησης και/ή απόφασης και/ή διατάγματος που αφορά τον καθ'ου και ήθελε εκδοθεί στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής». Όπως το αντιλαμβάνομαι, σε αυτή την φράση είναι που η πλευρά των Εναγόντων στηρίζει στο παρόν στάδιο της δικαστικής διαδικασίας τη θέση της ότι είχε νομικό δικαίωμα ως η άδεια του Δικαστηρίου, ημερ. 8.4.2019, να επιδώσει την αίτηση παρακοής στα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα, εφόσον αυτή πρόκειται για «μελλοντική αίτηση» την οποία το Διάταγμα ημερ. 8.4.2019 προοριζόταν εξ αρχής να καλύψει. Αντίθετη είναι η εισήγηση του συνηγόρου του Εναγομένου, ο οποίος θεωρεί καταλυτικής σημασίας την καταχώριση Σημειώματος Εμφάνισης στην αγωγή στις 6.5.2019, επί του οποίου καθόρισε ποια θα ήταν η διεύθυνση για σκοπούς οποιασδήποτε μελλοντική επίδοσης ως απαιτείται δυνάμει της Διαταγής 50, θ.θ. 1 και 3 και της Δ.51, θ.1.[1] Συγκεκριμένα, καθοριζόταν επί του Σημειώματος Εμφάνισης ότι διεύθυνση επίδοσης θα αποτελούσε το δικηγορικό γραφείο L. Loizou & Partners LLC (η διεύθυνση του οποίου ήταν στη Λάρνακα και αναγραφόταν ρητά στο Σημείωμα Εμφάνισης) το οποίο είχε ως γραφείο επίδοσης στη Λευκωσία το δικηγορικό γραφείο C. Hadgivageli & Partners LLC (η διεύθυνση του οποίου επίσης αναγραφόταν ρητά στο Σημείωμα Εμφάνισης). Θα πρέπει να παρατηρήσω ότι δεν αμφισβητείται από την πλευρά των Εναγόντων, ούτε στην ένορκη δήλωση της κας Σπάταλου που συνοδεύει την ένσταση στην υπό κρίση αίτηση παραμερισμού ούτε στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου των Εναγόντων, ότι꞉ · Αφενός, οι Ενάγοντες ουδεμία προσπάθεια κατέβαλαν να επιδώσουν την επίμαχη αίτηση παρακοής και τη συναφή μαρτυρική κλήση στην πιο πάνω διεύθυνση επίδοσης που καθόρισαν οι συνήγοροι του Εναγόμενου με το που καταχώρησαν το ως άνω Σημείωμα Εμφάνισης στην αγωγή στις 6.5.2019 ως απαιτεί η Δ.42Α, θ.3 σε συνδυασμό με τη Δ.51, θ.
  1. · Αφετέρου, οι Ενάγοντες ουδόλως αποτάθηκαν στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν άδεια να προβούν σε επίδοση της αίτηση παρακοής και της συναφούς μαρτυρικής κλήσης με υποκατάστατη μέθοδο στον Εναγόμενο αντί προσωπικά σε αυτόν κατά τη συνήθη δικονομική μέθοδο. Θεώρησαν, προφανώς, οι Ενάγοντες ως δεδομένη την συνέχιση της ισχύος της άδειας που τους χορηγήθηκε στις 8.4.2019 για επίδοση με υποκατάστατη μέθοδο οποιασδήποτε «μεταγενέστερης αίτησης ή απόφασης ή διατάγματος». Κρίνω πως η πιο πάνω αναφερόμενη προσέγγιση των Εναγόντων / Αιτητών στην αίτηση παρακοής είναι δικονομικά εσφαλμένη, διότι συγκρούεται με τα θέσμια όπως προδιαγράφονται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και όπως έχουν ερμηνευθεί μέχρι σήμερα από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου την οποία έχω μνημονεύσει ανωτέρω. Κατά την κρίση μου, η μόνη ορθή ερμηνεία του πεδίου εφαρμογής που είχε η άδεια για υποκατάστατη επίδοση η οποία χορηγήθηκε από αδελφό Δικαστή δυνάμει Διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 8.4.2019, είναι ότι αφορούσε σε εκείνο το φάσμα τυχόν μελλοντικών αιτήσεων ή/και αποφάσεων ή/και διαταγμάτων που θα εκδίδονταν στην απουσία του Εναγομένου, σε περίπτωση παράλειψης του Εναγόμενου να καταχωρήσει εμφάνιση στην αγωγή ή/και στην αίτηση για προσωρινά διατάγματα. Άπαξ όμως και αυτός καταχώρησε (εδώ μέσω δικηγόρου) Σημείωμα Εμφάνισης και καθόρισε ποια θα ήταν στο εξής η διεύθυνση επίδοσής του, οποιαδήποτε επίδοση σε άλλη διεύθυνση ή/και μη προσωπική σε αυτόν, χωρίς προηγουμένως να αναζητηθεί νέα άδεια του Δικαστηρίου και να επεξηγηθούν οι λόγοι παράκαμψης της επίδοσης στην εν λόγω διεύθυνση ή/και προσωπικά στον Εναγόμενο, αποτελούσε παράτυπη επίδοση, η οποία υπόκειται σε παραμερισμό. Δεν είναι αρκετό για να νομιμοποιήσει τους Ενάγοντες στο να προβούν σε υποκατάστατη επίδοση της αίτησης παρακοής μετά τις 5.5.2019 ευσταθεί κατά την κρίση μου η εισήγηση της συνηγόρου των Εναγόντων ότι Η θέση της συνηγόρου των Εναγόντων / Καθ'ων στη γραπτή της αγόρευση ότι στην Δ.42Α θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπεται ότι η αίτηση παρακοής επιδίδεται στον Καθ ού η Αίτηση προσωπικά «εκτός εαν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά» και ότι με τη φράση αυτή αφήνεται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο σε εξαιρετικές περιπτώσεις να επιτρέψει στον Αιτητή να παρεκκλίνει από τον κανόνα της προσωπικής επίδοσης και να γίνει η επίδοση με διαφορετικό τρόπο, είναι ορθή, πλην όμως εδώ όφειλαν οι Ενάγοντες να προσέλθουν εκ νέου στο Δικαστήριο για να αιτηθούν την άδεια του Δικαστηρίου να διατάξει ή/και επιτρέψει επίδοση στον Εναγόμενο μη προσωπική ή/και με υποκατάστατο μέθοδο, εάν είχαν λόγους να δείξουν ποιες ήταν οι εξαιρετικές περιστάσεις που δικαιολογούσαν μια τέτοια επίδοση. Ενώ εδώ, είναι κοινός τόπος ότι δεν ζητήθηκε ούτε λήφθηκε οποιαδήποτε τέτοια άδεια, δυνάμει ή/και για τους σκοπούς της Δ.42Α θ.3 μετά τις 6.5.2019 που ο Εναγόμενος καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης στην αγωγή. Δηλαδή, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι τυχόν επίδοση στη διεύθυνση επίδοσης των δικηγόρων του Εναγόμενου που καθορίστηκε στο Σημείωμα Εμφάνισης δεν θα συνιστούσε προσωπική επίδοση στον Αιτητή, οι Ενάγοντες θα έπρεπε να ζητούσαν ειδικά για τους σκοπούς της επίδοσης αίτησης παρακοής «ανανέωση» της άδειας ή/και εντολής του Δικαστηρίου για τυχόν υποκατάστατη επίδοση σε αυτόν, για να τηρηθούν τα αυστηρά θέσμια της Δ.42Α θ.
  2. Εάν η προσωπική διεύθυνση του Εναγόμενου παρέμενε άγνωστη στους Ενάγοντες ή αν ο επιδότης δεν τον εντόπιζε στις διευθύνσεις που οι Ενάγοντες κατείχαν ως προσωπικές του διευθύνσεις, τότε το πιο πιθανό είναι ότι το Δικαστήριο θα χορηγούσε εκ νέου άδεια για υποκατάστατη μέθοδο, αλλά τούτο μόνο σε επίπεδο πιθανολόγησης ή/και υποθέσεων μπορεί τώρα να λεχθεί, αφού η πραγματικότητα είναι ότι δεν τέθηκε τέτοιο υπόβαθρο με νέα αίτηση στο Δικαστήριο. Το ότι ο Εναγόμενος παρευρέθηκε στο Δικαστήριο στις 10.2.20 μέσω συνηγόρου και ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης επί της ουσίας της αίτησης παρακοής κρίνω πως δεν πρέπει να εξεταστεί απομονωμένα, ωσάν να αποδέχεται ο εναγόμενος ότι υπήρξε καλή και νομότυπη επίδοση της εν λόγω αίτησης παρακοής σε αυτόν, αλλά αντίθετα θα πρέπει να κριθεί υπό το φως του δεδομένου ότι ενώπιον του Δικαστηρίου εκκρεμούσαν κατά τη δικάσιμο ημερ. 10.2.20 τέσσερις ξεχωριστές αιτήσεις (αίτηση του Εναγόμενου για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης, αίτηση του Εναγόμενου για παραμερισμό της επίδοσης της αίτησης παρακοής, αίτηση του Εναγόμενου για αναστολή εκτέλεσης των προσωρινών διαταγμάτων και αίτηση των Εναγόντων για παρακοή του Εναγόμενου στα προσωρινά διατάγματα), σε σχέση με τις οποίες το Δικαστήριο έδωσε χρόνο για ένσταση σε κάθε διάδικο που εκδήλωσε πρόθεση ένστασης, χωρίς να αποφασίσει εκείνη τη δικάσιμο ποια αίτηση θα είχε προτεραιότητα εκδίκασης ή ποια αίτηση έχανε το αντικείμενό της. Το Δικαστήριο αποφάσισε στις 15.10.20 να δώσει προτεραιότητα στην εκδίκαση της αίτηση παραμερισμού της επίδοσης της αίτησης παρακοής. Δεν εγκατέλειψε ποτέ η πλευρά του Εναγόμενου την αξίωσή της να εκδικαστεί η εν λόγω αίτηση. Για τους πιο πάνω λόγους, κρίνω ότι το παράπονο του Εναγόμενου ότι δεν έγινε καλή και νομότυπη επίδοση της αίτησης παρακοής και της μαρτυρικής κλήσης ημερ. 25.10.2019, ευσταθεί και δέον να παραμερισθεί. Εκδίδω συνεπακόλουθα διάταγμα ως τα αιτητικά Α, Β και Γ της αίτησης ημερ. 10.12.
  3. Διευκρινίζω ότι, με την παρούσα απόφασή μου, δεν αποφαίνομαι επί της ουσίας του ισχυρισμού του Εναγόμενου ότι αυτός δεν έχει πρόσβαση ή/και δεν του ανήκει ο λογαριασμός στο facebook στον οποίο είχε γίνει η επίδοση, παραμόνο αποφασίζω ότι, εάν οι Ενάγοντες ήθελαν να επιδώσουν κατά την εν λόγω υποκατάστατη μέθοδο, όφειλαν να λάμβαναν προηγουμένως νέα άδεια του Δικαστηρίου για παράκαμψη του κανόνα περί προσωπικής επίδοσης της αίτησης παρακοής και της μαρτυρικής κλήσης ως προβλέπει η Δ.42Α, θ. 3 σε συνδυασμό με τη Δ.51, θ.1 και τη Δ.5Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Τα έξοδα που προκλήθηκαν από την παρούσα αίτηση επιδικάζονται, ως ο γενικός κανόνας, στον επιτυχόντα διάδικο, ήτοι υπέρ του Εναγόμενου / Αιτητή και εναντίον των Εναγόντων / καθ'ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η υπόθεση ορίζεται εκ νέου για οδηγίες αναφορικά με τις υπόλοιπες εκκρεμούσες αιτήσεις την 1.2.2021, 9 π.μ. (υπ.)......... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] H Διαταγή 50 ΘΘ. 1 και 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών έχουν ως ακολούθως: «1.
(1)Every party to an action or other proceeding before a Court of first instance shall furnish an address for service, being some proper place within the municipal limits of the town or village in which is situated the registry of the Court in which the action or other proceeding is instituted, at which address documents intended for him may be left.
(2)In the case of appeals or other proceedings before the Supreme Court every party thereto shall furnish an address for service in Nicosia. .....
  1. The plaintiff shall give his address for service on the writ of summons, and the defendant on his memorandum of appearance, and any person subsequently becoming a party to the action or any application therein shall give his address for service on the first document that he files in the action and on the first document he serves or delivers in relation thereto. Any person already a party to the action or any application therein who serves notice of any proceeding on a person who is not already such a party shall on the document he serves state his address for service.» Ενώ η διαταγή 51 Θ. 1 και 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών έχουν ως ακολούθως: «Δ.51, θ.
  2. Any summons or notice to be served or given to any person may be served or given at his address for service if he has furnished one, and if he has not then at his last known or usual place of residence or, if this is impossible, with the leave of the Court or Judge obtained ex parte, in any one of the ways in which service or notice of a writ of summons may be effected or given. And everything done on any proceeding whereof notice has been served or given according to these Rules shall be binding on a person so served or notified, whether he attends on the proceeding or not.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.