Κουννή Μιχαήλ ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κ.α., Αριθμός Αίτησης Έφεσης: 85/2019, 19/4/2021

(3)καθώς και τα 9, 12 16, 23, 26, 28, 30, 35, 144 και 179 άρθρα του Συντάγματος. Μεταξύ: XXXXX Κουννή Μιχαήλ Εφεσείουσας - Αιτήτριας - και -

(1)Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας.

(2)XXXXX Ηρακλέους, XXXXX , XXXXX , XXXXX Εφεσιβλήτων - Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση - Έφεση, ημερομηνίας 18.03.2019 Ημερομηνία : 19.4.2021 Εμφανίσεις : Για Εφεσείουσα - Αιτήτρια : Σ. Αργυρού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εφεσίβλητο - Καθ' ου η αίτηση 1 : κα Μενοίκου για Γενικό Εισαγγελέα Για Εφεσίβλητο - Καθ' ου η αίτηση 2 : Ρ. Μαππουρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ................ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η Αίτηση - Έφεση, ημερομηνίας 18.03.2019, με την οποία η Αιτήτρια εξαιτείται ως ακολούθως : «Διάταγμα και/ή Απόφαση του Δικαστηρίου δια της οποίας να ακυρώνεται η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας η οποία λύνει τη συνοριακή διαφορά και/ή μετακινεί και/ή αλλάζει το σύνορο (παράνομη επέμβαση) επί του τεμαχίου της Αιτήτριας/Εφεσείουσας με αρ. εγγρ. 0/XXXXX ημερ. 23/10/1980 τεμάχιο XXXXX, Φ/Σχ. 29/1368V01, τμήμα 01 στην Κοινότητα Μένικο της Επαρχίας Λευκωσίας και του ακινήτου με αρ. εγγρ. 0/XXXXX ημερ. 16/06/1980 τεμάχιο XXXXX, Φ/Σχ. 29/1368V01, τμήμα 01 στην Κοινότητα Μένικο με το Αρ. Φακ. ΑΧ2291/2012, και κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια μέσω επιστολής ημερομηνίας 14/02/2019 (η οποία παραλήφθηκε από την Αιτήτρια στις 21/02/19) και η οποία επισυνάπτεται ως Παράρτημα Α' στην παρούσα ως λανθασμένη και αντισυνταγματική.» Η υπό κρίση αίτηση ερείδεται επί των άρθρων 23, 28, 29 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας το άρθρο 1 του 1ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, τα άρθρα 11, 11Α,12, 14, 58, και 80 του Κεφ.224 Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος και Τροποιητικοί Νόμοι αρ. 3/60 μέχρι 79(Ι)/2018, στους θεσμούς (μεταξύ άλλων) 2, 5, 6, 7, 9, 10, 14 και 17 των Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Κανονισμών του 1956 ως τροποποιήθηκαν μέχρι σήμερα, στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ1-9, Δ.39, Δ.64, στην γενική πρακτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου, στα άρθρα 9, 12 16, 23, 26, 28, 30, 35, 144 και 179 άρθρα του Συντάγματος. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της Αιτήτριας στην οποία επαναλαμβάνει του λόγους έφεσης. Επίσης η ομνύουσα επισυνάπτει 5 τεκμήρια. Στις 11.6.19, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης ισχυριζόμενος ότι η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί, καθότι καταχωρήθηκε κατά παράβαση του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού. Επιπρόσθετα ισχυρίστηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα ορθή, νόμιμη, δικαιολογημένη κα αιτιολογημένη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της χωρομέτρη που προέβη στην επιτόπια εξέταση και υποστηρίζει την ορθότητα της απόφασης του Διευθυντή. Στις 4.9.2019 καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης και ο Καθ' ου η αίτηση 2. Στην ένστασή του ισχυρίστηκε επίσης ότι η υπό κρίση αίτηση πρέπει να απορριφθεί, καθότι καταχωρήθηκε κατά παράβαση του σχετικού διαδικαστικού κανονισμού. Επιπρόσθετα ισχυρίστηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα ορθή, νόμιμη, δικαιολογημένη κα αιτιολογημένη. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 2. Διαδικασία- Γεγονότα Οι Αιτήσεις- Εφέσεις υπό το άρθρο 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ 224 διέπονται από τους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς. Το άρθρο 10 των πιο πάνω κανονισμών προνοεί ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Σχετική, επίσης, ως προς την ακολουθητέα διαδικασία σε παρόμοιας φύσης αιτήσεις, είναι η απόφαση Προκοπίου ν. Ryan κ.ά.

(2012)1 Α.Α.Δ. 1982. Στην υπό κρίση υπόθεση καταχωρήθηκε, σύμφωνα με τις πρόνοιες των κανονισμών 6

(2)και

(3), των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Κανονισμών, η αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή. Στην υπό εξέταση υπόθεση ουδείς εκ των διαδίκων ζήτησε να αντεξετάσει. Συνεπώς, το Δικαστήριο για τη διακρίβωση των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα θα βασισθεί στις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς. Κατά την ημερομηνία που η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν γραπτώς προωθώντας ο κάθε ένας τις θέσεις του. Νομική Πτυχή- αξιολόγηση εκατέρωθεν θέσεων Η εξουσία του Διευθυντή για επίλυση συνοριακών διαφορών Η εξουσία του Διευθυντή του Κτηματολογίου να επιλύει συνοριακές διαφορές πηγάζει από το άρθρο 58 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ. 224, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Όταν αναφύεται οποιαδήποτε διαφορά ως προς τα σύνορα οποιασδήποτε εγγεγραμμένης γης, ο Διευθυντής επιλύει τη διαφορά αυτή, σε πρώτο στάδιο, κατόπι ειδοποίησης που δίνεται στα μέρη τουλάχιστο δεκατέσσερις ημέρες προηγουμένως, η οποία πληροφορεί αυτά για το χρόνο κατά τον οποίο θα επιθεωρηθούν τα υπό αμφισβήτηση σύνορα και κανένα Δικαστήριο δεν επιλαμβάνεται οποιασδήποτε αγωγής ή άλλης διαδικασίας αναφορικά με τη διαφορά αυτή, εκτός αν αυτή επιλύθηκε σε πρώτο στάδιο όπως προνοείται στο άρθρο αυτό.» Ως προς το εύρος και φύση της σχετικής εξουσίας το Διευθυντή σχετική είανι η απόφαση Πίτσα Γεωργίου Είκοσι ν. Βύρωνα Αργυρού Αργυρίδη

(2012), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Όπως επισημάνθηκε καί από την πρωτόδικη δικαστή, με αναφορά στην υπόθεση Αριστοτέλους ν. Χατζηκυριάκου

(2001)1 Α.Α.Δ. 100, ο Διευθυντής ενεργώντας στα πλαίσια των εξουσιών που του παρέχονται από τα Άρθρα 50 και 58 για επίλυση συνοριακών διαφορών, έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια, η ενάσκηση της οποίας εμπίπτει στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου (βλ. επίσης Χατζησοφρωνίου ν. Δημοσθένους

(2011)1 Α.Α.Δ. 885).» Η πιο πάνω εξουσία του Διευθυντή αποτελεί ταυτόχρονα και επιτακτικό του καθήκον και ο Διευθυντής οφείλει να επιλύσει τη διαφορά. Σχετική είναι απόφαση Pitsilides and another v. Nasif and another

(1982)1 C.LR. 426. Η εν λόγω επιτακτική υποχρέωση του Διευθυντή ασκείται, όπως έχει λεχθεί στην Ηρακλή Κωμοδρόμου v. Όλγας Χριστάκη Κόκου,

(2013)1 ΑΑΔ 1442, υπό το φως διαθέσιμου υλικού και των μητρώων του Κτηματολογίου. Η έκταση του Δικαστικού ελέγχου σε αίτηση έφεσης στα πλαίσια του άρθρου 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ. 224 έχει καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης. Στην καλά γνωστή αυθεντία Θεονίτσα Σωφρονίου Σολομώντος ν. Παναγιώτας Παπανεοκλή

(1992)1 ΑΑΔ 906 το εφετείο, συνοψίζοντας τις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, ανέφερε τα ακόλουθα : «To άρθρο 80 του Κεφ. 224 προσφέρει το μηχανισμό για τον έλεγχο της ορθότητας των αποφάσεων, διαταγών και γνωστοποιήσεων του Διευθυντή που εμπίπτουν στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Όπως έχει νομολογηθεί με σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η αναθεώρηση της προσβαλλόμενης ενέργειας του Διευθυντή γίνεται με βάση τις αρχές που διέπουν την αναθεώρηση από το Ανώτατο Δικαστήριο των ενεργειών του που εμπίπτουν στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου με τη διαφορά πως το Επαρχιακό Δικαστήριο δικαιούται να αντικαταστήσει την κρίση του Διευθυντή με τη δική του. (Bλ.Peyiotis ν. Polemidis

(1982)1 CLR 442, Kafieros and Another v. Theocharous and Others

(1978)1 CLR 619. Οπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Μενέλαος Γ. Αθανάση και άλλοι ν. Μάμας Βαρνάβα Χατζημάμα και άλλος, Πολ. Εφ. 7545 -20.3.90, η έρευνα στα πλαίσια της άσκησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κατά το άρθρο 80, δεν περιορίζεται στο εύλογο αλλά επεκτείνεται και στην ουσία της απόφασης του Διευθυντή.» Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην απόφαση Αριστοτέλους ν. Χατζηκυριάκου

(2001)1 Α.Α.Δ. 100. Παράλληλα στην απόφαση Χατζησοφρωνίου ν. Δημοσθένους

(2011)1 β Α.Α.Δ. 885 υποδείχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Ενόψει των πιο πάνω, λόγοι ακύρωσης που λαμβάνονται υπόψη από το Ανώτατο Δικαστήριο για ακύρωση μιας διοικητικής πράξης, όπως για παράδειγμα παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, έλλειψη δέουσας έρευνας, έλλειψη αιτιολογίας, πλάνη περί το νόμο ή τα πράγματα, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε υποθέσεις όπως την παρούσα. Αναφορικά με την αιτιολογία αυτή επιβάλλεται και από τον Καν. 6 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Διαδικαστικών Κανονισμών του 1956.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι η σχετική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου δεν περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της απόφασης, αλλά επεκτείνεται και στην ορθότητά της και γενικότερα στη ρύθμιση των δικαιωμάτων των διαδίκων με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Τονίζεται ότι το βάρος απόδειξης ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι λανθασμένη βαρύνει τους Αιτητές. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kafieros v. Theocharous

(1978)1 C.L.R 619 και Προκοπίου ν. Ryan κ.ά

(2012)1 Α.Α.Δ 1982. Στην επίλυση συνοριακής διαφοράς καθοριστικό παράγοντα αποτελεί το εν χρήσει κτηματολογικό σχέδιο. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Πίτσα Γεωργίου Είκοσι ( ανωτέρω) και Χατζησωφρονίου κ.ά. ν. Βασιλείου κ.ά.

(2012)1 Α.Α.Δ.

1. Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω τους λόγους Έφεσης που προβάλλονται από την Αιτήτρια. Ο ισχυρισμός ότι η απόφαση του Διευθυντή είναι εσφαλμένη H πλευρά της Αιτήτριας με σειρά από λόγους έφεσης εισηγείται ότι η κτηματολογική εργασία που διενεργήθηκε είναι εσφαλμένη. Στον αντίποδα, βρίσκεται κατατεθειμένη ενώπιον του Δικαστηρίου η αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή στην οποία επεξηγείται με λεπτομέρεια η κτηματολογική εργασία που οδήγησε στην έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Επίσης, υφίσταται λεπτομερής ένορκη δήλωση της αρμόδιας υπαλλήλου του Κτηματολογίου, η οποία προέβη στην χωρομετρική εργασία. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση επεξηγούνται με λεπτομέρεια όλες οι ενέργειες που έγιναν και παρατίθενται όλα τα δεδομένα που λήφθηκαν υπόψιν και οδηγήσαν στην έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης. Σημειώνεται ότι η ομνύοσυα δεν αντεξετάστηκε. Μέσα από την αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση του Καθ΄ου η αίτηση 1, προκύπτει ότι, ο αρμόδιος υπάλληλος του Κτηματολογίου, αφού μελέτησε τις προηγούμενες χωρομετρικές εργασίες και φακέλους αποτύπωσε την επιτόπου κατάσταση και συσχέτισε αυτές με το εν χρήσει κτηματικό σχέδιο. Κατόπιν τούτου, ο αρμόδιος τεχνικός μηχανικός χωρομετρίας τοποθέτησε τα ορόσημα που καθορίζουν τη θέση του εγγεγραμμένου κοινού συνόρου των επίδικων ακινήτων. Ακολούθως, αφού έγινε η χωρομετρική μελέτη, τα σχετικά ευρήματα τέθηκαν στο εν χρήσει κτηματολογικό σχέδιο και έτσι ο Διευθυντής άχθηκε στην προσβαλλομένη απόφαση. Όπως υποδείχθηκε στην απόφαση Προκοπίου ν. Ryan κ.ά (ανωτέρω), η κτηματολογική εργασία είναι εξειδικευμένη και αμφισβήτησή της μπορεί να γίνει με αναλόγου βαρύτητας πραγματογνωμοσύνης. Στην υπό κρίση υπόθεση η Αιτήτρια, η οποία δεν κατέχει ειδικές ή οποιεσδήποτε κτηματολογικές γνώσεις ή εμπειρία, στην ένορκή της δήλωση αρκείται στην λεκτική επανάληψη των λόγων έφεσης χωρίς να προσφέρει οποιαδήποτε εξιδεικευμένη μαρτυρία που να καταρρίπτει την ορθότητα της κτηματολογικής εργασίας. Ταυτόχρονα δεν αντεξετασε την ομνύουσα για τον Καθ' ου η αιτηση
2. Αντίθετα η Αιτητρια αρκέστηκε στην προβολή διαφόρων διαζευκτικων θέσεων. Μάλιστα δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση βρίθει από διαζευκτικούς ισχυρισμούς. Το γεγονός ότι πρόκειται περί διαζευκτικών εκδοχών προκύπτει από τη χρήση του διαζευκτικού «ή». Σχετική, εν προκειμένω, είναι η απόφαση Γεωργίου Μιχάλης Ζ. ν. Δημοκρατίας και Άλλης

(1993)4 ΑΑΔ 569. Όμως, όπως είναι καλά θεμελιωμένο, τα γεγονότα μπορούν να επιδέχονται διαζευκτικούς νομικούς χαρακτηρισμούς ή να υπάγονται σε διαζευκτικές νομικές έννοιες, αλλά διαζεύξεις ως προς το τί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα δεν χωρούν. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση El Faith Co For International Trade S.A.E. v. EDT Shipping Ltd κ.ά.

(1992)1 (Β) ΑΑΔ 1255. Έτσι, η προβολή διαζευκτικών εκδοχών αναφορικά με γεγονότα που έπρεπε να γνωρίζει θετικά η ομνύουσα κλονίζει αφ' εαυτής το θεμέλιο της εκδοχής της. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Πατούρης Μιχάλης ν. Ηellenic Bank Ltd

(2001)1 ΑΑΔ 2118. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξή μου, στην υπό κρίση υπόθεση ούτε προσφέρθηκε εξειδικευμένη μαρτυρία που να αντικρούει την κτηματολογική εργασία που έγινε ούτε αμφισβητήθηκε η μαρτυρία της αρμόδιας υπάλληλου που προέβη στην κτηματολογική εργασία. Υπό το φως των πιο πάνω καταλήγω ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποσείσει το βάρος που είχε να αποδείξει ότι η κτηματολογική εργασία που έγινε ήταν εσφαλμένη. Συνεπώς, η αίτηση κρίνεται απορριπτέα εξ αυτού του λόγου και μόνο. Εν πάση περιπτώσει, οι αιτιάσεις της Αιτήτριας δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν. Κατ' αρχάς σημειώνεται ότι ο ισχυρισμός περί αναιτιολόγητης απόφασης ως προβάλλεται στην υπό κρίση Αίτηση είναι αβάσιμος. Ειδικότερα, μέσα από την αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή, η οποία κατατέθηκε σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς, καταγράφεται με σαφήνεια η κτηματολογική εργασία, οι λόγοι και τα δεδομένα επί των οποίων βασίσθηκε ο Διευθυντής για την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης. Συνεπώς, η αιτιολογία που παρατίθεται δεν μπορεί να κριθεί ανεπαρκής. Εφόσον, λοιπόν, η αιτιολογία προκύπτει μέσα από τα στοιχεία του φακέλου δεν μπορεί να γίνει δεκτή η θέση περί αναιτιολόγητης απόφασης. Τονίζεται η πάγια νομολογιακή αρχή ότι η αιτιολογία δεν είναι ανάγκη να περιέχεται στο σώμα της απόφασης αλλά μπορεί να συναχθεί και από τα στοιχεία του φακέλου. Ενδεικτικά παραπέμπω στην απόφαση Παντελούρης κ.ά. ν. Υπουργικού Συμβουλίου

(1991)3 Α.Α.Δ.

1. Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι το χωρομετρικό σχέδιο στο οποίο βασίστηκε ο Διευθυντής είναι εσφαλμένο και ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα αρχιτεκτονικά σχέδια που βρίσκονταν κατατεθειμένα από το έτος
2. Όπως προκύπτει από τη νομολογία το εκάστοτε εν χρήσει σχέδιο αποτελεί αυθεντικό οδηγό για την επίλυση συνοριακής διαφοράς. Σχετική είναι η απόφαση Χαραλάμπους ν. Κωνσταντίνου

(2010)1 Α.Α.Δ

1. Επιπλέον, είναι καλά νομολογημένο ότι αυθεντικό οδηγό της ιδιοκτησίας αποτελεί ο συσχετισμός τεμαχίου προς το κτηματολογικό σχέδιο σύμφωνα και με το άρθρο 50 του Κεφ.
2. Σχετική είναι η απόφαση Άννα Μιλτιάδου Ιωάννου v. Σοφίας Kωνσταντίνου κ.ά

(1999)1Β Α.Α.Δ 749. Στη βάση των πιο πάνω αυθεντιών, εάν η Αιτήτρια αμφισβητούσε την ορθότητα του εν χρήσει κτηματικού σχεδίου, όφειλε να προβεί στα κατάλληλα διαβήματα για διόρθωση του λάθους. Σχετική είναι η απόφαση Πίτσα Γεωργίου Είκοσι (ανωτέρω). Συνεπώς, το γεγονός ότι κατατέθηκαν σχέδια ανέγερσης κάποιων υποστατικών από το 1977 ή ότι αυτά όντως ανεγερθήκαν δεν επηρεάζει την εγκυρότητα ή την νομιμότητα της απόφασης του Διευθυντή. Περαιτέρω, αποτέλεσε βασικό ισχυρισμό της Αιτήτριας ότι η προσβαλλομένη απόφαση πρέπει να ανατραπεί, καθότι με αυτή επηρεάζεται το ακίνητο της Αιτήτριας. Όμως, όπως έχει νομολογηθεί, ο επηρεασμός κάποιου ακίνητου δεν αποτελεί στοιχείο που από μόνο του μπορεί να ανατρέψει την απόφαση του Διευθυντή. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Χρυσάνθη Ευσταθίου Χαραλάμπους v. Έλενα Κωνσταντίνου

(2010)1Γ Α.Α.Δ 1972, όπου κρίθηκαν τα ακόλουθα : «Η ύπαρξη παλαιάς υφιστάμενης κατοικίας και τοίχου, καθώς και το γεγονός ότι η συνοριακή γραμμή περνά μέσα από το υπνοδωμάτιο της κατοικίας της Εφεσίβλητης, δεν είναι αρκετά για να ανατρέψουν τα εν χρήσει σχέδια και όλες τις υπόλοιπες μετρήσεις στις οποίες προέβη το κτηματολόγιο με τη χρήση μετροταινίας, έρευνας σε παλαιούς φακέλους διαχωριζόμενων τεμαχίων και σταθερή έρευνα στην γύρω περιοχή.» Συνεπώς, στην υπό κρίση υπόθεση όπου δεν αντικρούσθηκε με αντίθετη μαρτυρία η ορθότητα της κτηματολογικής εργασίας, τυχόν επηρεασμός του ακινήτου της Αιτήτριας δεν επαρκεί, ώστε να ανατραπεί η απόφαση του Διευθυντή. Επιπρόσθετα, με σειρά από λόγους Έφεσης η Αιτήτρια επικαλείται παράβαση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης. Όμως, ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε σχετικά. Αντίθετα μέσα από την αιτιολογημένη απόφαση του Διευθυντή προκύπτει ότι η επιτόπια εξέταση έγινε στη παρουσία της Αιτήτριας. Συνεπώς, οι σχετικοί λόγοι Έφεσης δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν. Τέλος, η θέση ότι παραβιάζονται συνταγματικές διατάξεις ένεκα του ότι το υποστατικό της Αίτητριας είναι η πρώτη της κατοικία έχει μείνει ανυποστήρικτη και τέθηκε αόριστα. Άλλωστε, η πρώτη κατοικία δεν φαίνεται να χαίρει διαφορετικής μεταχείρισης από το Σύνταγμα ή τη νομολογία, ώστε το γεγονός του επηρεασμού της και μόνο να αρκεί, άνευ ετέρου, για να θεμελιώσει παραβίαση του Συντάγματος. Στην υπό κρίση υπόθεση η προσβαλλόμενη απόφαση έχει εκδοθεί στο πλαίσιο ρητής εκ του νόμου αρμοδιότητας του Διευθυντή κτηματολογίου και δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να υποστηρίζει ότι ο νόμος που χορηγεί την εν λόγω αρμοδιότητα παραβιάζει οποιαδήποτε Συνταγματική πρόνοια. Έχοντας υπόψη τα ανωτέρω οι λόγοι Έφεσης που προβάλλονται κρίνονται αβάσιμοι και απορρίπτονται. Κατάληξη Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει ότι η εκκαλούμενη απόφαση του Διευθυντή είναι εσφαλμένη ή ότι πάσχει καθ' οιονδήποτε τρόπο. Συνακόλουθα, η υπό κρίση Αίτηση- Έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εφεσιβλήτων, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ / cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο