Θεμιστοκλέους κ.α. ν. Adamko Developers Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 5770/09, 31/5/2021

(12)λόγοι ενστάσεως, οι οποίοι σε συντομία είναι οι ακόλουθοι: Ότι η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή δεν βασίζεται στους ορθούς δικονομικούς θεσμούς, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από τους Θεσμούς, ότι δεν έχουν τεκμηριώσει ότι υπάρχει «καλός λόγος» για να δοθεί άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ότι οι ισχυρισμοί μπορούν να αντικρουστούν μέσω της προφορικής διαδικασίας αντεξέτασης των Καθ΄ων η Αίτηση, ότι στις ένορκες δηλώσεις των Καθ΄ων η Αίτηση που συνοδεύουν την Ένσταση αποκαλύπτεται και περιγράφεται πλήρως η περιουσιακή τους κατάσταση, ότι η αμφισβήτηση της περιουσιακής κατάστασης των Καθ΄ων η Αίτηση 2 και 3 δεν τεκμηριώνει από μόνη της καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ότι οι ισχυρισμοί που επιδιώκουν να εισαγάγουν συνιστούν πρόσθετη μαρτυρία, η οποία εν πάση περιπτώσει ήταν σε γνώση τους όταν καταχωρούσαν την κυρίως Αίτηση, η οποία είναι ανεπίτρεπτη και σκοπεί να παραπλανήσει το Δικαστήριο, ότι η αίτηση είναι γενική και αόριστη και ότι είναι καταχρηστική και αχρείαστη. Νομική βάση για την ένσταση αποτέλεσαν η Δ.28 θ.1, Δ.39, Δ.48 θ.1-4 και 7-12, Δ.51 θ.3 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το άρθρο 3 του περί Αποδείξεως Νόμου, τα άρθρα 21, 22, 29

(1), 30, 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στις συμφυείς και αναφαίρετες εξουσίες, την πρακτική και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, τη νομολογία και τις Αρχές του Δικαίου της Επιείκειας. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η Ένσταση κατεγράφησαν στην ένορκη δήλωση της κας Σούρπη, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ΄ων η Αίτηση 2 και 3, η οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους ενστάσεως χωρίς να προσθέτει οτιδήποτε περαιτέρω. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου και θα αναφερθεί σ' αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως τροποποιήθηκε το 1999: « Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.». Ανάγνωση της συγκεκριμένης δικονομικής πρόνοιας οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι, πέραν της αρχικής ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση δια κλήσεως ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώριση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Ήτοι, δίδεται στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια, στην περίπτωση που καταδειχθεί «καλός λόγος» από το διάδικο που το ζητά, όπως παράσχει άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48 θ.4

(2), είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Τι συνιστά «καλό λόγο» έχει ερμηνευθεί στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Μαρία Κόκκινου v. Κυριάκου Κόκκινου, Έφ. Αρ. 29/2014, ημερ. 03/11/2016, στην οποία επισημάνθηκε ότι: « καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.». Καθοδηγητικά είναι επίσης και τα όσα καταγράφονται επί του θέματος από τον έντιμο κ. Ναθαναήλ Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην υπόθεση Mathew Shaw κ.ά. ν. Depha Investment Bank Ltd, Αρ. Αγ. 8869/05, ημερ. 28/02/2007: « Στόχος της αναμόρφωσης του θ.4 της Δ.48 με την Κ.Δ.Π. 5/99 ημερομηνίας 23/12/99, ήταν να αποφευχθούν τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν από την ερμηνεία που δόθηκε στον προηγούμενο θεσμό από νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ... Προσεκτική ανάγνωση και εξέταση του νέου θεσμού δείχνει, με αναφορά και στα όσα καταγράφονται στην παρ. 1 του θ.4, ότι στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση της αίτησης ή της ένστασης αντίστοιχα ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση επί του πλήρους φάσματος της διαφοράς. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αποτελέσει καλό λόγο για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αν ο αιτητής εύλογα αισθάνεται μετά από την καταχώριση της ένστασης, ότι πρέπει να προσθέσει στα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση του, ώστε να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Άλλη περίπτωση είναι όπου το Δικαστήριο επί μονομερούς αιτήσεως, συνήθως για απαγορευτικό διάταγμα, εγείρει ερωτηματικά ως προς ορισμένα προαπαιτούμενα της έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος, οπότε και ο αιτητής δυνατόν να ζητήσει από το Δικαστήριο πριν την τελειωτική εξέταση και απόφαση επί της αιτήσεως του, την καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να προσθέσει διάφορους ισχυρισμούς και γεγονότα που έχουν σχέση είτε με το επείγον του χρόνου είτε τη γνώση από πλευράς του αιτητή των γεγονότων που οδήγησαν στην διαφορά κ.τ.λ». Σχετικό είναι και το σκεπτικό της απόφασης στην υπόθεση A. Messios & Sons Ltd κ.ά ν. Ανδρέα Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Στην σελίδα 199 διαβάζονται τα εξής: « Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.». Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιόν του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Προκύπτει ότι μπορεί να δοθεί άδεια για να παρασχεθούν διευκρινίσεις, ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Είναι ζήτημα των εκάστοτε περιστάσεων σε συνάρτηση με τη φύση της συγκεκριμένης διαδικασίας στα πλαίσια της οποίας επιχειρείται να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί και θα κριθεί έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Οι Αιτητές ζητούν άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για να διαφανεί ότι οι Καθ΄ων η Αίτηση 2 και 3 έχουν αποκρύψει περιουσιακά τους στοιχεία όταν καταχωρούσαν τις ένορκες δηλώσεις τους που συνοδεύουν την Ένσταση στην κυρίως Αίτηση και συγκεκριμένα ότι είχαν αποξενώσει ακίνητη περιουσία τους μετά την καταχώρηση της αγωγής. Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν έχει αποκαλυφθεί καλός λόγος για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και ότι η υπό κρίση αίτηση δεν αποτελεί περίπτωση όπου επιχειρείται απάντηση και/ή παροχή διευκρινήσεων αναφορικά με συγκεκριμένους ισχυρισμούς των ενόρκων δηλώσεων των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3. Διαπιστώνεται ότι μέσω της συμπερίληψης των συγκεκριμένων ισχυρισμών στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της υπό κρίση διαδικασίας η οποία είναι εξεταστικής φύσεως και τα γεγονότα που επιχειρείται να εισαχθούν με τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση μπορούν να τεθούν στους Καθ΄ων η Αίτηση 2 και 3 μέσω της αντεξέτασής τους. Επιπρόσθετα, εγείρεται το θέμα του κατά πόσο υπήρξαν δόλιες μεταβιβάσεις σε σχέση με τη συγκεκριμένη περιουσία και το θέμα αυτό εξετάζεται με διαφορετική διαδικασία και όχι με την παρούσα. Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξης, η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση που υπάρχει στο φάκελο του Δικαστηρίου και φέρει ημερομηνία 09/11/2020, η οποία είχε καταχωριστεί χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, θα αγνοηθεί. Ενόψει της απόρριψης της αίτησης, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, να καταβληθούν δε στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο