ELGHAZALY ν. ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 3164/20, 31/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A228 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3164/20 Μεταξύ: XXXXX XXXXX XXXXX XXXXX ELGHAZALY Ενάγοντας και XXXXX ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ Εναγόμενος -------------------------------------------- (Αίτηση ενάγοντα ημερ. 05/11/20 για προσωρινά διατάγματα) Ημερομηνία: 31 Μαρτίου 2021 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα - αιτητή: κ. Π. Αριστοτέλους για Μ.Χ. Μυλωνάς & Συν. ΔΕΠΕ Για εναγόμενο - καθ' ου η αίτηση: κ. Δ. Κούτρας για Δημήτρης Κούτρας και Σία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Όπως ανέφερα στην ενδιάμεση απόφαση που εξέδωσα στην παρούσα αγωγή στις 26/02/21, με την αγωγή αυτή που καταχώρησε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο στις 05/11/20, ο ενάγοντας, Αιγύπτιος υπήκοος και μόνιμος κάτοικος Αιγύπτου, αξιώνει στη βάση των αρχών της επιείκειας και των εμπιστευμάτων (resulting and constructive trusts), αριθμό δηλωτικών αποφάσεων ως προς το ότι είναι ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης, κάτοχος και δικαιούχος του διαμερίσματος με αρ. XXXXX στον XXXXX όροφο στο μπλοκ XXXXX του συγκροτήματος XXXXX House στη Λευκωσία (ακίνητο 0/XXXXX, Φ/Σχ.21/540502, τμ.3, τ.μ.χ. XXXXX) καθώς και διατάγματα με τα οποία να διατάσσεται ο εναγόμενος όπως παύσει αμέσως να εκτελεί οποιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες εντός του διαμερίσματος και όπως εγγράψει το διαμέρισμα στο όνομα του ενάγοντα. Πρόσθετα τούτων, ο ενάγοντας αξιώνει από τον εναγόμενο και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης του διαμερίσματος από την 01/10/20 μέχρι παράδοσης του σε αυτόν. Το ιστορικό που περιβάλλει την παρούσα διαδικασία μέχρι τις 29/01/21 συνοψίστηκε στην προαναφερόμενη ενδιάμεση απόφαση το σχετικό απόσπασμα από την οποία παραθέτω αυτούσιο πιο κάτω: «.Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής στις 05/11/20, ο ενάγοντας επεδίωξε με ενδιάμεση αίτηση, την οποία βάσισε κυρίως στις πρόνοιες του αρ.32 και των αρ. 4, 5 και 9 Κεφ.6, να εξασφαλίσει μονομερώς προσωρινά διατάγματα με τα οποία να διατάσσετο ο εναγόμενος όπως παύσει να εκτελεί οικοδομικές εργασίες εντός του επίδικου διαμερίσματος, όπως εμποδιστεί ο τελευταίος από του να πωλήσει, μεταβιβάσει ή άλλως πως αποξενώσει το διαμέρισμα ή οποιαδήποτε κινητή περιουσία του ενάγοντα βρίσκεται εντός αυτού και όπως παραδώσει την κατοχή του διαμερίσματος στον ενάγοντα και/ή στους αντιπροσώπους του. Η εν λόγω αίτηση του ενάγοντα υποστηρίχθηκε με Ε/Δ του Ν. Κυρατζή, διευθυντή της εργοληπτικής εταιρείας Α. & Ν. Kyratzis Developers Ltd, της Μ. Δημητρίου, δικηγόρου στο γραφείο που εκπροσωπεί τον ενάγοντα, της Ν. Χριστοδουλίδου, εκπροσώπου της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας XXXXX στην οποία βρίσκεται το διαμέρισμα και του Σ. Οικονόμου. Εν συντομία, η εκδοχή που προωθήθηκε μέσω της εν λόγω αίτησης και των υποστηρικτικών Ε/Δ έχει ως εξής. Το 1996 ο ενάγοντας, ο οποίος είναι Αιγύπτιος υπήκοος με μόνιμη διεύθυνση διαμονής το Κάιρο, είχε αγοράσει το επίδικο διαμέρισμα από την εργοληπτική εταιρεία Α. & Ν. Kyratzis Constructions Co Ltd (πλέον Α. & Ν. Kyratzis Developers Ltd) δυνάμει αγοραπωλητηρίου εγγράφου έναντι του ποσού των 44.000 Λ.Κ.. Αν και το εν λόγω ποσό ο ενάγοντας το είχε από τότε καταβάλει πλήρως προς την Kyratzis (βλ. Τεκ.3 και 4 Ε/Δ Δημητρίου) εντούτοις το διαμέρισμα δεν μεταβιβάστηκε ποτέ στο όνομα του. Του δόθηκε όμως από το 1997 κατοχή του διαμερίσματος και από τότε και μέχρι και το καλοκαίρι του 2018 αυτός, ο ενάγοντας δηλαδή, το έχει επιπλώσει πλήρως και μαζί με την οικογένεια του διέμενε εκεί κατά τακτά και μεγάλα χρονικά διαστήματα, καταβάλλοντας μάλιστα ως ιδιοκτήτης και τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας αλλά και το μερίδιο που του αναλογεί στα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας (βλ. Τεκ.2, 5 και 6 Ε/Δ Δημητρίου και Τεκ.1 Ε/Δ Χριστοδουλίδου). Σε κάποιο στάδιο περί το Φεβρουάριο 2020, ο γιος του ενάγοντα, στον οποίο ο τελευταίος είχε αποφασίσει να δώσει το διαμέρισμα για να κατοικήσει, επικοινώνησε με τους δικηγόρους του πατέρα του για να διερευνήσει τι έπρεπε να γίνει ώστε να μεταβιβαστεί το διαμέρισμα από την Kyratzis επ' ονόματι του ενάγοντα. Από τις έρευνες που οι εν λόγω δικηγόροι διενήργησαν (βλ. Τεκ. 7 Ε/Δ Δημητρίου), διαπιστώθηκε ότι το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο του ενάγοντα με την Kyratzis δεν είχε ποτέ κατατεθεί στο Κτηματολόγιο και αυτό γιατί ο ιδιοκτήτης της γης επί της οποίας είχε ανεγερθεί η πολυκατοικία στην οποία βρισκόταν το διαμέρισμα, δεν ήταν η Kyratzis αλλά ο εναγόμενος, ο οποίος όμως δεν είχε συνυπογράψει στο συμβόλαιο του ενάγοντα με την Kyratzis. Διερευνώντας περαιτέρω το θέμα μέσω της Kyratzis, η πλευρά του ενάγοντα διαπίστωσε ότι ο εναγόμενος, ο οποίος κατά την ανέγερση των διαμερισμάτων είχε τη δική του εργοληπτική εταιρεία με το όνομα D. Deomidous (Developers) Ltd και ο οποίος είχε τότε συνάψει συμφωνία αντιπαροχής με την Kyratzis δίνοντας στην τελευταία το δικαίωμα να ανεγείρει επί της γης του κάποια διαμερίσματα και ακολούθως να τα πωλήσει σε τρίτα πρόσωπα όπως ο ενάγοντας, αν και γνώριζε για τις εν λόγω πωλήσεις εντούτοις αρνήθηκε να υπογράψει τα αγοραπωλητήρια με αποτέλεσμα αυτά, αν και εξοφλημένα, να μην μπορούσαν ούτε να κατατεθούν στο κτηματολόγιο αλλά ούτε και να χρησιμοποιηθούν από αγοραστές όπως ο ενάγοντας ώστε τα διαμερίσματα να μεταβιβαστούν στο όνομα τους (βλ. Τεκ.1 και 3 Ε/Δ Κυρατζή). Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίζεται η πλευρά του ενάγοντα, ο εναγόμενος είχε πλήρη γνώση για το γεγονός ότι ο ενάγοντας είχε αγοράσει το διαμέρισμα το 1996 αλλά και ότι ο τελευταίος είχε από το 1997 λάβει την κατοχή του και διέμενε εκεί. Αυτό αν μη τι άλλο διότι και ο ίδιος ο εναγόμενος διαμένει στην πολυκατοικία αλλά και διότι τα διάφορα μέλη της διαχειριστικής επιτροπής που γνωρίζουν τον ενάγοντα επιβεβαιώνουν ότι τον έβλεπαν εκεί όταν ερχόταν να μείνει στο διαμέρισμα (βλ. Ε/Δ Δημητρίου και Ε/Δ Χριστοδουλίδου) . Ενόσω υφίστατο η πιο πάνω κατάσταση πραγμάτων και συγκεκριμένα περί τα τέλη Οκτωβρίου 2020, η Χριστοδουλίδου αντιλήφθηκε ότι εντός του διαμερίσματος του ενάγοντα γίνονταν οικοδομικές εργασίες και ότι τα προσωπικά αντικείμενα και έπιπλα του τελευταίου ήταν μεν εντός του διαμερίσματος αλλά είχαν μετακινηθεί από τις θέσεις τους λόγω των εργασιών. Αφού η Χριστοδουλίδου διερεύνησε το θέμα συνομιλώντας η ίδια με τους εργάτες που εντόπισε μέσα στο διαμέρισμα καθώς και με τα μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής της πολυκατοικίας, διαπίστωσε ότι όχι μόνο οι εν λόγω εργασίες γίνονταν κατ' εντολή του εναγόμενου και εν αγνοία του ενάγοντα αλλά και ότι ο εναγόμενος φαίνεται να πέτυχε πρόσβαση στο διαμέρισμα παραβιάζοντας και αλλάζοντας την κλειδαριά του (βλ. Ε/Δ Δημητρίου και Χριστοδουλίδου). Αφού η Χριστοδουλίδου ενημέρωσε σχετικά τους δικηγόρους του ενάγοντα οι τελευταίοι, ενεργώντας κατ' εντολή του πελάτη τους, κατήγγειλαν άμεσα το θέμα στην αστυνομία στις 09/11/20 (βλ. Ε/Δ Οικονόμου). Εξ' όσων η πλευρά του ενάγοντα έχει ενημερωθεί από την Kyratzis, ο εναγόμενος, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι η εν λόγω εταιρεία του όφειλε δυνάμει της μεταξύ τους συμφωνίας περί τις €67.500, πίεσε τον διευθυντή της Kyratzis να υπογράψει συμφωνία με την Diomedous ως προς το ότι οι αγοραστές της Kyratzis θα κατέβαλλαν στον εναγόμενο και στην εταιρεία του ποσό €7500 πλέον τόκο 8% από τις 09/09/10 κατά την μεταβίβαση των διαμερισμάτων στο όνομα τους (βλ. Τεκ.4 Ε/Δ Κυρατζή). Μάλιστα δε, σύμφωνα με τον Κυρατζή, μετά που είχαν εκδοθεί ξεχωριστοί τίτλοι για τα διαμερίσματα στο όνομα του εναγόμενου (βλ. Τεκ.2 Ε/Δ Κυρατζή), ο τελευταίος φαίνεται σε κάποιες περιπτώσεις να εκμεταλλεύτηκε τη μειονεκτική θέση στην οποία είχε θέσει τους αγοραστές της Kyratzis και απειλώντας τους ότι δεν θα συγκατατίθετο στην μεταβίβαση των διαμερισμάτων στο όνομα τους, κατάφερε να εξασφαλίσει από αυτούς επιπλέον χρήματα προς όφελος του. Θέση του Κυρατζή και της πλευράς του ενάγοντα γενικότερα είναι ότι η συμφωνία της Kyratzis με την Diomedous και τον εναγόμενο δεν δεσμεύει ούτε τον ενάγοντα αλλά ούτε και οποιοδήποτε άλλο αντισυμβαλλόμενο της Kyratzis εφόσον έγινε εν αγνοία και άνευ της συγκατάθεσης των εν λόγω αγοραστών. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών της πλευράς του ενάγοντα, το Δικαστήριο έκρινε στις 09/11/20 ότι, πλην του αιτητικού που αφορούσε σε ανάκτηση κατοχής του διαμερίσματος, τα υπόλοιπα προσωρινά διατάγματα δικαιολογούνταν να εκδοθούν μονομερώς, υπό τον όρο όμως ότι θα υπογραφόταν σχετική εγγύηση ύψους €10.000. Αφού η πλευρά του ενάγοντα ικανοποίησε πλήρως τον προαναφερόμενο όρο της παροχής εγγύησης οπόταν και συντάχθηκαν τα προσωρινά διατάγματα, αυτά, όπως και η αίτηση της 05/11/20 επιδόθηκαν στον εναγόμενο ο οποίος εμφανίστηκε στην αγωγή μέσω δικηγόρων..» Θα πρέπει εδώ να επισημάνω ότι αν και όπως ανέφερα η αίτηση του ενάγοντα εγκρίθηκε μερικώς, ήτοι εκδόθηκαν μονομερώς όλα τα αιτούμενα διατάγματα πλην αυτού που αφορούσε στην παράδοση του διαμερίσματος, έχω διαπιστώσει ότι για άγνωστο λόγο εσφαλμένα καταγράφηκε στο συνταχθέν διάταγμα (drawn
- up)και το συγκεκριμένο διατακτικό. Προφανώς πρόκειται για καθαρά καλόπιστο λάθος του Πρωτοκολλητείου κατά τη σύνταξη του διατάγματος, το οποίο μάλιστα δεν περιήλθε ποτέ στην αντίληψη των δικηγόρων του ενάγοντα ώστε να το διορθώσουν. Το επί του προκειμένου γνήσιο και καλόπιστο των εν λόγω δικηγόρων δε, φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι με την αγόρευση του, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του ενάγοντα υποστήριξε ότι τώρα είναι που πρέπει να εκδοθεί το εν λόγω διατακτικό. Δεν πρόκειται συνεπώς για παρόμοια περίπτωση με αυτή στην ALDI MARINE LTD κ.α. ν. RUAL TRADE LTD κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A19, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 182/2012 και 184/2012, 18/1/2016 και το Δικαστήριο θα θεωρήσει ότι το συγκεκριμένο διατακτικό ουδέποτε εκδόθηκε μονομερώς και ανάλογα είναι που θα το εξετάσει. Με την ένσταση που καταχώρησε στις 29/01/21, ο εναγόμενος προβάλλει 17 λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση και τα εκδοθέντα διατάγματα θα πρέπει να απορριφθούν. Οι θέσεις που προβάλλει ο εναγόμενος περιέχονται σε Ε/Δ του ιδίου η οποία υποστηρίζει την ένσταση, από την οποία κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «.Ο ενάγων αγόρασε εν αγνοία μου το επίδικο διαμέρισμα από την ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ η οποία έχει εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο στις 23/4/10 και μου οφείλει τόσο εμένα όσο και της εταιρείας μου D. DEOMIDOUS (DEVELOPERS) LTD το ποσό των €67.500 πλέον τόκους, χωρίς να είχε δικαίωμα άνευ της γνώσεως ή συγκαταθέσεως μου να το πωλούσε. Όλοι οι ενόρκως δηλούντες απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα τα οποία εάν τα γνώριζε το Δικαστήριο δεν θα εξέδιδε το διάταγμα. Ειδικότερα, κανείς ποτέ δεν ανέφερε στο Δικαστήριο και ούτε ο ένορκως δηλών Νίκος Κυρατζής ότι η ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ XXXXX εκκαθαριστεί από τις 23/4/10 και όλες οι εξουσίες του ιδίου ως διευθυντή έπαυσαν να ισχύουν. Ο ανωτέρω ενόρκως δηλών XXXXX Κυρατζής παραπλάνησε το Δικαστήριο διότι στην μακροσκελή Ε/Δ του πουθενά δεν ανέφερε ότι η εταιρεία του έχει εκκαθαριστεί και μου οφείλει δυνάμει του τεκ.4 το ποσό των €67.500 πλέον τόκους που αφορά και το επίδικο διαμέρισμα. Επισυνάπτω ηλεκτρονική βεβαίωση του Εφόρου Εταιρειών τεκ.1. Όσοι εκ των αγοραστών των εν λόγω διαμερισμάτων πλήρωσαν το τίμημα αγοράς, τους έχουν μεταβιβασθεί τα διαμερίσματα αφού συνυπέγραφα ως ιδιοκτήτης. Δεν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι επενέβηκα παράνομα στο εν λόγω διαμέρισμα. Κατά τον ουσιώδη χρόνο, το επίδικο διαμέρισμα κατέρρευσε, αφού είναι στον 4° όροφο και τα όμβρια ύδατα εισέρχοντο στο διαμέρισμα ως εμφαίνεται στις φωτογραφίες τεκ.Β και ως νόμιμος ιδιοκτήτης επενέβηκα και το επιδιόρθωσα με δικά μου έξοδα προκειμένου να το διαφυλάξω, τόσο το ίδιο όσον και τα υπόλοιπα διαμερίσματα τα οποία ευρίσκοντο κάτωθι αυτού. Η έκδοση του παρόντος διατάγματος αποτελεί κακοπιστία του XXXXX Κυρατζή γιατί από το έτος 1996 όταν το πώλησε χωρίς την συγκατάθεση μου δεν το αποξένωσα, αφού ούτε στο Κτηματολόγιο είχε κατατεθεί και θα το αποξενώσω τώρα μετά από 24 χρόνια; Μετά βεβαιότητος ο ενάγων πιέζει τον Κυρατζή να του το μεταβιβάσει δι' αυτό και έπεισε τον ενάγοντα να εγείρει την παρούσα αγωγή ότι δήθεν εγώ ευθύνομαι. Μετά την επιδιόρθωση, έκλεισα την πόρτα και αποχώρησα και ενημέρωσα την Αστυνομία. Το διαμέρισμα σήμερα είναι επιδιορθωμένο και κλειστό. Προσπάθησα μόλις διαπίστωσα την κατάρρευση του διαμερίσματος να επικοινωνήσω με τον ενάγοντα για να τον ενημερώσω αλλά δεν τον εντόπισα πουθενά. Μέχρι και επιστολή στον πρώην δικηγόρο του κ. Χρ. Κληρίδη απέστειλα (τεκ.Γ) μετά του οποίου διατηρούσε στενές σχέσεις. Τον ενάγοντα τον γνώρισα όταν ήλθε κοντά μου να του υπογράψω το τεκ.3 και εγώ αρνήθηκα διότι το αγόρασε εν αγνοία μου από την ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ η οποία εισέπραξε και το τίμημα αγοράς, για το οποίο ουδέποτε με πληροφόρησε κανείς ως ιδιοκτήτης του διαμερίσματος. Για τα ανωτέρω γεγονότα ενημέρωσα την Αστυνομία Λυκαβηττού δίδοντας κατάθεση. Οι διάδικοι απέκρυψαν από το Δικαστήριο τα γεγονότα αυτά και ισχυρίσθηκαν παράνομα την παράνομη επέμβαση εκ μέρους μου, πράγμα αναληθές. Ως με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου και τυγχάνω Νομικής Συμβουλής, ο ενάγων δεν έχει καλή βάση αγωγής εναντίον μου για τους κάτωθι λόγους: α. Δικαιούχοι του εν λόγο διαμερίσματος είμαι τόσο εγώ όσο και η εταιρεία D. DEOMIDOUS (DEVELOPERS) LTD (τεκ.10) ενώ η παρούσα αγωγή στρέφεται εναντίον μου μόνο, χωρίς να έχω οιανδήποτε ευθύνη. β. Ο ενάγων ουδέποτε αγόρασε ή συμφώνησε να αγοράσει από εμάς τους νόμιμους ιδιοκτήτες το επίδικο διαμέρισμα. γ. Ο εναγόμενος δεν έπρεπε να ήμουν εγώ αλλά η ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ η οποία από τις 23/4/10 ευρίσκεται σε εκκαθάριση υπό του Δικαστηρίου δυνάμει του τεκ.1 και ξεγέλασε τον ενάγοντα. δ. Επίσης οι ενόρκως δηλούντες και ιδιαίτερα ο XXXXX Κυρατζής απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα τα οποία εάν το Δικαστήρια γνώριζε, δεν θα εξέδιδε το παρόν διάταγμα καθότι όλη η βάση της αγωγής στηρίχθηκε στο τεκ.4 το οποίο φέρει ημερ.9/9/10 ενώ η ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ εκκαθαρίστηκε σύμφωνα με το τεκ.1 στις 23/4/10. Κατά συνέπεια, στις 9/9/10 όταν υπεγράφη το τεκ.4 η εταιρεία είχε εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, το τεκ.4 είναι εξ' υπαρχής άκυρο. Η ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ με δόλιο τρόπο στις 9/9/10 προκειμένου να νομιμοποιήσει τα πωλητήρια έγγραφα τα οποία κατάρτισε μόνη της, έπεισε τov εναγόμενο και υπέγραψε το τεκ.4 το οποίο είναι εξ' ολοκλήρου άκυρο. Ως εκ τούτου, ο εναγόμενος έπρεπε να είχε εγείρει αγωγή εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη αφού εισέπραξε από τον ενάγοντα ολόκληρο το τίμημα πώλησης και όχι εμένα καθότι εξακολουθεί να υπάρχει οφειλόμενο υπόλοιπο από την παράνομη πώληση που έγινε. Στην ουσία ο ενόρκως δηλών XXXXX Κυρατζής απέσπασε με ψευδείς παραστάσεις από τον ενάγοντα το τίμημα πώλησης το οποίο εισέπραξε εξ' ολοκλήρου χωρίς να μου παραχωρήσει οιονδήποτε ποσό από τις €67.500 πλέον τόκους δυνάμει του τεκ.4, αποκρύπτοντας από το Δικαστήριο ότι η πώληση του διαμερίσματος έλαβε χώρα στην απουσία μου. Η Ε/Δ της κας XXXXX Χριστοδουλίδη είναι εκτός πραγματικότητας αφού η εμπλοκή μου στην παρούσα υπόθεση ως ιδιοκτήτης του διαμερίσματος παρουσιάσθηκε μετά την κατάρρευση του εν λόγω διαμερίσματος ως εμφαίνεται στο τεκ. Γ και όχι για να επέμβω παράνομα. Η έγερση της παρούσας αγωγής εναντίον μου αποτελεί προσωπική προσπάθεια του πρώην διευθυντή της ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ A & Ν ΚΥΡΑΤΖΗΣ & ΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ προκειμένου να καλύψει την απάτη την οποία διέπραξε εναντίον του ενάγοντα και εμένα, πωλώντας του το διαμέρισμα άνευ οιασδήποτε γνώσεως και πληροφόρησης μας. Η αίτηση δεν είναι καλόπιστη ούτε αποβλέπει στην ορθή απονομή δικαιοσύνης.» Η ακρόαση της αίτηση ολοκληρώθηκε με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνω αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου με γνώμονα κατ' αρχή τις νομολογιακές αρχές που περιβάλλουν το αρ.32 του Ν.14/60 οι οποίες είναι καλά γνωστές και έχουν πολύ εύστοχα συνοψισθεί στις υποθέσεις ΚΟΖΑΚΟΥ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. E127/2013, 13/6/2019 και Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. Ε7/2018, ημερ. 21.3.2019. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της Λοϊζίδου που υιοθετήθηκε στη Κοζάκου: «Στο άρθρο 32
(1)αποτυπώνονται οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, προκειμένου να θεμελιώνεται η εξουσία προς έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η πρώτη αφορά το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και συνδέθηκε, αρχικά από την καθοριστική επί του ζητήματος υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 CLR 557, με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα. Θεωρήθηκε ότι ο όρος στα πλαίσια του άρθρου 32 δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι απαιτεί ο,τιδήποτε πέραν της αποκάλυψης «συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων». Εν τέλει, η εξέταση στο στάδιο αναζήτησης προσωρινού διατάγματος της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 περιορίζεται στη δύναμη των δικογράφων και στα όσα αντικειμενικά προκύπτουν από αυτά. Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό, καθώς αναμένεται από τον Ενάγοντα μέσα από τα δικόγραφά του να εγείρει το αγώγιμο δικαίωμά του το οποίο, ως ισχυρίζεται, παραβιάζει η αντίδικη πλευρά. Η πιθανότητα επιτυχίας, η δεύτερη δηλαδή προϋπόθεση του άρθρου 32, χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο» και το Δικαστήριο προχωρά στην εξέτασή του στην περίπτωση και μόνο όπου έχει ικανοποιηθεί ότι συντρέχει το πρώτο κριτήριο του εν λόγω άρθρου. Η υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), ερμηνεύοντας το υπό αναφορά κριτήριο, καθόρισε ότι στο πλαίσιο της νομοθετικής διάταξης του άρθρου 32, δεν θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης του Ενάγοντα. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις................ ..................................... Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, το Δικαστήριο θα πρέπει να προσεγγίσει την εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία με γνώμονα αποκλειστικά το τι είναι αναγκαίο για σκοπούς της υπό κρίση αίτησης και εντός των αυστηρά περιορισμένων πλαισίων που καθορίστηκαν από τη σχετική με το αρ. 32 Ν.14/60νομολογία. Με τούτο κατά νου και για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και ενδείκνυται να ασχοληθεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης με τα εκατέρωθεν περιουσιακά δικαιώματα των μερών, εφόσον κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων των μερών αναφορικά με το επίδικο διαμέρισμα (βλ. Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita - Aluminium Co Limited και Άλλων
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Αντιθέτως, για σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος του ενάγοντα αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Επισημαίνω συνεπώς τα εξής: Με την αγωγή του ο ενάγοντας αξιώνει να αναγνωριστεί και να εγγραφεί ως ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος αξίας περί τις €75.000, το οποίο ισχυρίζεται ότι αγόρασε το 1996 δυνάμει πωλητηρίου συμβολαίου που υπέγραψε με την Kyratzis, η οποία παρουσιαζόταν τότε να είχε λάβει από τον ιδιοκτήτη της γης, ήτοι τον εναγόμενο, το συμβατικό δικαίωμα να ανεγείρει διαμερίσματα και να τα πωλήσει σε τρίτα πρόσωπα όπως ο ενάγοντας. Τις αξιώσεις του αυτές ο ενάγοντας τις εδράζει μεταξύ άλλων και στον ισχυρισμό του ότι αυτός, έλαβε ως αγοραστής του διαμερίσματος την κατοχή του, την οποία μάλιστα διατηρεί, εις γνώση του εναγόμενου, τα τελευταία 25 σχεδόν χρόνια, καταβάλλοντας μάλιστα και όλα τα σχετικά έξοδα που κανονικά πρέπει να καταβάλλει ένας ιδιοκτήτης ακίνητης ιδιοκτησίας στην Κύπρο. Πρόσθετα τούτων όμως, ισχυριζόμενος ο ενάγοντας ότι πρόσφατα ο εναγόμενος εισήλθε χωρίς την άδεια του στο διαμέρισμα και εκτελεί οικοδομικές εργασίες, αξιώνει εναντίον του τελευταίου και διατάγματα που να του απαγορεύουν να εισέρχεται στο διαμέρισμα και να εκτελεί οποιεσδήποτε εργασίες αλλά και που να τον προστάζουν να επιστρέψει την κατοχή του διαμερίσματος στον ενάγοντα. Προς επίρρωση των ισχυρισμών του αυτών, ο ενάγοντας επικαλείται τόσο την έγγραφη μαρτυρία που έχει στην κατοχή του, ήτοι τα διάφορα συμβόλαια και αποδείξεις, όσο και τη μαρτυρία των προσώπων που ισχυρίζονται ότι έχουν άμεση και προσωπική γνώση και εμπλοκή στα διάφορα γεγονότα, ήτοι το διευθυντή της Kyratzis και την εκπρόσωπο της διαχειριστικής επιτροπής της πολυκατοικίας. Διερχόμενος τώρα των θέσεων του εναγόμενου, φαίνεται ότι από πλευράς του τελευταίου δεν αμφισβητείται ότι ο ενάγοντας είχε συνάψει το 1996 συμφωνία με την Kyratzis για την αγορά του διαμερίσματος, ότι η Kyratzis είχε συμφωνήσει τότε με τον εναγόμενο και την εταιρεία του ότι θα δικαιούτο να πουλεί τέτοια διαμερίσματα σε τρίτα πρόσωπα και ότι η Kyratzis είχε κάμει παρόμοιες με αυτή του ενάγοντα συμφωνίες με τρίτα πρόσωπα, στους οποίους και τελικά μεταβιβάστηκαν τα διαμερίσματα. Αν μη τι άλλο, θέση του εναγόμενου είναι ότι η Kyratzis του οφείλει χρήματα στη βάση αυτής της συμφωνίας που υπήρχε μεταξύ τους και ότι αυτό η Kyratzis το έχει από το 2010 αναγνωρίσει. Επιπλέον όμως, από τις αναφορές του ίδιου του εναγόμενου φαίνεται επίσης ότι κατά τα τελευταία 13 χρόνια τουλάχιστο, ο τελευταίος γνωρίζει ότι ο ενάγοντας αγόρασε από το 1996 το επίδικο διαμέρισμα από την Kyratzis καθώς και ότι η Kyratzis εισέπραξε από τον ενάγοντα το πλήρες τίμημα αγοράς του διαμερίσματος. Αυτό όχι μόνο γιατί ο εναγόμενος δεν αμφισβητεί ότι το 2010 είχε αναφερθεί ρητά στη συμφωνία της εταιρείας του με την Kyratzis ότι το διαμέρισμα του ενάγοντα συγκαταλεγόταν στα διαμερίσματα που η Kyratzis είχε πωλήσει σε τρίτους και για τα οποία η τελευταία όφειλε να καταβάλει χρήματα στην εταιρεία του εναγόμενου αλλά και γιατί ο ίδιος ο ενάγοντας είχε, σύμφωνα με τον εναγόμενο, επικοινωνήσει μαζί του για να εξασφαλίσει την υπογραφή του στο αγοραπωλητήριο συμβόλαιο μετά που κατέβαλε το τίμημα αγοράς (βλ. παρ.10 Ε/Δ εναγόμενου καθώς και την αναφορά που γίνεται στην επιστολή που ο εναγόμενος παρουσίασε ως Τεκ.Γ σε σχέση με το ότι η τελευταία φορά που συναντήθηκε με τον ενάγοντα ήταν το 2007). Πρόσθετα των πιο πάνω όμως, από τους ισχυρισμούς του ίδιου του εναγόμενου ότι ο ενάγοντας κατοικούσε στο διαμέρισμα τουλάχιστο μέχρι το 2008 και ότι ακολούθως το ενοικίαζε μέχρι το 2016, φαίνεται ότι όχι μόνο ο ενάγοντας είχε όντως λάβει την κατοχή του διαμερίσματος ως αυτός ισχυρίζεται, αλλά και ότι ο εναγόμενος γνώριζε και για το γεγονός αυτό αλλά και για το λόγο για τον οποίο βρισκόταν στο διαμέρισμα ο πρώτος, ήτοι διότι το είχε αγοράσει. Γιατί άλλωστε ο εναγόμενος να θεωρεί, ως ο ίδιος ισχυρίζεται, ότι ο ενάγοντας είναι το πρόσωπο που οφείλει να πληρώσει στη διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας τα κοινόχρηστα που αναλογούν στο διαμέρισμα από το 2016 αλλά και το πρόσωπο που αυτός έπρεπε να ενημερώσει όταν κατά τον ισχυρισμό του διαπίστωσε πρόβλημα με την κατάσταση του διαμερίσματος οπόταν και έκρινε αναγκαίο να εισέλθει κάποιος σε αυτό για να εκτελέσει επιδιορθωτικές εργασίες; Των πιο πάνω λεχθέντων, θα πρέπει επίσης να επισημάνω ότι η θέση του εναγόμενου ότι οι οικοδομικές εργασίες που αυτός εκτέλεσε στο διαμέρισμα έχουν πλέον αποπερατωθεί και ότι το διαμέρισμα είναι πλέον κλειστό, έχουν παραμείνει αναντίλεκτες και δεν έχουν αμφισβητηθεί από πλευράς ενάγοντα. Η μη αμφισβήτηση των θέσεων αυτών είναι θεωρώ αρκετή για να σφραγίσει από αυτό το στάδιο την τύχη της αίτησης στο βαθμό που αυτή αφορά στην οριστικοποίηση και συνέχιση της ισχύος των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων με τα οποία απαγορεύτηκε στον εναγόμενο να συνεχίσει να εκτελεί οικοδομικές εργασίες εντός του διαμερίσματος και να πωλήσει, μεταβιβάσει ή άλλως πως αποξενώσει ή μετακινήσει οποιαδήποτε κινητή περιουσία του ενάγοντα βρίσκεται εντός αυτού (Αιτητικό Γ και μέρος αιτητικού Α). Αυτό γιατί πλέον, υπό το φως των συγκεκριμένων αδιαμφισβήτητων θέσεων του εναγόμενου, η συγκεκριμένη πτυχή της αίτησης έχει ουσιαστικά καταστεί άνευ αντικειμένου. Παραμένει λοιπόν να εξεταστεί το κατά πόσο δικαιολογείται η συνέχιση της ισχύος του προσωρινού διατάγματος με το οποίο απαγορεύτηκε στον εναγόμενο να πωλήσει, μεταβιβάσει ή άλλως πως αποξενώσει το διαμέρισμα και η έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται ο τελευταίος όπως παραδώσει από αυτό το προσωρινό στάδιο την κατοχή του διαμερίσματος στον ενάγοντα και/ή στους αντιπροσώπους του (Αιτητικό Β και μέρος Αιτητικού Α). Επί αυτών των θεμάτων σημειώνω τα εξής. Όλα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω να προκύπτουν από τις εκατέρωθεν θέσεις, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι καμία μαρτυρία δεν υπάρχει που να υποδηλοί ότι ο εναγόμενος ζήτησε ποτέ από τον ενάγοντα να εγκαταλείψει το διαμέρισμα ή να σταματήσει να θεωρεί τον εαυτό του ως ιδιοκτήτη του διαμερίσματος ή να συμπεριφέρεται ως τέτοιος ιδιοκτήτης, επιτρέπουν θεωρώ στο παρόν στάδιο και για σκοπούς αποκλειστικά της παρούσας διαδικασίας, να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι όχι μόνο δικαιολογείται ο ενάγοντας να θεωρεί ότι υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις έχουν δημιουργηθεί περιουσιακά δικαιώματα προς όφελος του σε σχέση με το επίδικο διαμέρισμα και δη ιδιοκτησιακής φύσης αλλά και ότι τα εν λόγω δικαιώματα θα πρέπει να τύχουν σεβασμού από πλευράς του εναγόμενου. Σημειώνω εδώ ότι οι θέσεις του εναγόμενου ως προς το ότι η συμφωνία της εταιρείας του με την Kyratzis δεν είναι δεσμευτική, που είναι άλλωστε και η θέση του ενάγοντα για διαφορετικούς όμως λόγους, ότι ο πραγματικός εναγόμενος έπρεπε να είναι η Kyratzis και/ή ο επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της και ότι τα όποια τυχόν αγώγιμα δικαιώματα έχει ο ενάγοντας με βάση το συμβόλαιο του με την Kyratzis, αυτά έχουν παραγραφεί, αυτές, πέραν του ότι άπτονται της ουσίας των εκατέρωθεν δικαιωμάτων και συνεπώς η εξέταση τους δεν μπορεί να γίνει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, δεν αρκούν για να μεταβάλουν την ανωτέρω διαπίστωση του Δικαστηρίου. Αυτό γιατί ο εναγόμενος δεν ενάγεται ούτε ως αντισυμβαλλόμενος του ενάγοντα στο συμβόλαιο με την Kyratzis αλλά ούτε και αξιώνεται εναντίον του η ειδική εκτέλεση της εν λόγω σύμβασης ή έστω αποζημιώσις συνεπεία παράβασης της. Αντιθέτως, ο εναγόμενος ενάγεται ως ο νυν εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του διαμερίσματος, ο οποίος κατά τον ισχυρισμό του ενάγοντα δεν έχει σεβαστεί τα περιουσιακά δικαιώματα του και ο οποίος οφείλει υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις που αναφέρονται ανωτέρω να τον αναγνωρίσει και να τον καταστήσει εκείνον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη και αποκλειστικό κάτοχο του διαμερίσματος, αγώγιμο δικαίωμα το οποίο έχει σε μεγάλο βαθμό αναγνωριστεί και εφαρμοστεί από την κυπριακή νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Ιωάννης Αντωνίου Χρυσοστόμου ν. 1. Ελένης Χρίστου Αντωνίου Φράγκου κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 622, Τσαγγάρη Ανδρέας Ι. ν. Μακεδονίας Γαβριηλίδου, και Άλλων
(2003)1 ΑΑΔ 472, Stylianou v. Papacleovoulou
(1982)1 C.L.R. 542, Δημητρίου Άννα και άλλες ν. Νίκου Θεωρή Ξανδρή
(2012)1 ΑΑΔ 2184, Λοΐζου Παναγιώτα Δημητρίου ν. Αντώνη Δήμου Αντωνίου
(2007)1 ΑΑΔ 1035 και Σοφοκλέους Ανδρέας Μιχαλάκη και άλλη ν. Παύλου Ηλία Παύλου
(2012)1 ΑΑΔ 2047). Ευνόητο είναι θεωρώ ότι η επί του προκειμένου διαπίστωση μου οδηγεί σε απόρριψη και της θέσης του εναγόμενου ως προς την παράλειψη του ενάγοντα να αποκαλύψει τις εν λόγω πτυχές της υπόθεσης εφόσον οι πτυχές αυτές είναι άσχετες με τα θέματα που προβάλλει ο ενάγοντας να συνιστούν τη βάση της αγωγής και της παρούσας αίτησης του. Για τους ίδιους όμως λόγους κρίνω ότι ο ενάγοντας είναι δικαιολογημένος να θεωρεί και τις αξιώσεις που προβάλλει στη βάση της εισόδου του εναγόμενου στο επίδικο διαμέρισμα ως βάσιμες και αυτό όχι μόνο λόγω των προαναφερθέντων στοιχείων που προκύπτουν από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου αλλά και λόγω της παραδοχής ουσιαστικά του εναγόμενου ότι αυτός όντως εισήλθε στο επίδικο διαμέρισμα και εκτέλεσε οικοδομικές εργασίες χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί με τον ενάγοντα. Επισημαίνω και υπενθυμίζω εδώ ότι είναι ο ίδιος ο εναγόμενος που ισχυρίστηκε ότι ήταν αναγκαίο όπως ενημερώσει τον ενάγοντα προτού ενεργήσει με τον συγκεκριμένο τρόπο. Δεν έχω βεβαίως παραγνωρίσει ότι για το συγκεκριμένο θέμα ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι ενήργησε καλόπιστα και προς επίτευξη ενός αναγκαίου και νόμιμου σκοπού και ότι προτού το πράξει εξάντλησε όλα τα διαθέσιμα μέσα για να εντοπίσει τον ενάγοντα. Λαμβανομένου όμως υπόψη ότι από την ίδια τη μαρτυρία του εναγόμενου προκύπτει ότι αυτός όντως εισήλθε στο διαμέρισμα και εκτέλεσε οικοδομικές εργασίες εν αγνοία του ενάγοντα και ότι με την αγωγή του ο τελευταίος ζητά όπως η συγκεκριμένη ενέργεια κριθεί ως επέμβαση στα δικαιώματα του ως ιδιοκτήτη και/ή κατόχου του διαμερίσματος και όπως επιδικαστούν προς όφελος του σχετικές αποζημιώσεις, τα όσα ισχυρίζεται ο εναγόμενος ότι περιβάλλουν τη συγκεκριμένη επίδικη ενέργεια του, συνιστούν θέματα που άπτονται της ουσίας της υπεράσπισης του εναγόμενου και κατ' επέκταση της ουσίας των εκατέρωθεν θέσεων, η εξέταση της οποίας εκφεύγει της παρούσας διαδικασίας. Υπενθυμίζω εδώ ότι το μόνο που χρειάζεται να καταδειχθεί από πλευράς ενάγοντα στο παρόν στάδιο είναι μια σοβαρή ένδειξη περί του βάσιμου των θέσεων του, ένδειξη η οποία για τους λόγους που έχω εξηγήσει φαίνεται να υπάρχει στον απαιτούμενο βαθμό. Κρίνω όμως σκόπιμο εδώ να επισημάνω και το εξής. Αν και δέχεται με την Ε/Δ του ο εναγόμενος ότι κατάφερε να εισέλθει στο διαμέρισμα χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί με τον ενάγοντα, εντούτοις απέφυγε να αναφέρει το πώς είναι που πέτυχε πρόσβαση στο διαμέρισμα ή το κατά πόσο μπορεί ο ενάγοντας να εισέλθει σήμερα σ' αυτό, μετά δηλαδή που το έκλεισε ως ισχυρίζεται. Το στοιχείο αυτό ήταν στην αποκλειστική γνώση του εναγόμενου και η παράλειψη του να αναφέρει οτιδήποτε σχετικό δεν μπορεί παρά να επενεργήσει στο παρόν στάδιο προς όφελος του ενάγοντα, του οποίου ο ισχυρισμός είναι ουσιαστικά ότι ο εναγόμενος έχει εξεύρει κάποιο τρόπο να εισέρχεται στο διαμέρισμα όποτε θέλει και να τον αποκλείει έτσι από του να το κατέχει αποκλειστικά και αδιάλειπτα. Ευνόητο είναι ότι αν συνεπεία του τρόπου με τον οποίο πέτυχε πρόσβαση στο διαμέρισμα ο εναγόμενος, έχει αλλάξει η κλειδαριά ή ο τελευταίος έχει αποκτήσει κλειδί εν αγνοία του ενάγοντα, αυτό συνεπάγεται εκ πρώτης όψεως ότι αυτός, ο εναγόμενος δηλαδή, έχει όντως σε κάποιο βαθμό αποκτήσει κατοχή του διαμερίσματος και κατ' επέκταση αποκλείσει τον ενάγοντα από την κατοχή που προηγουμένως αυτός φαίνεται να απολάμβανε. Κρίνω συνεπώς ότι στο παρόν στάδιο δικαιούται ο ενάγοντας να θεωρεί βάσιμες και με ορατή πιθανότητα επιτυχίας τις αξιώσεις που προβάλλει σε σχέση με τα ιδιοκτησιακά και περιουσιακά δικαιώματα που ισχυρίζεται ότι έχει στο επίδικο διαμέρισμα (βλ. κατ' αναλογία τα γεγονότα της Odysseos ανωτέρω) Το ερώτημα τώρα είναι αν υπό τις περιστάσεις και με γνώμονα την τρίτη προϋπόθεση του αρ.32 και το ισοζύγιο της ευχέρειας, δικαιολογείται η συνέχιση της ισχύος του εναπομείναντος εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος καθώς και η επιτυχία του υπόλοιπου μέρους της αίτησης, ήτοι του αιτήματος να διαταχθεί από τώρα ο εναγόμενος να παραδώσει την κατοχή του διαμερίσματος στον ενάγοντα. Η απάντηση κατά την κρίση μου είναι και για τα δύο θέματα θετική. Εξηγώ Όπως ανέφερα πιο πάνω, υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης, όπως αυτές έχουν προς το παρόν τεθεί ενώπιον μου, ο ενάγοντας δικαιολογείται να θεωρεί βάσιμες τόσο τις αξιώσεις του σε σχέση με την αναγνώριση και εγγραφή του ως ιδιοκτήτη και αποκλειστικού κατόχου του διαμερίσματος όσο και σε σχέση με το θέμα της εισόδου του εναγόμενου στο διαμέρισμα εν αγνοία του και δη κατά τρόπο που του έχει τουλάχιστο περιορίσει την αποκλειστική κατοχή που προηγουμένως φαίνεται να απολάμβανε. Οι διαπιστώσεις αυτές, σε συνδυασμό με ότι ο εναγόμενος, ο οποίος υποστηρίζει κατηγορηματικά ότι το διαμέρισμα εξακολουθεί να του ανήκει, γνωρίζει ότι επιχειρείται δικαστικώς πλέον να εγγραφεί ο ενάγοντας ως ιδιοκτήτης του διαμερίσματος και ότι ώσπου αυτός αρνείται να συνυπογράψει στο συμβόλαιο του ενάγοντα με την Kyratzis, το συμβόλαιο αυτό δεν μπορεί να κατατεθεί στο Κτηματολόγιο για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης, καθιστούν πέραν από ορατό τον κίνδυνο να γίνουν από μέρους του εναγόμενου τέτοιες ενέργειες στο μέλλον που να στερήσουν πλήρως τα επίδικα δικαιώματα του ενάγοντα. Άλλωστε, όπως ο ίδιος ο εναγόμενος ανέφερε, αυτός έχει ήδη εκχωρήσει στην εταιρεία του (Diomedous) το δικαίωμα που ως ο ιδιοκτήτης της γης είχε για να πληρωθεί από την Kyratzis τα ποσά που η τελευταία όφειλε να καταβάλει για τα διαμερίσματα που πούλησε σε τρίτους και στα οποία διαμερίσματα, όπως ήδη ανέφερα, συγκαταλέγεται και το επίδικο διαμέρισμα. Εύλογα συνεπώς είναι που δημιουργείται στον ενάγοντα ο φόβος ότι αν δεν εγκριθεί η παρούσα αίτηση και το διαμέρισμα αποξενωθεί ή δεν του επιστραφεί τουλάχιστο η κατοχή του, ενδέχεται στο τέλος η θεραπεία των αποζημιώσεων να μην είναι από μόνη της επαρκής. Είναι για τον ίδιο λόγο δε, που υπό τις περιστάσεις κρίνεται και ότι έστω και αν κάποιες θεραπείες που ζητούνται με την παρούσα αίτηση προσομοιάζουν με κάποιες από τις θεραπείες της αγωγής, αυτό δεν συνιστά λόγο για απόρριψη της αίτησης. Άλλωστε με την αγωγή ζητούνται και αποζημιώσεις αλλά και διατάγματα στο διηνεκές (βλ. ΧΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε 68/2013, 24/3/2015, Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 και Κυρισάββα v. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245). Πληρείται επομένως και η τρίτη προϋπόθεση του αρ.32. Λαμβάνοντας τέλος υπόψη το ότι εις γνώση του εναγόμενου ο ενάγοντας κατέχει και χρησιμοποιεί το ακίνητο για τα τελευταία 13 χρόνια τουλάχιστο, ότι ο τελευταίος βρίσκεται στο χώρο καθ' όλο αυτό το διάστημα επικαλούμενος το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο που σύναψε με την Kyratzis από το 1996, καθώς και το ότι υπό τις αυτές τις συνθήκες ενδεχομένως να έχουν δημιουργηθεί περιουσιακά και ιδιοκτησιακά δικαιώματα προς όφελος του ενάγοντα, έχω την άποψη ότι έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση πραγμάτων (status quo) προς όφελος του τελευταίου, η οποία θα πρέπει και να διατηρηθεί αλλά και να αποκασταθεί εκεί όπου φαίνεται να επιχειρείται να ανατραπεί με τις κατ' ισχυρισμό ενέργειες και πράξεις του εναγόμενου, καθιστώντας έτσι και εύλογη αλλά και δίκαιη την οριστικοποίηση αφ' ενός του ήδη εκδοθέντος διατάγματος και την έκδοση αφ' ετέρου του εναπομείναντος διατακτικού. Πρόσθετα τούτων όμως σημειώνω και το ότι δεν έχει τεθεί τίποτα ενώπιον μου από πλευράς εναγόμενου που να καταδεικνύει ότι μια τέτοια κατάληξη θα του προκαλέσει οποιαδήποτε ουσιαστική ή δυσανάλογη ζημιά. Άλλωστε, όπως και ο ίδιος αναγνωρίζει, αυτή ήταν και η κατάσταση πραγμάτων τα τελευταία 13 χρόνια τουλάχιστο. Κρίνεται υπό τις περιστάσεις συνεπώς δίκαιη αλλά και πρόσφορη τόσο η οριστικοποιήση του ήδη εκδοθέντος διατάγματος όσο και η έκδοση του διατάγματος που ζητείται με το δεύτερο αιτητικό, ήτοι της παράδοσης της κατοχής,. Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνεπώς, η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και το προσωρινό διάταγμα υπό στοιχείο Β της αίτησης, το οποίο είχε εκδοθεί μονομερώς στις 09/11/20 οριστικοποιείται, ενώ εκδίδεται περαιτέρω προσωρινό διάταγμα μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου, με το οποίο διατάσσεται ο εναγόμενος όπως παραδώσει την κατοχή του επίδικου διαμερίσματος στον ενάγοντα και/ή στους αντιπροσώπους του τελευταίου. Αμφότερα τα πιο πάνω διατάγματα θα καλύπτονται από την εγγύηση που έχει ήδη δώσει ο ενάγοντας. Τα υπόλοιπα διατάγματα που είχαν εκδοθεί μονομερώς στις 09/11/20 απορρίπτονται. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης, αυτά επιδικάζονται προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.).......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο