PIERIDES HOLDINGS PLC ν. Δ & Κ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3363/2013, 23/4/2021

PIERIDES HOLDINGS PLC ν. Δ & Κ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3363/2013, 23/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A181 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3363/2013 Μεταξύ: PIERIDES HOLDINGS PLC Eνάγοντες και

1. Δ & Κ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΛΤΔ
2. XXXXX ΤΣΟΥΚΚΑΣ
3. XXXXX ΣΙΑΤΗΣ Eναγόμενοι Ημερομηνία: 23 Απριλίου 2021 Εμφανίσεις Για τους Ενάγοντες: κ. Φ. Βαρκάρης με κ. Μ. Χατζηδάκη για ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΔΑΝΟΣ & ΣΙΑ. Για τους Εναγόμενους 2 και 3: κ. Χ. Γαβριηλίδης για ΧΡΙΣΤΟΣ & ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή: Αντικείμενο της παρούσας αγωγής είναι η αξίωση των Eναγόντων εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 για ποσό ύψους €48.015,71 ως υπόλοιπο τρεχούμενου ή χρεωστικού ή απλού λογαριασμού ή τιμολογίων ή αξίας εμπορευμάτων ή εγγυήσεως. Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, η αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1 αποσύρθηκε εκ μέρους των Εναγόντων και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Δικογραφημένοι Ισχυρισμοί: Είναι καλά θεμελιωμένη αρχή ότι τα δικόγραφα περιορίζουν τα επίδικα θέματα σε εκείνα τα οποία προσδιορίζονται από τη δικογραφία, δηλαδή την απαίτηση, την υπεράσπιση και την απάντηση, όπου υπάρχει. Το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει στην επίλυση θεμάτων, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας.[1] Κρίνω σκόπιμο στο στάδιο αυτό να παραθέσω με συνοπτικό τρόπο τις δικογραφημένες θέσεις των δύο πλευρών. Σύμφωνα με τη δικογραφημένη θέση των Εναγόντων, οι Ενάγοντες ασχολούνται με την εισαγωγή και εμπορία υλικών ηλεκτρικών εγκαταστάσεων, φωτιστικών ειδών και καταναλωτικών ειδών οικιακής και επαγγελματικής χρήσεως. Κατόπιν συμφωνίας στη Λευκωσία κατά την περίοδο 01/01/2000 - 01/05/2013 συμφώνησαν, πώλησαν και παρέδωσαν στους Εναγόμενους 1, 2 και 3 διάφορα εμπορεύματα επί πιστώσει ή/και δυνάμει τιμολογίων και αντί συμφωνηθείσων ή εύλογων ή συνήθων τιμών. Ο μεταξύ των διαδίκων λογαριασμός κατά ή περί την 17/5/2013 δείκνυε το υπόλοιπο ποσό των €48.015,71 οφειλόμενο υπό των Εναγομένων 1, 2 και
4. Ο ως άνω λογαριασμός ή συνεργασία με τους Ενάγοντες άρχισε κατόπιν γραπτής αίτησης εκ μέρους των Εναγομένων 1, 2, και 3 ή/και των Εναγομένων 1 υπό την εγγύηση των Εναγομένων 2 και
5. Παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις προς τους Εναγόμενους αυτοί αρνήθηκαν ή/και αμέλησαν ή/και παρέλειψαν την πληρωμή του χρέους προς τους Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 στην Έκθεση Υπεράσπισης τους αρνούνται τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των Εναγόντων και ισχυρίζονται ότι δεν οφείλουν οποιοδήποτε ποσό στους Ενάγοντες. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι ουδέποτε υπεγράφη οποιαδήποτε αίτηση εκ μέρους της Εναγόμενης 1 και άνευ βλάβης, ισχυρίζονται ότι οποιαδήποτε συμφωνία πώλησης έγινε, αυτή έγινε μεταξύ της Εναγόμενης 1 και των Εναγόντων και οι Εναγόμενοι 2 και 3 καμία σχέση δεν έχουν προσωπικά με τη συμφωνία αυτή. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι οποιαδήποτε ενέργεια έγινε από τους Εναγόμενους 2 και 3, αυτή ήταν στα πλαίσια της ιδιότητας τους ως διευθυντές ή/και ως εξουσιοδοτημένοι ή/και αντιπρόσωποι της Εναγόμενης
6. Παραδεκτά γεγονότα: Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός το ύψος του ποσού ως αυτό έχει δικογραφηθεί από τους Ενάγοντες, ήτοι €48.015,
7. Δηλώθηκε επίσης ως παραδεκτό γεγονός ότι το εν λόγω ποσό οφείλεται από την Εναγόμενη 1, εναντίον της οποίας όμως δεν προωθήθηκε η αγωγή. Παρέμεινε προς εκδίκαση το κατά πόσο οι Εναγόμενοι 2 και 3 είναι και οι ίδιοι υπόλογοι για την πληρωμή του ως άνω ποσού. Προχωρώ τώρα να συνοψίσω και στη συνέχεια να αξιολογήσω την προσκομισθείσα μαρτυρία σε σχέση με τα θέματα που παραμένουν να τελούν υπό αμφισβήτηση.[2] Μαρτυρία: Προς απόδειξη της υπόθεσης τους οι Ενάγοντες παρουσίασαν ένα μάρτυρα, τον κ. Κυριάκο Γεωργίου, διευθυντή των Εναγόντων (ΜΕ1). Η πλευρά των Εναγομένων 2 και 3 παρουσίασε επίσης 1 μάρτυρα, τον Εναγόμενο 3 κ. Κυριάκο Σιάτη (ΜΥ1). ΜΕ1: Ο ΜΕ1 κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Ανέφερε ότι οι Ενάγοντες, κατόπιν συμφωνίας στη Λευκωσία και κατά την περίοδο 01/10/2008 - 31/03/2013 συμφώνησαν, πώλησαν και παρέδωσαν στους Εναγόμενους 1, 2 και 3 διάφορα εμπορεύματα επί πιστώσει ή και δυνάμει τιμολογίων και αντί συμφωνηθείσων ή εύλογων ή συνήθων τιμών και προς τούτο τηρείτο σχετικός λογαριασμός ή λογαριασμός τιμολογίων ή τρεχούμενος λογαριασμός. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ο ως άνω λογαριασμός ή συνεργασία μεταξύ των διαδίκων άρχισε κατόπιν γραπτής αίτησης εκ μέρους των Εναγομένων 1, 2 και 3 ή και των Εναγομένων 1 υπό την εγγύηση των Εναγομένων 2 και 3 ή και ως συνοφειλετών. Κατέθεσε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο 2 έγγραφο με τίτλο «Αίτηση για παραχώρηση Πίστωσης». Ανέφερε επίσης ότι η εν λόγω αίτηση δεν αναγράφει το έτος το οποίο ήταν το έτος 2008 και ότι η συνήθης και τακτική πρακτική των εναγόντων η οποία τηρείται πάντοτε αλλά και κατόπιν συμβουλής και των δικηγόρων των Εναγόντων και πριν την παραχώρηση - πώληση εμπορευμάτων επί πιστώσει είναι να δεσμεύονται οι διευθυντές ή φυσικά πρόσωπα ως εγγυητές ή και συνοφειλέτες όταν ο χρεώστης είναι ιδιωτική εταιρεία, ούτως ώστε το λαβείν τους να είναι πιο εξασφαλισμένο. Περαιτέρω, με αναφορά στο Τεκμήριο 5 το οποίο κατέθεσε στο Δικαστήριο, ήτοι δέσμη τιμολογίων τα οποία εκδόθηκαν σε διάφορες ημερομηνίες εντός του έτους 2009, ανέφερε επεξηγώντας τα εν λόγω τιμολόγια ότι στο κάθε τιμολόγιο αναγράφεται αριστερά το όνομα του πελάτη στον οποίο έκαστο τιμολόγιο εκδίδεται, δίπλα αναγράφεται ότι είναι τιμολόγιο επί πιστώσει και επίσης αναγράφεται ο αριθμός του εγγράφου, η ημερομηνία, ο αριθμός του πωλητή καθώς και το χρηματικό όριο της πίστωσης μέχρι το οποίο ο πελάτης δικαιούται να αγοράζει εμπορεύματα και δίπλα από αυτό το υπόλοιπο που οφείλει ο πελάτης βάσει του τελευταίου τιμολογίου. Τέλος, ανέφερε ότι όχλησαν πολλές φορές τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 για το οφειλόμενο ποσό αλλά αυτοί αρνήθηκαν και ή αμέλησαν και ή παρέλειψαν την πληρωμή του χρέους τους προς τους Ενάγοντες μέχρι και σήμερα. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε ότι ο ίδιος δεν εξυπηρετούσε άμεσα πελάτες, ούτε είδε ποτέ τους Εναγόμενους 2 και 3 τους οποίους ανέφερε ότι δεν γνωρίζει. Ανέφερε ότι ο ίδιος δεν εργαζόταν στα καταστήματα αλλά στα γραφεία των Εναγόντων τα οποία βρίσκονται σε ξεχωριστό χώρο. Ερωτηθείς ως προς το κατά πόσο ο ίδιος ήταν παρών όταν οι εκπρόσωποι της Εναγόμενης 1 μετέβηκαν στο κατάστημα των Εναγόντων και συζήτησαν τη συνεργασία που θα είχαν μεταξύ τους ανέφερε ότι ο ίδιος δεν ήταν παρών, ούτε ήταν παρών κατά την κατάρτιση του Τεκμηρίου
8. Σε ότι αφορά το Τεκμήριο 2, ήτοι έγγραφο με τίτλο «Αίτηση για παραχώρηση Πίστωσης», συμφώνησε ότι το λεκτικό που περιέχεται στο εν λόγω έγγραφο είναι τυποποιημένο και ότι στο εν λόγω έγγραφο υπάρχουν 2 σφραγίδες εκ μέρους της Εναγόμενης
9. Ερωτηθείς ως προς το κατά πόσο συμφωνεί με τη θέση του συνήγορου των Εναγομένων 2 και 3 ότι η εν λόγω αίτηση έγινε από την Εναγόμενη 1 ανέφερε ότι η πρακτική ήταν η αίτηση να γίνεται στο όνομα της εταιρείας όπως αναγράφεται, όπως ανέφερε, στην περίπτωση αυτή και κάτω είναι οι συνοφειλέτες της εταιρείας δηλαδή οι μέτοχοι στις πλείστες περιπτώσεις. Όταν του υποδείχθηκε η παράγραφος 4 της γραπτής του δήλωσης και ρωτήθηκε να διευκρινίσει ποια από τις διαζευκτικές θέσεις τις οποίες αναφέρει ισχύει στην παρούσα υπόθεση ανέφερε ότι ισχύουν και οι 3 θέσεις στις οποίες αναφέρθηκε, δηλαδή ότι η συνεργασία μεταξύ των διαδίκων άρχισε κατόπιν γραπτής αίτησης εκ μέρους των εναγομένων 1, 2 και 3 ή και των εναγομένων 1 υπό την εγγύηση των εναγομένων 2 και 3 ή και ως συνοφειλετών. Στη συνέχεια, με αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 συμφώνησε με τη θέση ότι κάποιος οργανισμός και στην προκείμενη περίπτωση η Εναγόμενη 1 έκαμε αίτηση ανοίγματος λογαριασμού και αιτήθηκε πίστωση για ποσό ύψους €
10. Σε ότι αφορά το ζήτημα της μη ύπαρξης οποιασδήποτε υπογραφής στο εν λόγω έγγραφο εκ μέρους των Εναγόντων ανέφερε ότι από τη στιγμή που ανοίγεται ο λογαριασμός στα ηλεκτρονικά συστήματα των Εναγόντων και βγήκαν τιμολόγια, δόθηκε προφορικά η έγκριση στον υπεύθυνο του καταστήματος να προχωρήσει πράγμα που έγινε και εκδόθηκαν τιμολόγια. ΜΥ1: Ο ΜΥ1 κατέθεσε γραπτή δήλωση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν ένας εκ των δύο διευθυντών της Εναγόμενης
11. Η Εναγόμενη 1 συνεργαζόταν με διάφορους εμπόρους για την αγορά ηλεκτρολογικών προϊόντων και μεταξύ αυτών ήταν και η ενάγουσα. Ανέφερε επίσης ότι κατά ή περί το έτος 2008 υπήρξε συνεργασία της εναγόμενης 1 με τους Ενάγοντες όπου η Εναγόμενη 1 μέσω των αντιπροσώπων της αγόραζε διάφορα υλικά από το κατάστημα στα Λατσιά που διατηρούσαν οι Ενάγοντες όπου και εκδιδόταν σχετικό τιμολόγιο είτε επί πιστώσει είτε τοις μετρητοίς στο όνομα της Εναγόμενης 1 η οποία ήταν και η οφειλέτιδα. Περαιτέρω, ανέφερε ότι όλες οι συναλλαγές γίνονταν μεταξύ των δύο εταιρειών και τόσο αυτός όσο και οι υπάλληλοι της Εναγόμενης 1 λάμβαναν υλικά από την ενάγουσα προς όφελος και για λογαριασμό της Εναγόμενης
12. Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε επίσης ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος 2 ουδέποτε κατέβαλαν οποιοδήποτε ποσό έναντι της οφειλής της Εναγόμενης 1 αφενός διότι αγοραστής των προϊόντων ήταν η Εναγόμενη 1 και αφετέρου οι πληρωμές γίνονταν όλες με χρήματα της εταιρείας και κυρίως με τραπεζιτικές επιταγές. Δήλωσε ότι σε καμία περίπτωση τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος 2 οφείλουν προσωπικά το οποιοδήποτε ποσό οφείλει η Εναγόμενη 1 προς τους Ενάγοντες αφού, όπως ανέφερε, αγοραστής και πελάτης των Εναγόντων ήταν η Εναγόμενη 1 καθόλη τη διάρκεια της συνεργασίας των δύο εταιρειών. Ανέφερε επίσης ότι όλα τα υλικά λαμβάνονταν για λογαριασμό και προς όφελος της Εναγόμενης 1 και ουδέποτε υπό την προσωπική τους ιδιότητα και γι' αυτό όλα τα τιμολόγια εκδίδονταν στο όνομα της Εναγόμενης
13. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ουδέποτε υπέγραψε έγγραφο με το οποίο εγγυάτο τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος 2 προσωπικά το οποιοδήποτε χρέος της εναγόμενης
14. Σε ότι αφορά το Τεκμήριο 2, ανέφερε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Εναγόμενος 2, ως διευθυντές της Εναγόμενης 1 έθεσαν την υπογραφή τους ως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα της Εναγόμενης 1 εκπροσωπώντας αυτήν και σε καμία περίπτωση ενεργώντας υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Δήλωσε επίσης ότι ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε συζήτηση μεταξύ αυτών και των Εναγόντων ή με οποιοδήποτε υπάλληλο των Εναγόντων για προσωπική εγγύηση χρέους της Εναγόμενης
15. Με αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2, ανέφερε ότι αιτητής ήταν η Εναγόμενη 1 με προτεινόμενο όριο πίστωσης το ποσό των €2000 και ότι στο σημείο που τέθηκαν οι υπογραφές τους αυτές έχουν τεθεί ως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα της αιτήτριας εταιρείας που ήταν η εναγόμενη 1 και για αυτό μπήκε η σφραγίδα της εταιρείας δύο φορές κάτω από τις υπογραφές τους. Επίσης, αναφέρθηκε σε επιστολή ημερομηνίας 22/3/13 (Τεκμήριο 9) η οποία αποστάληκε από τους Ενάγοντες στην Εναγόμενη 1 με την οποία ζητείτο η διευθέτηση του υπολοίπου από την Εναγόμενη 1 και η οποία δεν απευθύνθηκε, ως ανέφερε, στους ίδιους προσωπικά ως εγγυητές ως ψευδώς αναφέρουν οι Ενάγοντες. Ανέφερε επίσης ότι το Τεκμήριο 2 δεν τους δεσμεύει προσωπικά αφού αυτό, κατά τη θέση του, δεν αποτελεί εγγύηση χρέους επαναλαμβάνοντας ότι αυτό υπογράφηκε από τους ίδιους υπό τις συνθήκες που εξήγησε ανωτέρω. Ανέφερε επίσης ότι όταν τους δόθηκε το Τεκμήριο 2 τους αναφέρθηκε ότι αυτό το έγγραφο ήταν για το άνοιγμα λογαριασμού της Εναγόμενης
16. Τέλος, ανέφερε ότι ο ίδιος αγόραζε υλικά από τους Ενάγοντες για προσωπική χρήση και σε τέτοια περίπτωση εκδιδόταν τιμολόγιο στο όνομα του στο οποίο αναγραφόταν λογαριασμός διαφορετικός από αυτόν της Εναγομενης
17. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 15 ένα από τα τιμολόγια τα οποία εκδίδονταν στο όνομα του από τους Ενάγοντες. Αντεξεταζόμενος και σε σχετική ερώτηση που του υποβλήθηκε, επανέλαβε τη θέση του ότι το Τεκμήριο 2 ήταν το έγγραφο που τους δόθηκε από τους Ενάγοντες για να ανοιχθεί λογαριασμός και μετά άρχισε η συνεργασία τους ως εταιρεία. Συμφώνησε ότι η συνεργασία με τους Ενάγοντες άρχισε τον Οκτώβριο του 2008 και διήρκησε μέχρι και το έτος
18. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 5 (δέσμη τιμολογίων που αφορούν το έτος 2009) αναγνώρισε σε κάποια από αυτά την υπογραφή του ενώ σε κάποια άλλα ανέφερε ότι πιθανόν η υπογραφή να είναι κάποιου υπαλλήλου της εταιρείας τους. Σε υποβολή ότι η όλη συνεργασία αφορούσε την Ενάγουσα και τους 3 εναγόμενους ανέφερε ότι όλα τα υλικά που αγοράζονταν για την εταιρεία ήταν για λογαριασμό της εταιρείας τους και ότι δεν αγοράζονταν προσωπικά από αυτόν και τον Εναγόμενο
19. Ερωτηθείς σε σχέση με τον λόγο που υπέγραψαν το Τεκμήριο 2 ανέφερε ότι υπέγραψαν αυτό ως αντιπρόσωποι της Εναγόμενης 1 με σκοπό να γίνει συνεργασία μεταξύ της εταιρείας τους και των Εναγόντων. Όταν του υποβλήθηκε ότι υπέγραψαν το έγγραφο αυτό αναλαμβάνοντας την υποχρέωση αποπληρωμής του εκάστοτε υπολοίπου της εταιρείας (εναγόμενης 1) ανέφερε ότι υπέγραψαν το εν λόγω έγγραφο ως αντιπρόσωποι της Εναγόμενης 1 και όχι προσωπικά ως οφειλέτες της εταιρείας (εναγόμενης 1), επαναλαμβάνοντας τη θέση του ότι αυτό υπογράφηκε για να γίνει η συνεργασία μεταξύ των δύο εταιρειών. Περαιτέρω, σε υποβολή ότι αρχικά υπέγραψαν προσωπική ανάληψη χρέους για ποσό €2000 και ότι στη συνέχεια όταν το ποσό πίστωσης προς την Εναγόμενη 1 αυξήθηκε, αυτοί ανέλαβαν προσωπικά την πληρωμή του υπολοίπου που οφειλόταν στους Ενάγοντες, ανέφερε ότι δεν ανέλαβαν ποτέ προσωπικά να πληρώσουν το υπόλοιπο του χρέους της Εναγόμενης
20. Αξιολόγηση Μαρτυρίας: Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας.[3] Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του.[4] Αξιολόγησα τη μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο, την ποιότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία και έχω λάβει καθοδήγηση από σειρά παραγόντων όπως, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων των μαρτύρων, τη λογικοφάνεια και αληθοφάνεια της εκδοχής τους, την ύπαρξη ή μη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων, την ύπαρξη οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης και διάφορα άλλα στοιχεία τα οποία κατά περίπτωση θα αναφερθούν κατωτέρω. Προτού προχωρήσω να αξιολογήσω τη μαρτυρία κάθε μάρτυρα, επιθυμώ να τονίσω ότι η αξιολόγηση μου δεν έχει περιοριστεί μόνο στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα ξεχωριστά αλλά την έχω συσχετίσει, αντιπαραβάλει και διερευνήσει με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, υποβάλλοντας τη στη βάσανο της συνεκτίμησης στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και υποβάλλοντας επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας έκαστου μάρτυρα στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας με βάση την προσέγγιση που η Νομολογία μας επιτάσσει στο θέμα αυτό.[5] Μαρτυρία ΜΕ1: Ο ΜΕ1 δεν έκανε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Κατέστη σαφές από τη μαρτυρία του ότι ο ίδιος δεν είχε άμεση εμπλοκή και προσωπική γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και πιο συγκεκριμένα σε σχέση με το καθεστώς συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων και στο τι ήταν αυτό το οποίο συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών. Όπως ο ίδιος παραδέχθηκε, δεν γνώριζε καν τους Εναγόμενους 2 και 3 ούτε ήταν παρών όταν οι Εναγόμενοι 2 και 3 είχαν μεταβεί σε κατάστημα των Εναγόντων για να συζητήσουν τους όρους συνεργασίας με τους Ενάγοντες, συνάντηση την οποία δεν αρνήθηκε, ούτε ήταν παρών κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 2, ούτε και επικαλέστηκε ότι έλαβε πληροφόρηση σε σχέση με το τι διαμείφθηκε στην εν λόγω συνάντηση ή σε σχέση με τους όρους της συνεργασίας των μερών από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Ιδιαίτερα αρνητική εντύπωση προκάλεσε στο Δικαστήριο η προβολή εκ μέρους του διαζευκτικών θέσεων σε σχέση με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, κάτι που είναι ενδεικτικό της αδυναμίας της εκδοχής των Εναγόντων. Συγκεκριμένα, ο ΜΕ1 ανέφερε ότι η συνεργασία μεταξύ των διαδίκων άρχισε κατόπιν γραπτής αίτησης εκ μέρους των εναγομένων 1, 2 και 3 ή και των εναγομένων 1 υπό την εγγύηση των εναγομένων 2 και 3 ή και ως συνοφειλετών. Μάλιστα, ενώ του ζητήθηκε κατά την αντεξέταση να διευκρινίσει ποια από τις τρεις θέσεις ισχύει στην παρούσα υπόθεση, ο ίδιος ανέφερε ότι ισχύουν όλες οι διαζευκτικές του θέσεις. Δεν νοείται ένας μάρτυρας ο οποίος έρχεται στο Δικαστήριο για να καταθέσει την αλήθεια ως προς το τι πραγματικά έλαβε χώρα να προβαίνει σε διαζεύξεις ως προς το τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και να αναμένει από το Δικαστήριο ότι θα κριθεί με αυτόν τον τρόπο αξιόπιστος. Η προβολή διαζευκτικών εκδοχών αναφορικά με γεγονότα που έπρεπε να γνωρίζει ο ΜΕ1 κλονίζει αφ' εαυτής την αξιοπιστία του. Θα έπρεπε να ήταν σε θέση να μαρτυρήσει θετικά ως προς το κατά πόσο στην προκείμενη περίπτωση οι Ενάγοντες έχουν συμβληθεί με όλους τους Εναγόμενους με τρόπο ώστε και οι 3 εναγόμενοι να είναι υπόλογοι έναντι των Εναγόντων ή κατά πόσο έχουν συμβληθεί με την Εναγόμενη 1 ως πρωτοφειλέτη έναντι των Εναγόντων με τους Εναγόμενους 2 και 3 να έχουν εγγυηθεί τις οφειλές της Εναγόμενης
21. Να θυμίσω σ' αυτό το σημείο τη θεμελιωμένη αρχή πως ένας διάδικος δικαιούται βεβαίως να προβάλει στο δικόγραφο του διαζευκτικούς ισχυρισμούς αλλά κατά την ακρόαση, οφείλει να επιλέξει την εκδοχή που θα προωθήσει.[6] Διαζεύξεις όμως από ένα μάρτυρα ως προς το τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα δεν χωρούν.[7] Είναι φανερό ότι ο ΜΕ1 προώθησε κατά το δοκούν διαζευκτικές θέσεις ως προς τα γεγονότα παραβιάζοντας αφενός την πιο πάνω πάγια αρχή και αφετέρου εκθεμελιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αξιοπιστία της εκδοχής των Εναγόντων. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε και η διστακτικότητα του ΜΕ1 να απαντήσει ευθέως όταν ρωτήθηκε κατά πόσο ήταν ή όχι ο ίδιος παρών όταν οι Εναγόμενοι 2 και 3 είχαν μεταβεί σε κατάστημα των Εναγόντων για να συζητήσουν τους όρους συνεργασίας. Ενώ δεν αρνήθηκε ότι κάτι τέτοιο έλαβε χώρα, απέφυγε σε πρώτη φάση να δώσει ευθέως απάντηση λέγοντας ότι στις πλείστες περιπτώσεις δεν ήταν παρών για να δεχτεί εν τέλει στη συνέχεια ότι όντως στην προκείμενη περίπτωση ο ίδιος δεν ήταν παρών. Αξιοσημείωτη ήταν και η αδυναμία του να τοποθετηθεί ευθέως στη θέση που του υποβλήθηκε ότι τα πρόσωπα που υπέγραψαν στην υπό εξέταση περίπτωση ως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα δεν έχουν υπογράψει ως συνοφειλέτες της Εναγόμενης
22. Συγκεκριμένα, δεν ήταν σε θέση να δώσει σαφή απάντηση επί τούτου και να εξηγήσει τι έγινε εν προκειμένω παρά μόνο παρέπεμψε στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 λέγοντας ότι σε αυτό γίνεται αναφορά σε υπογραφή εξουσιοδοτημένου προσώπου. Αξιοσημείωτες ήταν και οι αναφορές του ΜΕ1 στο Τεκμήριο 5, ήτοι δέσμη τιμολογίων που εκδόθηκαν σε διάφορες ημερομηνίες εντός του έτους 2009, οι οποίες δεν συνήδαν με την μία από τις εκδοχές που προώθησε στο Δικαστήριο, ήτοι ότι οι όλοι οι Εναγόμενοι ήταν συνοφειλέτες έναντι των Εναγόντων. Και εξηγώ: Εξηγώντας στο Δικαστήριο το περιεχόμενο του κάθε τιμολογίου επεσήμανε ότι στα αριστερά έκαστου τιμολογίου αναγράφεται το όνομα του πελάτη στο οποίο αυτό εκδίδεται. Εν προκειμένω, αναγράφεται με αγγλικούς χαρακτήρες το όνομα της Εναγόμενης
23. Αν η συμφωνία παροχής εμπορευμάτων γινόταν με όλους τους Εναγόμενους, τότε θα αναμενόταν ότι στα εν λόγω τιμολόγια δεν θα αναγραφόταν μόνο το όνομα της Εναγόμενης 1 τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο ΜΕ1 εξήγησε με αναφορά σε αυτά ότι σε κάθε τιμολόγιο πάνω αριστερά αναγράφεται το όνομα του πελάτη. Αξιοσημείωτο είναι ότι δεν δόθηκε οποιαδήποτε περί τούτου εξήγηση από τον ΜΕ1, κάτι που προφανώς δείχνει ότι οι ίδιοι οι Ενάγοντες θεωρούσαν ως πελάτη τους την Εναγόμενη 1 και μόνο. Άλλωστε, ο ίδιος ο ΜΕ1 με αναφορά στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2 συμφώνησε εν τέλει με τη θέση ότι κάποιος οργανισμός και στην προκείμενη περίπτωση η Εναγόμενη 1 έκαμε αίτηση ανοίγματος λογαριασμού στους Ενάγοντες και αιτήθηκε πίστωση για ποσό ύψους €2000, κάτι που βεβαίως συνάδει και με τα τιμολόγια στα οποία αναφέρθηκε ο ΜΕ1 (Τεκμήριο 5), εξηγώντας τον τρόπο που αυτά εκδίδονταν. Περαιτέρω, ο ΜΕ1 αναγνώρισε κατά την αντεξέταση του το Τεκμήριο 9 που είναι μία επιστολή απαίτησης για εξόφληση υπολοίπου ημερομηνίας 22/4/2013, η οποία προωθήθηκε πριν την έγερση της παρούσας αγωγής και η οποία απευθύνεται μόνο στην Εναγόμενη 1 και όχι στους Εναγόμενους 2 και 3 με θέμα «Εκκρεμή Υπόλοιπο προς πληρωμή». Σε αυτήν την επιστολή, οι Ενάγοντες κάνουν αναφορά σε υπόλοιπο λογαριασμού του προσώπου στο οποίο απευθύνεται η επιστολή το οποίο καλούν να προβεί άμεσα σε πληρωμή του ποσού, επισημαίνοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση η υπόθεση θα ανατεθεί στους δικηγόρους των Εναγόντων προκειμένου να καταχωριστεί αγωγή «εναντίον σας για το ποσό που αναφέρεται πιο πάνω πλέον τόκους από την ημέρα που τιμολογηθήκατε τα προϊόντα που αγοράσατε», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην εν λόγω επιστολή. Το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής απαίτησης δεν συνάδει βεβαίως ούτε με την εκδοχή ότι οι Ενάγοντες θεωρούσαν ως συνοφειλέτες και τους εναγόμενους 2 και 3 αφού σε μία τέτοια περίπτωση θα αναμενόταν τουλάχιστον ότι η εν λόγω επιστολή να είχε απευθυνθεί και στους εναγόμενους 2 και 3 ζητώντας και από αυτούς εξόφληση, ούτε και με τη διαζευκτική εκδοχή του ΜΕ1 ως προς την ευθύνη των Εναγομένων 2 και 3 ως εγγυητές, αφού και πάλι θα αναμενόταν η απαίτηση και από αυτούς του οφειλόμενου υπολοίπου υπό αυτήν τους την ιδιότητα. Αντί αυτού, η εν λόγω επιστολή απαιτεί εξόφληση μόνο από την Εναγόμενη 1 και καμία εξήγηση δεν δόθηκε από τον ΜΕ1 περί τούτου όταν αυτός έδιδε μαρτυρία, παρά μόνο αναγνώρισε ότι πράγματι αυτή η επιστολή συντάχθηκε και αποστάληκε από τους Ενάγοντες. Αυτό το οποίο κατέστη εμφανές από το σύνολο της μαρτυρίας του ΜΕ1 ήταν ότι το μόνο που ήταν σε θέση να πει στο Δικαστήριο ήταν για την κατ' ισχυρισμό πρακτική της Ενάγουσας εταιρείας, σε περιπτώσεις όπου χρεώστης ήταν κάποια εταιρεία να δεσμεύει εκτός από την εταιρεία τους διευθυντές ή μετόχους της χωρίς όμως να είναι σε θέση να πει με συγκεκριμένο, σαφή και θετικό τρόπο τι έλαβε χώρα στην υπό εξέταση περίπτωση, για την οποία περιορίστηκε στην προώθηση διαζευκτικών θέσεων σε σχέση με τα γεγονότα. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του ΜΕ1 στο σύνολο της και έχοντας πιο πάνω δώσει κάποια ενδεικτικά και μόνο παραδείγματα του όλου τρόπου που απαντούσε και της έκδηλης αδυναμίας του να δώσει σαφείς και συγκεκριμένες απαντήσεις σε απλές ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την αντεξέταση, καταλήγω ότι επί των αμφισβητουμένων σημείων δεν θα ήταν ασφαλές για το Δικαστήριο να στηριχθεί σε αυτήν και συνακόλουθα, η μαρτυρία του ΜΕ1 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο και απορρίπτεται. Μαρτυρία ΜΥ1: Ο ΜΥ1 έκανε πολύ καλή και θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Ο εν λόγω μάρτυρας περιέγραψε με σαφήνεια, σταθερότητα, θετικότητα και συνεκτικότητα τα γεγονότα σε σχέση με την επίδικη διαφορά μεταξύ των διαδίκων. Πρόκειται για πρόσωπο που είχε άμεση και ενεργό εμπλοκή στα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον ουσιώδη ως προς την παρούσα αγωγή χρόνο και το οποίο ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο σε σχέση με το τι διαμείφθηκε μεταξύ των διαδίκων. Υπήρξε σταθερός στη θέση του σε ότι αφορά τη συνεργασία της εναγόμενης 1 με τους Ενάγοντες και πιο συγκεκριμένα στη θέση του ότι επρόκειτο για μία συνεργασία μεταξύ των δύο εταιρειών (της Ενάγουσας και της Εναγόμενης 1) στο πλαίσιο της οποίας η Εναγόμενη 1 αγόραζε διάφορα υλικά από κατάστημα που διατηρούσαν οι Ενάγοντες και στο πλαίσιο της οποίας εκδίδονταν σχετικά τιμολόγια στο όνομα της Εναγόμενης
24. Περαιτέρω, σταθερός υπήρξε και στη θέση του ότι όλες οι συναλλαγές γίνονταν μεταξύ των δύο εταιρειών και τόσο αυτός όσο και οι υπάλληλοι της Εναγόμενης 1 λάμβαναν υλικά από την ενάγουσα προς όφελος και για λογαριασμό της Εναγόμενης
25. Σαφής και σταθερός υπήρξε και ως προς τη θέση του ότι αγοραστής και πελάτης των προϊόντων των Εναγόντων ήταν η Εναγόμενη 1 καθόλη τη διάρκεια της συνεργασίας των δύο εταιρειών με τον ίδιο και τον Εναγόμενο 2 να μην οφείλουν προσωπικά το οποιοδήποτε ποσό οφείλει η Εναγόμενη 1 προς τους Ενάγοντες. Σε σχέση με το Τεκμήριο 2, επέμεινε στη θέση του ότι επρόκειτο για ένα έγγραφο που τους δόθηκε από τους Ενάγοντες προκειμένου να ανοιχθεί λογαριασμός της Εναγόμενης 1 και το οποίο υπογράφηκε εκ μέρους τόσο του ίδιου όσο και του Εναγόμενου 2 ως αντιπρόσωποι της Εναγόμενης 1 εκπροσωπώντας αυτήν και σε καμία περίπτωση ενεργώντας υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Περαιτέρω, το ίδιο σταθερή και ακλόνητη ήταν η θέση του απαντώντας στις υποβολές που του τέθηκαν ως προς το ότι υπέγραψε μαζί με τον Εναγόμενο 2 το Τεκμήριο 2 αναλαμβάνοντας την υποχρέωση αποπληρωμής του εκάστοτε υπολοίπου της Εναγόμενης 1, λέγοντας ότι υπέγραψαν το εν λόγω έγγραφο ως αντιπρόσωποι της Εναγόμενης 1 και όχι προσωπικά ως οφειλέτες της εταιρείας (εναγόμενης 1), επαναλαμβάνοντας για άλλη μία φορά τη θέση του ότι το εν λόγω έγγραφο υπογράφηκε για να γίνει η συνεργασία μεταξύ των δύο εταιρειών (Ενάγουσας και Εναγόμενης 1) και ότι δεν ανέλαβαν ποτέ προσωπικά να πληρώσουν το υπόλοιπο του χρέους της Εναγόμενης
26. Επισημαίνεται στο σημείο αυτό ότι η ερμηνεία του Τεκμηρίου 2 επαφίεται στην κρίση του Δικαστηρίου αφού πρόκειται για μία διαδικασία με αμιγώς νομικό χαρακτήρα και το Δικαστήριο αναφέρεται στο ζήτημα αυτό στη συνέχεια. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του ΜΥ1 στο σύνολο της και έχοντας πιο πάνω δώσει κάποια ενδεικτικά και μόνο παραδείγματα του όλου τρόπου που απαντούσε οφείλω να σημειώσω ότι ο ΜΥ1 απαντούσε αυθόρμητα τις ερωτήσεις που του τέθηκαν και δεν διαπίστωσα αντιφάσεις στη μαρτυρία του, η οποία ήταν άμεση, σταθερή και πειστική. Κρίνω επομένως ότι η μαρτυρία του ήταν αξιόπιστη και την αποδέχομαι. Ευρήματα: Στη βάση της ανωτέρω αξιολόγησης της ενώπιον μου μαρτυρίας, προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση: (α) Τον Οκτώβριο του 2008, η Ενάγουσα άρχισε συνεργασία με την Εναγόμενη 1 η οποία διήρκησε μέχρι και το έτος 2013 και στο πλαίσιο της οποίας, η Ενάγουσα προμήθευε επί πιστώσει ηλεκτρολογικά προϊόντα στην Εναγόμενη 1 εκδίδοντας σχετικά τιμολόγια. (β) Της έναρξης της εν λόγω συνεργασίας προηγήθηκε η υποβολή εκ μέρους της Εναγόμενης 1 μίας γραπτής αίτησης για παραχώρηση πίστωσης στο πλαίσιο της οποίας η Εναγόμενη 1 αιτήθηκε ως προτεινόμενο όριο πίστωσης από την Ενάγουσα το ποσό των €2000 το οποίο εγκρίθηκε με την έναρξη της συνεργασίας μεταξύ των δύο εταιρειών και το οποίο είχε την έννοια ότι η Ενάγουσα θα προμήθευε επί πιστώσει προϊόντα την Εναγόμενη 1 με αξία μέχρι το όριο πίστωσης. (γ) Η γραπτή αίτηση υπογράφηκε από τους Εναγομένους 2 και 3 υπό την ιδιότητα τους ως εξουσιοδοτημένα πρόσωπα της Εναγόμενης 1 και κάτω από τις υπογραφές τους τέθηκε δύο φορές η σφραγίδα της Εναγόμενης
27. (δ) Κατά τη διάρκεια της συνεργασίας της Ενάγουσας με την Εναγόμενη 1 το όριο πίστωσης είχε ανά διαστήματα αυξηθεί και αυτό είχε την έννοια ότι η Ενάγουσα προμήθευε την Εναγόμενη 1 επί πιστώσει με εμπορεύματα αξίας μέχρι το εκάστοτε όριο πίστωσης εκδίδοντας προς τούτο σχετικά τιμολόγια. (ε) Κατά το τέλος της συνεργασίας της Ενάγουσας με την Εναγόμενη 1, η Εναγόμενη 1 όφειλε στην Ενάγουσα ποσό ύψους €48.015,
28. (στ) Πριν την έγερση της παρούσας αγωγής και πιο συγκεκριμένα, στις 22/4/2013 η Ενάγουσα προώθησε στην Εναγόμενη 1 επιστολή απαίτησης με την οποία καλούσε την Εναγόμενη 1 να εξοφλήσει το υπόλοιπο της προς την Ενάγουσα, πράγμα το οποίο δεν έγινε. Νομική Πτυχή και τελικά συμπεράσματα: Στην υπό κρίση υπόθεση το βάρος απόδειξης φέρουν οι Ενάγοντες οι οποίοι οφείλουν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Όσον αφορά το επίπεδο απόδειξης στην παρούσα υπόθεση αυτό είναι το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not).[8] Στην Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη