ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ, Αρ. Έφεσης/Αίτησης: 116/21, 19/5/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A243 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ. Αρ. Έφεσης/Αίτησης: 116/21 Επί τοις αφορώσι τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965 και επί τοις αφορώσι και τον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ.224 ως και τις σχετικές τροποποιήσεις τους. -και- Επί τοις αφορώσι την ειδοποίηση «Τύπος ΙΑ» φέρουσα ημερομηνία 26.2.2021 αναφορικά με την υποθήκη αρ. 1/Υ/XXXXX/2009 του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας -και- Επί τοις αφορώσι τα άρθρα 16, 23, 30, 32, 32 και 35 του Συντάγματος, τα άρθρα 6 και 13 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Μεταξύ:- XXXXX ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Εφεσείουσας - Αιτήτριας -και- ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ Εφεσίβλητων - Καθ' ων η Αίτηση -------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 16/04/2021 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 19 Μαΐου, 2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητή-Εφεσείοντα: κ. Ευσταθίου Για Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη: κ. Μ. Νικολάου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου, μονομερώς, με το οποίο να αναστέλλεται, μέχρι την αποπεράτωση αυτής τούτης της Αίτησης / Έφεσης, ο πλειστηριασμός του ακινήτου με αρ. 0/XXXXX Φύλλο/Σχέδιο/Τμήμα 21/53 Ε.2 4, τεμάχιο ΕΠ XXXXX στον Στρόβολο, περιοχή Χρυσελεούσα, ο οποίος είναι ορισμένος να διεκπεραιωθεί ηλεκτρονικά στις 28/05/
- Η αίτηση στηρίχθηκε στα άρθρα 31 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4-7 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στη Δ.48 θθ1-6, 8, 9 και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στα άρθρα 2, 27, 36, 44, 44Α-44ΙΑΑ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, στο άρθρο 80 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου, στο Σύνταγμα, στον περί Συμβάσεων Νόμο, στη Νομολογία, στις αρχές της επιείκειας, στην αρχή quia timet injunction, στη Σύμβαση της ΕΣΔΑ, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, η αίτηση, σε σχέση με τα γεγονότα, με ένορκη δήλωση της Εφεσείουσας-Αιτήτριας και ιδιοκτήτριας του συγκεκριμένου ακινήτου. Σύμφωνα με την Ομνύουσα, το χρέος της ανέρχεται στις €332.092, πλέον τόκοι ύψους €21.897,
- Η ίδια είναι διαζευγμένη και μητέρα δύο ανηλίκων παιδιών ηλικίας 14 και 10 ετών και διαμένει σε διαμέρισμα στην Οδό XXXXX 9 στην Λευκωσία, το οποίο ενοικιάζει, για περιορισμένη περίοδο, έναντι ενοικίου ύψους €560,
- Υποστηρίζει ότι τον Ιούνιο 2021 προτίθεται να μετακομίσει στο σπίτι της, στην οδό XXXXX 6, το οποίο είναι το ακίνητο το οποίο θα πλειστηριαστεί. Είναι η θέση της ότι η Εφεσίβλητη/Καθ' ης η αίτηση ζητά την πώληση της κύριας κατοικίας της ίδιας και των παιδιών της την οποία έχει ενοικιάσει σε φιλικό πρόσωπο για ένα χρόνο, ήτοι από τον Ιούνιο 2020 μέχρι τον Ιούνιο
- Σε σχέση με το λόγο ενοικίασης του συγκεκριμένου ακινήτου υποστηρίζει ότι ήταν για να εξασφαλιστούν τα χρήματα έτσι ώστε να μπορέσει να προβεί σε σημαντικές επιδιορθώσεις στο ακίνητο, ένα διαμέρισμα, που βρίσκεται στην οδό XXXXX 13 στον Στρόβολο. Η ίδια προτίθεται να επιστρέψει στο διαμέρισμα επί της οδού XXXXX 6, το οποίο συνιστά και την κύρια κατοικία της, διότι εκεί διέμενε με τα τέκνα της πριν τον Ιούνιο 2020 για διάστημα μεγαλύτερο των 6 μηνών. Είναι ο ισχυρισμός της ότι εργάζεται περιστασιακά στην εταιρεία ΜΑΜ Cento Cafe Ltd παρασκευάζοντας γλυκά και αλμυρά και εργάζεται και από το σπίτι κάποιες ώρες την εβδομάδα, με το μηνιαίο της εισόδημα να κυμαίνεται στα €
- Το ενοίκιο που λαμβάνει από την ενοικίαση του ακινήτου στην οδό XXXXX 13 της διασφαλίζει εισόδημα για μια αξιοπρεπή διαβίωση για την ίδια και τα παιδιά της, αφού λαμβάνει ενοίκιο ύψους €3.200 μηνιαίως το οποίο θα αυξηθεί στις €5.000 μετά από τις επιδιορθώσεις. Προωθεί τη θέση ότι η εγκατάσταση της στο ακίνητο στην οδό XXXXX 6, το επίδικο ακίνητο, είναι αναγκαία και για λόγους ευκολίας στη μεταφορά των παιδιών της στα σχολεία XXXXX και XXXXX. Υποστηρίζει ότι το 2009 η ίδια, ο πατέρας της και ο πρώην σύζυγός της είχαν λάβει από την πρώην ΣΠΕ Στροβόλου πιστωτικές διευκολύνσεις, μεταξύ των οποίων και η συμφωνία δανείου με αρ. XXXXX205-0 και προς εξασφάλιση των συγκεκριμένων υποχρεώσεων υποθήκευσε το επίδικο ακίνητο με υποθήκη με αρ. 1/XXXXX/
- Πρωτοφειλέτιδα στο συγκεκριμένο δάνειο είναι η εταιρεία «MARIANNA VASILIOU LIMITED» και η ίδια είναι εγγυήτρια. Στις 20/11/2020 της επιδόθηκε Ειδοποίηση Τύπου «ΙΒ» ημερομηνίας 06/11/2020 και στη συνέχεια, στις 16/03/2021, της επιδόθηκε Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ». Υποστηρίζει ότι είχε γίνει αριθμός συναντήσεων με αρμόδιους λειτουργούς των Καθ΄ων η αίτηση για εξεύρεση κοινής λύσης, πλην όμως στα υπόλοιπα λογαριασμού που της παρουσιάζονταν από τους Καθ΄ων η αίτηση διαπιστώνονταν υπέρογκα ποσά με παράνομες και αυθαίρετες χρεώσεις. Διορίστηκε και Οικονομικός Σύμβουλος προς υποβοήθηση της ίδιας και του πατέρα της με τους Καθ΄ων η Αίτηση. Υποστηρίζει ότι σύμφωνα με τη συμβουλή του συνηγόρου της, οι υποθήκες που ενεγράφησαν προς όφελος της ΣΠΕ Στροβόλου ήταν καθ' υπέρβαση του νόμου γιατί τα Συνεργατικά Πιστωτικά Ιδρύματα, κατά τον επίδικο χρόνο, δεν μπορούσαν να υποθηκεύσουν ακίνητα παρά μόνο κινητή περιουσία. Αυτό οδήγησε την ίδια και τον πατέρα της στην καταχώριση της Αγ. αρ. 762/19 εναντίον της ΣΕΔΙΠΕΣ με την οποία αξιώνεται, μεταξύ άλλων, δηλωτική απόφαση σε σχέση με την ακυρότητα των υποθηκών. Στη συγκεκριμένη αγωγή, είναι η θέση της, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση με ορατές πιθανότητες επιτυχίας. Είναι ο ισχυρισμός της ότι άρνηση δυνατότητας στον ενυπόθηκο οφειλέτη να αμφισβητήσει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να κινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο, παραβιάζει τα Άρθρα 6 και 13 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 1 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου γιατί συνιστά άρνηση δικαιοσύνης και εισηγείται ότι το Δικαστήριο, για αυτό και μόνο το λόγο, θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Προωθεί τη θέση ότι σε περίπτωση μη έγκρισης της υπό κρίση αίτησης, η Αγ. αρ. 762/19 θα καταστεί άνευ αντικειμένου στην έκταση που αφορά την επίδικη υποθήκη και το δικαίωμα των Εναγόντων, στην Αγ. αρ. 762/19, σε δίκαιη δίκη θα καταστεί κενό. Υποστηρίζει ότι προκειμένου να διατηρηθεί το αντικείμενο της διαφοράς και να αποφευχθεί το ζημιογόνο γεγονός, ήτοι η αποξένωση του ενυπόθηκου ακινήτου, θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η υπό κρίση αίτηση η οποία εντάσσεται στην κατηγορία των προληπτικών ενεργειών, ήτοι εφαρμόζεται η αρχή quia timet η οποία ενεργοποιείται όταν υπάρχει μεγάλος επαπειλούμενος κίνδυνος να απολεσθεί περιουσιακό στοιχείο. Καταλήγει ότι η διατήρηση του ακινήτου που αφορά η επίδικη υποθήκη είναι μείζονος σημασία και για την ίδια αφού πρόκειται για την κύρια κατοικία της, παρά το γεγονός ότι προσωρινά διαμένει αλλού και τυχόν απώλεια της θα θέσει την ίδια και τα δύο της παιδιά σε δυσμενέστατη θέση, ενώ οι Καθ' ων η αίτηση δεν θα υποστούν οποιαδήποτε βλάβη και ούτε θα τους προξενηθεί οποιαδήποτε ζημιά από την έκδοση του συγκεκριμένου διατάγματος. Το κατεπείγον του ζητήματος προκύπτει, σύμφωνα με την Ομνύουσα, από το γεγονός ότι έχει οριστεί ο πλειστηριασμός στις 28/05/
- Η αίτηση αντιμετωπίστηκε με ένσταση, στην οποία καταγράφονται εννέα
(9)λόγοι ενστάσεως, οι οποίοι μπορούν σε συντομία να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, ότι οι Εφεσίβλητοι - Καθ' ων η αίτηση έχουν ή/και διατηρούν το δικαίωμα να ενεργοποιήσουν και να ολοκληρώσουν τη διαδικασία που προβλέπεται από το Μέρος VIΑ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου όπως έχει τροποποιηθεί, ότι η αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπεί αποκλειστικά στην αποστέρηση του νόμιμου δικαιώματος των Καθ' ων η αίτηση να προβούν στην εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου, ότι η αίτηση σκοπεί στο να μην διαγνωστούν τα δικαιώματα των διαδίκων τελικώς και στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, ότι η επίδικη υποθήκη είναι νόμιμη και δεσμευτική για τα συμβαλλόμενα μέρη και ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα διεκπεραιώσει και την ουσία της υπό κρίση Αίτησης- Έφεσης. Η ένσταση βασίζεται στα άρθρα 44Α-44Ζ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου (Ν.9/1965ως τροποποιήθηκε), στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς (Κ.Δ.Π. 185/2015), στα άρθρα 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Νόμου (Κεφ.224), στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας Κανονισμούς, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, στα άρθρα 4 - 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στη Δ.32, Δ.39, Δ.48 θ.θ.1-4, 8, 9 και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο Άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στο Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, στη νομολογία, το Κοινοδίκαιο, στο δίκαιο της Επιείκειας καθώς και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σε σχέση με τα γεγονότα, η Ένσταση υποστηρίχθηκε από την ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Ανδρέου, ο οποίος διατελεί στην υπηρεσία της Altamira Asset Management, ενώ προηγουμένως διατελούσε λειτουργός του Τμήματος Ανάκτησης χρεών των Εφεσίβλητων - Καθ' ων η αίτηση. Ο ίδιος είναι γνώστης των γεγονότων και δεόντως εξουσιοδοτημένος στην κατάρτιση της συγκεκριμένης ένορκης δήλωσης. Είναι η θέση του ότι η υπό κρίση αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και αστήρικτη. Σύμφωνα με τον ίδιο πρωτοφειλέτιδα στο συγκεκριμένο δάνειο με αρ. λογαριασμού XXXXX205-0 είναι η εταιρεία MARIANNA VASILIOU LIMITED, της οποίας η Αιτήτρια εμφανίζεται ως διευθύντρια και γραμματέας. Ο συγκεκριμένος λογαριασμός παρουσιάζει χρεωστικό υπόλοιπο ύψους €350.913,04, συμπεριλαμβανομένων των τόκων. Προκύπτει ότι, η Ειδοποίηση Τύπου «Ι» επιδόθηκε δεόντως στην Αιτήτρια στις 22/09/2020, χωρίς αυτή να ανταποκριθεί εντός των 45 ημερών που προβλέπει ο Νόμος. Κατά τη δική του άποψη ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η σύσταση και εγγραφή της συγκεκριμένης υποθήκης είχε γίνει καθ' υπέρβαση νόμου είναι γενικός και αόριστος αφού δεν προσδιορίζεται ποιος νόμος δεν την επέτρεπε. Υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός εγείρεται εκ των υστέρων με απώτερο στόχο να αποφευχθεί η εξόφληση των υποχρεώσεων που είχαν αναληφθεί και δεσμεύουν την Αιτήτρια. Προωθεί τη θέση ότι η επίδικη υποθήκη είναι νόμιμη, νομότυπη, έγκυρη και δεσμευτική για τα συμβαλλόμενα μέρη. Παραδέχεται ότι η Αιτήτρια καταχώρισε την Αγ. αρ. 762/19 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, πλην όμως οι Ενάγοντες στην αγωγή δεν έχουν καταχωρίσει έκθεση απαίτησης, έτσι που να μπορεί να γίνει αντιληπτή η απαίτηση τους εναντίον των Εφεσίβλητων - Καθ' ων η αίτηση. Ο Ομνύοντας προωθεί τη θέση ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα πρέπει να διακριβωθεί μέσα από την εξέταση των γεγονότων της υπό κρίση Αίτησης - Έφεσης και όχι να αντλήσει, το Δικαστήριο, οποιαδήποτε πληροφόρηση από διαδικασία που δεν είναι ενώπιον του. Ισχυρίζεται ότι η διαδικασία που προωθείται από τους Εφεσίβλητους - Καθ' ων η αίτηση, καθώς και ο ορισμός του επίδικου πλειστηριασμού γίνεται στα πλαίσια της άσκησης των νόμιμων δικαιωμάτων αυτών, όπως απορρέουν από το Ν.9/
- Είναι η θέση του Ομνύοντα ότι δεν έχει επιχειρηθεί η αποστέρηση, με οποιοδήποτε τρόπο, του δικαιώματος της Αιτήτριας να αναζητήσει θεραπεία η οποία προβλέπεται από οποιοδήποτε νόμο. Οι δύο διαδικασίες τις οποίες επικαλείται η Αιτήτρια μπορούν να συνυπάρχουν και να προωθούνται παράλληλα. Υποστηρίζει ότι η παρούσα Αίτηση θα πρέπει να κριθεί υπό το πρίσμα των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60 χωρίς οποιαδήποτε άλλα κριτήρια. Αξιολόγηση των κριτηρίων αυτών θα οδηγήσει στην κατάληξη ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι πρόσφορη γιατί ουσιαστικά επιδιώκεται η εξασφάλιση τελικής θεραπείας με ενδιάμεση αίτηση. Κατά τη δική του άποψη τα όσα σχετίζονται με την Αγ. αρ. 762/19 δεν θα μπορούσαν με οποιοδήποτε τρόπο να αποτελέσουν αντικείμενο της Αίτησης - Έφεσης, η οποία εξετάζεται αποκλειστικά με βάση τους λόγους έφεσης που καθορίζει ο Νόμος. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας ότι η συγκεκριμένη κατοικία συνιστά την κύρια της κατοικία, είναι η δική του θέση ότι το ακίνητο ενοικιάζεται και κατέχεται από τρίτο πρόσωπο από το οποίο η Αιτήτρια, σύμφωνα με δική της παραδοχή, αντλεί και εισοδήματα, συνεπώς δεν ευσταθεί η συγκεκριμένη θέση. Εισηγείται ότι οι Καθ' ων η αίτηση, στην περίπτωση που εκδοθεί το διάταγμα, θα αποστερηθούν του νόμιμου δικαιώματος τους να εκποιήσουν και πωλήσουν το ενυπόθηκο ακίνητο έτσι ώστε να ανακτήσουν μέρος ή ολόκληρο το οφειλόμενο υπόλοιπο. Ισχυρίζεται ότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο έως και αδύνατο η Αιτήτρια να μπορέσει να αποζημιώσει τους Καθ' ων η αίτηση για τη ζημιά που αναμένεται να υποστούν, αφού είναι αναξιόχρεη και δεν έχει, σύμφωνα με τον δικό της ισχυρισμό, επαρκή εισοδήματα, στην περίπτωση που ανασταλεί η διαδικασία. Καταλήγει, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να μην εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με την υποβολή εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων είναι υπόψη του Δικαστηρίου και θα αναφερθεί σε αυτό όπου το κρίνει απαραίτητο. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Είχε καταχωριστεί ως μονομερής η αίτηση για έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει και/ή αναστέλλει την προτεινόμενη πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου δια δημόσιου πλειστηριασμού. Tην ίδια ημερομηνία, ήτοι την 16/04/2021, καταχωρίστηκαν δύο αιτήσεις, η παρούσα για την έκδοση μονομερούς απαγορευτικού διατάγματος και η Αίτηση-Έφεση με την οποία ζητείται η ακύρωση της διαδικασίας πλειστηριασμού, οι οποίες αποσκοπούν στο ίδιο αποτέλεσμα, την ακύρωση ή/και απαγόρευση δηλαδή της διεξαγωγής εξαγγελθέντος υπό των Καθ' ων η αίτηση πλειστηριασμού του υπό αναφορά ακίνητου. Δόθηκαν οδηγίες για επίδοση της μονομερούς αιτήσεως και καταχωρίστηκε ένσταση, ως προαναφέρθηκε. Ζητήθηκε από το Δικαστήριο όπως δικαστεί η κυρίως Αίτηση - Έφεση, η οποία αφορά την εγκυρότητα της ενεργοποίησης της διαδικασία του πλειστηριασμού, για να επιλυθούν καθοριστικά τα ζητήματα που αφορούν τις διαφορές των μερών, αλλά ο κ. Ευσταθίου επέμενε ότι έπρεπε να δικαστούν και οι δύο αιτήσεις ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Το Δικαστήριο δυσκολεύεται να κατανοήσει τη συγκεκριμένη θέση του συνηγόρου αλλά τη σέβεται. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την παρούσα Αίτηση - Έφεση είναι τα ακόλουθα: Προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων που είχαν παρασχεθεί το 2009 από την ΣΠΕ Στροβόλου στην εταιρεία «MARIANNA VASILIOU LIMITED» είχε παραχωρήσει, η Αιτήτρια - Εφεσείουσα, ως εγγύηση το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/XXXXX, Φ./Σχ.21/53Ε2, Τμήμα 4, Τεμάχιο ΕΠΙ XXXXX, στη Χρυσελεούσα, στο Δήμο Στροβόλου το οποίο επιβαρύνθηκε με την υποθήκη 1/XXXXX/
- Λόγω ανικανότητας εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της συγκεκριμένης Εταιρείας, οφείλεται στους Καθ΄ων η Αίτηση - Εφεσίβλητους το ποσό των €322.092,00 πλέον τόκοι, γι' αυτό και ενεργοποιήθηκε η διαδικασία του πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου από τους Καθ΄ων η Αίτηση - Εφεσίβλητους και απέστειλαν και επέδωσαν τις νενομισμένες Ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ», στις 26/02/2021 και 20/11/2020 αντίστοιχα. Ορίστηκε δε ως ημερομηνία πλειστηριασμού η 28/05/
- Πριν την ενεργοποίηση της συγκεκριμένης διαδικασίας εκποίησης είχε καταχωριστεί η Αγ. αρ. 762/19 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας εναντίον της ΣΕΔΙΠΕΣ, με την οποία αξιώνεται, ως θεραπεία, δηλωτικό διάταγμα σε σχέση με την ακύρωση των υποθηκών. Προκύπτει και θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Αιτήτρια δηλώνει, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση, ότι η κατοικία στην οδό XXXXX 6, το περί ου ο λόγος ακίνητο, συνιστά την κύρια κατοικία της. Παράλληλα, ισχυρίζεται ότι το διαμέρισμα στην οδό XXXXX 13 στον Στρόβολο, το οποίο στο παρόν στάδιο ενοικιάζει για βιοποριστικούς σκοπούς, συνιστά την κύρια κατοικία της, παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσής της. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Προτού προχωρήσω να εξετάσω τα ζητήματα που έχουν εγερθεί, θεωρώ κατάλληλο στάδιο να συνοψίσω τη νομική πτυχή που διέπει αιτήσεις για έκδοση τέτοιου είδους διαταγμάτων. Το ουσιαστικό δίκαιο για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων παρέχεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, ενώ η δικονομία για τέτοια διατάγματα προσδιορίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και Κανονισμούς. Το άρθρο 32 παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία εξουσία σχετικά με την έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων. Οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που το άρθρο αυτό καθορίζει ότι πρέπει να συντρέχουν, για να έχει το Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα, είναι οι εξής: Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά, καθώς επίσης ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις για την έκδοση ενός απαγορευτικού διατάγματος και κατά πόσο αυτές ικανοποιούνται στην υπό εξέταση υπόθεση, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων που έχουν αναλύσει τις προϋποθέσεις έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 του Ν.14/60, είναι πολλές. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω τις υποθέσεις Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263, A.B.P. Holdings Ltd ν. Κιταλίδη κ.ά. (Αρ. 2)
(1994)1 Α.Α.Δ. 694. Στην τελευταία απόφαση τονίζεται ότι το άρθρο 32 του Ν.14/60 παρέχει στα Δικαστήρια ευρύτατες εξουσίες για έκδοση οποιωνδήποτε διαταγμάτων, όταν κάτι τέτοιο κρίνεται δίκαιο ή πρόσφορο χωρίς να τίθεται κανένας περιορισμός. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Παντελίδη ν. Πιερή
(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2111. Επιπρόσθετα, με τις πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (βλ. Bacardi v. Vinco
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791 και Akis Express v. Aris Express
(1998)1(A) A.A.Δ. 149). Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Recnex Trading Limited, Ιωάννη Μιχαηλίδη ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λίμιτεδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/2011 ημερ. 16/04/2014: « Βρίσκουμε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης είναι τέτοια ώστε δεν κρίνουμε σκόπιμο να προσθέσουμε οτιδήποτε άλλο παρά μόνο να παραπέμψουμε στις ΑΒΡ Holdings v. Κιταλίδη
(1994)1 Α.Α.Δ. 694, 699, C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. 785 και στην Πολιτική Έφεση 52/10 Aspis Liberty Life Insurance Public Co Ltd v. E. Σιακατίδου, ημερ. 19.3.2014. Αποδίδεται ευρύτατη εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό, προστακτικό διάταγμα όταν κρίνει ότι αυτό είναι δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό.». Στην υπόθεση T. A. Micrologic Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1(Γ) ΑΑΔ 1802, ο έντιμος Δικαστής κ. Νικολάου διατύπωσε το θέμα ως εξής: « Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις υποθέσεις Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates & Others
(1982)1 C.L.R. 557 και Κυτάλα v. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από Δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά». (Βλ επίσης Hazelwood Investment & Finance Ltd v. XXX Manuel κ.α. Πολ. Εφ. Ε14/17 και Ε209/17 ημερ. 16/07/19). Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής είναι αυτός που πρέπει να πείσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως επίσης και για το δίκαιο και εύλογο της έκδοσής του και της διατήρησής του σε ισχύ. Το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων στα πλαίσια των οποίων εξετάζεται η αίτηση τίθεται με τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, δεδομένης πάντα της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από την Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί σε σχέση με τις πρώτες δύο προϋποθέσεις, των οποίων η αλληλουχία επιτρέπει την από κοινού εξέταση, είναι αν έχουν καταδειχθεί τέτοιες σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων εκ μέρους της Αιτήτριας, ώστε σε συσχετισμό με τη δικογραφία της Αίτησης και το αγώγιμο της δικαίωμα να οδηγούν στη διαπίστωση σοβαρού ζητήματος με ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). Εξετάζοντας κατά πόσο πληρούνται οι δυο προαναφερθείσες προϋποθέσεις του άρθρου 32 Ν.14/60, προκύπτει από τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ότι το συγκεκριμένο ακίνητο είχε υποθηκευτεί προς όφελος των Καθ΄ων η Αίτηση στις 31/12/2009 και παραμένει υποθηκευμένο. Από προσεκτική μελέτη της επίδικης μονομερούς Αίτησης, διαπιστώνω ότι δεν γίνεται πουθενά επίκληση, ως λόγος ακύρωσης ένας από τους λόγους που εξαντλητικά απαριθμούνται στο άρθρο 44Γ
(3)του Ν. 9/65, ως έχει τροποποιηθεί με τον Ν.61(Ι)/2020. Για σκοπούς ευκολίας κατανόησης του ζητήματος, παραθέτω αυτούσιο το άρθρο 44Γ
(3): «
(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε
(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο
(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», αρνήθηκε να προσέλθει και/ή δεν προσήλθε ως όφειλε, σε διαδικασία αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων κατά τα οριζόμενα από τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Σύστασης και Λειτουργίας του Ενιαίου Φορέα Εξώδικης Επίλυσης Διαφορών Χρηματοοικονομικής Φύσεως Νόμου ή τέτοια διαδικασία εκκρεμεί κατά την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) (Αρ. 2) Νόμου του 2019:.... (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση». Η Αιτήτρια στην ένορκη δήλωση της, παράγραφος 6, παραδέχεται τη λήψη των Ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΒ» και «ΙΑ». Η Αιτήτρια έχει παρουσιάσει, ως Τεκμήρια Γ και Δ, τις σχετικές επιδόσεις των Ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» και Τύπου «ΙΒ» και οι Καθ΄ων η αίτηση έχουν ισχυριστεί ότι αυτές πληρούν απόλυτα τις απαιτούμενες, κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. Από την εξέταση των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η Αίτηση - Έφεση της Αιτήτριας δεν μπορεί να ενταχθεί στους λόγους ακύρωσης 44Γ
(3)(α) και (β). H Αιτήτρια δεν επικαλείται ως λόγο ακύρωσης τo υπό σημείo (γ) μέχρι και (ζ) ανωτέρω, με αποτέλεσμα η Αίτησή της να είναι ανυπόστατη και χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο. Πρόκειται για ξεκάθαρη περίπτωση, χωρίς το Δικαστήριο να καλείται να εξαγάγει οποιαδήποτε συμπεράσματα σε σχέση με την αξιολόγηση της μαρτυρίας, αφού η θέση των Καθ' ων η αίτηση, ότι οι Ειδοποιήσεις πληρούν απόλυτα τις απαιτούμενες κατά το Νόμο προϋποθέσεις, δεν αμφισβητήθηκε και το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι όλες οι Ειδοποιήσεις έχουν νομότυπα επιδοθεί και ικανοποιούν τις απαιτούμενες, κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις. Είναι καλά νομολογημένο ότι το Δικαστήριο εξετάζοντας το θέμα της πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, στην παρούσα περίπτωση της Αίτησης - Έφεσης, δεν θα πρέπει να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σ' αυτό το πρόωρο στάδιο. Εδώ όμως και μόνο από το γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν επικαλείται οποιουσδήποτε από τους λόγους ακύρωσης που αναφέρονται στο άρθρο 44Γ
(3), συνεπάγεται ότι οι πρώτες δυο προϋποθέσεις του άρθρου 32 δεν πληρούνται. Εξετάζοντας την τρίτη προϋπόθεση, παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση της κας Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, σε αίτηση για αναστολή πλειστηριασμού που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Αγ. αρ. 760/18 του Ε.Δ. Λάρνακας, Γεωργοκτηνοτροφική Εταιρεία Αδελφοί Λύτρα v. Hellenic Bank Public Company Ltd, ημερ. 19/12/2018, στην οποία το Δικαστήριο αφού προέβη σε μια ενδελεχή εξέταση των ισχυόντων αρχών απέρριψε την αίτηση για έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος καταλήγοντας ότι: « Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το ζήτημα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων εξετάζεται μέσα στο πλαίσιο της προϋπόθεσης αυτής. Όσο απομακρύνεται η πιθανότητα να συνιστά η θεραπεία των αποζημιώσεων επαρκή θεραπεία τόσο ενισχύεται η πιθανότητα να πληρείται η προϋπόθεση αυτή. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύκολα, τότε η έκδοση του αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκη την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής και/ή χρηματικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Αποτέλεσε θέση των Αιτητών ότι εάν συνεχίσει η διαδικασία εκποίησης και πωληθούν τα ακίνητα ο συνεταιρισμός στην ουσία θα υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή διότι θα χάσει όχι μόνο σημαντικό περιουσιακό του στοιχείο αλλά και αυτή ταύτη την κεφαλαιουχική και ή επιχειρηματική του βάση, λαμβανομένου υπόψη του αγροτικού χαρακτήρα της επιχείρησης, η οποία βασίζεται, κυρίως, στην αξιοποίηση της ακίνητης της ιδιοκτησίας. Σε συμφωνία με τα όσα υποστήριξε η πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση λέω ότι η οποιαδήποτε ισχυριζόμενη ζημιά των Αιτητών, εάν επιτύχει η Αγωγή τους ή οι Υπερασπίσεις εκείνων που προέβαλαν στην Αγωγή αρ. XXXXX/2014, είναι καθαρά χρηματική και εύκολα αποτιμητέα. Επισημαίνεται, περαιτέρω, ότι δεν έχει προβληθεί η θέση από τους Αιτητές ότι η οικονομική κατάσταση της Καθ' ης η Αίτηση/Εναγόμενης είναι τέτοια ώστε να μην μπορεί να ικανοποιήσει τυχόν Απόφαση υπέρ τους και ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι αφερέγγυα. Αντίθετα, η πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση ισχυρίζεται ότι αποτελεί ένα καθόλα φερέγγυο Τραπεζικό ίδρυμα, κάτι που η πλευρά των Αιτητών δεν έχει αμφισβητήσει με οποιοδήποτε τρόπο, με συνεπακόλουθο να υφίσταται οικονομική δυνατότητα αποζημίωσης των Αιτητών στην περίπτωση επιτυχίας της Αγωγής τους. Υπό αυτά τα δεδομένα καταλήγω ότι δεν έχει ικανοποιηθεί η τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή οι Αιτητές χωρίς την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως σε μεταγενέστερο στάδιο. Το θέμα όμως δεν ολοκληρώνεται με την σωρευτική εκπλήρωση των πιο πάνω κριτηρίων. Επιπρόσθετα με τις πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή διατηρήσει το διάταγμα (Bacardi v. Vinco
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 788, Ζηντίλης ν. Ανδρέου
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1603, Mitsingas v. Timberland
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1791 και Άκης (Μεταφορές Δεμάτων) Εξπρές Λτδ ν. C. Kοukkouris Trading
(1998)1 Α.Α.Δ. 149)». Εξετάζοντας τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, προκύπτει ότι ούτε η τρίτη προϋπόθεση δεν ικανοποιείται αφού: (α) Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση έχει τεθεί χωρίς κανένα στοιχείο ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά, παράγραφος 15 της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας. Ποια θα είναι αυτή η ζημιά δεν προσδιορίστηκε, αφού η Αιτήτρια καθορίζει δυο ακίνητα ως την πρώτη κατοικία της, παράγραφος 3 της ένορκης δήλωσής της. (β) Πουθενά στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας δεν έχει τεθεί οτιδήποτε που να καταδεικνύει ποια θα είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστεί, πλην του γεγονότος ότι θα θέσει την ίδια και τα δυο της παιδιά σε δυσμενέστατη θέση γιατί παρόλο που προσωρινά δεν διαμένουν εκεί, είναι η πρώτη τους κατοικία. (γ) Ακόμα όμως, για σκοπούς συζήτησης, και να γινόταν δεκτός ο ατεκμηρίωτος και υποθετικός ισχυρισμός της ότι η ζημιά που ενδέχεται να πάθει από την απώλεια της κατοικίας της είναι ανεπανόρθωτη, αυτή αποτιμάται σε χρήμα, αφού διατηρεί δυο ακίνητα ως πρώτη κατοικία της και πουθενά στην ένορκη δήλωσή της δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε στοιχεία που να δείχνουν ή έστω να υπονοούν ότι οι Καθ' ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι και πως σε περίπτωση που διαφανεί ότι κακώς εκποίησαν το ακίνητό της και εκδοθεί απόφαση εναντίον τους, δεν θα είναι σε θέση να αποζημιώσουν την Αιτήτρια. (δ) Πουθενά δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση της Αιτήτριας οτιδήποτε το συγκεκριμένο σε σχέση με την φερεγγυότητα της Καθ' ης η αίτηση. Η νομολογία έχει καθορίσει ότι πρέπει να δίδονται στοιχεία για την οικονομική κατάσταση ενός ατόμου ή μιας εταιρείας για να καταδειχθεί η δυσκολία ή αδυναμία αποζημίωσης στο μέλλον (βλ. Marketrends (Capital Market) Ltd v. Γεωργίου
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 1759). Καταλήγω λοιπόν ότι η Αιτήτρια, η οποία είναι επιφορτισμένη να αποδείξει ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, δεν έχει αποδείξει με επαρκή θετική μαρτυρία και στοιχεία ότι η οικονομική κατάσταση των Καθ' ων η αίτηση είναι τέτοια ώστε αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί μεταγενέστερα δικαιοσύνη. Γενική αναφορά περί ανεπανόρθωτης ζημιάς, δεν είναι αρκετή. Αναφορά μπορεί να γίνει στο Σύγγραμμα «ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ» των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου σελ. 136 και στις εκεί σχετικές παραπομπές σε νομολογία, όπως την Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd (Aρ.2)
(2008)1 Α.Α.Δ. 626, Penderhill Holdings Ltd κ.α. ν. Ambramchyk κ.α. ECLI:CY:AD:2014:A21, Πολ. Εφ. 319/11 ημερ. 13/01/2014. Η Αιτήτρια όφειλε να προσκομίσει στερεά, θετική μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι αν εκδοθεί στο τέλος απόφαση υπέρ της, αυτή δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί λόγω της οικονομικής κατάστασης των Καθ' ων η αίτηση. Γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί σε σχέση με την αδυναμία να ικανοποιηθεί τυχόν απόφαση δεν αρκούν. Τονίζεται ότι οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν έχουν χαρακτηρισθεί αφερέγγυοι ή ότι αδυνατούν να καταβάλουν οποιεσδήποτε αποζημιώσεις ή όποιο ποσό διαταχθεί, σε περίπτωση που η Αιτήτρια επιτύχει στις διαδικασίες τις οποίες έχει καταχωρήσει. Η θεραπεία των αποζημιώσεων, στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι θα ήταν επαρκής θεραπεία για την αξίωση της Αιτήτριας σε περίπτωση που επιτύχει στις διαδικασίες τις οποίες έχει καταχωρήσει. Συνεπώς, η φύση της ζημιάς που μπορεί να υποστεί η Αιτήτρια είναι τέτοια που μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα. Είναι περαιτέρω σαφές από την προαναφερθείσα νομολογία ότι για να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, η Αιτήτρια έχει καθήκον να πείσει το Δικαστήριο ότι τυχόν απόφαση που θα εκδοθεί υπέρ της θα μείνει ανικανοποίητη. Η Αιτήτρια στην παρούσα υπόθεση, απέτυχε σε αυτή της την υποχρέωση. Στην υπόθεση Όξυνος ν. Λου
(2011)1Β Α.Α.Δ. 1066 τονίστηκε ότι σε τελική ανάλυση, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εξαρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν το αίτημα, σε συνάρτηση με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του διαδίκου που επιδιώκει την θεραπεία. Δεν έχει καταδειχθεί ότι οποιοδήποτε δικαίωμα της Αιτήτριας πλήττεται, για το οποίο να απαιτείται η προστασία του δια της έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος και ούτε κάτι τέτοιο εξειδικεύεται από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας. Όπως αναφέρεται στην LOUCAS PANAYIOTOU ESTATES LTD κ.α. ν. Ηellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Έφ. E203/2013 ημερ. 11.9.2019: « Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση όπου αυτή, επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 αναφέρθηκε ότι «η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (Βλ. επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης
(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 ΑΑΔ 1848. Οπως λέχθηκε στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.ά. v. Στέλιου Φυλακτίδ κ.ά.
(2009)1(A) ΑΑΔ.
- «η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την υποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και συμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση, επί του προκειμένου, των εφεσειόντων». Και οι επί του προκειμένου ισχυρισμοί της ενόρκου δηλούσας διέπονται από γενικότητα και αοριστία χωρίς να φανερώνουν την αναγκαία βάση για τη ζημιά την οποία η μη έκδοση συντηρητικού διατάγματος θα επιφέρει στην Αιτήτρια. Έχει δυο κατοικίες τις οποίες ενοικιάζει και η ίδια ενοικιάζει άλλη. Με τα δεδομένα ως προβάλλονται και με δεδομένη την κατ' αρχάς ύπαρξη συμφωνίας υποθήκης, προβάλλει ότι στην περίπτωση δικαίωσης της Αιτήτριας οι αποζημιώσεις αποτελούν επαρκή θεραπεία γι' αυτή, χωρίς να υφίσταται οτιδήποτε άλλο που να οδηγεί σε ικανοποίηση της εν λόγω τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου
- Επιπρόσθετα, η Αιτήτρια ισχυρίζεται, στις παραγράφους 13 και 14 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση της, ότι η καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης εντάσσεται στην κατηγορία των προληπτικών ενεργειών προκειμένου να διατηρηθεί το αντικείμενο της αγωγής και να αποφευχθεί να επέλθει το ζημιογόνο γεγονός, που είναι η αποξένωση του ενυπόθηκου ακινήτου. Αυτός είναι και ο λόγος που το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια και εφαρμόζοντας τις αρχές της επιείκειας δύναται να εκδώσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα ανεξάρτητα από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32, στη βάση της αρχής Quia Timet. Αυτού του είδους το διάταγμα δίδεται για να παρεμποδιστεί επαπειλούμενη ζημιά. Συνήθως ο ενάγων κινεί την αγωγή του μετά την παραβίαση των δικαιωμάτων του και την πρόκληση ζημιάς. Στην περίπτωση διατάγματος Quia Timet («Επειδή Φοβάται») ο ενάγων - αιτητής δύναται, αφού εναγάγει τον εναγόμενο ο οποίος απειλεί να παραβιάσει τα δικαιώματά του, να εξασφαλίσει το συγκεκριμένο απαγορευτικό διάταγμα ώστε να εμποδιστεί ο εναγόμενος να προχωρήσει στην τέλεση της απειλούμενης πράξης. Με αυτό τον τρόπο αναχαιτίζεται το ενδεχόμενο πρόκλησης ζημιάς, ιδιαίτερα όταν η ζημιά που θα δημιουργείτο δεν θα μπορούσε εύκολα να αποζημιωθεί σε χρήμα. Λόγω της φύσης του διατάγματος απαιτείται σαφής και ισχυρή μαρτυρία ότι ο απειλούμενος κίνδυνος είναι άμεσος και ορατός, η ζημιά είναι αναπόφευκτη, καθώς επίσης η ζημιά θα πρέπει να είναι σοβαρή και να μην αποζημιώνεται σε χρήμα, εκτός αν ο εναγόμενος προσπαθεί να επιβάλει την οικονομική του ισχύ. Το βάρος βεβαίως είναι στους ώμους του ενάγοντα για να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για όλα τα πιο πάνω στοιχεία. Κατατοπιστικό επί του θέματος είναι και το σύγγραμμα ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ-INJUNCTIONS, των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, σελ. 11 και 77-
- Στην προκειμένη περίπτωση, εν συνεχεία των όσων αναφέρθηκαν ανωτέρω, είναι θεωρώ σαφές ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του συγκεκριμένου διατάγματος. Η Αιτήτρια, κατά την κρίση μου, δεν έχει παρουσιάσει σαφή και ισχυρή μαρτυρία προς απόδειξη των ισχυρισμών της, αλλά ούτε και ότι απειλείται παραβίαση των δικαιωμάτων της ή ότι οι Καθ' ων η αίτηση ενεργούν με απώτερο σκοπό να πλήξουν τα δικαιώματα της. Εν πάση περιπτώσει, η όποια ζημιά ήθελε προκληθεί στην Αιτήτρια, ως έχει ήδη αποφασιστεί ανωτέρω, δεν είναι τέτοια που να μην δύναται να αποκατασταθεί σε χρήμα. Δέον να σημειωθεί ότι στην Αγ. αρ. 762/19 την οποία καταχώρησε η Αιτήτρια και είχε προηγηθεί της ενεργοποίησης της διαδικασίας πλειστηριασμού, δεν είχε ζητηθεί οποιοδήποτε διάταγμα για να αναχαιτίσει τη συγκεκριμένη διαδικασία. Στη βάση όλων των πιο πάνω, καταλήγω ότι δεν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 32 του Ν.14/
- Δεν θα εξυπηρετούσε η περαιτέρω ενασχόληση του Δικαστηρίου με οποιοδήποτε άλλο θέμα στην παρούσα. Συνακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο