ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 3350/18, 29/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A194 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Γιαπανά, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3350/18 Μεταξύ: XXXXX ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ Ενάγοντα- Αιτητή και ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Εναγομένης-Καθ' ης η Αίτηση ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ Εξ Ανταπαιτήσεως/Ενάγουσα Και
- XXXXX ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ
- SPILCO SERVICES LIMITED Εξ Ανταπαιτήσεως/Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 1.12.20 προς έκδοση ενδιαμέσων διαταγμάτων Ημερομηνία: 29 Απριλίου, 2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Μ. Βορκάς Για Εναγόμενη - Καθ' ης η αίτηση: κ. Μ. Νικολάου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγων, σύμφωνα με την έκθεση απαιτήσεως, διετέλεσε για πολλά χρόνια υπάλληλος στη ΣΠΕ Στροβόλου. Την 14.8.13, σύναψε με την ΣΠΕ Στροβόλου συμφωνία δανείου για το ποσό των €900.
- Προς εξασφάλιση του δανείου αυτού, όσο και δανείου προς εταιρεία του ιδίου, την Spilco Services Ltd, παραχώρησε προς την ΣΠΕ διάφορες υποθήκες επί ακίνητης περιουσίας του. Στις 18.9.14 αποχώρησε από την υπηρεσία του στην ΣΠΕ, στα πλαίσια σχεδίου εθελοντικής αποχώρησης, υπογράφοντας συμφωνία τερματισμού των υπηρεσιών του. Μεταξύ άλλων, η συμφωνία περιλάμβανε ότι: α. Η αποχώρηση του θα λάμβανε χώρα στις 18.9.
- β. Η ΣΠΕ ανέλαβε να του καταβάλει το συνολικό ποσό των €132.518,51 ως συμφωνηθείσα αποζημίωση, λόγω της πρόωρης εθελοντικής του αποχώρησης και, γ. Από το πιο πάνω ποσό, ποσό ύψους €80,325.00 συμφωνήθηκε να καταβληθεί στους λογαριασμούς δανείων, με σκοπό την αποπληρωμή των υποχρεώσεων του ενάγοντα προς την ΣΠΕ. Η ΣΠΕ αφαίρεσε το πιο πάνω ποσό, αλλά αντισυμβατικά παραλείπει να εξαλείψει τις υποθήκες XXXXX/13 και XXXXX/
- Παρά την προς τούτο διαμαρτυρία του, η ΣΠΕ δεν ανταποκρίθηκε. Επιζητά αναγνωριστικά διατάγματα ότι η εναγόμενη παράνομα και αντισυμβατικά διατηρεί σε ισχύ τις επίδικες υποθήκες και αρνείται να τις αποσύρει. Επιδιώκει επίσης αναγνωριστικό διάταγμα ότι ο ενάγων ουδέν ποσό οφείλει στην εναγόμενη δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας δανείου, και/ή κάθε υποχρέωση του προς την εναγομένη δυνάμει των συμφωνιών δανείων του ιδίου και της ρηθείσας εταιρείας έχει αποπληρωθεί και/ή εκ συμφώνου διευθετηθεί, κατόπιν της μεταξύ τους συμφωνίας ημερ.18.9.
- Στα πλαίσια της αγωγής, αιτήθηκε, με αίτηση δια κλήσεως, την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στην εναγόμενη στην εκποίηση των πιο πάνω υποθηκών. Έναυσμα στην αίτηση έδωσε επιστολή της εναγομένης ημερ.16.10.20 (τεκμ.18), σύμφωνα με την οποία έγινε απαιτητό το ποσό των €1.431.389,99 πλέον τόκοι, σύμφωνα με την σύμβαση υποθήκης XXXXX/
- Νομικό υπόβαθρο της αίτησης είναι η Δ.48 Θ.1-9 και η Δ.64, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τα Άρθρα 4, 5 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, και το Αρ.32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
- Η αίτηση επιδόθηκε στην καθ' ης η αίτηση η οποία καταχώρισε ένσταση. ΓΕΓΟΝΟΤΑ - ΑΙΤΗΤΗ Τα γεγονότα της αίτησης υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση του αιτητή. Θα καταγραφούν όσα είναι αναγκαία για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Ο λόγος της καταχώρισης της αγωγής, σύμφωνα με τον ενάγοντα, οφείλεται στο γεγονός ότι, παρά την γραπτή συμφωνία μεταξύ του και της εναγομένης ημερ.18.9.14, δια της οποίας συμφωνήθηκε η απαλλαγή του από τα δάνεια για τα οποία είχε παραχωρήσει τις επίδικες υποθήκες, η εναγομένη δεν έχει αποσύρει τις υποθήκες από το κτηματολόγιο. Τα δάνεια αφορούσαν το μεν ένα την υποθήκη XXXXX/13 που αφορούσε τον ίδιο προσωπικά, ημερ.14.8.13, για το ποσό των €900.000 και αριθμό λογαριασμού 7302238-6, το δε άλλο την υποθήκη XXXXX/14, για δάνειο που σύναψε η εταιρεία Spilco Services Ltd στις 13.2.14 για το ποσό των €1.135.000 και αριθμό λογαριασμού XXXXX448-4 (τεκμ.2 και 3). Η αποπληρωμή του προσωπικού του δανείου θα ήταν με 18 μηνιαίες δόσεις ύψους €9.889,79, αρχής γενομένης την 31.8.18, και το άλλο δάνειο θα ήταν αποπληρωτέο δια 96 δόσεων, αρχικά των €600 μηνιαίως για 36 δόσεις και στη συνέχεια, δια του ποσού των €28,563,11 μέχρι την αποπληρωμή του. Εργάστηκε στην εναγομένη για 34 χρόνια και η εργοδότηση του τερματίστηκε, δυνάμει των όρων συμφωνίας τερματισμού. Αφυπηρέτησε πρόωρα, στα πλαίσια σχεδίου εθελοντικής αποχώρησης το οποίο κατάρτισε και πρόσφερε στους υπαλλήλους της η εναγόμενη. Πρόκειται για το τεκμήριο 4, το οποίο και αποτελεί την βάση της διαφοράς, αλλά και το έναυσμα προς καταχώριση της αγωγής και της επίδικης αίτησης. Κρίνεται αναγκαίο να παρατεθούν οι επίδικες πρόνοιες, ώστε να υπάρχει σαφής εικόνα ως προς το ζητούμενο. Το έγγραφο φέρει τίτλο ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ, και είναι ημερομηνίας 18.9.
- Σύμφωνα με τον όρο 1, ο τερματισμός της εργοδότησης του, έχει άμεση ισχύ. Σύμφωνα με τον όρο 2, ο ενάγων αναγνωρίζει ότι η εναγόμενη θα του καταβάλει: Α. Το συνολικό καθαρό ποσό των €132.518,51 το οποίο αποτελείται από:
- Ποσό €105.325.52 προβλεπόμενη από το σχέδιο εφ' άπαξ αποζημίωση.
- Ποσό €7.192,99 φιλοδώρημα.
- Ποσό €20.000 κατά χάριν πληρωμή για ανθρωπιστικούς λόγους, (ασθενείας). Είναι ο όρος 2(β) που αποτελεί την βάση των ισχυρισμών του ενάγοντα και είναι επ' αυτού που υπάρχει η αντιδικία και αμφισβήτηση από την πλευρά της καθ' ης η αίτηση. Θα παρατεθεί αυτούσιος. 2(β) Από το ανωτέρω συμφωνηθέν ποσό θα αφαιρεθεί ποσό ύψους €80.325.00 («στο εξής Αποκοπή υπέρ Δανείου») και το οποίο θα καταβληθεί στο/στους λογαριασμό/ούς υπ' αριθμόν XXXXX238-6 και XXXXX448-4 με σκοπό την αποπληρωμή των υποχρεώσεων που διατηρεί με την ΣΠΕ Στροβόλου Λτδ και τα οποία ανέρχονται σε συνολικό ποσό ύψους €80.325.00 (στο εξής «Οφειλόμενο Ποσό»). Αναφέρεται ότι ο παρόν όρος αντικαθιστά οποιαδήποτε προηγούμενη αντίθετη συμφωνία μεταξύ του Υπαλλήλου και της Τράπεζας. 2(γ) Το συμφωνηθέν ποσό, μείον το οφειλόμενο ποσό, συμφωνείται ότι θα καταβληθεί σε μια
(1), δόση σήμερα 18.9.2014 με την οποία και θα εξοφληθεί το συνολικό συμφωνηθέν ποσό. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι δια της ως άνω συμφωνίας, απαλλάγηκε από όλες τις υποχρεώσεις του από την ΣΠΕ που εκπηγάζουν από τις ρηθείσες συμφωνίες δανείου, και κατ' επέκταση από τις παραχωρηθείσες υποθήκες. Παρά την πιο πάνω συμφωνία, η εναγόμενη αντισυμβατικά αρνήθηκε να του καταβάλει το ταμείο προνοίας του, ύψους περίπου €122.000, για το οποίο εκκρεμεί δικαστική διαδικασία. Παρενθετικά να αναφερθεί ότι υπάρχει επιφύλαξη στην πιο πάνω συμφωνία (δες όρο 3 (γ)
(1)) διεκδίκησης του από τον υπάλληλο. Διαμαρτυρήθηκε για το θέμα αυτό μέσω δικηγόρου (τεκμ.9-11). Σύμφωνα με την θέση του, επιβεβαίωση περί απαλλαγής του από τις οικονομικές υποχρεώσεις του προς την ΣΠΕ, δυνάμει της συμφωνίας 18.9.14, αποτελεί η επιστολή βεβαίωση από τον προϊστάμενο των διοικητικών υπηρεσιών της ΣΠΕ (τεκμ.12). Στην επιστολή αυτή, ημερ.18.9.14, γίνεται επανάληψη της μεταξύ τους συμφωνίας αναφορικά με τα ποσά που θα λάβει ο ενάγων, και αναφέρει στην προτελευταία παράγραφο, ότι, «Επίσης, από το ποσό που αναφέρεται στην παράγραφο 1 ανωτέρω θα αποκοπεί ποσό που αντιστοιχεί στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων που διατηρείται με την ΣΠΕ Στροβόλου Λτδ μέχρι σήμερα». Στη συνέχεια αναφέρει ότι με τη διευθέτηση των πιο πάνω πληρωμών, θα κληθείτε να υπογράψετε σχετικό «Έγγραφο Απαλλαγής». Ενδεικτική, σύμφωνα με τον αιτητή, της απαλλαγής του από τις οικονομικές του υποχρεώσεις σε σχέση με τα επίδικα δάνεια, αποτελεί το γεγονός ότι την 1.3.16, η ΣΠΕ προχώρησε αντισυμβατικά και εν αγνοία του και χωρίς την έγκριση του στην χρέωση του προσωπικού του λογαριασμού με το ποσό των €600, μεταφέροντας το στον λογαριασμό δανείου της πιο πάνω εταιρείας. Όταν το αντιλήφθηκε, ζήτησε από τον ταμία να του εξηγήσει τους λόγους, αλλά αυτός δεν γνώριζε. Απέστειλε επιστολή δια του δικηγόρου του και η ΣΠΕ του απέστειλε κατάσταση λογαριασμού της Spilco, όπου η μεταφορά του ποσού ακυρώθηκε (τεκμ.13 και 14). Κατά παράβαση της πιο πάνω συμφωνίας, η εναγομένη σε διάφορες ημερομηνίες από το 2019, άρχισε παράνομα να αξιώνει από αυτόν, την εξόφληση δήθεν οφειλών του εκ των πιο πάνω δανειακών συμβάσεων. Στις επιστολές αυτές, απάντησαν οι δικηγόροι του ότι ουδέν ποσό οφείλει, κατόπιν της πιο πάνω μεταξύ τους συμφωνίας (τεκμ.16 και 17). ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΘ' ΗΣ Η ΑΙΤΗΣΗ Η καθ' ης αίτηση προβάλλει σειρά λόγων για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση προσώπου που είναι στην υπηρεσία της. Επί των γεγονότων, συνοπτικά, είναι η θέση της ότι ο ενάγων και η εταιρεία του εξακολουθούν και οφείλουν γύρω στα €2.5 εκ πλέον τόκους. Σύμφωνα με την ομνύουσα, ο ενάγων δίνει μια εσκεμμένα παραπλανητική και λανθασμένη ερμηνεία του πιο πάνω όρου της συμφωνίας, και σε καμία περίπτωση αυτή δεν αποτυπώνει την πρόθεση των δυο πλευρών. Η ΣΠΕ αποφάσισε να αποκόψει το ποσό της συμφωνίας με σκοπό την καταβολή του, έναντι των χρεωστικών υπολοίπων των επιδίκων δανείων, και όχι προς εξόφληση των υποχρεώσεων του ενάγοντα που υπερέβαιναν τα €2 εκ. Παραπέμπει προς τούτο σε πρακτικό της συνεδρίας της επιτροπείας της ΣΠΕ, και σε σχετικό εσωτερικό σημείωμα του προϊσταμένου της οικονομικής διεύθυνσης της ΣΠΕ, μέσα από τα οποία, σύμφωνα με την ομνύουσα, ξεκάθαρα φαίνεται ότι η απόφαση της επιτροπείας ήταν όπως το πιο πάνω ποσό καταβληθεί έναντι των δανείων και όχι προς εξόφληση τους (τεκμ.10 και 11). Το πρόσωπο που ετοίμασε το εσωτερικό σημείωμα, είναι και το πρόσωπο που υπέγραψε εκ μέρους της εναγομένης τη συμφωνία, και ως εκ τούτου, ήταν πλήρως ενήμερο για τις αποφάσεις της ΣΠΕ, οι οποίες θα έπρεπε να αποδοθούν και στο σώμα της συμφωνίας. Αυτό που φαίνεται να συμφωνείται είναι η αποπληρωμή και αποκοπή του ποσού των €80.325.00 μόνο, και όχι το σύνολο των υποχρεώσεων του αιτητή, οι οποίες δεν λαμβάνονται καθόλου υπόψη στη συμφωνία. Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρχε πρόθεση από την ΣΠΕ να δημιουργηθούν συνθήκες εξόφλησης των χρεωστικών υπολοίπων των επιδίκων λογαριασμών, ούτε και λήφθηκε υπόψη το σύνολο των υποχρεώσεων του αιτητή, στο σώμα της συμφωνίας. Ο πιο πάνω όρος θα πρέπει, στο τέλος της παρούσας διαδικασίας, να κηρυχθεί άκυρος και μη δεσμευτικός για την εναγομένη, γιατί είναι πρόδηλο ότι αντιστρατεύεται πλήρως τις αποφάσεις της επιτροπείας. Αν ήθελε φανεί ότι αυτή ήταν πρόθεση των προσώπων που συνέταξαν και υπέγραψαν την συμφωνία, τότε αυτή ήταν προϊόν και απότοκο δόλου και απάτης, όπως και συνομωσίας και συμπαιγνίας και σύμπραξης του ενάγοντα με άλλους υπαλλήλους της ΣΠΕ, προς τον σκοπό καταδολίευσης και εξαπάτησης της ΣΠΕ. Συνιστά επίσης υπέρβαση εξουσίας από τα πρόσωπα που την υπέγραψαν, παράνομη εκμετάλλευση θέση ισχύος που βρισκόταν ο αιτητής, και δόλια και απατηλή εισαγωγή του όρου 2(β). Η διατήρηση των επιδίκων λογαριασμών, μέχρι και την καταχώριση της αγωγής, καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία, ότι ο αιτητής δεν δικαιούται και κωλύεται να προωθεί τις απαιτήσεις που επιδιώκει με την αγωγή. Την 18.9.14 με την υπογραφή της συμφωνίας, ο αιτητής υπέγραψε σχετικό έντυπο απαλλαγής, με το οποίο δήλωνε ότι δεν έχει οποιαδήποτε απαίτηση ή και διεκδίκηση έναντι της ΣΠΕ, και συνεπώς έχει εκούσια εγκαταλείψει το δικαίωμα να ζητά ακύρωση των επιδίκων υποθηκών. Πρόκειται για το τεκμ.12 της ένστασης. Για τα πιο πάνω έγινε και καταγγελία στην αστυνομία, και η έρευνα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη. Τα πιο πάνω συνθέτουν, κατά την κρίση του δικαστηρίου, τα ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν το αίτημα. Βεβαίως θα πρέπει αναφερθεί ότι το δικαστήριο έχει μελετήσει και έχει πλήρως υπόψη του όλα όσα αναφέρονται στις αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη δια των γραπτών αγορεύσεων εκ μέρους των συνηγόρων, χωρίς την αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των ομνυόντων. Το Δικαστήριο έχει μελετήσει ενδελεχώς όσα διεξοδικά καταγράφονται στις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, και όπου χρειαστεί θα γίνει ειδική αναφορά. Πλείστες απαντήσεις θα δοθούν από το σκεπτικό της απόφασης (Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490). ΝΟΜΙΚΟ ΜΕΡΟΣ Κατά την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, ως παγίως και διαχρονικά η νομολογία υποδεικνύει, το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το πιο πάνω άρθρο, όπως αυτές έχουν αποκρυσταλλωθεί σε πλειάδα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (δες μεταξύ άλλων, Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R 557, Τσιαντή ν. Hellenic Bank (Investments) Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2029 και Eurocypria Airlines Ltd υπό εκκαθάριση μέσω του εκκαθαριστή της Κρις Ιακωβίδη, ν. Κυπριακή Δημοκρατία μέσω Γενικού Εισαγγελέα κ.ά
(2011)1 Α.Α.Δ. 1783). Οι τρεις προϋποθέσεις που ο νόμος απαιτεί να συντρέχουν είναι: (α) ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, (β) ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής, (γ) ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του διατάγματος. Η κρίση του Δικαστηρίου περί του αν συντρέχουν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, κρίνεται μέσα στο πιο πάνω νομολογιακό πλαίσιο, έχοντας κατά νου βέβαια, ότι το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών, παραμένει σε εκείνον που επιζητά την έκδοση του διατάγματος να ικανοποιήσει ότι πληρούνται και συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος, που τίθεται ως πρώτη προϋπόθεση, έχει εξηγηθεί ότι δεν απαιτείται τίποτε περισσότερο από του να καταδειχθεί ότι αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση, σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο, αλληλένδετο κατά ένα τρόπο και σχετικό σε κάποιο βαθμό με το πρώτο, ικανοποιείται με την προσφερόμενη μαρτυρία και την αποδεικτική της δύναμη, που αφορά την ορατή πιθανότητα επιτυχίας του νομικού βάθρου της αγωγής. Ότι απαιτείται να καταδειχθεί προς ικανοποίηση του κριτηρίου αυτού, είναι κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση, αλλά και κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν ο αιτητής καταδείξει μέσα από την προσκομισθείσα μαρτυρία τα στοιχεία αυτά, στο βαθμό και το εύρος που απαιτείται, τότε το κριτήριο αυτό θεωρείται ότι ικανοποιείται. Στην υπόθεση Hazlewood Investment & Finance Ltd v. Manuel κ.ά, Πολ. Έφεση Αρ.Ε14/2017, ημερ.16.7.19, αναφορικά με την δεύτερη προϋπόθεση, αναφέρθηκαν τα εξής: «Είναι εδραιωμένο αλλά και κοινή γνώση πως το Δικαστήριο κατά την εξέταση ειδικά της β' προϋπόθεσης αποφεύγει την σε βάθος ανάλυση των επίδικων σχέσεων και δεν μπορεί να εξάγει τελικά ή δεσμευτικά συμπεράσματα επ΄ αυτών. (βλ. Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248), Επίσημος Παραλήπτης κ.ά. ν. Nicantony Trading Co.Ltd,
(1998)1 A.A.Δ. 1653, Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd and other
(2002)1Γ A.A.Δ. 2015).Όπως σοφά ετέθη στις υποθέσεις T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 και Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.D.
(1999)1 A.A.Δ. 225, δεν χρειάζεται «η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. » Το τρίτο κριτήριο ή προϋπόθεση, δεν διασυνδέεται αποκλειστικά και μόνο με την έννοια του χρηματικού παράγοντα, αφού αυτός δεν είναι και ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, με την έννοια της υλικής αποτίμησης, λαμβάνονται υπόψη και άλλα μεταβλητά κριτήρια (Βλ. Κυρίσαββα και άλλος ν. Κύζη
(2011)1 Β ΑΑΔ 1245). Τελικά, όταν ληφθούν υπόψη όλοι οι ανωτέρω παράγοντες, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα. Αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο το Δικαστήριο προσεγγίζει το ενώπιον του υλικό κατά την εξέταση έκδοσης ή μη προσωρινού διατάγματος, στην υπόθεση Hellenic Bank Public Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd
(2013)1 Α.Α.Δ. 1235, γίνεται παραπομπή στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd,
(1998)1 AAΔ 1513: «Στην Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd,
(1998)1 AAΔ 1513, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 1516: «Ερμηνευτική των προϋποθέσεων, που θέτει το Άρθρο 32 του Ν. 14/60, για τη χορήγηση ενδιάμεσης θεραπείας, είναι η Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, στην οποία παραπέμπει το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ενώ, όπως εξηγεί στην απόφασή του, η αποκάλυψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση κρίνεται αντικειμενικά, με αναφορά στη διατυπωθείσα από τον εφεσείοντα θέση στην αγωγή του, η πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή, πρέπει να αποδειχθεί με τη μαρτυρία που προσάγεται προς υποστήριξη της αίτησης.» Επίσης, στην υπόθεση Eurocypria v. Kυπριακής Δημοκρατίας κ.ά., ΠΕ 170/2011, ημερ. 20.10.2011, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 έχουν περαιτέρω επεξηγηθεί σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates & Others (ανωτέρω) και Πουργουρίδη v. Θέμιδος Μέζου κ.ά. [1994] 1 ΑΑΔ 201. Η προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά τη δίκη επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα.» (Η έμφαση είναι δική μας.) Υποστήριξη της πιο πάνω θέσης μπορεί να αντληθεί και από την απόφαση Τσιολάκκη κ.ά. v. Στυλιανίδη,
(1992)1 ΑΑΔ 782, όπου κρίθηκε ότι ο όρος «καλή αιτία αγωγής» (good cause of action) που προσδιορίζει βάσει του άρθρου 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, το βάσιμο της αγωγής για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος αναφορικά με μη επίδικο θέμα της αγωγής, έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» που τίθεται στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)των περί Δικαστηρίων.» Στην υπόθεση Trafalgar Developments Ltd κ.ά ν. Uralchem Holdings Ltd κ.ά, Πολ. Έφεση Αρ.331/2017, ημερ.21.2.19, υπεδείχθη ότι σε τέτοιου είδους υποθέσεις, η έκθεση απαιτήσεως θα πρέπει να αποκαλύπτει συζητήσιμη υπόθεση. Και αυτό, στα πλαίσια της πρώτης προϋπόθεσης, ώστε, αν ικανοποιείται η προϋπόθεση αυτή, τότε το Δικαστήριο προχωρά και εξετάζει την δεύτερη προϋπόθεση, υπό το φως της προσκομισθείσης, δια της ενόρκου δηλώσεως μαρτυρίας, ως προς την ορατή πιθανότητα επιτυχίας του νομικού βάθρου της αγωγής. ΑΝΑΛΥΣΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ Οι πιο πάνω αρχές φέρουν στο προσκήνιο τις νομολογιακές αρχές σε σχέση με τις προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Έχει διαχρονικά διασαφηνιστεί από την νομολογία, ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν πρόκειται να διεξέλθει τη μαρτυρία με γνώμονα τη διαπίστωση γεγονότων, ή την τελεσίδικη αξιοπιστία της (Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ 1980). Και τούτο γιατί τελεσίδικα ευρήματα και εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων στο στάδιο αυτό δεν θα εξαχθούν. Ούτε, περαιτέρω, σε αυτό το στάδιο, το Δικαστήριο εξετάζει σε βάθος την προσφερόμενη μαρτυρία για να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων και δεν καταλήγει σε ευρήματα γεγονότων, εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων που θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του Άρθρου 32 (Κυρίλλου ν. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ 1528). ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ.32 Ν.14/60 Κρίνεται πως δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά εν σχέση με την πρώτη προϋπόθεση. Η απαίτηση στηρίζεται στη ρηθείσα μεταξύ των διαδίκων συμφωνία τερματισμού και ότι τα δάνεια, δυνάμει των οποίων παραχωρήθηκαν οι επίδικες υποθήκες, έχουν αποπληρωθεί ή και εκ συμφώνου διευθετηθεί. Αντικειμενικά κρινόμενη και αποσυνδεδεμένη εντελώς από οτιδήποτε άλλο, κρίνεται ως καλή βάση αγωγής προς ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης (Α/φοι Μυλωνά κ.ά ν. Avraamides & Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1513). Στην υπόθεση Hellenic Bank Public Ltd ανωτέρω, υπεδείχθη ότι εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Και αυτό με την έννοια ότι η βάση της αγωγής του ενάγοντα στηρίζεται επί συμφωνίας διευθέτησης και αποπληρωμής των δανείων του προς την εναγομένη. ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ.32 Ν.14/60 Το δικαστήριο θα προχωρήσει συνεπώς να εξετάσει αν πληρείται η δεύτερη προϋπόθεση, υπό το φως της πιο πάνω νομολογίας, σύμφωνα με την οποία εξετάζεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία προς υποστήριξη της αίτησης και τα στοιχεία που έχει ενώπιον του το δικαστήριο, ώστε να αποδειχθεί η μικρή έστω πιθανότητα επιτυχίας του νομικού βάθρου της αγωγής, σε βαθμό που να είναι ορατή. Αναφορικά με τον τρόπο προσέγγισης της μαρτυρίας επί ακρόασης ενδιαμέσων διαταγμάτων, στην υπόθεση Δήμος Λάρνακας ν. Royal Ris Restaurant Ltd, Πολ. Έφεση Ε187/17, ημερ.25.1.19, αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «Όπου η αξιολόγηση είναι αναγκαία, αυτή πρέπει να γίνεται, για τους περιορισμένους και καθορισμένους σκοπούς, της παρούσας διαδικασίας και βεβαίως όχι για οριστική κατάληξη σε συμπεράσματα. Τούτο θα πρέπει να γίνεται μόνο για εξέταση, εκ πρώτης όψεως, των εκατέρωθεν θέσεων με έμφαση στην εκδοχή του αιτητή, που θα πρέπει να στοιχειοθετήσει ότι υπάρχει, στη βάση του δοσμένου μαρτυρικού υλικού, καλή βάση αγωγής και κατά δεύτερο, πιθανότητα επιτυχίας». Ο κύριος ισχυρισμός του αιτητή έχει ήδη παρατεθεί. Σε συντομία και υπό τύπον επανάληψης, είναι η θέση του ότι δια του πιο πάνω όρου 2(β) της Συμφωνίας τερματισμού των υπηρεσιών του με την εναγόμενη, το ποσό των €80.325.00 που αφαιρέθηκε από τα ποσά που εδικαιούτο, καταβλήθηκε στο/στους ρηθέντες λογαριασμούς, με σκοπό την αποπληρωμή των υποχρεώσεων που διατηρεί με την εναγομένη. Στηρίζεται ομοίως και σε επιστολή του προϊσταμένου των διοικητικών υπηρεσιών της εναγομένης, ότι η αποκοπή του πιο πάνω ποσού, αντιστοιχεί στην αποπληρωμή των υποχρεώσεων που διατηρεί με την εναγομένη, μέχρι και την 18.9.14. Έχει επίσης καταγραφεί και η θέση της εναγομένης. Επιγραμματικά, δέχεται την υπογραφή της πιο πάνω συμφωνίας, δίνει όμως διαφορετική ερμηνεία στον πιο πάνω όρο και ότι με αυτήν, δεν εξοφλείται το σύνολο των υποχρεώσεων του ενάγοντα. Επίσης ότι η συμφωνία δεν ανταποκρίνεται στην απόφαση της επιτροπείας της εναγομένης, η οποία ήταν όπως η αποκοπή του πιο πάνω ποσού γίνει έναντι των οφειλών του ενάγοντα. Είναι επίσης η θέση της, ότι αν ήθελε φανεί ότι αυτή ήταν η πρόθεση των προσώπων που συνέταξαν και υπέγραψαν την ρηθείσα συμφωνία, τότε υπάρχει συνομωσία μεταξύ του ενάγοντα και υπαλλήλων της ΣΠΕ για την καταδολίευση της, γεγονός που κατάγγειλε στην αστυνομία και το θέμα εξετάζεται. Προβάλλει επίσης κώλυμα εκ μέρους του ενάγοντα, λόγω της υπογραφής του εγγράφου απαλλαγής της εναγομένης, τεκμ.12 στην ένσταση. Το έγγραφο αυτό τιτλοφορείται ΕΓΓΡΑΦΟ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ, ημερ.18.9.14 και φέρει την υπογραφή του ενάγοντα. Γίνεται αναφορά στη συμφωνία τερματισμού και υπό την επιφύλαξη της υποπαραγράφου 3(γ) αυτής, δεν έχει απαίτηση ή και διεκδίκηση η οποία πηγάζει από την εργοδότηση του, όσο και από τον τερματισμό και/ή αφυπηρέτηση του, και οποιαδήποτε απαίτηση του έχει διευθετηθεί με την καταβολή των ποσών της μεταξύ τους συμφωνίας. Το έγγραφο αυτό στην όψη του και χωρίς οποιαδήποτε αξιολόγηση ή ερμηνευτική προσέγγιση, δεν φαίνεται να υποστηρίζει τη θέση περί κωλύματος του ενάγοντα να εγείρει την παρούσα αγωγή. Καταγράφεται εδώ, και αυτό όχι βεβαίως υπό μορφή ευρήματος, αλλά ως η θέση του ενάγοντα, ότι εκείνο που ισχυρίζεται είναι, δυνάμει των όρων της πιο πάνω συμφωνίας, εξόφληση των δανείων του, και ότι αυτό επιφέρει, ή συνεπάγεται, ως αποτέλεσμα του ισχυρισμού του. Δεν διεκδικεί οποιοδήποτε ποσό, ούτε και προβάλλει οποιαδήποτε άλλου είδους απαίτηση, πηγάζουσα εκ του πιο πάνω εγγράφου, εναντίον της εναγομένης. Βεβαίως είναι αντιληπτό ότι στο παρόν στάδιο δεν θα δοθούν οριστικές απαντήσεις, παρά μόνο σχολιασμός του γενικού πλαισίου των προβαλλόμενων ισχυρισμών και τίποτε περισσότερο. Είναι επίσης σαφές, ότι το παρόν στάδιο δεν προσφέρεται για μια εκτεταμένη ανάλυση, αφού πρόκειται για ζητήματα που θα εξεταστούν σε βάθος κατά το τελικό στάδιο και αφού αξιολογηθεί η μαρτυρία. Το δικαστήριο στο παρόν στάδιο περιορίζεται στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη προοπτικής επιτυχίας, στη βάση όσων προβάλλονται εκ μέρους του αιτητή, και όσα επί τούτου αντιπροβάλλει η καθ' ης η αίτηση. Οι διάφοροι ισχυρισμοί και οι θέσεις που αναπτύσσονται εκ μέρους της καθ' ης η αίτηση, καταγράφονται μεν, αλλά αναπόφευκτα και εκ των πραγμάτων, εξυπακούουν αλλά και προϋποθέτουν σε βάθος αξιολόγηση μαρτυρίας, δεδομένου μάλιστα ότι, σύμφωνα με την καθ' ης η αίτηση, εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα. Απαιτείται ερμηνεία εγγράφων και αναζήτηση της πρόθεσης των μερών, δηλαδή, γεγονότα και στοιχεία που εκφεύγουν τελείως από τα πλαίσια της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας. Στην υπόθεση CJSC "TV COMPANY STREAM" κ.ά ν. CONTENT UNION S.A, Πολ. Έφεση Ε34/2018, ημερ.8.4.21, υπεδείχθη ότι: «Το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε καθήκον να αξιολογήσει στην ουσία τους και εις βάθος (προς αποτύπωση ευρημάτων) τα όσα τέθηκαν ενώπιον του για το ζήτημα της μη αποκάλυψης, ωσάν να δίκαζε τη διαφορά κατά το στάδιο της κυρίως δίκης. Καθίσταται σαφές από όσα ανέπτυξαν οι Εφεσείοντες πρωτοδίκως, αλλά και ενώπιον μας, ότι η διάσταση τους με τους Εφεσίβλητους (για το αν υπήρξε ή όχι, μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων) σύγκειται, σε τελευταία ανάλυση, στη διαφορετική ερμηνευτική και αξιολόγηση των μεταξύ τους (ως διαδίκων), απόψεων και ερμηνευτικών, που μονάχα στη δίκη, επί της ουσίας της αγωγής, θα μπορούσαν δοκίμως να διαγνωστούν και επιλυθούν πλήρως και τελεσιδίκως (βλ. κατ' αναλογίαν, Lariena Investments Ltd και Άλλων ν RFI Consortium Ltd, ΠΕ 164/19, ημ. 22.1.21, Μιχαηλίδης ν Παπακυριακού
(2004)1(Α) ΑΑΔ 209, 214-217)». Κατά την κρίση του δικαστηρίου, η ερμηνευτική προσέγγιση σε σχέση με τα πιο πάνω έγγραφα, αλλά και οι διάφοροι ισχυρισμοί και θέσεις που προβάλλει η καθ' ης η αίτηση, ως προς το ποια ήταν η πρόθεση της εναγομένης ή και της επιτροπείας αυτής, ή της εμπλοκής άλλων προσώπων, εκφεύγουν από το πλαίσιο και την εμβέλεια της παρούσας διαδικασίας, και μόνο κατά το στάδιο της δίκης είναι δυνατό να εξεταστούν και να διαγνωστούν οι ισχυρισμοί αυτοί, αφού προηγουμένως ακουστεί μαρτυρία επί όλων των εγειρομένων θεμάτων, και κατόπιν αξιολόγησης, εξαχθούν τελικά συμπεράσματα και ευρήματα επί των γεγονότων. Ίδια είναι και η κρίση επί των ισχυρισμών περί συνομωσίας μεταξύ του ενάγοντα και υπαλλήλων της εναγομένης, αφού, τελεσίδικα ευρήματα και εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων στο στάδιο αυτό δεν θα εξαχθούν (Όξυνου κ.ά ν. Μαρία Ρόλη Λούη
(2011)1 Α.Α.Δ 1066). Δεν είναι το παρόν στάδιο το βάθρο για την οριστική επίλυση της ουσίας της διαφοράς. Το δικαστήριο θα εξετάσει αν με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του από τον αιτητή, αναδύεται εκ πρώτης όψεως πιθανότητα επιτυχίας, με την έννοια που η νομολογία που έχει αναφερθεί αποδίδει στον όρο. Το τεκμ.4, η συμφωνία μεταξύ των μερών, και ειδικότερα ο όρος 2(β), όπως και η σχετική προς τούτο επιστολή, τεκμ.12, το περιεχόμενο των οποίων έχει καταγραφεί, και χωρίς οποιαδήποτε αξιολογική ή και ερμηνευτική προσέγγιση και κρίση επί του περιεχομένου τους, και στο επίπεδο και μόνο του πιο πάνω νομολογιακού πλαισίου της απεικόνισης της μαρτυρίας, ως ένα πρωταρχικό επίπεδο πρώιμης συνεκτίμησης και τίποτε περισσότερο και χωρίς βεβαίως να συνιστούν ευρήματα, στην όψη τους, δημιουργούν μια εικόνα, που στο παρόν τουλάχιστον στάδιο και για τους σκοπούς και μόνο της παρούσας διαδικασίας, παρέχουν τέτοιο υπόβαθρο, που εκ πρώτης όψεως είναι αρκετό, προς στοιχειοθέτηση της 2ης προϋπόθεσης. Οι πιο πάνω κρίσεις αποτελούν μια γενική θεώρηση, ώστε ανιχνευόμενη στον επιτρεπτό βαθμό, να κριθεί αν αναδύεται εκ πρώτης όψεως αρκετό υλικό για τους σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας, που είναι σε τελική ανάλυση οι σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας υπάρξεως του ουσιαστικού δικαιώματος, με την έννοια που έχει επεξηγηθεί ανωτέρω, και όχι η απόδειξη του (T.A Micrologic ανωτέρω), αλλά και της ορατής επιτυχίας του νομικού βάθρου της αγωγής, με την έννοια του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Με βάση τα ενώπιον του δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία και γεγονότα, ως αυτά έχουν εκτεθεί, κρίνεται, καθ' όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, με την έννοια αν έχει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας, αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ότι η εικόνα που παρουσιάζεται ως προς την προοπτική αυτή είναι τέτοια, που για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, κατά την κρίση του δικαστηρίου, πληροί και ικανοποιεί την δεύτερη προϋπόθεση. ΤΡΙΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ.32 Ν.14/60 Το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί, είναι αν με την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, με την έννοια της ανεπανόρθωτης ζημιάς. Διίστανται επί τούτου οι εκατέρωθεν θέσεις. Η βασική θέση της καθ' η αίτηση στηρίζεται στην φερεγγυότητά της και συνεπώς, όποια ζημιά προκληθεί στον ενάγοντα διά της πωλήσεως των ενυπόθηκων ακινήτων, μπορεί να αποτιμηθεί σε χρηματικό ποσό το οποίο, αν απαιτηθεί, μπορεί να καταβληθεί εκ μέρους της. Αντίθετη είναι η θέση του ενάγοντα, αφού ως αναφέρει, πέραν της ισχυριζόμενης εκ μέρους του αφερεγγυότητας της εναγομένης, τίποτα δεν μπορεί να αποκαταστήσει το δικαίωμα του στα ακίνητα του. Κατά την κρίση του δικαστηρίου, η έννοια της ανεπανόρθωτης ζημιάς έχει ευρύτερη διάσταση από την απλή χρηματική αποζημίωση, oι δε αποζημιώσεις, δεν αποτελούν και την μοναδική παράμετρο κρίσης του θέματος. Λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία και μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά (Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245). Στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδη κ.ά.
(2009)1(A) A.A.Δ. 317, τέθηκε ως εξής: «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Σε τελική ανάλυση, η αδυναμία ή η δυσκολία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, εξαρτάται από τα γεγονότα που περιβάλλουν κάθε φορά το αίτημα. Στην υπόθεση M and Ch. Mitsingas Trading Ltd v. Timberland Co
(1997)1 Α.Α.Δ 1799, υπεδείχθη ότι η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτουμένου τη θεραπεία. Στην παρούσα υπόθεση, εκείνο που θα πρέπει να αποτιμηθεί και να συνεκτιμηθεί είναι τα ακίνητα αυτά καθ' αυτά, και όχι η πώλησή τους και η δια της πωλήσεως ρευστοποίηση τους, ως η αποκρυσταλλωμένη πλέον χρηματική αποτίμησή τους, σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής. Όπως το θέτει και ο ενάγων, είναι η απώλεια των ακινήτων το ζητούμενο και όχι μόνο η χρηματική τους αξία. Άλλωστε, ένας εκ των σκοπών της έκδοσης ενός συντηρητικού διατάγματος, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 32 Νόμου 14/60, είναι και η διατήρηση της κατάστασης κατά την οποία προέκυψε η υπό εκδίκαση διαφορά (status quo ante) (Κούνουνα ν. C & A Simonos Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 1361). Η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εξαρτάται, ως λέχθηκε, από τα γεγονότα που περιβάλλουν κάθε φορά το αίτημα. Και ως είναι διαμορφωμένα τα γεγονότα στην παρούσα υπόθεση, κρίνεται ότι ο αιτητής έχει ικανοποιήσει και το κριτήριο αυτό. Τέλος, και ως προς το ισοζύγιο της ευχέρειας, το δικαστήριο είναι της άποψης ότι η πλάστιγγα κλίνει υπέρ του αιτητή, αφού ως υπεδείχθη στις υποθέσεις Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, και Κούνουνα ανωτέρω, αυτό κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου τεθέντα στοιχεία κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Καλογήρου ν. C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1 A.A.Δ. 1237, δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της δεδομένων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης. Είναι συνεπώς η κρίση του δικαστηρίου ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης των αιτουμένων διαταγμάτων. Κατά συνέπεια, και για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, η αίτηση εγκρίνεται ως το Α αυτής. Κατ' ακολουθία του Αρ.32
(2)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, τίθεται όρος όπως ο αιτητής υπογράψει εγγύηση ύψους €100.000. (Αναφορικά με την Αίτηση της Bank of Cyprus Public Company Ltd, Πολ. Αίτηση Αρ.2/21, ημερ.18.1.21). Τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται προς όφελος του αιτητή και σε βάρος της καθ' ης η αίτηση. Θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και αφού εγκριθούν από το δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) Ν. Γιαπανάς, Π.Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο