Olympic Insurance Company Limited, υπό εκκαθάριση δια των Εκκαθαριστών τους Επίσημο Παραλήπτη και Νακούζη ν. ΑΝΔΡΕΑΣ Ν. ΑΝΔΡΕΟΥ (ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ) ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1150/17, 28/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A190 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1150/17 Μεταξύ: Olympic Insurance Company Limited Ενάγουσας -και-
- ΑΝΔΡΕΑΣ Ν. ΑΝΔΡΕΟΥ (ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ) ΛΤΔ (HE 133150) Στρατηγού Τιμάγια, YIANNIS MARIA BUILDING, 1ος όροφος, Διαμ. 103 6058, Λάρνακα
- XXXXX Ανδρέου, (Α.Δ.Τ.: XXXXX88) XXXXX 3, XXXXX XXXXX, Λάρνακα
- XXXXX Ανδρέου, (Α.Δ.Τ.: XXXXX24) XXXXX 3, XXXXX XXXXX, Λάρνακα Εναγομένων Και ως ετροποποιήθη δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου, ημερομηνίας 11.11.2020 : Μεταξύ : Olympic Insurance Company Limited, υπό εκκαθάριση δια των Εκκαθαριστών τους Επίσημο Παραλήπτη και XXXXX Νακούζη Ενάγουσας -και-
- ΑΝΔΡΕΑΣ Ν. ΑΝΔΡΕΟΥ (ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΚΤΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΩΝ) ΛΤΔ (HE 133150) Στρατηγού Τιμάγια, YIANNIS MARIA BUILDING, Ιος όροφος, Διαμ. 103 6058, Λάρνακα
- XXXXX Ανδρέου, Α.Δ.Τ.: XXXXX88). XXXXX 3, XXXXX XXXXX, Λάρνακα
- XXXXX Ανδρέου, (Α.Δ.Τ.: XXXXX24). XXXXX 3, XXXXX XXXXX, Λάρνακα Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 4.11.2019 για παροχή ασφάλειας εξόδων Ημερομηνία: 28 Απριλίου, 2021 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενους - Αιτητές: κα Μιχαήλ Για Ενάγουσα - Καθ' ης η αίτηση: κα Κωνσταντίνου ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση των Εναγομένων, ημερομηνίας 4.11.19, για ασφάλεια εξόδων. Η υπό κρίση αίτηση ερείδεται επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, Δ.60, Θ.1,θ.5, Δ.48 θ.1-3, Θ.9 και του Κεφ. 113, του Περί Εταιρειών Νόμου (άρθρου 382), επί του περιεχομένου του φακέλου και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Κυριάκου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγομένους. Σε αυτήν δηλώνει ότι εναντίον της Ενάγουσας έχει εκδοθεί στις 30.7.2019 διάταγμα εκκαθάρισης της Ενάγουσας εταιρείας. Η ομνύουσα κατέθεσε ενδεικτικό κατάλογο εξόδων τον οποίο ετοίμασε η ίδια, καταλήγοντας ότι το ποσό των € 7.738,05 είναι δίκαιο και εύλογο να κατατεθεί προς εξασφάλιση των εξόδων που δυνατόν να προκύψουν στην αγωγή. Στον αντίποδα η Ενάγουσα, στις 5.11.2020, καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : «(α) Η αίτηση των Εναγομένων/Αιτητών είναι ανεπαρκής, γενική, αόριστη νομικά και πραγματικά αβάσιμη. (β) Δεν έχει καταδειχθεί η πιθανότητα οι Εναγόμενοι/Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία εφόσον δεν αποδείχθηκε καλή υπεράσπιση. (γ) Οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση έχουν πολύ καλή υπόθεση. (δ) Με την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση οι Εναγόμενοι/ Αιτητές παρουσιάζουν μια εικόνα πραγμάτων που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. (ε) Οι Ενάγοντες/Καθ' ων η Αίτηση διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία και συνεπώς έχουν την δυνατότητα σε περίπτωση απόρριψης της Αγωγής τους να καταβάλουν τα δικηγορικά έξοδα που θα επιδικαστούν υπέρ των Εναγομένων/Αιτητών.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Μιχαήλ πρώην οικονομικού διευθυντή της Ενάγουσας εταιρείας. Ο ομνύων δεν αμφισβήτησε ότι η Ενάγουσα τελεί υπό εκκαθάριση. Εξέφρασε, όμως, την πεποίθηση ότι η Ενάγουσα διατηρεί ικανά περιουσιακά ώστε να καλύψει τυχόν έξοδα. Προς τούτο επισύναψε ως Τεκμήριο Α, τίτλο ιδιοκτησίας ενός ακινήτου στην Λεμεσό επί του οποίου η Ενάγουσα έχει μερίδιο 39/
- Επιπρόσθετα, κατέθεσε ως Τεκμήριο Β κατάσταση λογαριασμού που κατ' ισχυρισμόν προέρχεται από τράπεζα στην Βουλγαρία και παρουσιάζει ότι η Ενάγουσα διατηρεί τραπεζικό λογαριασμό στη Βουλγαρία με πιστωτικό υπόλοιπο € 1.529.300,
- Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση υπόθεση οι διάδικες πλευρές δεν ζήτησαν αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και ούτε καταχωρίστηκε οποιαδήποτε συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Έτσι, κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα
(2010)1 ΑΑΔ
- Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Νομική πτυχή Η υπό εξέταση αίτηση αφορά σε αίτηση για παροχής ασφάλειας εξόδων από εταιρεία. Όπως προσδιορίστηκε στη γραπτή αγόρευση της συνηγόρου των αιτητών, η αίτηση εδράζεται ουσιαστικά στο άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία, κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπιση του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση.» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι η σχετική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει την πληρωμή ασφάλειας εξόδων υπό το πιο πάνω άρθρο είναι διακριτική και ασκείται υπό την αίρεση προσαγωγής μαρτυρίας που να δημιουργεί λόγο να πιστεύεται πως η εκάστοτε ενάγουσα εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγόμενου. Όπως υποδείχθηκε στην απόφαση Φάρμα Ρένος Χατζηιωάννου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.ά ν. Ρένου Παντελή ECLI:CY:AD:2017:A42, Πολιτική Έφεση 229/15, ημερομηνίας 13.2.2017 : «Mε το άρθρο αυτό παραχωρείται διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο στις περιπτώσεις που υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι η ενάγουσα ή εφεσείουσα εταιρεία δεν είναι σε θέση να πληρώσει τα έξοδα που ήδη επιδικάστηκαν ή που θα επιδικαστούν να τη διατάξει να παραχωρήσει ασφάλεια για τα έξοδα. Όμως το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια, αφού λάβει υπόψη όλες τις περιστάσεις της υπόθεσης να απορρίψει την αίτηση εναντίον εταιρείας για παροχή ασφάλειας εξόδων ακόμη και όταν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου. Όμως όταν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει, συνήθως το Δικαστήριο εκδίδει το αιτούμενο διάταγμα για παροχή ασφάλειας για έξοδα, εκτός αν καταλήξει ότι υπάρχουν ειδικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της μη έκδοσης του (βλ. F.K. & S. (VAROSIA) PROPERTIES LIMITED V. SIMON GEORGE PENNEY κ.α. (ανωτέρω)» Επιπρόσθετα όπως γίνεται δεκτό από τη νομολογία, το άρθρο 382 θεσπίζει μια ξεχωριστή περίπτωση για παροχή ασφάλειας εξόδων διακριτή από τις πρόνοιες της Δ.
- Ως έχει νομολογηθεί το άρθρο 382 αποτελεί ειδική πρόνοια με την οποία ρυθμίζεται το ζήτημα της παροχής ασφάλειας εξόδων από εταιρείες και κατισχύει των γενικότερων προνοιών των περί Πολικής Δικονομίας Θεσμών. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Y. Liasides Developers Ltd v. Mιχαήλ κ.α., ECLI:CY:AD:2017:A211, Πολιτική Έφ. 123/2012, ημερομηνίας 2.6.2017 και στην απόφαση G.K. Theonell Building & Construction Ltd v. AIG Europe Ltd, ECLI:CY:AD:2019:A249, Πολιτική Έφεση 98/2017, ημερομηνίας 3.6.
- Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση, το ζήτημα θα προσεγγισθεί υπό το φως των προνοιών του άρθρου 382, ως έχουν προσδιοριστεί από την σχετική νομολογία και όχι υπό το φως των αρχών που διέπουν την παραχώρηση ασφάλειας εξόδων υπό τη Δ.60 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Συνεπώς, αναδύεται η ανάγκη να προσδιοριστεί το πλαίσιο που οριοθετεί ο Νόμος και η Νομολογία σε σχέση με την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως προς παραχώρηση του αιτούμενου διατάγματος. Στην απόφαση Y. Liasides Developers Ltd (ανωτέρω), έχει εξετασθεί ο τρόπος άσκησης της σχετικής διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στις περιπτώσεις του άρθρου 382 σε αντιπαραβολή με τις αρχές που διέπουν την παροχή ασφάλειας εξόδων από φυσικά πρόσωπα. Σχετικά το Εφετείο υπέδειξε τα ακόλουθα σχετικά : «Αναφορικά µε φυσικά πρόσωπα, αποκρυσταλλωμένη είναι η αρχή ότι δεν εκδίδεται διάταγµα για παροχή ασφάλειας εξόδων εναντίον ενάγοντα ο οποίος στερείται µέσων. Όπως ετέθη στην Cowell ν. Taylor
(1885)31 Ch D 34, 38 «the general rule is that poverty is no bar to a litigant, that, from time immemorial, has been the rule at common law, and also, in equity». Άλλως η διαταγή για παροχή ασφάλειας εξόδων θα απέληγε σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο (Conway v. Ηλία
(2002)1 ΑΑΔ 1653). Τέτοια αρχή, όμως, δεν ισχύει προκειµένου περί εταιρειών περιορισµένης ευθύνης, όπου ο κανόνας αντιστρέφεται. Το ζήτηµα εξηγείται από τον Megarry V-C στην υπόθεση Pearson ν. Naydler [1977] 3 ΑΙΙ ER 531, 532, µε αναφορά στο άρθρο 447 του Companies Act 1948[3], το οποίο αντιστοιχούσε στο άρθρο 382 του δικού µας Νόµου: «In the case of a limited company, there is no basic rule conferring immunity from any liability to give security for costs. The basic rule is the opposite; section 447 applies to all limited companies, and subjects them all to the liability to give security for costs. The whole concept of the section is contrary to the rule developed by the cases that poverty is not to be made a bar to bringing an action. There is nothing in the statutory language (the substance of which goes back at least as far as the Companies Act 1862, section 69) to indicate that there are any exceptions to what is laid down as a broad and general rule for all limited companies. Nor is it surprising that there should be such a rule. A man may bring into being as many limited companies as he wishes, with the privilege of limited liability; and section 447 provides some protection for the community against litigious abuses by artificial persons manipulated by natural persons. One should be as slow to whittle away this protection as one should be to whittle away a natural person's right to litigate despite poverty.» Προκύπτει, συνεπώς, πως σε διαδικασίες της εξεταζόμενης φύσης το γεγονός ότι η ενάγουσα στερείται οικονομικών μέσων δεν εμποδίζει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, όπως ισχύει για φυσικά πρόσωπα, αλλά αντίθετα την επιτρέπει. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τη Νομολογία, η ύπαρξη τυχόν διατάγματος εκκαθάρισης αποτελεί prima facie μαρτυρία ότι η ενάγουσα αδυνατεί να καταβάλει τα έξοδα. Σε τέτοια περίπτωση το βάρος μετατίθεται στην εταιρεία να προσφέρει προς το αντίθετο σχετική μαρτυρία. Σχετικά παραπέμπω στις αποφάσεις Λεωνίδας Κίμωνος ως εκκαθαριστής της Blue Seal Shoes Ltd v. Χρ. Ιωάννου & Υιοί (Υποδήματα) Λτδ., Πολιτική Έφεση 66/13, ημερομηνίας 30.1.15 και Genemp Trading Ltd ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ πρώην Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ
(2011)1 ΑΑΔ 1314. Περαιτέρω, μέσα από το λεκτικό του ίδιου του άρθρου 382 δεν προκύπτει ότι μπορεί να ληφθεί υπόψη η βασιμότητα της υπεράσπισης, ως αυτοτελές κριτήριο για την έγκριση της αίτησης. Αντίθετα, το άρθρο 382 αναφέρεται μόνο στην οικονομική δυνατότητα της εταιρείας να πληρώσει τυχόν έξοδα που θα επιδικαστούν εναντίον της. Στην υπό κρίση υπόθεση αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των διαδίκων ότι η εναντίον της Ενάγουσας έχει εκδοθεί διάταγμα εκκαθάρισης. Επομένως η Ενάγουσα είχε το βάρος να προσφέρει μαρτυρία ότι δεν αδυνατεί να καταβάλει τυχόν έξοδα που θα επιδικαστούν εναντίον της. Προς τούτο προσέφερε μαρτυρία ο ομνύοντας για την Καθ' ης η αίτηση. Το ερώτημα που αναδύεται στην παρούσα είναι το κατά πόσο η μαρτυρία που προσφέρθηκε από την Καθ' ης η αίτηση εταιρεία επαρκεί, για να θεμελιώσει τον ισχυρισμό περί φερεγγυότητας της Ενάγουσας εταιρείας. Εν προκειμένω, παρατηρώ ότι ο τίτλος ιδιοκτησίας, Τεκμήριο Α, φέρει ημερομηνία έκδοσης 31.1.2014, ενώ η κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο Β, ουδεμία ημερομηνία φέρει. Το γεγονός ότι προσκομίστηκε κάποιος τίτλος ιδιοκτησίας που εκδόθηκε το 2014 δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η εταιρεία συνεχίζει να κατέχει το ίδιο ποσοστό στο ίδιο ακίνητο. Επιπρόσθετα, ο εν λόγω τίτλος ιδιοκτησίας από μόνος του δεν οδηγεί σε συμπέρασμα οικονομικής φερεγγυότητας, αφού παραμένει άγνωστο το εάν από το 214 μέχρι σήμερα έχουν τεθεί οποιεσδήποτε επιβαρύνσεις που θα εμπόδιζαν την εκτέλεση ή θα καθιστούσαν ατελέσφορη την προσπάθεια για εκτέλεση επί του εν λόγω ακινήτου. Επομένως, η κατάθεση ενός τίτλου ιδιοκτησίας εκδοθέντος το έτος 2014 χωρίς οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία σε σχέση με την πορεία του ακινήτου μέχρι σήμερα, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για την εξαγωγή ευρήματος περί φερεγγυότητας. Επιπλέον, ούτε η κατάσταση λογαριασμού που κατατέθηκε μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα περί φερεγγυότητας. Σημειώνεται ότι η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού δεν καταγραφεί ποιο πρόσωπο την κατήρτισε και δεν φέρει ημερομηνία. Είναι δε νομολογιακά καθιερωμένο ότι έγγραφα που δεν φέρουν υπογραφή και ημερομηνία δεν συνιστούν αποδεκτή μαρτυρία. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Aνδρέας Kοιλιάρης Λτδ και Άλλος ν. Διευθυντή Kοινωνικών Aσφαλίσεων
(1998)2 ΑΑΔ 295. Συνεπώς, η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού ως μη αποδεκτή μαρτυρία πρέπει να αγνοηθεί, ανεξάρτητα από το εάν τελικά εμφιλοχώρησε στο μαρτυρικό υλικό της υπόθεσης. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξή μου, το γεγονός ότι η επισυναπτόμενη κατάσταση λογαριασμού δεν περιέχει ημερομηνία δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να βασισθεί επ' αυτής και να κρίνει ότι η Ενάγουσα εταιρεία είναι φερέγγυα. Συγκεκριμένα, επειδή το εν λόγω έγγραφο δεν φέρει ημερομηνία, είναι αδύνατο να κριθεί ότι σήμερα η Ενάγουσα εταιρεία διατηρεί τα κεφάλαια που καταγράφονται σε αυτή ή οποιοδήποτε άλλο ποσό. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η Ενάγουσα εταιρεία δεν έχει αποσείσει το βάρος να αποδείξει ότι είναι φερέγγυα. Επίσης, δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να θεμελιώνει ειδική περίσταση, ώστε παρά την κρίση περί αφερεγγυότητας της Ενάγουσας εταιρείας, το Δικαστήριο να μην εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το γεγονός ότι η υπό κρίση υπόθεση ερείδεται επί κατ' ισχυρισμόν γραμματίου συνήθους τύπου, ενόψει του περιεχόμενου της Υπεράσπισης και της αμφισβήτησης, μεταξύ άλλων του ότι πρόκειται περί τέτοιου γραμματίου, δεν μπορεί να θεμελιώσει από μόνο του ειδική περίσταση. Έχοντας υπόψη το λεκτικό του άρθρου 382 και τη σχετική νομολογία καταλήγω ότι από την ενώπιόν μου μαρτυρία υπάρχει λόγος να πιστεύεται ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα των Εναγομένων αν αυτοί επιτύχουν στην υπεράσπισή τους. Έχοντας δε υπόψη το λεκτικό του άρθρου 382 και τη σχετική Νομολογία δεν διαπιστώνω να υφίσταται άλλη προϋπόθεση που πρέπει να συντρέχει, ώστε το Δικαστήριο να ασκήσει τη σχετική του διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης σχετικού διατάγματος. Περαιτέρω, ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου, κρίνω ότι παρέλκει η εξέταση των προϋποθέσεων της Δ.60 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Τέλος, έχω ικανοποιηθεί ότι το ποσό που ζητείται για ασφάλεια εξόδων έχει ευλόγως υπολογισθεί. Συνακόλουθα κρίνω ότι η υπό κρίση μπορεί να επιτύχει Κατάληξη Συνεπακόλουθά της πιο πάνω κατάληξής μου, έχοντας υπόψη το αιτούμενο διάταγμα και κατ' ακολουθίαν των όσων έχουν κριθεί στην απόφαση G.K. Theonell Building & Construction Ltd (ανωτέρω), εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται η Ενάγουσα όπως εντός 45 ημερών από σήμερα παραχωρήσει ασφάλεια εξόδων για το ποσό των €7.738,05 αναφορικά με τα έξοδα που δυνατόν να υποστούν οι Εναγόμενοι στα πλαίσια της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Περαιτέρω, εκδίδεται διάταγμα αναστολής κάθε περαιτέρω διαδικασίας μέχρι να παραχωρηθεί τέτοια ασφάλεια εξόδων και αν αυτή δεν δοθεί μέσα στο χρόνο που καθορίστηκε, τότε η παρούσα αγωγή θα θεωρείται εγκαταλειφθείσα με έξοδα εις βάρος της Ενάγουσας και υπέρ των Εναγομένων όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τέλος, τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων, και εναντίον της Ενάγουσας, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο