Αναστασίου ν. Παπανδρέου ως Διαχειρίστρια/ Παραλήπτης της εταιρείας CANTABS TRADING LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 2007/2018, 31/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A154 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2007/2018 Μεταξύ: XXXXX Αναστασίου Ενάγουσα -ν- XXXXX Παπανδρέου ως Διαχειρίστρια/ Παραλήπτης της εταιρείας CANTABS TRADING LIMITED Εναγομένη Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 18/09/2019 Μεταξύ: XXXXX Αναστασίου Ενάγουσα -ν-
- XXXXX Παπανδρέου ως Διαχειρίστρια/ Παραλήπτης της εταιρείας CANTABS TRADING LIMITED
- EUROBANK CYPRUS LTD Εναγόμενοι --------------------------------- Αίτηση για ενδιάμεσο απαγορευτικό διάταγμα ημερ. 24/09/2018 Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτήτρια - Ενάγουσα: κα. Πέτσα για Μ. Νεοκλέους & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενη 1- Καθ' ης η Αίτηση 1: κ. Χρ. Ευσταθίου για Ευσταθίου & Ευσταθίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εναγόμενη 2 - Καθ' ης η Αίτηση 2: κ. Γιορδαμλής για Ιωαννίδης, Δημητρίου Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Ενάγουσα με την Αίτησή της αιτήθηκε διάταγμα το οποίο να απαγορεύει και/ή να εμποδίζει την Εναγόμενη και/ή τη Διαχειρίστρια της Εναγόμενης, XXXXX Παπανδρέου και/ή οποιοδήποτε αντιπρόσωπο που ενεργεί στο όνομα και/ή για λογαριασμό της από το να πωλήσει και/ή αποξενώσει και/ή διαθέσει και/ή επιβαρύνει και/ή παραδώσει την κατοχή και/ή εκποιήσει και/ή εκχωρήσει και/ή παραχωρήσει την χρήση του ακινήτου που περιγράφεται ως διαμέρισμα 1, στον 1ον όροφο, στο ακίνητο με αριθμό Εγγραφής 0/XXXXX, Τμήμα 2, Φυλ./ΣΧ.21/63W1, Τεμάχιο XXXXX, στην οδό XXXXX 5, στην περιοχή Αγλαντζιάς, μέχρι την τελική εκδίκαση της αγωγής. Η Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 29, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στη Δ.39 θ.θ. 1 και 2, Δ.48 θ.θ. 1-4, 8-11 και 13 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, στον περί Συμβάσεων Νόμο, στα άρθρα 97 και 337 - 340 του περί Εταιρειών Νόμου, στις γενικές αρχές, στους κανόνες της επιείκειας, την πρακτική και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση της ίδιας της Ενάγουσας, η οποία ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει πολύ καλά τα γεγονότα. Είναι η διευθύντρια και η αποκλειστική μέτοχος της εταιρείας CANTABS TRADING LIMITED (εφεξής η Εταιρεία), στην οποία ανήκει το επίδικο διαμέρισμα. Στις 20/12/2012 η συγκεκριμένη Εταιρεία είχε συμβληθεί μαζί της και της είχε εκχωρήσει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα στο συγκεκριμένο διαμέρισμα έναντι του ποσού των €150.
- Η ίδια κατέβαλε έναντι του τιμήματος εκχώρησης το ποσό των €80.
- Είχε προηγηθεί όμως, στις 19/11/2012, παραχώρηση του δικαιώματος επικαρπίας, οίκησης, κάρπωσης και κατοχής του συγκεκριμένου διαμερίσματος στην Γεωργία Αναστασίου εφ' όρου ζωής η οποία στη συνέχεια με τη δική της συγκατάθεση και συναίνεση υπέγραψε συμβόλαια ενοικίασης. Σύμφωνα με ενημέρωση που έλαβαν οι δικηγόροι της Ομνύουσας από τους δικηγόρους της ενοικιάστριας εταιρείας είχαν ενημερωθεί από τη Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια Ελένη Παπανδρέου ότι οι συμφωνίες ενοικίασης είναι άκυρες και ότι προτίθενται να υπογράψουν νέες συμφωνίες μεταξύ τους. Είναι η θέση της Ομνύουσας ότι το συγκεκριμένο οροφοδιαμέρισμα της ανήκει και είναι έτοιμη να καταβάλει το υπόλοιπο του τιμήματος εκχώρησης, ήτοι €69.500, για να της μεταβιβαστεί. Υποστηρίζει ότι δεν θα πρέπει να επιτραπεί στην Εναγόμενη 1 να υπογράψει νέο συμβόλαιο ενοικίασης γιατί η ίδια θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά ενώ θα καταργηθεί το δικαίωμα επικαρπίας της Γεωργίας Αναστασίου, ιδιαίτερα ενόψει του ότι έχει αμφισβητηθεί με αγωγή η ορθότητα και ο διορισμός της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας XXXXX Παπανδρέου. Προβάλλει τη θέση ότι μη έκδοση του διατάγματος θα προκαλέσει ζημιά, τόσο στην ίδια καθώς και στην Εταιρεία. Επεξηγεί ότι η EUROBANK CYPRUS LTD είχε προχωρήσει στο διορισμό της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας XXXXX Παπανδρέου, το 2018, δυνάμει Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης. Ισχυρίζεται ότι ήταν σε γνώση της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας XXXXX Παπανδρέου τόσο το εκχωρητήριο έγγραφο ημερ. 20/12/2012, καθώς και η συμφωνία μεταξύ της XXXXX Αναστασίου με την εταιρεία CANTABS TRADING LIMITED, πλην όμως τα αγνόησε. Όσον αφορά την μη καταχώριση των εγγράφων υποστήριξε ότι έχει καταχωρίσει την Γεν. Αίτ. 290/18 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας με την οποία ζητά παράταση χρόνου για την καταχώρισή τους. Καταλήγει, η Ομνύουσα, ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και βλάβη στα συμφέροντά της, η οποία δεν θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, ενώ η Εναγόμενη 1 δεν θα υποστεί οποιαδήποτε ζημιά, αφού η οικονομική της κατάσταση δεν θα αλλάξει, ενώ η Τράπεζα έχει δώσει οδηγίες, ως έχει πληροφορηθεί, στη Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια για την πώληση του διαμερίσματος. Κατά τη δική της άποψη έχει πολύ καλή υπόθεση εναντίον της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, η απαίτησή της είναι γνήσια, δίκαιη και αληθής και η αγωγή της θέτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με καλές πιθανότητες επιτυχίας. Υποστηρίζει ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, για αυτό και είναι αναγκαία η έκδοσή του για να διαφυλαχθεί η κατάσταση πραγμάτων μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Η συγκεκριμένη Αίτηση αντιμετωπίστηκε με την καταχώρηση ένστασης και από τις δύο Εναγόμενες - Καθ΄ων η Αίτηση. Η Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση 1 κατέγραψε δεκαοκτώ
(18)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι σε συντομία μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι παράτυπη, ελαττωματική, άνευ αντικειμένου και αβάσιμη, ότι στερείται οποιουδήποτε πραγματικού και/ή νομικού υποβάθρου, ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 και τα άρθρα 4, 5 και 6 του Κεφ.6, ότι οποιοδήποτε διάταγμα εκδοθεί θα αντιστρατεύει και θα προσκρούει στο διάταγμα ημερομηνίας 23/01/2019, το οποίο εκδόθηκε στα πλαίσια της Γεν. Αιτ. 284/18 Ε.Δ. Λευκωσίας, ότι δεν αποκαλύπτεται καλή βάση αγωγής και/ή σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και/ή ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή, ότι δεν νομιμοποιείται η Αιτήτρια να απαιτεί τις αιτούμενες θεραπείες που αναφέρονται γιατί η επικαλούμενη Συμφωνία Εκχώρησης ημερ. 20/12/2012 είναι παράνομη και εξ υπαρχής άκυρη και/ή ανυπόστατη και/ή ακυρώσιμη και/ή δεν γεννά οποιαδήποτε νόμιμα δικαιώματα αφού είναι εικονική, έγινε χωρίς εξουσιοδότηση της Εταιρείας ενώ παραβιάζει ρητές πρόνοιες των Εγγράφων Υποθήκης που είχαν υπογραφτεί προγενέστερα προς όφελος της Εναγόμενης 2 και είχαν κατατεθεί στο Κτηματολόγιο Λευκωσίας και τις πρόνοιες του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης. Ότι τα συμβόλαια ενοικίασης που είχαν υπογραφεί με την εταιρεία M.M. Makronisos Marina Ltd είναι άκυρα και χωρίς οποιαδήποτε δεσμευτική ισχύ και εν πάση περιπτώσει, η εταιρεία Makronisos Marina Ltd παρέδωσε κενή και ελεύθερη την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος και τα κλειδιά στη Καθ΄ης η Αίτηση 1 και η Αιτήτρια, η οποία έλαβε κατοχή του παραβιάζοντας τις κλειδωνιές είναι παράνομη επεμβασίας. Ότι δεν είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο με την επιδίκαση αποζημιώσεων, των οποίων ο υπολογισμός είναι δυνατός ενώ ο διορισμός Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας καθιστά την πιθανότητα του διασκορπισμού των περιουσιακών στοιχείων της Εταιρείας απομακρυσμένη και/ή ανύπαρκτη. Ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ότι είναι δίκαιο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να δοθούν οι θεραπείες τις οποίες επιζητεί με την Αίτησή της γιατί θα ανατραπεί η κατάσταση πραγμάτων αν εκδοθούν τα διατάγματα και θα συνεχίσει η κατοχή του επίδικου διαμερίσματος από την Αιτήτρια ως επεμβασία ενώ δεν θα επιτραπεί στη Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια η διαχείριση του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της υπό διαχείριση Εταιρείας ενώ παράλληλα θα παραβλαφθούν και επηρεαστούν δυσμενώς τα νόμιμα και συνταγματικά δικαιώματα των Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2. Ότι δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αιτήτριας γιατί δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και πληροφορίες. Ότι δεν προέβη σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη αφού απέκρυψε την ύπαρξη της προγενέστερης συμφωνίας δανείου ημερ. 12/04/2011, μεταξύ της Εταιρείας και της Καθ' ης η Αίτηση 2, καθώς και ότι το διαμέρισμα επιβαρύνεται με τις υποθήκες XXXXX/11 και XXXXX/11 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λευκωσίας προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση 2. Ότι είχε υπογραφτεί στις 11/06/2013 προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση 2 από την Εταιρεία Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης σε όλη την περιουσία της Εταιρείας, συμπεριλαμβανομένου και του επίδικου διαμερίσματος. Ότι η Αιτήτρια χρησιμοποιεί τη διαδικασία καταχρηστικά και η Αίτηση είναι κακόβουλη και κακόπιστη αφού επιδιώκει δόλια και παράνομα την εκμετάλλευση και/ή αποξένωση του μοναδικού περιουσιακού στοιχείου της Εταιρείας και αποσκοπεί στην ανατροπή και καταστρατήγηση του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης. Ότι απέτυχε να αποδείξει το κατεπείγον της έκδοσης του διατάγματος. Ότι η αγωγή προωθείται λανθασμένα εναντίον της Καθ΄ης η Αίτηση 1, η οποία δεν έχει προσωπική ή νομική ευθύνη σε σχέση με την Εταιρεία ή για πράξεις και/ή συμβάσεις που είχαν συνομολογηθεί πριν την ημερομηνία διορισμού της. Η Ένσταση βασίστηκε στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στα άρθρα 29
(1)(γ), 30 - 32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στη Δ.2, Δ.5 θ.θ. 1, 2, και 7, Δ.9 θ.θ. 1-3 και 10, Δ.16 θ.θ.1 - 7, 9 και 11, Δ.19 θ.θ.2, 4, 5, 13 και 26, Δ.20 θ.θ.1 και 2, Δ.39 θ.θ.1 και 2, Δ.48 θ.θ.1 - 5 και 7 - 12, Δ.63 και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στα άρθρα 1- 7, 17 και 18 του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, στα άρθρα 33, 33Α, 37, 89 -101, 334-344 και 384 του περί Εταιρειών Νόμου, στα άρθρα 2, 10, 23, 24, 25,56, 76 και 77 του περί Συμβάσεων Νόμου, στο άρθρο 11 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο, στα Άρθρα 23, 25, 26, 30
(2)
(3)του Συντάγματος και στις γενικές αρχές, τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη διακριτική ευχέρεια και τη πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε η Ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση 1 με ένορκη δήλωση της XXXXX Παπανδρέου, εγγεγραμμένης δικηγόρου και αδειοδοτημένης σύμβουλου αφερεγγυότητας. Σύμφωνα με την Ομνύουσα είναι η Παραλήπτρια ‑ Διαχειρίστρια της εταιρείας CANTABS TRADING LTD και είναι εξουσιοδοτημένη στην κατάρτιση της συγκεκριμένης ενόρκου δηλώσεως. Είναι η θέση της ότι δεν προκύπτει κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της και κανένας ουσιώδης λόγος που να δικαιολογεί τα αιτήματα της Αιτήτριας. Είναι ο ισχυρισμός της ότι μετά το διορισμό της ως Παραλήπτριας - Διαχειρίστριας η ίδια είχε ενημερώσει την εταιρεία M.M. Makronisos Marina Ltd ότι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος που ενοικίαζε ήταν η εταιρεία CANTABS TRADING LIMITED και της ζήτησε όπως της καταβάλλει τα ενοίκια. Μετά τη συγκεκριμένη ενημέρωση εμφανίστηκαν οι συμφωνίες ημερ. 20/12/2012 και 19/11/2012 από την Αιτήτρια, όταν η Αιτήτρια αιτήθηκε την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, για πρώτη φορά στις 27/07/
- Κατά τη δική της άποψη και οι δυο συμφωνίες είναι παράνομες και εξ υπαρχής άκυρες αφού αυτές καταρτίστηκαν κατά παράβαση των προνοιών των εγγράφων υποθήκης και χωρίς τη συγκατάθεση της Τράπεζας ως ενυπόθηκου Δανειστή και Ομολογιούχου. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι η Συμφωνία Εκχώρησης είναι εικονική και είχε υπογραφεί μετά το διορισμό της ίδιας, αφού η Αιτήτρια υπέγραψε υπό δυο ιδιότητες και στην ουσία συνομολογήθηκε από το ίδιο άτομο με απώτερο σκοπό την καταδολίευση των πιστωτών. Η Εταιρεία κατά τον επίδικο χρόνο δεν μπορούσε να καταρτίσει συμφωνία εκχώρησης γιατί δεν υπήρχε οποιαδήποτε συμφωνία πώλησης κατατεθειμένη στο Κτηματολόγιο αλλά ούτε και συμφωνία για δικαίωμα οίκησης και επικαρπίας του συγκεκριμένου διαμερίσματος από την κα XXXXX Αναστασίου, πρώην Σταυρινού, αφού δεν έχει οποιαδήποτε στενή σχέση συγγένειας με την Εταιρεία. Όσον αφορά το ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο επικαλείται η Αιτήτρια για να δικαιολογήσει το κατεπείγον και τη νομική βάση της Αίτησης, είναι παράνομο αφού ούτε η Αιτήτρια αλλά ούτε και η Γεωργία Αναστασίου είχαν νομικό δικαίωμα να συνάψουν έγγραφο ενοικίασης του συγκεκριμένου διαμερίσματος, ενώ στο συμβόλαιο ενοικίασης εμφανίζονται ως ιδιοκτήτριες. Σύμφωνα με την Ομνύουσα οι δυο συμφωνίες, τις οποίες επικαλείται η Αιτήτρια, είναι εκ των υστέρων δημιούργημα και έγιναν εκ του πονηρού σε ένα καλά ενορχηστρωμένο, από την Αιτήτρια και τη μητέρα της, σχέδιο, έτσι ώστε να καθυστερήσει η εκτέλεση των δικών της εργασιών και προς αποφυγή των υποχρεώσεων της Εταιρείας προς την Καθ΄ης η Αίτηση
- Το γεγονός ότι οι συγκεκριμένες συμφωνίες δεν έχουν χαρτοσημανθεί, δεν έχουν κατατεθεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας και ουδέποτε είχαν γνωστοποιηθεί στην Τράπεζα κατά τη σύναψη μεταγενέστερων συμφωνιών, ενισχύουν τους ισχυρισμούς περί εικονικότητας και καταδολίευσης της Εταιρείας και των πιστωτών της. Είναι ο ισχυρισμός της Ομνύουσας ότι η έρευνα στον Έφορο Εταιρειών αποκάλυψε ότι από τις 28/12/2011 η Αιτήτρια κατέστη μοναδική μέτοχος της Εταιρείας και μοναδική αξιωματούχος της. Από έρευνα στην Αρχή Ηλεκτρισμού προέκυψε ότι για την περίοδο 2012 - 2019 ο λογαριασμός κατανάλωσης ρεύματος που αφορούσε το επίδικο διαμέρισμα διατηρείτο στο όνομα της Εταιρείας. Επεξηγεί, η Ομνύουσα, γιατί η συμφωνία ημερομηνίας 20/12/2012 είναι παράνομη εξ υπαρχής και εικονική. Ήτοι, ότι στις 12/04/2011 η Εταιρεία είχε συμβληθεί με την Τράπεζα EUROBANK για την παροχή τραπεζικών διευκολύνσεων ύψους €320.000, οι οποίες κατά διαστήματα ανανεώνονταν. Προς εξασφάλιση της Τράπεζας η Εταιρεία εκτέλεσε προς όφελος της Τράπεζας αρχικά την υποθήκη XXXXX/11, ημερ. 12/04/2011 για το ποσό των €180.000 και ακολούθως την υποθήκη XXXXX/11, ημερ. 12/07/2011 για το ποσό των €180.000 επί του συγκεκριμένου ακινήτου, οι οποίες καταχωρήθηκαν και ενεγράφησαν δεόντως στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας ως επιβάρυνση επί του μεριδίου της Εταιρείας στο ακίνητο και εξακολουθούν να υφίστανται μέχρι σήμερα. Μετά την αξιοποίηση του ακινήτου η Εταιρεία κατέστη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος αριθμός 1, μετά από σχετική συμφωνία μεταξύ των συνιδιοκτητών, με τις υποθήκες να βαραίνουν το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Οι συγκεκριμένες συμφωνίες υποθήκης δέσμευαν την Εταιρεία όπως για τη διάρκεια της ισχύς τους να μην ενοικιάσει ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο να δεσμεύσει ή επιβαρύνει το ενυπόθηκο χωρίς την έγγραφη έγκριση της Τράπεζας. Η Αιτήτρια είχε υπογράψει, ως μοναδική διευθύντρια της Εταιρείας, την τροποποιητική συμφωνία ημερ. 11/06/2013 σε σχέση με την επέκταση της, διάρκεια του δανείου μέχρι τις 11/04/2020 και του τρόπου αποπληρωμής του και με αυτό τον τρόπο έλαβε γνώση του περιεχομένου όλων των εγγράφων. Η Εταιρεία επίσης υπέγραψε Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, στις 11/06/2013, για το ποσό των €320.000, το οποίο Ομόλογο εμπεριείχε υποχρεώσεις εκ μέρους της Εταιρείας για τη μη πώληση, εκχώρηση, μεταβίβαση, υποθήκευση, επιβάρυνση ή άλλως πως διάθεση της περιουσίας της. Και ενώ εξελισσόταν η σχέση της Εταιρείας με την Τράπεζα, οι συγκεκριμένες δυο συμφωνίες, εκχώρησης και επικαρπίας, που επικαλείται η Αιτήτρια ουδέποτε τέθησαν εις γνώση της Τράπεζας και ουδέποτε στάλησαν στην Τράπεζα για έγκριση και λήψη συγκατάθεσης. Η Ομνύουσα με συστημένη επιστολή, ημερ. 13/12/2018, τερμάτισε τόσο την Συμφωνία Εκχώρησης καθώς και την Συμφωνία Επικαρπίας σύμφωνα με τις εξουσίες που της παρέχει ο περί Εταιρειών Νόμος. Η Εταιρεία δεν μπορούσε κατά τον συγκεκριμένο χρόνο να καταρτίσει συμφωνία εκχώρησης γιατί δεν υπήρχε οποιοδήποτε αγοραπωλητήριο ή συμφωνία πώλησης μεταξύ τρίτου προσώπου και της Εταιρείας καταχωρημένη στο Κτηματολόγιο, σε σχέση με το επίδικο ακίνητο, από την οποία να μπορεί η Εταιρεία να εκχωρήσει δικαίωμα ως αγοραστής. Καταγράφει, η Ομνύουσα, στις παραγράφους 39 - 52 της ένορκης δήλωσής της, σειρά λόγων που την οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι δυο συμφωνίες δεν έχουν νομική ισχύ, ότι είναι παράνομες, εικονικές και ότι πλήττουν τα συμφέροντα της Εταιρείας. Η Αιτήτρια, μετά που η εταιρεία M.M. Makronisos Marina Ltd παρέδωσε τα κλειδιά στην Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια, λόγω του ότι αποφάσισε να μην συνάψει νέα συμφωνία ενοικίασης του ρηθέντος διαμερίσματος, παράνομα άλλαξε τις κλειδαριές του και δεν επέτρεπε την είσοδο στην Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια, ενώ στις 16/01/2019 εξελίχθηκαν γεγονότα τα οποία η Ομνύουσα κατάγγειλε στην Αστυνομία και οδήγησαν στην καταχώριση της Γεν. Αιτ. 284/2018 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και στην έκδοση, στις 23/01/2019, προσωρινού διατάγματος με το οποίο απαγορεύετο στην Αιτήτρια και σε οποιοδήποτε διευθυντή της Εταιρείας από το να προβαίνει σε οποιαδήποτε ενέργεια σε σχέση με το συγκεκριμένο διαμέρισμα. Το συγκεκριμένο διάταγμα είναι σε ισχύ και έχει επιδοθεί στην Αιτήτρια. Κατά την άποψη της Ομνύουσας οποιοδήποτε διάταγμα ήθελε εκδοθεί στην υπό εξέταση Αίτηση θα αναιρεί ή θα προσκρούει με το εκδοθέν διάταγμα και αντενδείκνυται νομικά. Υποστηρίζει ότι στην περίπτωση που η Αιτήτρια θα δικαιούται σε θεραπεία δεν θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο γιατί τα δικαιώματά της μπορούν να κατοχυρωθούν με την επιδίκαση αποζημίωσης, της οποίας ο υπολογισμός είναι δυνατός και εφικτός και τόσο η ίδια καθώς και η Τράπεζα είναι φερέγγυες και μπορούν να καλύψουν τις οποιεσδήποτε ζημιές τυχόν προκληθούν. Επίσης, προωθεί τη θέση ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης γιατί τυχόν επιτυχία της θα ανατρέψει και/ή θα διαφοροποιήσει την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων με αποτέλεσμα να μην μπορέσει η ίδια να εκτελέσει τα καθήκοντά της και να παραβλαφθούν τα συμφέροντα της Εταιρείας. Σύμφωνα με την Ομνύουσα η Αιτήτρια δεν έχει αποκαλύψει ότι υπήρχε προγενέστερη συμφωνία δανείου ημερ. 12/04/2011, ότι το συγκεκριμένο διαμέρισμα βαρύνεται με τις υποθήκες XXXXX/11 και XXXXX/11 προς όφελος της Τράπεζας οι οποίες είναι προγενέστερες της Συμφωνίας Εκχώρησης, ότι υπογράφτηκε στις 11/06/2013 από την Εταιρεία προς όφελος της Τράπεζας Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης επί όλης της περιουσίας της Εταιρείας, ότι η ίδια η Αιτήτρια στις 11/06/2013 ως διευθύντρια της Εταιρείας δήλωσε στην Τράπεζα ότι το διαμέρισμα ήταν ελεύθερο από οποιεσδήποτε επιβαρύνσεις πλην των υποθηκών, ότι η ίδια είχε διοριστεί νόμιμα και έγκυρα ως Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια της υπό διαχείριση Εταιρείας και ότι ο τίτλος που εκδόθηκε στο όνομα της Εταιρείας είχε προηγηθεί του διορισμού της. Καταληκτικά δηλώνει ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και θα πρέπει να απορριφθεί. Η Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση 2, στην δική της Ένσταση κατέγραψε δεκαπέντε
(15)λόγους ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η Αίτηση είναι κατά νόμω αβάσιμη και/ή αντικανονική και/ή χωρίς κανένα πραγματικό και/ή νομικό έρεισμα, ότι συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ότι η Αιτήτρια δεν έχει κανένα αγώγιμο δικαίωμα και /ή έννομο συμφέρον για καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης, ότι η συμφωνία ημερ. 20/12/2012 είναι άκυρη και/ή ακυρώσιμη και/ή παράνομη και/ή παράτυπη αφού συνάφθηκε κατά παράβαση των ρητών όρων των συμβάσεων υποθήκης XXXXX/11 και XXXXX/11 που ενεγράφησαν προς όφελος της Καθ' ης η Αίτηση 2 καθώς και του Ομολόγου Επιβάρυνσης ημερ. 11/06/2013, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32, ότι δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, ότι δεν υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας, ότι δεν έχει αποδείξει ότι θα είναι δύσκολο και/ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, ότι η αξίωση της Αιτήτριας μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και η Καθ΄ης η Αίτηση 2 είναι φερέγγυα, ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας βαραίνει προς την Καθ' ης η Αίτηση 2, ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια και/ή ότι απέτυχε να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και/ή απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση περιέχει ψευδείς και αναληθείς ισχυρισμούς, ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επηρεάσει δυσμενώς και ουσιωδώς τα προγενέστερα συνταγματικά και συμβατικά δικαιώματα της Καθ΄ης η Αίτηση 2 και η βλάβη που θα υποστεί δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί, καθώς και ότι η Αιτήτρια καλεί το Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα αντίθετο και/ή αντιφατικό με ήδη εκδοθέν διάταγμα ομόβαθμου δικαστηρίου. Η Ένσταση βασίστηκε στα άρθρα 29
(1)(γ), 30 - 32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στη Δ.39, Δ.48 θ.θ.1 - 13 και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, στον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, στον περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμο, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, στα άρθρα 2, 10, 23, 24, 25, 56, 76 και 77 του περί Συμβάσεων Νόμου, στα άρθρα 33, 33Α, 37, 89 - 101, 334 - 344 και 384 του περί Εταιρειών Νόμου, στα Άρθρα 23, 25, 26, 30
(2)
(3)του Συντάγματος και στις γενικές αρχές, τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη διακριτική ευχέρεια και τη πρακτική του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τα γεγονότα, υποστηρίχθηκε από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Πετάση, Προϊστάμενου του Νομικού Τμήματος της Καθ' ης η Αίτηση 2 και γνώστη των γεγονότων. Σύμφωνα με τον Ομνύοντα η ένορκη δήλωση της Αιτήτριας εμπεριέχει παραπλανητικούς και αναληθής ισχυρισμούς που την καθιστούν παντελώς ανυπόστατη τόσο σε σχέση με τα γεγονότα καθώς και κατά το νόμο. Παρά το γεγονός ότι το διάταγμα το οποίο επιζητεί η Αιτήτρια στρέφεται κατά της διορισμένης από την Καθ΄ης η Αίτηση 2 Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, δεν κάνει καμία αναφορά στην Καθ΄ης η Αίτηση 2 και στα δικαιώματά της επί του επίδικου ακίνητου ή στις συμφωνίες δυνάμει των οποίων διορίστηκε η Καθ΄ης η Αίτηση 1 ως Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια από την Καθ΄ης η Αίτηση
- Η συγκεκριμένη παράλειψη δεν ήταν τυχαία, σύμφωνα με τον Ομνύοντα, αλλά ήταν εσκεμμένη με απώτερο σκοπό να αποκρύψει σημαντικές πληροφορίες και να παραποιήσει τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης και κατά συνέπεια να αποπροσανατολίσει το Δικαστήριο. Για να ακουστεί, στην υπό κρίση Αίτηση, η Καθ΄ης η Αίτηση 2 είχε υποβάλλει αίτηση παρέμβασης στις 12/11/
- Είναι η θέση του Ομνύοντα ότι η σχέση της εταιρείας Cantabs Trading Limited με την Τράπεζα αποκαλύπτεται στη συμφωνία ημερ. 12/04/2011 με την οποία παραχωρήθηκε στην Εταιρεία δάνειο ύψους €320.000 και ανοίχθηκαν οι απαιτούμενοι λογαριασμοί. Η συγκεκριμένη συμφωνία τροποποιήθηκε κατά διαστήματα μετά από αιτήματα της Εταιρείας, αναφορικά με τον τρόπο αποπληρωμής του δανείου καθώς και τη διάρκειά του, χωρίς οποτεδήποτε να αλλοιώνονται με οποιοδήποτε τρόπο οι υπόλοιποι όροι της συμφωνίας δανείου. Προς εξασφάλιση του δανείου η Εταιρεία υποθήκευσε το 1/3 μερίδιο του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 2/XXXXX, Φ./Σχ.21/63W1, Τεμάχιο XXXXX, το οποίο είναι το ίδιο με το επίδικο ακίνητο και ενεγράφησαν οι υποθήκες XXXXX/11 και XXXXX/11 προς όφελος της Τράπεζας για το ποσό των €180.000 έκαστη. Λόγω του ότι στις 28/01/2016 εκδόθηκε ξεχωριστός τίτλος, ο αριθμός εγγραφής έχει αλλάξει. Οι συγκεκριμένες συμβάσεις υποθήκης περιλάμβαναν όρους και υποχρεώσεις, μεταξύ αυτών ότι η Εταιρεία δεν θα δικαιούτο να ενοικιάσει ή δεσμεύσει ή επιβαρύνει το επίδικο ακίνητο χωρίς τη γραπτή έγκριση της Τράπεζας. Όταν η Αιτήτρια κατέστη μοναδική μέτοχος και διευθύντρια της Εταιρείας ενημερώθηκε για όλες τις συμφωνίες της με την Καθ΄ης η Αίτηση 2 και συγκεκριμένα συμφώνησε και υπέγραψε τις σχετικές τροποποιήσεις της Συμφωνίας Δανείου στις 11/06/2013 και στις 20/05/2015, ενώ ζήτησε και έλαβε αντίγραφα όλων των σχετικών συμφωνιών συμπεριλαμβανομένης και της συμφωνίας δανείου και των συμβάσεων υποθήκης. Επίσης υπέγραψε εκ μέρους της Εταιρείας τη συμφωνία που αφορούσε το Ομόλογο Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση 2 με την οποία επιβαρύνθηκε όλη η περιουσία της Εταιρείας και η συγκεκριμένη επιβάρυνση ενεγράφη στο Μητρώο Επιβαρύνσεων του Εφόρου Εταιρειών. Προς περαιτέρω εξασφάλιση της Συμφωνίας Δανείου στις 20/05/2015 η ίδια η Αιτήτρια σύναψε συμφωνία ενεχυρίασης τίτλων, ήτοι τις 10,000 μετοχές του μετοχικού κεφαλαίου της Cantabs Trading Limited προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση
- Σύμφωνα με τον Ομνύοντα, η Εταιρεία, τον Φεβρουάριο 2018, υπέπεσε σε υπερημερία ως προς την αποπληρωμή των συμβατικών της υποχρεώσεων και η Καθ΄ης η Αίτηση 2 απέστειλε στην Αιτήτρια ηλεκτρονικό μήνυμα ενημερώνοντάς την για την καθυστέρηση. Χωρίς διαμαρτυρία η Αιτήτρια προώθησε το μήνυμα στον πατέρα της ζητώντας του να πληρώσει τις καθυστερημένες δόσεις και ξεκαθαρίζοντας ότι η ίδια δεν θα αναλάμβανε την πληρωμή οποιασδήποτε δόσης. Λόγω του ότι συνέχιζαν να παρατηρούνται καθυστερήσεις στην αποπληρωμή των οφειλόμενων δόσεων, η Καθ΄ης η Αίτηση 2 απέστειλε επιστολή στην Εταιρεία καθώς και στην Αιτήτρια στις 12/04/2018 και ακολούθως προχώρησε δυνάμει του Ομολόγου Επιβάρυνσης, στις 07/05/2018, στο διορισμό της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, Καθ΄ης η Αίτηση 1, ενημερώνοντας το Γραφείο του Εφόρου Εταιρειών καθώς και την Αιτήτρια και παράλληλα την κάλεσε να παραδώσει τα κλειδιά των κτιριακών εγκαταστάσεων, ήτοι του επίδικου διαμερίσματος. Παρά το γεγονός αυτό η Αιτήτρια αρνήθηκε να επιτρέψει στην Καθ΄ης η Αίτηση 1 να εισέλθει στα υποστατικά της Εταιρείας αλλά και στο επίδικο ακίνητο. Μετά από έρευνα είχε αποκαλυφθεί ότι το επίδικο ακίνητο είχε ενοικιαστεί από την Αιτήτρια και την Γεωργία Αναστασίου, υπό την ιδιότητα των ιδιοκτητριών, στην εταιρεία M.M. Makronissos Marina Ltd χωρίς να ενημερωθεί η Καθ΄ης η Αίτηση 2 και χωρίς να εξασφαλιστεί η γραπτή συγκατάθεσή της. Όταν ζητήθηκαν από την Αιτήτρια εξηγήσεις για τη συμπεριφορά της, καταχωρίστηκε η υπό κρίση αγωγή ενώ η μητέρα της Αιτήτριας καταχώρισε την Αγ. Αρ. 2008/18 εναντίον της Καθ΄ης η Αίτηση 1 και καθόρισε ως βάση της αγωγής την παραχώρηση του δικαιώματος επικαρπίας. Η εταιρεία M.M. Makronissos Marina Ltd προς το τέλος του 2017 τερμάτισε τη σύμβαση ενοικίασης και παρέδωσε τα κλειδιά του επίδικου ακινήτου στην Καθ΄ης η Αίτηση 1, η οποία στην προσπάθειά της να λάβει κατοχή βρέθηκε αντιμέτωπη με την Αιτήτρια η οποία είχε εισέλθει παράνομα στο διαμέρισμα. Αυτή η συμπεριφορά της Αιτήτριας οδήγησε την Καθ' ης η Αίτηση 1 στην εξασφάλιση απαγορευτικού διατάγματος, στις 27/05/2019, στα πλαίσια της Γεν. Αιτ. 284/2018, με το οποίο απαγορεύετο στην Αιτήτρια καθώς και σε κάθε πρόσωπο το οποίο ενεργεί εκ μέρους της και εκ μέρους της Εταιρείας από του να ενοικιάσει, πωλήσει, χρησιμοποιεί, εκμεταλλεύεται κ.τ.λ. το συγκεκριμένο ακίνητο. Παρά την επίδοση του διατάγματος ημερ. 27/05/2019 με το οποίο η Αιτήτρια διατάχθηκε όπως παραδώσει ελεύθερη και κενή την κατοχή του επίδικου ακινήτου καθώς και τα κλειδιά του, η Αιτήτρια δεν έχει ακόμη παραδώσει τα κλειδιά. Προωθεί τη θέση, ο Ομνύοντας, ότι η Αιτήτρια ενήργησε κακόπιστα και ότι έχει αποκρύψει ουσιώδη γεγονότα σε μια προσπάθειά της να παραπλανήσει το Δικαστήριο αφού όλες οι συμβάσεις έχουν συναφθεί κατά παράβαση ουσιωδών και ρητών όρων των συμβάσεων υποθήκης και με σκοπό την πρόκληση ζημιάς στην Καθ΄ης η Αίτηση
- Συγκεκριμένα, παρά το γεγονός ότι η ισχυριζόμενη Σύμβαση Εκχώρησης είχε υπογραφεί στις 20/12/2012 και η Σύμβαση Επικαρπίας στις 19/11/2012 η Αιτήτρια ουδέποτε ενημέρωσε ή/και πληροφόρησε την Καθ' ης η Αίτηση 2 για την ύπαρξη οποιασδήποτε εκ των δύο συμβάσεων. Ούτε ακόμα και κατά το χρονικό σημείο της σύναψης του Ομολόγου Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, στις 11/06/2013 ή της συμφωνίας ενεχυρίασης τίτλων στις 20/05/2015 ή ακόμα κατά το στάδιο των διαπραγματεύσεων για αναδιάρθρωση του δανείου. Η Καθ' ης η Αίτηση 2 αφέθηκε να λάβει γνώση των συγκεκριμένων συμβάσεων μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής. Το επίδικο ακίνητο αποτελεί το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της οφειλέτριας Εταιρείας και η Αιτήτρια συμπράττοντας με τη μητέρα της, μόλις έλαβαν γνώση της ειδοποίησης της Καθ' ης η Αίτηση 2 ημερομηνίας 12/04/2018 για τον διορισμό της Καθ' ης η Αίτηση 1 ως Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, παράνομα και καταχρηστικά αποπειράθηκαν να αποξενώσουν το επίδικο ακίνητο με απώτερο στόχο να εμποδίσουν την Καθ' ης η Αίτηση 2 από το να διεκδικήσει την αποπληρωμή των οφειλομένων ποσών. Επιπρόσθετα, παράνομα συνήψαν, η Αιτήτρια και η μητέρα της, συμφωνίες μίσθωσης με τρίτη εταιρεία, την M.M.Makronisos Marina Ltd και πάλι κατά παράβαση των προνοιών των όρων των συμβάσεων υποθήκης και λαμβάνοντας ενοίκια τα οποία οικειοποιούνταν με καταδολιευτικό, προς την Καθ' ης η Αίτηση 2, τρόπο. Κατά τον Ομνύοντα, τόσο η καταχώριση της υπό κρίση αγωγής και της αίτησης, καθώς και οι λοιπές διαδικασίες που υπάρχουν μεταξύ των μερών, συνιστούν τη συνέχιση του δόλιου σχεδιασμού της Αιτήτριας και της μητέρας της, που στόχο έχουν να υπονομεύσουν το έργο της Παραλήπτριας-Διαχειρίστριας και να αποστερήσουν την Καθ' ης η Αίτηση 2 από τα νόμιμα συμβατικά της δικαιώματα. Επιπρόσθετα, ο ισχυρισμός της Αιτήτριας για την καταβολή του ποσού €80.500 σε λογαριασμό στην Καθ' ης η Αίτηση 2 είναι παντελώς ψευδής και παραπλανητικός, αφού ουδέν ποσό έχει καταβληθεί σε λογαριασμό της Καθ' ης η Αίτηση 2 ως τίμημα εκχώρησης. Αυτό που διαπιστώνεται από τις καταστάσεις λογαριασμού είναι ότι καταβλήθηκαν «δόσεις δανείου». Ο Ομνύοντας υποστηρίζει τη θέση ότι η Αιτήτρια προωθεί αντιφατικές θεραπείες και αξιώσεις αφού ενώ στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής και της Γεν. Αίτησης 290/2018 επιζητεί αναγνώριση των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση εκχώρησης στην Αγ. Αρ.1598/2018, επιζητεί την ακύρωση των συμφωνιών που αφορούν την αγορά του επίδικου ακινήτου από την Εταιρεία. Καταδεικνύεται από τη συγκεκριμένη συμπεριφορά ότι μοναδικός σκοπός της Αιτήτριας είναι να εμποδίσει την Καθ΄ης η Αίτηση 2 από του να διεκδικήσει την αποπληρωμή των οφειλομένων σε αυτήν ποσών δυνάμει της σύμβασης δανείου. Εισηγείται ότι η Αιτήτρια έχει αποτύχει να καταδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του συγκεκριμένου διατάγματος αφού η ισχυριζόμενη Σύμβαση Εκχώρησης, στη βάση της οποίας επιδιώκεται το συγκεκριμένο διάταγμα είναι παράτυπη, παράνομη και παραβιάζει κατάφορα τις συμβάσεις υποθήκης καθώς και το Ομόλογο Επιβάρυνσης και συνεπώς δεν έχει οποιαδήποτε νομική υπόσταση. Δεν έχει τεθεί προς απόδειξη της γνησιότητας της συγκεκριμένης σύμβασης καμία μαρτυρία, ενώ η Καθ' ης η Αίτηση 2 έχει προβεί σε καταγγελία στην Αστυνομία σε σχέση με τη σύναψη της υποτιθέμενης Σύμβασης Εκχώρησης. Καταλήγει ότι στην περίπτωση που το ζητούμενο διάταγμα εκδοθεί, θα αναγνωρίζεται μια παράνομη και αντικανονική συμφωνία με την αρωγή του Δικαστηρίου. Η συμφωνία μεταβίβασης του μεριδίου της Εταιρείας στην Αιτήτρια συνιστά ουσιαστικά συμφωνία μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων τα οποία έχουν υλική μορφή και τα οποία δεν είναι δεκτικά εκχώρησης. Τέτοιου είδους δικαιώματα, υποστηρίζει ο Ομνύοντας, μπορούν να αποκτηθούν δυνάμει παραχώρησης από τον κύριο της ακίνητης ιδιοκτησίας και να καταχωριστούν στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου. Η συγκεκριμένη Συμφωνία Εκχώρησης δεν έχει κατατεθεί στο Κτηματολόγιο και η Αιτήτρια είχε αποσύρει την Γεν. Αίτ. 290/2018, οπόταν η υπό κρίση αγωγή δεν έχει οποιαδήποτε δυνατότητα επιτυχίας. Τέλος, θεωρεί ότι ούτε η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 πληρείται αφού δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να μην μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο από τη στιγμή που οι ζημιές που θα προκύψουν στην Αιτήτρια είναι καθαρά χρηματικής φύσεως. Το δε ισοζύγιο της ευχέρειας κατά τη δική του άποψη κλίνει σαφέστατα υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, αφού αν εκδοθεί το αξιούμενο διάταγμα η Αιτήτρια θα πετύχει έμμεση αναγνώριση της παντελώς παράνομης και αντικανονικής συμφωνίας, ενώ θα επηρεαστούν δυσανάλογα τα νόμιμα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση 2 και θα προκληθεί σε αυτή τεράστια ζημιά, η οποία δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί στο μέλλον. Καταληκτικά, υποστηρίζει ότι στην περίπτωση που εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πρόνοιες του διατάγματος που εξασφάλισε η Καθ' ης η Αίτηση 1 στα πλαίσια της Γεν. Αίτησης 284/
- Δεν αντεξετάστηκε οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι συνήγοροι όλων των πλευρών με τις ικανές τους αγορεύσεις, τις οποίες προνόησαν να καταγράψουν και να θέσουν υπόψη του Δικαστηρίου, ανέπτυξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους για τα ζητήματα που απασχολούν στα πλαίσια της παρούσας. Το Δικαστήριο έχει σημειώσει τις αναφορές, τις τοποθετήσεις, τα επιχειρήματα και εισηγήσεις όλων των πλευρών για τα ζητήματα που εγείρονται στα πλαίσια της παρούσας. Ειδικότερη αναφορά στις εισηγήσεις τους θα γίνει όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο για τις ανάγκες της παρούσας απόφασης, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Προκύπτει από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων ότι οι διαφορές των μερών είναι πολλές αφού εκκρεμεί αριθμός διαδικασιών ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αγωγές καθώς και γενικές αιτήσεις, μεταξύ τους που κατά κύριο λόγο αφορούν τη Συμφωνία Εκχώρησης και την παραχώρηση της επικαρπίας του συγκεκριμένου διαμερίσματος, το οποίο ανήκει στην υπό διαχείριση Εταιρεία. Αυτό που διαπιστώνεται είναι ότι δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και συνεπακόλουθα οι ισχυρισμοί του κ. Πετάση, ο οποίος παραθέτει το ιστορικό δανεισμού της εταιρείας Cantabs Trading Limited, το οποίο οδήγησε στο διορισμό της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, Καθ΄ης η Αίτηση 1, παραμένουν αλώβητοι σύμφωνα με τη νομολογία και συγκεκριμένα το σκεπτικό των αποφάσεων Iacovou Brothers (Construction) Ltd v. Fashionwise Ltd
(2000)1Β Α.Α.Δ. 1377 και Εκδόσεις Αρκτίνος ΛΤΔ
(2016)1 ΑΑΔ 1013. Υπάρχει παραδοχή στην αγωγή από την Αιτήτρια της ύπαρξης του εμπράγματου βάρους προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση 2, παράγραφος 10 της Έκθεσης Απαίτησης, καθώς επίσης και του διορισμού Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας, παράγραφος 19 της Έκθεσης Απαίτησης. Επίσης παραμένει ως δεδομένη η έκδοση του διατάγματος στην Γεν. Αιτ. 284/2018 με το οποίο διάταγμα απαγορεύτηκε στην Αιτήτρια καθώς και σε κάθε πρόσωπο το οποίο ενεργεί εκ μέρους της και εκ μέρους της Εταιρείας από του να ενοικιάσει, πωλήσει, χρησιμοποιεί, εκμεταλλεύεται κ.τ.λ. το συγκεκριμένο ακίνητο, ενώ διατάχθηκε επίσης η Αιτήτρια όπως παραδώσει ελεύθερη και κενή την κατοχή και τα νέα κλειδιά του συγκεκριμένου διαμερίσματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού το Δικαστήριο εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 θα πρέπει να εξετάσει το θέμα που έχει εγερθεί και αναλυθεί από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2 και αφορά την ύπαρξη διατάγματος με το οποίο διατάσσεται η Αιτήτρια να παραδώσει ελεύθερη και κενή την κατοχή του συγκεκριμένου διαμερίσματος, ενώ της απαγορεύεται επίσης η οποιαδήποτε εκμετάλλευση ή διαχείριση του συγκεκριμένου διαμερίσματος. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο το οποιοδήποτε εκδοθέν διάταγμα στην υπό κρίση Αίτηση θα είναι σε σύγκρουση με το εκδοθέν στην Γεν. Αιτ. 284/18 διάταγμα. Αυτό που ζητείται με την υπό κρίση Αίτηση είναι η μη αποξένωση του συγκεκριμένου διαμερίσματος και η μη πώλησή του οπόταν το Δικαστήριο θεωρεί ότι δεν θα υπάρχει οποιαδήποτε σύγκρουση μεταξύ των δυο διαταγμάτων στην περίπτωση που το ζητούμενο διάταγμα εκδοθεί. Με το εκδοθέν στην Γεν. Αίτ. 284/18 διάταγμα διατάσσεται η παράδοση του συγκεκριμένου διαμερίσματος ελεύθερου στη Διαχειρίστρια - Παραλήπτρια, ενώ με το ζητούμενο επιδιώκεται όπως το επίδικο διαμέρισμα διατηρηθεί στα χέρια της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας μέχρι την εκδίκαση της υπό κρίση αγωγής. Το περιεχόμενο των διαταγμάτων είναι εντελώς διαφορετικό. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω προαναφερθέντα δεδομένα, προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί, θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει αιτήσεις για έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς. Το άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν, για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα, είναι οι εξής: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις για την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος και κατά πόσο αυτές ικανοποιούνται στην υπό εξέταση υπόθεση, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Επιπρόσθετα, με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/2011 ημερ. 16/04/2014: « Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.» Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802 ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: « Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». (Βλ. επίσης Hazelwood Investment & Finance Ltd v. XXX Manuel κ.α. Πολ. Εφ. Ε14/17 και Ε209/17 ημερ. 16/07/19). Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του και της διατήρησής του σε ισχύ. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων, στα πλαίσια των οποίων εξετάζεται η αίτηση, τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με τις πρώτες δύο προϋποθέσεις, των οποίων η αλληλουχία επιτρέπει την από κοινού εξέταση, είναι αν έχουν καταδειχθεί τέτοιες σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων εκ μέρους της Αιτήτριας ώστε σε συσχετισμό με τη δικογραφία της Αίτησης και το αγώγιμο της δικαίωμα να οδηγούν στη διαπίστωση σοβαρού ζητήματος με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Το συγκεκριμένο διαμέρισμα, όπως προκύπτει από γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι εγγεγραμμένο στην Εταιρεία Cantabs Trading Ltd, η οποία το είχε υποθηκεύσει δυο φορές προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση 2, στις 12/04/2011 και στις 12/07/2011 προς εξασφάλιση του δανείου που της παραχωρήθηκε, ύψους €320.000, από την Καθ΄ης η Αίτηση 2 και παραμένει υποθηκευμένο μέχρι σήμερα. Παρά την υποθήκευσή του γίνεται επίκληση από την Αιτήτρια, η οποία είναι ο μοναδικός αξιωματούχος της Εταιρείας, μιας Συμφωνία Εκχώρησής του, ημερομηνίας 12/12/2012, στην ίδια έναντι του ποσού των €150.000, από το οποίο η ίδια έχει καταβάλει το ποσό των €80.
- Με το Εκχωρητήριο Έγγραφο, Τεκμήριο 2 στην Αίτηση, εκχωρούνται όλα τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Εταιρείας στο συγκεκριμένο διαμέρισμα στην Αιτήτρια. Παράλληλα αναγνωρίζεται και η ύπαρξη του συγκεκριμένου δανείου της Εταιρείας στην Καθ΄ης η Αίτηση 2 και δηλώνεται ότι οποιοδήποτε ποσό καταβληθεί από την Αιτήτρια στο συγκεκριμένο δάνειο θα αφαιρεθεί από το τίμημα εκχώρησης. Όπως προκύπτει από το καταχωρηθέν κλητήριο ένταλμα η Αιτήτρια - Ενάγουσα με την αγωγή της αξιώνει την ειδική εκτέλεση του Εκχωρητηρίου Εγγράφου ημερομ. 20/12/
- Εκ πρώτης όψεως υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ήτοι η νομιμότητα του συγκεκριμένου Εκχωρητηρίου Εγγράφου και κατά πόσο αυτό είναι δεκτικό ειδικής εκτέλεσης. Οπόταν η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Εξετάζοντας τη δεύτερη προϋπόθεση σύμφωνα με τα έγγραφα υποθήκης, Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Ένσταση της Καθ΄ης η Αίτηση 2 και συγκεκριμένα τον όρο 8(γ) δεν μπορεί, το συγκεκριμένο ακίνητο, να ενοικιαστεί ή με άλλο τρόπο να δεσμευτεί ή πωληθεί χωρίς την έγκριση της Τράπεζας ενώ ο όρος 9 αλλά και ο όρος 10 ξεκάθαρα απαγορεύουν την οποιαδήποτε μεταβίβαση ή επιβάρυνση του διαμερίσματος χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της Τράπεζας. Και οι δύο υποθήκες είχαν εγγραφεί το
- Προκύπτει από τη Συμφωνία Εκχώρησης ότι, η Αιτήτρια γνώριζε πολύ καλά ότι υπήρχαν υποχρεώσεις της Εταιρείας προς την Καθ΄ης η Αίτηση
- Δεν αμφισβητήθηκε η θέση της Καθ΄ης η Αίτηση 2 ότι η Τράπεζα δεν είχε γνώση της συγκεκριμένης Σύμβασης Εκχώρησης. Η Συμφωνία Εκχώρησης από την άλλη είχε καταρτιστεί 20/12/2012 και είναι μεταγενέστερη της υποθήκευσης του συγκεκριμένου ακινήτου. Στην παράγραφο 10 της Έκθεσης Απαίτησης γίνεται παραδοχή από την Αιτήτρια της ύπαρξης του εμπράγματου βάρους των υποθηκών. Όλα αυτά τα γεγονότα λαμβάνονται υπόψη προς διαπίστωση του κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Δεν μπορεί να παραγνωριστεί ότι η εταιρεία Cantabs Trading Ltd, ιδιοκτήτρια του επίδικου διαμερίσματος, οφείλει στην Καθ΄ης η Αίτηση 2 ένα σεβαστό ποσό για το οποίο έχει καταχωριστεί αγωγή και για το οποίο χρέος υπάρχει Ομόλογο Επιβάρυνσης το οποίο οδήγησε στο διορισμό της Διαχειρίστριας - Παραλήπτριας στις 07/05/2018, λόγω του ότι η Εταιρεία δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις δανειακές υποχρεώσεις της έναντι της Καθ΄ης η Αίτηση
- Επίσης δεν μπορεί να παραγνωριστεί το γεγονός ότι το ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο επικαλείται η Αιτήτρια ως έναυσμα για την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης έχει τερματιστεί και ότι η ίδια η Αιτήτρια αρνείται να παραδώσει την κατοχή στους Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2, παρά την ύπαρξη των δικαστικών διαταγμάτων που εκδόθηκαν στην Γεν. Αιτ. 284/
- Οπόταν αυτό που μπορεί να εξαχθεί από τα δεδομένα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου είναι ότι η μοναδική διευθύντρια της Εταιρείας ουσιαστικά κατάρτισε Συμφωνία Εκχώρησης ακινήτου, που ανήκει στην Εταιρεία και είναι υποθηκευμένο στην Καθ΄ης η Αίτηση 2, προς δικό της όφελος χωρίς να ενημερώσει την Τράπεζα. Εκ πρώτης όψεως δεν θα μπορούσε να υπάρχει οποιαδήποτε εκχώρηση του συγκεκριμένου ακινήτου αφού ήταν υποθηκευμένο από το 2011 χωρίς την έγκριση της Τράπεζας. Επίσης ερωτηματικά γεννούνται αναφορικά με το κατά πόσο η Εταιρεία μπορούσε να παραχωρήσει δικαίωμα επικαρπίας στη Γεωργία Αναστασίου στις 19/11/2012, πρόσωπο ξένο προς την Εταιρεία, και ενώ υπήρχαν δυο υποθήκες που βάραιναν το συγκεκριμένο ακίνητο και προηγούντο χρονικά της συγκεκριμένης Συμφωνίας Επικαρπίας. Παράλληλα ενώ καταρτίστηκε συμφωνία εκχώρησης του συγκεκριμένου ακινήτου στις 20/12/2012 μέχρι και σήμερα δεν έχει καταχωριστεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο. Σημαντικό είναι και το γεγονός ότι από τις 28/12/2011 η Αιτήτρια είναι ο μοναδικός αξιωματούχος και μέτοχος της συγκεκριμένης Εταιρείας οπόταν ήταν γνώστης των δανειακών της υποχρεώσεων καθώς και του γεγονότος ότι υπήρχαν καθυστερήσεις στις συγκεκριμένες δανειακές υποχρεώσεις για τις οποίες ήταν υποθηκευμένη η περιουσία της Εταιρείας. Τις συγκεκριμένες υποχρεώσεις δεν προτίθετο να τις αντιμετωπίσει, σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 στην ένορκη δήλωση του κ. Πετάση, η Αιτήτρια. Ως έχει νομολογηθεί, προς διαπίστωση του κατά πόσο πληρείται η εν λόγω προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει, αν, από την μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη της αίτησης από πλευράς αιτητή, έχει αποδειχθεί ότι αυτός έχει, έναντι του καθ' ου η αίτηση, κάποια πιθανότητα επιτυχίας στην βάση της απαίτησης που το δικόγραφο του αποκαλύπτει ή στις θεραπείες που με αυτό αξιώνει, η οποία είναι πέραν από απλώς πιθανή, που μπορεί όμως να υπολείπεται του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Τα όσα υποστηρίζει η Αιτήτρια, πέραν του ότι είναι γενικά, αόριστα και ατεκμηρίωτα δεν μπορούν και δεν αποτελούν, κατά την γνώμη του Δικαστηρίου, οποιοδήποτε ικανό λόγο ώστε να απαλλάξουν την Εταιρεία από την συμβατική της ευθύνη και υποχρέωση προς την Καθ΄ης η Αίτηση 2 καθώς και να αποτελέσουν ικανή δικαιολογία μη τήρησης των συμφωνηθέντων στη σύμβαση δανείου και στο Ομόλογο Επιβάρυνσης. Εν πάση περιπτώσει, στο Δικαστήριο δεν έχουν παρατεθεί ικανοποιητικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς της. Δόθηκε πάντως η ευκαιρία στην Αιτήτρια να αποκαλύψει την ισχυριζόμενη συμφωνία πριν την επέκταση της συμφωνίας δανεισμού με την Καθ΄ης η Αίτηση 2, στις 11/06/2013 και στις 20/05/2015 πλην όμως η ίδια επέλεξε να μην αποκαλύψει οτιδήποτε μέχρι την καταχώριση της αγωγής. Προκύπτει λοιπόν, με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, μετά τον τερματισμό της συμφωνίας δανεισμού έχουν δικαίωμα στο συγκεκριμένο ακίνητο. Επομένως, μέσω της ένορκης δήλωσης που καταχωρίστηκε εκ μέρους της Αιτήτριας, των κατατεθειμένων Τεκμηρίων και με τα όσα παραθέτουν οι Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2, πλείστα εκ των οποίων δεν αμφισβητούνται από την Αιτήτρια, δεν διαπιστώνεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας και συνεπακόλουθα η δεύτερη προϋπόθεση δεν πληρείται. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Αιτήτρια έχει αποτύχει να αποσείσει το βάρος και να αποδείξει ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας αφού το χρέος παραμένει να βαραίνει το συγκεκριμένο διαμέρισμα και χωρίς την αποπληρωμή του δανείου η Τράπεζα δεν το αποδεσμεύει. Τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ του πατέρα της Αιτήτριας και του οποιουδήποτε τρίτου, τα οποία επικαλείται η Αιτήτρια, δεν αφορούν τη σχέση της Εταιρείας με την Τράπεζα. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, αυτή της ανεπανόρθωτης ζημιάς, απαιτείται να διαφανεί ότι, χωρίς την έκδοση του διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η προϋπόθεση αυτή. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ΄ εξοχή στο δίκαιο της Επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύκολα, τότε η έκδοσή του αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ΄ ανάγκη την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της χρηματικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Σ' αυτό το σημείο θα πρέπει να γίνει αναφορά στο γεγονός ότι η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται και στο άρθρο 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, οι πρόνοιες του οποίου, σύμφωνα με τη νομολογία, δεν μπορούν να εξετάζονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες του άρθρου 32 αφού το πρώτο κριτήριο που καθορίζεται στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 αφορά την καλή βάση αγωγής και το δεύτερον, με την πώληση ή μεταβίβαση της περιουσίας σε τρίτο πρόσωπο να είναι πιθανόν ο ενάγοντας να εμποδιστεί στην ικανοποίηση της απόφασης. Οι αξιώσεις της Αιτήτριας - Ενάγουσας, ως αυτές εμφανίζονται στο κλητήριο ένταλμα αποτιμώνται σε χρήμα, το οποίο σύμφωνα με την προσκομισθείσα από αυτήν μαρτυρία είναι το ποσό που η Αιτήτρια κατ' ισχυρισμό της έχει καταβάλλει για το επίδικο διαμέρισμα και οι τόκοι. Το γεγονός ότι στην Αγ. Αρ.1598/2018 αξιώνει την ακύρωση της αγοράς του επίδικου διαμερίσματος από την Εταιρεία, Τεκμήριο 14 στην ένορκη δήλωση του κ. Πετάση, ενισχύει το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι η Αιτήτρια μπορεί να αποζημιωθεί για τυχόν ζημιές της προκληθούν από τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Ως εκ τούτου, η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της Αιτήτριας - Ενάγουσας. Δεν υπάρχει ανησυχία ότι η Εναγόμενη - Καθ΄ης η Αίτηση 2 είναι αφερέγγυα. Στο Σύγγραμμα του Γιώργου Ερωτοκρίτου και Πέτρου Αρτέμη «Διατάγματα», στη σελίδα 132 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: « Δηλαδή αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ο εναγόμενος είναι φερέγγυος, τότε η έκδοση του διατάγματος με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας δεν είναι απαραίτητη». Στην υπόθεση Ανδρέου Αντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Αρ. 2)
(2008)1 A.A.Δ. 626, επισημάνθηκε, ανάμεσα σε άλλα, ότι η προβολή της θέσης για ανεπανόρθωτη ζημιά, είναι αναγκαίο να τεκμηριωθεί με την προσκόμιση κατάλληλων λεπτομερειών και επεξηγήσεων. Δεν είναι αρκετός ένας γενικός και αόριστος ισχυρισμός ότι η οικονομική κατάσταση ενός εναγομένου - καθ' ου η αίτηση είναι τέτοια που να στερήσει στον ενάγοντα - αιτητή της καταβολής αποζημιώσεων εάν επιτύχει στην αγωγή του. Θα πρέπει να δίδονται συγκεκριμένα στοιχεία για την οικονομική κατάσταση ενός ατόμου ή εταιρείας, διασυνδέοντας τα με την αμεσότητα του κινδύνου να παραμείνει τυχόν εκδοθείσα απόφαση υπέρ της ενάγουσας - αιτήτριας ανικανοποίητη. Οι γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί σε σχέση με τη φερεγγυότητα ή την αδυναμία να ικανοποιηθεί οποιαδήποτε απόφαση υπέρ των εναγόντων - αιτητών, δεν είναι αρκετοί. Οι νομολογιακές αρχές επαναβεβαιώνονται στην πολύ πρόσφατη υπόθεση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά. ν. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Εφ. Ε203/2013, ημερ. 11/09/2019, από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: « Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση όπου αυτή, επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 ΑΑΔ 1245 αναφέρθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (Βλ. επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 A.A.Δ. 1848. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317, «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την υποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και συμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση, επί του προκειμένου, των εφεσειόντων.». Κανένα στοιχείο δεν έχει τεθεί υπόψη μου, ικανό έστω να ενισχύσει την θέση της Ενάγουσας - Αιτήτριας ότι δεν θα μπορεί και για ποιο λόγο θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν ήθελε φανεί ότι δικαιούται σε οποιανδήποτε θεραπεία εναντίον των Εναγόμενων - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στα πλαίσια της αγωγής. Κανένα στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον μου σε σχέση με την οικονομική κατάσταση και εν γένει τη φερεγγυότητα των Εναγόμενων - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, το οποίο θα υποστήριζε τη θέση ότι σε περίπτωση που εκδοθεί απόφαση προς όφελος της Ενάγουσας - Αιτήτριας, δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί λόγω αφερεγγυότητας των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2. Αντίθετα, στην υπό συζήτηση περίπτωση, ως τέθηκε και παρέμεινε μέχρι το τέλος αναμφισβήτητο ότι οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 φαίνεται να μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους σε περίπτωση που ήθελε εκδοθεί εναντίον τους και προς όφελος της Αιτήτριας - Ενάγουσας οποιαδήποτε δικαστική απόφαση, ικανοποιώντας την πλήρως. Το θέμα που απομένει για απόφαση από το Δικαστήριο είναι το θέμα του ισοζυγίου της ευχέρειας κατά πόσο, δηλαδή, είναι δίκαιο ή κατάλληλο υπό τις περιστάσεις να εκδοθούν τα διατάγματα. Το απαιτούμενο «ισοζύγιο της ευχέρειας» σχετίζεται με το καθήκον του Δικαστηρίου να σταθμίσει τον κίνδυνο αδικίας που θα προκύψει για τον ενάγοντα ή τον εναγόμενο αναλόγως αν φανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση είναι εσφαλμένη και να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται νε έχει λιγότερους κινδύνους αδικίας. Οι φόβοι που έχει καταγράψει η Ενάγουσα - Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι γενικοί, δεν είναι εύλογοι και δεν θεμελιώνεται η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης, η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ της (βλ. Phasarias (Auto Centre) Ltd ν. Σκυρ. «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785). Αυτό εξετάζεται με βάση το ισοζύγιο των αναγκών της δικαιοσύνης, όπως χαρακτηρίστηκε στην πρόσφατη απόφαση Αντώνης και Φουλής Μιχαήλ Λιμιτεδ ν. Ιωαννίδη Πολ. Εφ. Ε44/14 ημερ. 16/07/19. Όπως συνοψίζεται στην επίσης πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. Λοϊζίδου Πολ. Εφ. 7/18 ημερ. 21/03/19: « Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Όπως είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο (Καλογήρου ν. C.C.F. Credit Capital Finance Ltd
(2005)1(B) AΑΔ 1237, το Εφετείο δεν επεμβαίνει στον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας πρωτόδικου Δικαστηρίου προς έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, εκτός εάν διαπιστώσει ότι ασκήθηκε έξω από κάθε πλαίσιο αρχών που η νομολογία αναγνωρίζει, υπό το φως πάντα των ιδιαίτερων γεγονότων που περιβάλλουν την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση. ». Στην προκειμένη περίπτωση κρίνω ότι το ισοζύγιο των αναγκών της δικαιοσύνης κλίνει υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση 1 και 2 αφού η ανάγκη προστασίας της Ενάγουσας - Αιτήτριας, πρέπει να σταθμίζεται προς την αντίστοιχη ανάγκη των Εναγομένων - Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 για είσπραξη του οφειλομένου ποσού. Συνεπώς, πρέπει να εξετασθεί η επίδραση που ενδεχομένως θα είχε τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων στα συμφέροντα όλων των πλευρών. Ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Εν πάση περιπτώσει, αν η Τράπεζα ήθελε να αποξενώσει το ακίνητο θα το έπραττε αφού από την καταχώριση της αίτησης έχουν παρέλθει δύο χρόνια, ήτοι καταχωρίστηκε το 2018. Μέχρι σήμερα δεν ενήργησε με αυτό τον τρόπο οπόταν προσμετρά ως παράγοντας στη βαρύτητα του ισοζυγίου. Με όλα όσα πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω και να αναλύσω η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Κατά συνέπεια, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο υπέρ των Εναγομένων - Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον της Ενάγουσας - Αιτήτριας, τα οποία θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .................................................. Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο