← Κύπρος

Συμεών ν. Ιωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3335/2020, 29/4/2021

Συμεών ν. Ιωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 3335/2020, 29/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A198 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ.Ξενοφώντος, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3335/2020 Μεταξύ: ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ Συμεών Ενάγοντα Και

  1. ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ Ιωάννου
  2. ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ Ιωάννου Εναγόμενων Ημερομηνία: 29/4/21 Εμφανίσεις: Αιτητής αυτοπροσώπως Για Εναγόμενους- Καθ'ων η Αίτηση: κ. Ιωάννου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η (σε αίτηση Αίτηση ημερ. 3/12/2020) Στις 19/11/20 καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αγωγή. Ζητούνται στα πλαίσια αυτής, ως θεραπείες Δήλωση και/ή Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος 2 δεν είχε το δικαίωμα να εισέλθει εντός του ενοικιαζόμενου από τον Ενάγοντα διαμερίσματος, ιδιοκτησίας του εναγόμενου 1 (παρ. Α.), Δήλωση και/ή Διάταγμα ότι δεν είχε το δικαίωμα να επιτρέψει ο Εναγόμενος 1 στον Εναγόμενο 2 να εισέλθει εντός του διαμερίσματος που ο Ενάγοντας ενοικίαζε από εκείνον (παρ. Β) και απόφαση για αποζημιώσεις €40,000 για την αξία των «κλοπιμαίων αντικειμένων» που είχε στο πιο πάνω διαμέρισμα (παρ. Γ.). Στα πλαίσια αίτησης για προσωρινά διατάγματα ημερ. 3/12/20, ζητείται από τον Ενάγοντα- Αιτητή: «
  3. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον καθ' ου η αίτηση 2 να εισέρχεται εντός του διαμερίσματος αρ. XXXXX, της πολυκατοικίας XXXXX στην οδό Λεωφ. XXXXX 146, Λευκωσία,, ιδιοκτησία του Εναγμένου 1 ή από οποιονδήποτε τρίτο πρόσωπο προς τον Ενάγοντα, μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής ή μέχρι άλλης περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου. 2.Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει την πρόσβαση και ή χρήση του πιο πάνω ακινήτου από τους εναγόμενους και ή τα μέλη της οικογένειας τους και ή υπηρέτες και ή αντιπροσώπους αυτών και οποιοδήποτε άλλο τρίτο πρόσωπο μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής ή μέχρι άλλης περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου. 3.Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να εμποδίζει τους εναγόμενους 1 και 2 και τους συγγενείς και ή υπηρέτες και ή αντιπροσώπους αυτών να επεμβαίνουν και/ή να εισέρχονται εντός του άνω περιγραφομένου διαμερίσματος μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής ή μέχρι άλλης περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου. 4.Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον εναγόμενο 1 να επεμβαίνει και να βγάζει έξω από αυτό τα έπιπλα και ή άλλα σκεύη και/ή προσωπικά αντικείμενα του Ενάγοντος στο άνω περιγραφόμενο διαμέρισμα και/ή υπό οιουδήποτε άλλου τρίτου προσώπου μέχρι την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής ή μέχρι άλλης περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου. 5.Οιανδήποτε άλλη θεραπεία που το Δικαστήριο μπορεί να θεωρήσει εύλογη υπό τις περιστάσεις.» Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, Μέρος άρθρα 4,5,6,7 και
  4. στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 29, 31.32 και 47 στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, θ 2, 48,θ. 1 έως 9 και 11, Δ.64, στα άρθρα 36,39 και 43 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στην Νομολογία και την πρακτική του δικαστηρίου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως τα ισχυρίζεται ο Ενάγοντας - Αιτητής στην Ένορκή του Δήλωση, τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως -παρατίθενται αυτολεξεί-: « Ο εναγόμενος 1, είναι ο ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος τους διαμερίσματος αρ. XXXXX ,ο οποίος όμως στερείται τίτλου όπως ο ίδιος μου εξήγησε για διαφορές που είχε και έχει με τους κατασκευαστές του εν λόγω διαμερίσματος, στην Πολυκατοικία «XXXXX» στην Λεωφ. XXXXX
  5. Ο Εναγόμενος 2 είναι ο υιός του Εναγομένου
  7. Το πιο πάνω διαμέρισμα το έχω ενοικιάσει από τον εναγόμενο 1 στις 16 Ιανουάριου 2012 ως πρόεδρος του Σωματείου «XXXXX», και το χρησιμοποιούσα ως κατοικία και γραφείο, με ενοικιαστήριο Συμβόλαιο ημερ. 16/1/
  8. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 1 αντίγραφο του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου. Ημερ. 16 Ιανουάριου
  10. Με την πάροδο του χρόνου το εν λόγω διαμέρισμα κατέστη ακατάλληλο για κατοίκιση, λόγω πολλών προβλημάτων κυρίως υδραυλικών, και έτσι συμφωνήσαμε με τον εναγόμενο 1 1, να αλλάξουμε το καθεστώς ενοικιοστασίου και να υπογράψουμε^ νέο ενοικιαστήριο συμβόλαιο το οποίο θα χρησιμοποιώ ως Αποθήκη, με χαμηλότερο ενοίκιο από το πρώτο συμβόλαιο, και με την προσωπική μου ιδιότητα. Επισυνάπτω ως τεκμήριο 2, αντίγραφο του Ενοικιαστηρίου Εγγράφου ημερ. 1 Σεπτεμβρίου
  12. Εγώ τώρα διαμένω στην ίδια πολυκατοικία στο διαμέρισμα αρ.Δ
  14. Στις 10/11/2020 το απόγευμα ενημερώθηκα από την Αστυνομία και συγκεκριμένα από τον αστυνομικό κ. XXXXX Κυριάκου, ότι ο άνω εναγόμενος 2, υιός του ιδιοκτήτη εισήλθε στο διαμέρισμα μου και μου έβγαλε έξω κάποια έπιπλα, και άλλα αντικείμενα και να πάω να τα πάρω, χωρίς να κατέχει οποιοδήποτε Διάταγμα του Δικαστηρίου. Παραβίασε την κλειδαριά ασφαλείας της εισόδου του διαμερίσματος και την κανονική κλειδαριά του διαμερίσματος και εισήλθε παράνομα εντός του διαμερίσματος το οποίο ως αναφέρω ανωτέρω ενοικιάζω από τον εναγόμενο
  16. Από τις 10/1/2020 μέχρι και τις 17/11/20 προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί με τον αστυνομικό κ. XXXXX Κυριάκου, για να δώσω κατάθεση και να καταγγείλω τον εναγόμενο 2, όμως δεν είχα καμία ανταπόκριση αν και μίλησα με πολλούς αστυνομικούς και λοχίες.
  17. Στις 15/11/2020 διαπίστωσα από πρόχειρο έλεγχο που έκανα ότι απούσιαζαν οι μαξιλάρες από δύο καναπέδες. Στις 16/11/20 πρόσεξα ότι δεν υπήρχε ο ένας καναπές και στις 17/11/2020 δεν υπήρχε ο δεύτερος καναπές. Φαίνεται ότι ο εναγόμενος 2, ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που περιέπεσε στην αντίληψη του ότι τα έπιπλα και άλλα αντικείμενα, τα οποία ήταν εκτεθιμένα και αφύλακτα, τα έκλεψαν.
  18. Ανησύχησα για περαιτέρω υπεξαιρέσεις και άλλων αντικειμένων, αφού ήταν αδύνατο να προβώ σε έλεγχο, φώναξα επαγγελματία κλειδαρά κι' αφού μου άνοιξε την Ούρα της εισόδου τοποθέτησα την οικοσκευή εντός του υποστατικού. Μετά από αυτό μερικές μέρες αργότερα ο εναγόμενος 2, παραβίασε την νέα κλειδαριά που αλλάξει και ξαναμπήκε στο διαμέρισμα και πάλι έβγαλε έξω από αυτό, διάφορα αντικείμενα και έπιπλα.
  19. Με έκπληξη πρόσεξα, ότι απούσιαζαν από το διαμέρισμα περίπου δέκα κιβώτια με βιβλία συνηθισμένης, μεγάλης και πολύ μεγάλης αξίας περίπου αξίας € 5.
  20. Ως επίσης απουσίαζαν είκοσι περίπου πίνακες ζωγραφικής συνηθισμένης αξίας ήτοι €30.000, ως επίσης μικρότερου μεγέθους αγιογραφίες αξίας €5.
  22. Ο εναγόμενος 1 XXXXX Ιωάννου, επαναλαμβάνω όπως ο ίδιος μου αποκάλυψε στερείται τίτλου Ιδιοκτησίας και ότι πήγε στο γραφείο της κατασκευαστικής εταιρείας και αποποιήθηκε την ιδιοκτησία γραπτώς και τους πέταξε τα κλειδιά λέγοντας τους να το κάνετε ότι θέλετε. Ανέμενα να ακούσω νεότερα ποιος θα είναι ο νέος ιδιοκτήτης ή διαχειριστής ή αντιπρόσωπος του εναγομένου 1, αλλά μέχρι σήμερα δεν ειδοποιήθηκα τίποτα.
  23. Εγώ πληρώνω ανελλιπώς το ενοίκιο του εν λόγω διαμερίσματος στον Εναγόμενο 1 και την σύζυγο του. Εδώ και δύο μήνες περίπου στην προσπάθεια μου να τους καταβάλω το ενοίκιο διαπίστωσα ότι η συμπεριφορά του εναγομένου 1 και της συζύγου του ήταν αλλοπρόσαλλη. Από πληροφορίες που είχα από τον αδελφό του εναγομένου 1, είναι ότι έχουν και οι δύο αρτηριοσκλήρωση.
  24. Στο εν λόγω διαμέρισμα έχω και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, και φοβάμαι ότι ο εναγόμενος 2, θα επιχειρήσει ξανά να εισέλθει παράνομα στο διαμέρισμα που ενοικιάζω και να μου υπεξαιρέσει ή να μου καταστρέψει αυτά καθότι από την συμπεριφορά του φαίνεται να μη σέβεται το δικαίωμα μου στο υπό ενοικίαση διαμέρισμα.
  25. Περαιτέρω είναι η θέση μου ότι ο εναγόμενος 2, εντελώς παράνομα, παράτυπα και αδικαιολόγητα επέμβηκε στο διαμέρισμα που ενοικιάζω, χωρίς την δική μου θέληση και χωρίς να ερωτηθώ.
  26. Όπως προσωπικά πιστεύω αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα εναντίον των εναγομένων οι εναγόμενοι θα συνεχίσουν να επεμβαίνουν και να εισέρχονται στο διαμέρισμα που ενοικιάζω , παράνομα και χωρίς την δική μου συγκατάθεση.
  27. Περαιτέρω και με βάση τα όσα αναφέρω ανωτέρω πιστεύω ότι κινδυνεύει η περιουσία μου που ευρίσκεται φυλαγμένη στο διαμέρισμα το οποίο ενοικιάζω ως αποθήκη.
  28. Περαιτέρω και με βάση τα όσα αναφέρω ανωτέρω θεωρώ ότι προκύπτει σοβαρό θέμα για εκδίκαση, και έχω καλήν υπόθεση. εφόσον το εν λόγω διαμέρισμα, ανήκει δικαιωματικά και αποκλειστικά σε εμένα δυνάμει ενοικιαστήρίου εγγράφου το οποίο και σας καταθέτω ανωτέρω ως τεκμήριο.
  29. Επίσης πιστεύω ότι εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα τώρα θα είναι αδύνατο να δοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, ενώ οι εναγόμενοι δεν θα υποστούν καμία ζημία και/ή βλάβη.
  30. Ως εκ των ανωτέρω πιστεύω ότι είναι προς όφελος της ορθής απονομής της δικαιοσύνης όπως εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.» Στην Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης των Καθ'ων η Αίτηση, εγείρονται οι πιο κάτω Λόγοι Ένστασης: «
  31. Η αίτηση είναι αστήρικτη ουσιαστικά και/ή νομικά.
  32. Ο ενάγων δεν νομιμοποιείται να καταχωρήσει την παρούσα αγωγή και/ή την υπό εκδίκαση αίτηση αφού δεν είναι ιδιοκτήτης και/ή ενοικιαστής του επίδικου διαμερίσματος.
  33. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή καταχωρήθηκε για να εξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς.
  34. Ο αιτητής κωλύεται (estopped) λόγω συμπεριφοράς και/ή εγγράφων να προωθεί την παρούσα αίτηση.
  35. Η αίτηση παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα των εναγομένων-καθ' ων η αίτηση ως ιδιοκτητών και/ή δικαιουμένων να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες του επίδικου διαμερίσματος και όπως αυτά προστατεύονται από το άρθρο 23 του Συντάγματος.
  36. Ο αιτητής δεν προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια.
  37. Ο αιτητής δεν έχει την δυνατότητα και/ή το δικαίωμα (locus standi) να εμφανίζεται στο Δικαστήριο αναφορικά με την παρούσα υπόθεση.
  38. Η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί αφού βασίζεται σε έγγραφα που είναι προϊόν πλαστογραφίας.
  39. Υπό τις περιστάσεις δεν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.» Στηρίζεται η 'Ενσταση σε Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου 2 και σε Ένορκη Δήλωση μέλους της διαχειριστικής επιτροπής όπου και βρίσκεται το σχετικό διαμέρισμα (Τεκμήριο 18 στην Ε.Δ. του Εναγομένου 2 - Καθ'ου η Αίτηση). Η Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου 2 αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα τα ακόλουθα: «
  40. Ο εναγόμενος 1 XXXXX Ιωάννου είναι ο πατέρας μου. Λόγω του γεγονότος ότι ο πατέρας μου είναι ηλικίας 87 ετών και εδώ και πολλά χρόνια πάσχει από άνοια της νόσου Πάρκινσον. Είμαι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του δυνάμει πληρεξουσίου εγγράφου ημερ. 15/8/
  41. Αντίγραφο του πιο πάνω πληρεξουσίου επισυνάπτεται στη παρούσα ως Τεκμήριο 1 και αντίγραφο της κατάστασης υγείας του πατέρα μου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  43. Στις 14/2/1973 ο πατέρας μου και η μητέρα μου XXXXX Ιωάννου, ηλικίας σήμερα 84 ετών η οποία επίσης πάσχει από την ίδια με τον πατέρα μου ασθένεια αγόρασαν από τον κ.XXXXX Καλησπέρα το υπ'αρ XXXXX διαμέρισμα στον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας η οποία είναι γνωστή ως «Πολυκατοικία XXXXX» στη Λευκωσία και το οποίο είναι το επίδικο διαμέρισμα. Αντίγραφο του συμφωνητικού εγγράφου για την αγορά του διαμερίσματος επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  45. Οι γονείς μου εξόφλησαν το τίμημα για την αγορά του διαμερίσματος, μέχρι σήμερα όμως δεν έχουν πάρει τίτλο ιδιοκτησίας όπως και όλοι σχεδόν οι υπόλοιποι αγοραστές των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας για λόγους που αφορούν το πρόσωπο του πωλητή.
  46. Στο επίδικο διαμέρισμα διαμέναμε για αρκετά χρόνια μέχρι που μετοικήσαμε σε άλλο διαμέρισμα και αυτό το ενοικιάσαμε. Η μεταστέγαση μας έγινε επειδή η μητέρα μου εργάζετο στη κλινική του θείου μου Δρος XXXXX Ιωάννου ως προϊσταμένη και θα έπρεπε να ευρίσκεται για όλο το 24ωρο στην Ορθοπαιδική κλινική του θείου μου. Έτσι μας εδόθη ένα διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο της κλινικής στο οποίο διαμέρισμα εξακολουθούν να διαμένουν οι γονείς μου μέχρι και σήμερα. 9.Το επίδικο διαμέρισμα το ενοικιάσαμε κατά καιρούς σε διάφορους ενοικιαστές. Ένας από τους τελευταίους ενοικιαστές ήταν και κάποιο XXXXX που δεν γνωρίζω αν είναι υπαρκτή νομική οντότητα του οποίου Πρόεδρος εφέρετο ο ενάγων, όπως ανεγράφετο στο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 16/1/
  47. Ως ενοίκιο συνεφωνήθη το ποσό των €450 μηνιαίως και η διάρκεια της ενοικίασης ήταν για περίοδο δύο ετών, ήτοι από 16/1/12 μέχρι 16/1/14, θα εχρησιμοποιείτο δε ως γραφεία και κατοικία και υπό του ενοικιαστού μόνο. 10.Αντίγραφο του πιο πάνω ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 16/1/12 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  48. 11.Από τα πρώτα στάδια της ενοικίασης οι σχέσεις μας με τον ενάγοντα ήταν προβληματικές, αφού καθυστερούσε και/ή δεν πλήρωνε καθόλου το ενοίκιο του διαμερίσματος. Του τηλεφωνούσα προσωπικά και τον πίεζα να πληρώσει, χρησιμοποιούσαμε ακόμα τις υπηρεσίες του δικηγόρου μας προς τον σκοπό αυτό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ενδεικτικά και μόνο επισυνάπτω ως Τεκμήριο 5 αντίγραφο επιστολής του δικηγόρου μας ημερ. 23/10/13 προς τον ενάγοντα με την οποία του ετόνιζε ότι θα ληφθούν εναντίον του δικαστικά μέτρα για είσπραξη του τότε οφειλόμενου ποσού των €1.080 για καθυστερημένα ενοίκια. Τελικά και αφού συνεχίσαμε τις προσπάθειες μας κατάφερε ο δικηγόρος μας να πείσει τον ενάγοντα να εγκαταλείψει το διαμέρισμα χωρίς να διεκδικήσουμε δικαστικά οποιαδήποτε οφειλόμενα ενοίκια.
  49. Στη συνέχεια και με την βοήθεια του εξάδελφου μου XXXXX Ιωάννου, δικηγόρου και συνεταίρου στο δικηγορικό γραφείο Κύπρος Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ κατάφερα και ενοίκιασα το διαμέρισμα σε δύο εταιρείες Ελλαδικών συμφερόντων για να το χρησιμοποιούν ως εγγεγραμμένο γραφείο και για σκοπούς Εφόρου Εταιρειών.
  50. Η μία εταιρεία είναι η Blue Serene Shipping Co Ltd στην οποία ενοίκιασα το διαμέρισμα δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 30/7/15 έναντι ενοικίου €150 μηνιαίως και η άλλη εταιρεία είναι η Tamyra Ltd στην οποία ενοίκιασα το διαμέρισμα δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 31/8/15 έναντι ενοικίου €150 μηνιαίως, αφαιρουμένης της συνεισφοράς για την άμυνα. Μέχρι και σήμερα οι πιο πάνω εταιρείες συνεχίζουν να ενοικιάζουν το επίδικο διαμέρισμα.
  51. Αναφορικά με την ενοικίαση του διαμερίσματος στις πιο πάνω εταιρείες επισυνάπτω και καταθέτω τα ακόλουθα: α) Αντίγραφο του ενοικιαστηρίου εγγράφου με την εταιρεία Blue Serene Shipping Co Ltd, ως Τεκμήριο
  52. β) Αντίγραφο του ενοικιαστηρίου εγγράφου με την εταιρεία Tamyra Ltd, ως Τεκμήριο
  53. γ) Λογαριασμούς αναφορικά με την ενοικίαση του διαμερίσματος στην εταιρεία Blue Serene Shipping Co Ltd, ως Τεκμήριο
  54. δ) Λογαριασμούς αναφορικά με την ενοικίαση του διαμερίσματος στην εταιρεία Tamyra Ltd, ως Τεκμήριο
  55. ε) Απόδειξη αρ. 096913 (ενδεικτικά παρουσιάζω μία απόδειξη) ημερ. 19/11/19 για το ποσό των €432 για είσπραξη τριών ενοικίων της Tamyra Ltd, αφαιρουμένης της συνεισφοράς για την άμυνα, ως Τεκμήριο
  56. στ) Απόδειξη αρ. 096912 (ενδεικτικά παρουσιάζω μία απόδειξη) ημερ. 19/11/19 για το ποσό των €432 για είσπραξη τριών ενοικίων της Blue Serene Shipping Co Ltd, αφαιρουμένης της συνεισφοράς για την άμυνα, ως Τεκμήριο
  57. ζ) Λογαριασμό κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος του διαμερίσματος επ' ονόματι του πατέρα μου για την περίοδο 9/7/19-10/9/19 ως Τεκμήριο
  58. η) Λογαριασμό κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος του διαμερίσματος επ' ονόματι του πατέρα μου για την περίοδο 9/7/20-9/9/20 ως Τεκμήριο
  60. Όπως ανέφερα αι πιο πάνω οι ως άνω εταιρείες εξακολουθούν να ενοικιάζουν το διαμέρισμα και να καταβάλλουν ανελλιπώς το ενοίκιο που τους αναλογεί. Προτίμησα με τον πατέρα μου να παίρνουμε λιγότερο σχετικά ενοίκιο, αλλά να το παίρνουμε στα σίγουρα παρά να ενοικιάζουμε το διαμέρισμα σε κακοπληρωτές και να τρέχουμε σε δικηγόρους και στα δικαστήρια. 16, Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι που στις αρχές Νοεμβρίου του 2020, αν θυμάμαι καλά ήταν στις 11/11/20 μου τηλεφώνησε ο διαχειριστής της πολυκατοικίας XXXXX και με ρώτησε αν προσέθεσα και άλλη εξωτερική κλειδαριά στη πόρτα του διαμερίσματος. Του απάντησα αρνητικά, αλλά η ερώτηση του με παραξένεψε, γι' αυτό έτρεξα αμέσως για να δω τι συμβαίνει. 17.Πράγματι διεπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι κάποιος επρόσθεσε και άλλη κλειδαριά στη πόρτα του διαμερίσματος. Με την βοήθεια ειδικού κλειδαρά άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος και βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής παράδοξο: Ρούχα πεταγμένα παντού, παλιοί καναπέδες και καρέκλες, κιβώτια στο πάτωμα και άλλη λογής-λογής ακαταστασία. 18, Έβγαλα όλα αυτά τα παλιά πράγματα έξω από το διαμέρισμα, άλλαξα κλειδαριά και θεώρησα ότι αυτό ήταν και το τέλος της περιπέτειας μου. 19.Δυστυχώς για μένα την επόμενη μέρα με ειδοποίησε και πάλι ο διαχειριστής ότι υπαίτιος για όλα αυτά ήταν ο ενάγοντας, ο οποίος διαμένει σε άλλο διαμέρισμα της πολυκατοικίας και άλλαξε μάλιστα ξανά την κλειδαριά.
  61. Θεώρησα ότι έπρεπε να καταγγείλω το γεγονός στην αστυνομία και έτσι προσέτρεξα στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού όπου έδωσα κατάθεση στον αστυνομικό p.c.XXXXX XXXXX Κυριάκου. Μαζί με τον αστυνομικό αυτό επισκεφθήκαμε το διαμέρισμα και διεπίστωσε και αυτός όσα του κατήγγειλα. Μάλιστα με προέτρεψε να βγάλω ξανά έξω τα πράγματα του ενάγοντα τον οποίο όπως πληροφορήθηκα τον κάλεσαν για ανάκριση.
  62. Ενώ ανέμενα από την αστυνομία να δώσει τέλος σ'αυτή την πρωτόγνωρη για μένα ιστορία ο ενάγων είχε το θράσος να καταχωρήσει την παρούσα αγωγή εναντίον μου και εναντίον του υπέργηρου πατέρα μου, η οποία μας επεδόθη στις 23/11/
  64. Στις 25/11/20 καταχωρήσαμε δια του δικηγόρου μας σημείωμα εμφάνισης και την ίδια μέρα παρέδωσα με το χέρι επιστολή στον Αρχηγό Αστυνομίας την οποία συνέταξε ο δικηγόρος μας και με την οποία τον καλούσαμε να δώσει στα αστυνομικά όργανα τις κατάλληλες οδηγίες για την άμεση απομάκρυνση του καταπατητή της περιουσίας μας. Αντίγραφο αυτής της επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  66. Όχι μόνο δεν έγινε οτιδήποτε μέσω της αστυνομίας, αλλά στις 3/12/20 ο ενάγων κατεχώρησε την υπό εκδίκαση αίτηση με την οποία ζητεί από το Σεβαστό Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να μας απαγορεύεται να εισερχόμαστε στο διαμέρισμα και/ή να έχουμε την οποιαδήποτε πρόσβαση και/ή χρήση.
  67. Στις 10/12/20 παρέδωσα στον Αρχηγό Αστυνομίας και άλλη επιστολή που συνέταξε ο δικηγόρος μας με την οποία αφ'ενός μεν εκφράζουμε τα παράπονα μας αφού δεν υπήρξε καμμιά ανταπόκριση, αφ'ετέρου του αναφέραμε ότι το ως άνω πρόσωπο, δηλαδή ο ενάγοντας, αφέθηκε να αλωνίζει κυριολεκτικά και να παραβαίνει τους νόμους χωρίς καμμιά συνέπεια. Αντίγραφο αυτής της επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  69. Έχω διαβάσει με προσοχή και με την βοήθεια του δικηγόρου μας την αίτηση του ενάγοντα ημερ. 3/12/20 και την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει και διαφωνώ πλήρως μετά λεγάμενα του. Παρουσιάζει ένα ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 1/9/18 με το οποίο ισχυρίζεται ότι ο πάσχων με άνοια πατέρας μου του ενοίκιασε το διαμέρισμα για 3 χρόνια ως αποθήκη και με ενοίκιο €100 μηνιαίως.
  70. Επί του δήθεν αυτού ενοικιαστηρίου εγγράφου έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα τα οποία πιθανόν να βοηθήσουν το Σεβαστό Δικαστήριο: α) Πως είναι δυνατό να ενοικιάσουμε το διαμέρισμα για €100 μηνιαίως, ενώ προηγουμένως το ενοικιάζαμε στο ίδιο άτομο για €450 μηνιαίως; β) Είναι λογικό να ενοικιάσουμε ένα διαμέρισμα των 160τ.μ. ως αποθήκη και μάλιστα ένα διαμέρισμα που ευρίσκεται σε μια κεντρική αρτηρία, όπως είναι η λεωφόρος XXXXX; γ) Είναι σε θέση ο πατέρας μου με την διανοητική κατάσταση στην οποία ευρίσκεται να προβεί σε συμφωνίες και να υπογράψει έγγραφα; δ) Πως γίνεται ο φερόμενος ως εγγυητής του ενοικιαστή XXXXX Κωνσταντίνου να είναι και μάρτυρας στην υπογραφή του εγγράφου;
  71. Παρά ταύτα και για να είμαι απόλυτα βέβαιος για την πλαστογραφία του δήθεν ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερ. 1/9/18, αντίγραφο του οποίου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 16 ζήτησα την βοήθεια του εμπειρογνώμονα δικαστικού γραφολόγου κ.XXXXX Μαρκίδη, πρώην μέλους του αστυνομικού σώματος ο οποίος αφού μελέτησε το έγγραφο αυτό συνέταξε έκθεση ημερ. 8/1/21 με την οποία αποφαίνεται ότι το έγγραφο αυτό και συγκεκριμένα η φερόμενη ως υπογραφή του πατέρα μου είναι προϊόν πλαστογραφίας (σελ.19 της έκθεσης του εμπειρογνώμονα) . Αντίγραφο της έκθεσης του ειδικού γραφολόγου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
  73. Θεωρώ και ευσεβάστως εισηγούμαι ότι το Σεβαστό Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του το γεγονός ότι ο ενάγων δεν παρουσίασε καμμιά απόδειξη πληρωμής του ενοικίου των €100, όπως ισχυρίζεται, αλλά ούτε και των κοινοχρήστων εξόδων της πολυκατοικίας, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει ότι δεν ενοικιάζει νόμιμα το διαμέρισμα.
  74. Επισυνάπτω ακόμα ως Τεκμήριο 18 ένορκη δήλωση του εκ των διαχειριστών της πολυκατοικίας κ.XXXXX Νεάρχου Δρουσιώτη, ο οποίος βεβαιώνει ότι ο ενάγων δεν διαμένει νόμιμα στο διαμέρισμα μας από τον Σεπτέμβριο του 2018, όπως αυτός ισχυρίζεται, ούτε και το χρησιμοποίησε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αλλά ούτε και πλήρωνε τα κοινόχρηστα έξοδα που αναλογούν στο διαμέρισμα. Ακόμα ότι η πρώτη φορά που αντελήφθη ότι ο ενάγων χρησιμοποιούσε το διαμέρισμα ήταν στις αρχές Νοεμβρίου του
  75. Είναι δε σε γνώση του ότι στο διαμέρισμα υπ'αρ. XXXXX που διαμένει, άνωθεν δηλαδή του επίδικου ιδιοκτησίας κ.XXXXX Καλαθιά δεν πληρώνει τα ενοίκια, αλλά ούτε και τα κοινόχρηστα και είναι σε συνεχή ρήξη και προστριβές με την ιδιοκτήτρια....» Συνοδεύεται επίσης η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης και από άλλη Ένορκη Δήλωση, του Μ.Ν. Δρουσιώτη (Τεκμήριο 18 στην Ένορκη Δήλωση του Εναγομένου 2), μέλους της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το διαμέρισμα XXXXX. Αναφέρει ότι το διαμέρισμα ενοικιάζεται σε 2 εταιρείες ελληνικών συμφερόντων για να το χρησιμοποιούν ως εγγεγραμμένο γραφείο. Ο Ενάγοντας δεν πληρώνει κοινόχρηστα και ενοίκια του διαμερίσματος όπου διαμένει και εκμεταλλεύεται χωρίς δικαίωμα άλλο διαμέρισμα της πολυκατοικίας. Στις αρχές Νοεμβρίου 2020, αντιλήφθηκε ότι κάποιος τοποθέτησε και δεύτερη κλειδαριά στο διαμέρισμα XXXXX και ειδοποίησε τον Εναγόμενο 2 γι' αυτό. Νομικές Αρχές Ο κ. Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. ως ήταν τότε, στην Αγωγή Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας CGC CONSTANTINOU GENERAL CONSTRUCTION ΛΤΔ κ.α. ν. ΑΓΙΣΗΛΑΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΟΙΚΟΤΕΧΝΙΚΗ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας 1300/13, ημερομηνία απόφασης 31/10/2013, προέβη σε εκτενή ανάλυση των αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, τις οποίες παραθέτω ως τέθηκαν από εκείνον: "Είναι βασική αρχή του δικαίου ότι το Δικαστήριο αποφασίζει τις διαφορές των μερών, αφού ακούσει όλους τους διαδίκους. Δεν εκδίδει διαταγή πριν ακούσει και το άλλο μέρος. Αυτό εκφράζεται με το λατινικό αξίωμα «audi alteram partem». Κατά παρέκκλιση, όμως, ο νομοθέτης για επείγουσες περιπτώσεις ή άλλες ιδιάζουσες περιστάσεις, για να είναι αποτελεσματική η θεραπεία, επιτρέπει την έκδοση διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος. Αυτό προβλέπεται στο άρθρο 9 εδάφιο

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Σημειώνω εδώ ότι το άρθρο 4 του Κεφ. 6 έχει σχέση με έκδοση διαταγμάτων που σχετίζονται με το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του ΚΕΦ. 6 εξουσιοδοτεί την έκδοση διατάγματος αναφορικά με ακίνητη περιουσία που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του Εναγομένου ή σε σχέση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης και βέβαια δεν αναφέρεται σε ακίνητη περιουσία που είναι το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στο Δικαστήριο πιο πλατιά εξουσία που δεν υποβάλλεται σε περιορισμούς αναφορικά με το ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ή το περιεχόμενο του διατάγματος. Εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω, το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει, σε κάθε πολιτική διαδικασία οιανδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, απαγορευτικό ή προστακτικό, αν αυτό κρίνεται δίκαιο και πρόσφορο. Αυτή η γενική διατύπωση του άρθρου 32 έχει ερμηνευθεί με τρόπο που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν εξαιρούνται από τα διατάγματα που μπορούν να εκδοθούν δυνάμει του άρθρου 32, τα διατάγματα που προσδιορίζονται ρητά από τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 (βλ. Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231 και Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520). Συνεπώς, θα εξεταστεί η Αίτηση στα πλαίσια των άρθρων 4 και 5 του Κεφ. 6 στο βαθμό και σύμφωνα με τα αιτούμενα διατάγματα που σχετίζονται με αυτά και του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Για την επιτυχή κατάληξη της αίτησης δυνάμει του αναφερθέντος άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, το οποίο αναφέρεται σ΄ οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα, πρέπει να πληρούνται οι εξής τρεις προϋποθέσεις: (A) H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (Β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. (Γ) Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd & Another
(1982)1 C.L.R. 557) Τέλος, εάν πληρούνται οι τρεις αυτές προϋποθέσεις κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα (Βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 132). Το Άρθρο 32 του Ν. 14/60 ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι αρχές που τέθηκαν απ΄ αυτές τις αποφάσεις είναι τόσο σαφείς που δεν χρειάζεται εκτενής αναφορά στις εν λόγω υποθέσεις. Αρκούμαι να αναφέρω μερικές απ΄ αυτές όπως, για παράδειγμα, τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, Stavrinou v. Asproghenis
(1985)1 C.L.R. 341, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Χ¨Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska A.D.
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 225, PAREKO ALUMINIUM DESIGNSLTD v. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, Αριστοτέλους κ.ά. v. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.
(2006)1 Α.Α.Δ. 280, Ανδρέου v. Colossos Sings Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 1040, Κίτσιος κ.ά. v. A. C. Kitsios Motors Ltd κ.ά.
(2010)1 Α.Α.Δ. 1262, Κυριακίδης v. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική ΄Εφεση 83/08, ημ. 11/5/11, Μελάνθιους v Μελάνθιου, Πολιτική Έφεση 394/08, ημ. 28/12/11 και Αποστόλου v. Ιωάννου, Πολιτική ΄Εφεσης 20/10 και 21/10 ημερομηνίας 3/4/12. Από την υπόθεση Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό το Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. PierisEstates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο όταν επιλαμβάνεται τέτοιου αιτήματος πρέπει να αποφεύγει να κρίνει την ουσία της αγωγής. Η προσέγγιση της μαρτυρίας έχει ως σκοπό μόνο τη διακρίβωση της ύπαρξης ή μη των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). (A) ΣΟΒΑΡΟ ΖΗΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΕΚΔΙΚΑΣΗ Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. (Β) ΟΡΑΤΗ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (Βλ. Odysseos v. Pierís Estates Ltd & other
(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.ά. v. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). (Γ) ΔΥΣΚΟΛΟ Ή ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΑΠΟΝΕΜΗΘΕΙ ΠΛΗΡΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΕ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΚΔΟΘΕΙ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ Η προϋπόθεση, όπως φαίνεται και από την επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60 και όπως εξηγήθηκε στις πιο πάνω αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι το κατά πόσο «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο ν΄ απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα και ο Αιτητής επιτύχει τελικά στην αγωγή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι όταν ο ενάγων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί καθότι δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός. Μια άλλη περίπτωση είναι εκείνη όταν η οικονομική κατάσταση του εναγομένου είναι τέτοια που αν δεν εμποδιστεί η αποξένωση ακίνητης ή κινητής του περιουσίας θα είναι δύσκολο για τον ενάγοντα η εκτέλεση της απόφασης που πιθανόν να εκδοθεί υπέρ του. Επίσης το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας να εκδώσει ή όχι ένα προσωρινό διάταγμα, την αρχή ότι είναι ανεπιθύμητο να ζητείται με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα ουσιαστικά ή ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής έτσι ώστε ν΄ αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα δύο φορές. (Βλ. γενικά Halsbury´sLaws of England, 3η έκδοση, Τόμος 21, παράγρ. 763, Michael v. Brevinos Ltd
(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou
(1980)1 C.L.R. 14 και την υπόθεση Re Χ¨Κωνσταντή
(1988)1 Α.Α.Δ. 2187). Το βάρος είναι στον Αιτητή για να δικαιολογήσει τη συνέχιση ενός διατάγματος που εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση. (βλ. Αίτηση για ένταλμα Certiorari Αναφορικά με τον Αιτητή Χάρη Φεσά
(1990)1 Α.Α.Δ. 704 και Louis Vuitton v. Δέρμοσακ & άλλος
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, είναι νομολογημένο ότι το δικαστήριο στο στάδιο αυτό της διαδικασίας δεν πρέπει να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Ούτε πρέπει να αποφαίνεται σε θέματα αξιοπιστίας εκτός εκεί που αυτό είναι απόλυτα αναγκαίο διότι διαφορετικά θα επηρεάζετο δυσμενώς η υπόθεση στην ουσία της για τον διάδικο εκείνο τον οποίο το Δικαστήριο έκρινε από αυτό το στάδιο ως αναξιόπιστο. (Βλ. μεταξύ άλλων Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, σελ. 267-8, Γρηγορίου κ.α. v. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, σελ. 269-270, Demades Overseas Ltd v. StudioMa.St. Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 799 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788). Τα ίδια ειπώθηκαν και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. (Βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας v. Beogradska Banka A.D. Πολιτική Έφεση 10042, ημερομηνίας 23.02.1999, απόφαση πλειοψηφίας T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation, Πολιτική Έφεση 11159, ημερομηνίας 20.11.2002 και Parico Aluminium Designs Ltd v. MuskitaAluminium Co. Limited κ.α., Πολιτική Έφεση 11156, ημερομηνίας 19.12.2002). Στην υπόθεση (T.A. Micrologic Consultants Ltd) ο πρώην Εφέτης, κ. Νικολάου, διατύπωσε το θέμα ως εξής: «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεών μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v.Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά» Στην υπόθεση (Parico Aluminium Design Ltd), ο έντιμος Δικαστής κ. Καλλής υιοθέτησε το πιο πάνω απόσπασμα από την υπόθεση T.A. Micrologic και παράπεμψε επίσης στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης v. Nacantony Trading Co. Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 1653, όπου λέχθηκε ότι «. το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδώσει το διάταγμα αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης.». Σε αιτήσεις ενδιάμεσης φύσης υπό κανονικές συνθήκες πρέπει κι αυτές να υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις προσώπων που έχουν προσωπική γνώση των γεγονότων όμως επιτρέπεται όπως μια ένορκη δήλωση περιέχει δηλώσεις κατόπιν πληροφοριών νοουμένου ότι εκτίθενται οι πηγές τους. (Βλ. Δ.39 κ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1463-1464 και Fashion Box S.R.L. v. Ferro Fashions Ltd, Πολιτική Έφεση 9984, ημερομηνίας 29.10.1999. ΤΟ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝ Ένα από τα θέματα που έθιξαν οι Καθ' ων η Αίτηση ήταν ότι δεν πληρείτο το κατεπείγον κατά την έκδοση του Διατάγματος. Στην υπόθεση In Re Stavros Hotel Apartment Ltd
(1994)1 Α.Α.Δ. 836, 841 και στην υπόθεση In Re B.P. (Cyprus) Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 861, 864 αναφέρθηκε ότι το υπαρκτό του κατεπείγοντος αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας κάτω από το άρθρο 9 του Κεφ. 6. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453 σελ. 1462. Η πιο πάνω αρχή υιοθετήθηκε και επαναλήφθηκε στις υποθέσεις Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 528, Ahmad Zein κ.α. v. Παράσχος Καμπανέλλας Λτδ,
(2000)1 Α.Α.Δ. 606 και υπόθεση Κώστας Χ¨Γαβριήλ v. Λευκόνικο Λτδ,
(2003)1 Α.Α.Δ. 606. Όταν εξετάζεται μονομερής αίτηση για έκδοση παρεμπίπτοντος προσωρινού διατάγματος ο παράγοντας του χρόνου είναι σημαντικός. Ο Αιτητής στο στάδιο εκείνο πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται μονομερώς εξέτασή της, στην απουσία δηλαδή του αντιδίκου. Στην υπόθεση RESOLA (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1Β Α.Α.Δ. 598 λέχθηκαν τα εξής: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο εφ΄ όσον καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά η άσκηση Δικαστικής εξουσίας στην απουσία του Εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση». Στην υπόθεση Αμβροσιάδου v. Coward, Πολιτικές Εφέσεις 3/11 και 4/11 ημερομηνίας 15/1/13 το κύριο θέμα που εξετάστηκε ήταν το κατεπείγον και κατά δεύτερο, επειδή και αυτό το θέμα αποτελεί δικαιοδοτικό όρο, η μη αποκάλυψη όλων των γεγονότων. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τονίστηκε ότι το κατεπείγον, ως δικαιοδοτικός όρος, εφόσον εγείρεται στην ένσταση κατά του διατάγματος εξετάζεται πρώτο και ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις έκδοσης του διατάγματος. Γίνεται δε ευρεία ανάλυση του θέματος του κατεπείγοντος σφαιρικά και από διάφορες όψεις. ΄Ετσι εξηγείται ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στην ένσταση ότι δεν καταδείχθηκε το κατεπείγον το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει αυτό το θέμα πρώτα. Μια άλλη όψη είναι η δικαιολόγηση του επείγοντος σε συνάρτηση με τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης όπως προκύπτει από τα γεγονότα για έγκαιρη αντίδραση και μη ύπαρξης καθυστέρησης δράσης. Επίσης η υποχρέωση αποκάλυψης επεκτείνεται και στα γεγονότα που αφορούν το κατεπείγον." Πρέπει επίσης να είναι αναγκαίο να εκδοθεί το διάταγμα με βάση την αρχή του ισοζυγίου της ευχέρειας. Κρίνω απαραίτητο να αναφερθώ στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 788, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: « Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. ΄Οπως το έχει θέσει ο δικαστής Hoffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited
(1987)1 W.L.R. 670: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν΄ αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Σύμφωνα με τον Drysdale (πιο πάνω), παρα. 6.15, ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Η διατήρηση του status quo ειδικώς ευνοεί την χορήγηση προσωρινού διατάγματος σε εκείνες τις περιπτώσεις που ο εναγόμενος έχει μόλις αρχίσει την εμπλοκή του στην επίδικη πράξη και όπου οι πωλήσεις του και η επένδυση κεφαλαίου ήταν μικρές, ενώ ο ενάγων έχει μια δημιουργημένη επιχείρηση (Copinger, παρα. 625). Δημιουργείται, ωστόσο, δυσκολία ως προς το τί σημαίνει η φράση "status quo". Η δυσκολία επισημαίνεται από τον Vice Chancellor Megarry στην Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd and Another
(1979)F.S.R. 571, ο οποίος στις σελ. 581-582 θέτει το θέμα ως πιο κάτω: "Ο όρος - status quo - είναι εκ πρώτης όψεως σαφώς ατελής, και όπως πρότεινα στην Robbie v. Football Club Ltd, μη δημοσιευθείσα, ημερ. 26.3.79, νομίζω ότι ο πλήρης όρος είναι ΄status quo ante bellum'. Εάν η έκδοση του κλητηρίου εντάλματος αποτελεί το νοητικό ισάξιο της έκρηξης του πολέμου, αυτό θα απαιτούσε όπως το ζήτημα εξετασθεί όταν εκδίδετο το κλητήριο ένταλμα, κάτι το οποίο κάποτε θα ήταν παράξενο ή άδικο. Αν προωθηθεί η μεταφορική έννοια τότε πολύ καλά θα προκύψει ότι το ορθό status quo ante bellum είναι η κατάσταση πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί το casus belli, εκτός αν οι εχθροπραξίες καθυστερήσουν τόσο πολύ έτσι που η επίδικη πράξη να καθίσταται μέρος του status quo." Στην Κοσμά Γεώργιος ν. Ανδρέα Χατζηκυπρή και Άλλων
(2000)1 ΑΑΔ 169 αναφέρθηκε ότι: « Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο εφεσείων δεν στερήθηκε τέτοιας κατοχής, αφού ποτέ δεν την είχε, και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα συνιστούσε συντήρηση του status quo ante, ούτε η μη έκδοση του θα του στερούσε οποιαδήποτε δικαιώματα απορρέοντα από την πραγματική νόμιμη κατοχή την οποία ποτέ δεν είχε. Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αντίστοιχου προς τη θεραπεία που ζητείται με την αγωγή (ίδε: Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG [1984] 1 C.L.R. 263). Όπως όμως δείχνει καθαρά η υπόθεση Michael v. Brevinos
(1969)1 C.L.R. 578, εκτός ίσως σε ξεκάθαρες υποθέσεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει με τρόπο που να ανατρέπει το status quo ante, και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Στην προκειμένη περίπτωση, η έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με απόδοση κατοχής στον εφεσείοντα και έτσι ανατροπή αντί διατήρηση του status quo ante με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει μόνο επ' ακροάσει των θέσεων των μερών επί της ουσίας εφ' όσον ο εφεσίβλητος προβάλλει ουσιαστική υπεράσπιση. Και ασφαλώς, για τους ίδιους λόγους, δεν τίθεται θέμα έγκρισης του άλλου αιτούμενου διατάγματος για καταβολή £20 ημερησίως ενόσω οι εναγόμενοι διατηρούν κατοχή του διαμερίσματος.» Με βάση τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει ικανοποιηθεί. Αν και φαίνεται από το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα -Αιτητή να πληρούνται οι 3 βασικές προϋποθέσεις (δηλαδή από τα παρατιθέμενα γεγονότα στοιχειοθετείται η 1η και 2η προϋπόθεση, ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας ενώ η 3η προϋπόθεση -δύσκολία ή αδυναμία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο- στοιχειοθετείται με βάση το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Αιτητή και ειδικά και την παράγραφο 15 της Ένορκης Δήλωσής του για ύπαρξη και άλλων αντικειμένων του στο χώρο του διαμερίσματος), θεωρώ, για τους λόγους που εξηγώ κατωτέρω, ότι έκδοση του διατάγματος θα ήταν ως να αποφαινόμουν επί ζητήματος που άπτεται του πυρήνα της ίδιας της Αγωγής, δηλαδή το ποιος δικαιούται κατοχή επί του διαμερίσματος. Με τυχον έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων το Δικαστήριο θα υπεισέρχετο στην ουσία της διαφοράς της Αγωγής και θα ανέτρεπε το status quo ante (βλ. Κοσμά πιο πάνω) Το εάν νόμιμα βρίσκεται εντός του διαμερίσματος ως ενοικιαστής ο Εναγόμενος είναι κάτι που -εάν και δεν κρίνεται βεβαίως η Αίτηση στην ουσία της στο παρόν στάδιο - τελεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Έχει παρουσιαστεί γραφολογική έκθεση με την οποίαν αμφισβητείται η υπογραφή του ιδιοκτήτη (Τεκμήριο 17 στην Ένορκη Δήλωση Ιωάννου που συνοδεύει την Ένσταση), προβάλλεται ισχυρισμός για 2 εταιρείες οι οποίες ενοικιάζουν εκείνες το διαμέρισμα με παρουσίαση και 2 ενοικιαστηρίων εγγράφων - τα εν λόγω πρόσωπα δε που φέρονται με βάση άλλα συμβόλαια να ενοικιάζουν το χώρο δεν μετέχουν στη διαδικασία- κι έχει τεθεί ισχυρισμός ότι ο Ενάγοντας 1 δεν μπορεί να χειρίζεται τις υποθέσεις του και ότι ανέθεσε από το 2014 το χειρισμό τους στον Εναγόμενο 2 (βλ. πληρεξούσιο Τεκμήριο 1 Ένορκης Δήλωσης Ιωάννου που υποστηρίζει την Ένσταση). Σύμφωνα με τις Ένορκες Δηλωσεις τους και οι 2 πλευρές έχουν απευθυνθεί στην Αστυνομία με εκατέρωθεν καταγγελίες. Εάν χορηγούσα τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα θα ήταν λοιπόν ως να αποφάσιζα και επί του πυρήνα της απαίτησης στην Αγωγή, ότι δηλαδή τη νόμιμη κατοχή του χώρου την έχει ο Ενάγοντας και άρα δεν έχει το δικαίωμα να εισέλθει ο Εναγόμενος 2 στο διαμέρισμα και δεν είχε το δικαίωμα ο Εναγόμενος 1 να του το επιτρέψει. Τα αιτητικά 3. και 4. της Αίτησης επίσης βασίζονται στην ίδια λογική και δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Συνεπώς, η Αίτηση απορρίπτεται. Εδώ οφείλω να αναφέρω τα κάτωθι. Ενώπιον του Δικαστηρίου έχουν εισαχθεί και από τις 2 πλευρές σε Ένορκες Δηλώσεις, Τεκμήρια και σε Αγορεύσεις ανοίκειοι χαρακτηρισμοί. Υπάρχουν μειωτικού και υβριστικού τύπου ισχυρισμοί σχετιζόμενοι με θρησκευτικές πεποιθήσεις ή προβάλλονται ακόμη ομοφοβικοί και ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί και ισχυρισμοί που και αληθείς να είναι άπτονται σε προσωπικά δεδομένα των μερών ή άλλων προσώπων. Ακόμη τίθενται στοιχεία που είναι και πρέπει να παραμένουν αδιάφορα για ένα Δικαστήριο ή τις αστυνομικές αρχές και δεν πρέπει να τίθενται ενώπιόν τους (π.χ. η συγγένεια μέρους με Υπουργό της κυβέρνησης). Παραπέμπουν τέτοιες θέσεις σε άλλες εποχές και δεν έχουν θέση είτε στα πλαίσια δικαστικών διαδικασιών, είτε γενικά μέσα σε μία σύγχρονη και δημοκρατική κοινωνία. Δεν θεωρώ ωφέλιμο να παραθέσω εντός αυτού του κειμένου τα όσα ανταλλάχθηκαν γραπτώς εκατέρωθεν. Εφιστώ όμως την προσοχή των πλευρών όπως φροντίσουν να κινούνται σε κόσμια και νόμιμα πλαίσια, αλλά και να αποφεύγονται εκ μέρους τους τέτοιες πρακτικές. Λόγω ακριβώς αυτής της στάσης των πλευρών, το Δικαστήριο θεωρεί ορθό όπως μην επιδικασθούν υπέρ κάποιας πλευράς έξοδα στα πλαίσια της Αίτησης. Υπό τας συνθήκας βεβαίως, με δεδομένη την έντονη αμφισβήτηση επί του δικαιώματος κατοχής, το Δικαστήριο θεωρεί ότι η Αγωγή πρέπει να διεκπεραιωθεί το τάχιστο δυνατόν, δηλώνει την ετοιμότητά του να της επιληφθεί κατά προτεραιότητα κι αναμένει ότι θα έχει τη συνεργασία και των 2 μερών ως προς αυτή την κατεύθυνση. ........... Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.