P.S.P Metal Decorations Ltd ν. Artbaldas Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 632/2018, 28/5/2021

(1991)1 Α.Α.Δ 24. Έτσι, το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ 670. Λογική απόρροια της πιο πάνω αρχής είναι το ότι είναι δυνατή η εξαγωγή παραδεκτών γεγονότων από τη δικογραφία. Ως προς τη δυνατότητα παραδοχής γεγονότων μέσω των δικογράφων παραπέμπω, ενδεικτικά, στην απόφαση Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ

1. Η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησής της ισχυρίστηκε ότι κατόπιν συμφωνίας συμβλήθηκε με την Εναγομένη 1 για την εκτέλεση ορισμένων εργασιών στο υπό ανακαίνιση υποστατικό της τελευταίας. Η Εναγομένη 2 ανέλαβε προσωπικά ευθύνη για την εξόφληση τυχόν οφειλομένου ποσού. Δυνάμει της πιο πάνω συμφωνίας η Ενάγουσα εκτέλεσε κάποιες εργασίες στο υποστατικό της Εναγομένης 1 για τις οποίες πληρώθηκε. Ακολούθως συμφωνήθηκε όπως η Ενάγουσα εκτελέσει επιπλέον εργασίες. Η Ενάγουσα εκτέλεσε αυτές πλην όμως οι Εναγόμενες παρέλειψαν να καταβάλουν το αντίτιμο. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι μετά το πέρας των επίδικων εργασιών το όχημα της Ενάγουσας με αριθμούς εγγραφής XXXXX70, υπέστη ζημία. Η εν λόγω ζημία προκλήθηκε κατά τον χρόνο που οι υπάλληλοι της Ενάγουσας βρίσκονταν στο υποστατικό της Εναγομένης 1 για να επανατοποθετήσουν την πόρτα αυτού. Οι Εναγόμενες στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτησή τους αποδέχθηκαν ότι η Εναγομένη 1 συμβλήθηκε με την Ενάγουσα αλλά αρνήθηκαν ότι υπήρξε οποιαδήποτε συμβατική σχέση μεταξύ Ενάγουσας και Εναγομένης
2. Επίσης ισχυρίστηκαν ότι οι εργασίες για τις οποίες αξιοί πληρωμή η Ενάγουσα είτε δεν ήταν επιπρόσθετες είτε κάποιες συμφωνήθηκε να γίνουν δωρεάν. Επίσης, αξίωσαν ανταπαιτητικώς το ποσό των €120 ως ζημία που προκάλεσαν οι υπάλληλοι της Ενάγουσας στην πόρτα του υποστατικού της Εναγομένης
3. Η Ενάγουσα με την Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση ουσιαστικά συνένωσε τα επίδικα θέματα με τις Εναγόμενες 1 και 2 και αρνήθηκε τους ισχυρισμούς της Ανταπαίτησης. Παραδεκτά γεγονότα και γεγονότα που δεν αμφισβητούνται πως αναφέρθηκε πιο πάνω, στην πολιτική δίκη, απόδειξη μπορεί να προκύψει μέσω παραδοχής γεγονότων, δια των δικογράφων. Σχετικές επί του προκειμένου είναι οι αποφάσεις Χρίστου ν. Khoreva (ανωτέρω) και Παπαμιλτιάδους ν. Ιωάννου

(2007)1 Α.Α.Δ. 1320 και το σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη Tο Δίκαιο της Απόδειξης 1η έκδοση σελ.

1. Πέραν από τα αυστηρώς παραδεκτά γεγονότα είναι επιτρεπτή και η εξαγωγή ευρημάτων, χωρίς να αξιολογηθούν σχετικά οι μάρτυρες, επί γεγονότων που εμφανίζονται μη αμφισβητούμενα δια των χειρισμών των διαδίκων κατά την ακρόαση. Σχετική είναι η απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.
2. Άλλωστε, η ανάγκη αξιολόγησης μαρτυρίας συνήθως υφίσταται, όπου παρουσιάζονται διιστάμενες εκδοχές επί των επίδικων γεγονότων και το Δικαστήριο προβαίνει σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών, ώστε να καταλήξει σε ευρήματα γεγονότων. Σχετική είναι η απόφαση Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 30.9.
3. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν αμφισβητείται ότι η Εναγομένη 1 συμβλήθηκε με την Ενάγουσα για την εκτέλεση διάφορων εργασιών στο υποστατικό της και ότι οι επίδικες εργασίες όντως εκτελέστηκαν. Επιπλέον, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι υπάλληλοι της Ενάγουσας μετά το πέρας των επίδικων εργασιών επανατοποθέτησαν την πόρτα του υποστατικού της Ενάγουσας. Από τους πιο πάνω δικογραφημένους ισχυρισμούς προκύπτει ότι το ουσιώδες επίδικο θέμα ήταν το περιεχόμενο της συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων. Μαρτυρία Το Δικαστήριο με δύο ξεχωριστές ενδιάμεσες αποφάσεις του, ημερομηνίας 14.10.2020, απέρριψε ένα αίτημα για προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας και ένα αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εκ μέρους της Ενάγουσας. Επιπλέον, το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του ημερομηνίας 18.12.2020 απέρριψε ακόμη μια αίτηση για προσκόμιση επιπρόσθετης μαρτυρίας εκ μέρους της Ενάγουσας. Στη βάση των πιο πάνω η ακρόαση της υπόθεσης προχώρησε με βάση τις κατατεθειμένες γραπτές δηλώσεις. Εκ μέρους της Ενάγουσας μαρτυρία κατέθεσε ο Μιχάλης Παπαδόπουλος ως Μ.Ε.
4. Ο Μ.Ε.1, αναφέρθηκε στον τρόπο που συνομολογήθηκε η κατ' ισχυρισμόν σύμβαση με την Εναγομένη 1 και στην κατ' ισχυρισμόν συμφωνία της Εναγομένης 2 για κάλυψη. Ακολούθως αναφέρθηκε στις εργασίες που εκτελέστηκαν και πληρώθηκαν κανονικά. Επιπλέον, ανέφερε ότι σε κάποιο στάδιο αποτάθηκε η Εναγόμενη στην Ενάγουσα για εκτέλεση επιπλέον εργασιών. Ο Μ.Ε.1 αναφέρθηκε στις κατ' ισχυρισμόν επιπλέον εργασίες και το κόστος αυτών. Τέλος, ο Μ.Ε.1 δήλωσε ότι κατά τον χρόνο που οι υπάλληλοι της Ενάγουσας βρίσκονταν στο υποστατικό της Εναγομένης 1 για να επανατοποθετήσουν την πόρτα αυτού, προκλήθηκε ζημία ύψους €120 στο όχημα της Ενάγουσας με αριθμούς εγγραφής KJB
5. Στον αντίποδα μαρτυρία έδωσε η Εναγόμενη
6. Η Εναγόμενη 2 ανέφερε ότι σε κάποιο στάδιο η Εναγόμενη 1 αποτάθηκε μέσω αρχιτεκτονικού γραφείου σε προσφορές για την εκτέλεση εργασιών ανακαίνισης. Η μάρτυρας επισύναψε αντίγραφα των σχετικών αρχιτεκτονικών σχεδίων, ως Τεκμήριο
7. Μεταξύ των προσφοροδοτών ήταν και η Ενάγουσα εταιρεία. Η μάρτυρας επισύναψε το έντυπο προσφοράς της Ενάγουσας ως Τεκμήριο
8. Για την εκτέλεση των εργασιών που αφορούσε η πιο πάνω προσφορά η Εναγόμενη 1 συμβλήθηκε με άλλη εταιρεία. Παρά ταύτα η Ενάγουσα εκτέλεσε ορισμένες εργασίες στο υποστατικό της Εναγομένης 1, για τις οποίες καταβλήθηκε το ποσό των €2.130 πλέον Φ.Π.Α. Όμως, περί τα τέλη Ιουλίου 2017 η Εναγόμενη 1 συμφώνησε με την Ενάγουσα για την εκτέλεση κάποιων εργασιών που αφορούσαν την αρχική προσφορά. Επίσης, η Ενάγουσα θα αναλάμβανε την απομάκρυνση των μεταλλικών κατασκευών που τοποθέτησε η προηγούμενη εταιρεία, χωρίς χρέωση. Εν τέλει, για τις εργασίες που αφορούσε η αρχική προσφορά καταβλήθηκε το ποσό των €9.
9. Η μάρτυρας κατέθεσε σχετικές αποδείξεις ως Τεκμήριο
10. Για τις διάφορες πληρωμές δίδονταν οδηγίες από τους αρχιτέκτονες του έργου. Σε σχέση με την αξίωση για την κατασκευή ταβανιού η μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι αυτή ήταν μέρος της αρχικής προσφοράς και όχι επιπλέον εργασία. Σε σχέση με την αξίωση για τα καλύμματα φωτιστικών, ισχυρίστηκε ότι συμφωνήθηκε όπως ήταν δωρεάν. Κατέθεσε σχετικά μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, το οποίο επισύναψε ως Τεκμήριο
11. Επίσης, παρέπεμψε σε ηλεκτρονικό μήνυμα του Μ.Ε.1, ημερομηνίας 15.11.2017, το οποίο επισύναψε ως Τεκμήριο
12. Σε σχέση με την ανταπαίτηση ισχυρίστηκε ότι εκπρόσωποι της Ενάγουσας, περί την 20η.2.2018 μετέβησαν στο υποστατικό της Εναγομένης 1 και αποσυναρμολόγησαν την πόρτα του καταστήματος της Εναγομένης
13. Από την πιο πάνω ενέργεια προκλήθηκε ζημιά €
14. Η μάρτυρας επισύναψε ως Τεκμήριο 7 σχετικές φωτογραφίες και δελτίο προσφοράς, ως προς το κόστος επιδιόρθωσης. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, στη βάση πάντοτε των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.

1. Η ιδιαιτερότητα της διαδικασίας υπό τη νέα Διαταγή 30 έγκειται στο ότι η μαρτυρία, κατά κανόνα κατατίθεται γραπτώς και οι μάρτυρες δεν δίδουν προφορική μαρτυρία στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ώστε το δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει την εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, ή τον τρόπο που απαντά. Το γεγονός, όμως, ότι οι μάρτυρες, σε παρόμοιας φύσης διαδικασίες, δεν καταθέτουν στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης δεν οδηγεί σε χαλάρωση τους κανόνες που αφορούν την αποδοχή και αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας, οι οποίοι συνεχίζουν να ισχύουν κανονικά. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της ενώπιόν μου μαρτυρίας. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Ε.1 Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 στα κρίσιμα σημεία της στερείται πειστικότητας, αφού ο Μ.Ε.1 κανένα έγγραφο προσκόμισε για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του. Συγκεκριμένα ενώ ο μάρτυρας αναφέρθηκε στο κόστος διαφόρων εργασιών ή υλικών, δεν προσκόμισε οποιοδήποτε τιμολόγιο ή απόδειξη αγοράς οποιουδήποτε προϊόντος ή πληρωμής ημερομισθίων. Επίσης, ο Μ.Ε.1 ενώ ανέφερε ότι η Ενάγουσα εκτέλεσε συγκεκριμένες εργασίες κατόπιν προσφοράς, ουδέν έγγραφο κατέθεσε προς υποστήριξη του ισχυρισμού του. Θα ανέμενε κανείς όπως ο Μ.Ε.1 προσκόμιζε έστω κάποιο τιμολόγιο ή έγγραφο προσφοράς ή αγοράς ή πώλησης προϊόντων. Η πιο πάνω παράλειψη αποδυναμώνει την εκδοχή του. Πέραν όμως από την παράλειψη του μάρτυρα να προσκομίσει οποιοδήποτε έγγραφο, πολλές αναφορές του σε επιπλέον εργασίες ή εργασίες για τις οποίες η Ενάγουσα αξιώνει πληρωμή, αντικρούονται από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία. Συγκεκριμένα, η αξίωση για πληρωμή εργασιών στο w.c αντικρούεται από το Τεκμήριο 6 στη δήλωση της Εναγομένης 2, το οποίο στάλθηκε από τον ίδιο τον Μ.Ε.1 και καταγράφει ρητά ότι οι εν λόγω εργασίες θα γίνονταν χωρίς χρέωση. Επιπλέον, λογικά αναμένετο, όπως ο Μ.Ε.1 επεξηγούσε τις αναφορές σε επιπλέον εργασίες με αναφορά στα έγραφα προσφοράς και επεξηγώντας το πώς και γιατί αυτές αποτελούν εργασίες που δεν περιλαμβάνονταν στην προσφορά. Το ίδιο κρίνω ότι ισχύει και για την αξίωση του ποσού των €650 για την απομάκρυνση των προηγούμενων μεταλλικών κατασκευών. Θα ανέμενε κανείς, όπως τουλάχιστον ο Μ.Ε.1 παρουσίαζε αποδείξεις για το κόστος εργατικών που πληρωθήκαν. Επίσης, το γεγονός ότι συγκεκριμένος ισχυρισμός περί επιπλέον εργασίας και η συνακόλουθη αξίωση συγκεκριμένου ποσού, αντικρούεται από μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του ιδίου, δεικνύει ότι ο μάρτυρας δεν έδωσε μαρτυρία με σκοπό να πει την αλήθεια. Ταυτόχρονα, η θέση του περί ανάληψης υποχρέωσης από μέρους της Εναγομένης 2 για πληρωμή οποιουδήποτε τυχόν οφειλόμενου ποσού, παρέμεινε πλήρως ανυποστήρικτη. Ανυποστήρικτη έμεινε και η θέση περί ζημιών στο όχημα της Ενάγουσας. Συνολικά η παράλειψη του Μ.Ε.1 να παρουσιάσει το όποιο έγγραφο ή απόδειξη πληρωμής αναφορικά με τα κατ' ισχυρισμόν ποσά που κατέβαλε η Ενάγουσα ή το ύψος των ποσών που αξιοί, σε συνδυασμό με το ότι κεντρικοί ισχυρισμοί του Μ.Ε.1 αντικρούονται ρητά από την ενώπιόν μου έγγραφη μαρτυρία, καθιστά συνολικά την εκδοχή του μη πειστική. Επομένως, κρίνω ότι δεν μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία του Μ.Ε.1 για την εξαγωγή ευρημάτων, επί των αμφισβητούμενων επιδίκων θεμάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας Εναγομένης 2 Η μαρτυρία της Εναγομένης 2 χαρακτηρίζεται από σαφήνεια, συνοχή και υποστηρίζεται από την ενώπιόν μου έγγραφη μαρτυρία. Η Εναγομένη 2 υποστήριξε τα λεγόμενα της με παραπομπή στα αρχιτεκτονικά έγγραφα, στα έντυπα προσφορών και σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που ανταλλάσσονταν τον επίδικο χρόνο μεταξύ των εμπλεκομένων και η ύπαρξή τους δεν αμφισβητήθηκε. Επιπλέον, η θέση της ότι η Ενάγουσα επανατοποθέτησε την πόρτα στο υποστατικό της Εναγομένης 1 αποτελεί παραδεκτό γεγονός. Τα πιο πάνω προδίδουν πιεστικότητα στη μαρτυρία της Εναγομένης
2. Συνεπώς, κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ στη μαρτυρία της Εναγομένης 2 για την εξαγωγή ευρημάτων. Νομική Πτυχή Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Το επίπεδο απόδειξης των ισχυρισμών του εκάστοτε ενάγοντα βρίσκεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Επομένως, το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει το κατά πόσο o εκάστοτε ενάγοντας απέδειξε τα βασικά γεγονότα που θεμελιώνουν την απαίτησή του, στον απαιτούμενο βαθμό, ώστε να δικαιούται σε απόφαση. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Στην υπό κρίση υπόθεση η αξίωση της Ενάγουσας ερείδεται στον ισχυρισμό ότι εκτέλεσε συγκεκριμένες εργασίες, οι οποίες ήταν επιπρόσθετες από αυτές που περιελάβανε η αρχική προσφορά. Σημειώνεται ότι η εκτέλεση των εργασιών δεν αμφισβητείται. Αυτό που αμφισβητήθηκε ήταν ότι οι εργασίες για τις οποίες εγέρθηκε η αγωγή ήταν επιπρόσθετες της αρχικής συμφωνίας, το ότι συμφωνήθηκε ότι θα χρεώνονταν επιπρόσθετα και το ύψος αυτών. Συνεπώς, το πρωταρχικό ζήτημα που καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι το κατά πόσο τα μέρη κατέληξαν σε νομικά δεσμευτική σύμβαση με το επικαλούμενο από την Ενάγουσα περιεχόμενο. Όπως καταγράφεται στο σύγγραμμα του Π. Πολυβίου το Δίκαιο των Συμβάσεων, 1η έκδοση, τόμος Α, σελίδες 81-97, τα Δικαστήρια διαπιστώνουν στην πράξη τη συνομολόγηση της σύμβασης, όχι με ανίχνευση των πραγματικών προθέσεων των μερών αλλά με τις εύλογες εντυπώσεις που αποκομίζει κάποιος αντικειμενικός παρατηρητής από τη συμπεριφορά των μερών. Στην καλά γνωστή αυθεντία Γεωργίου Eιρήνη ν. Kυπριακών Aερογραμμών Λτδ

(1998)1 ΑΑΔ 1794, κρίθηκε ότι αναγκαίο στοιχείο για τη συνομολόγηση νομικά δεσμευτικής σύμβασης είναι η ύπαρξη πρότασης από το ένα μέρος, η οποία γίνεται αποδεκτή από το άλλο. Ασφαλώς στην περίπτωση προφορικής σύμβασης είναι δυσχερέστερο να διαπιστωθεί κατά πόσο έγινε ρητή αποδοχή των όρων. Όμως στις περιπτώσεις που καθίσταται αναγκαίο να διερευνηθεί το κατά πόσο έγινε αποδεκτός, δια της συμπεριφοράς των μερών κάποιος συμβατικός όρος, τα Δικαστήρια μπορούν να εφαρμόσουν συγκεκριμένα κριτήρια. Σχετικά παραπέμπω στην ακόλουθη διαφωτιστική ανάλυση από το σύγγραμμα Chitty on Contracts 32η έκδοση παράγραφος 2-030: «Where an offer or an acceptance or both are alleged to have been made by conduct, the terms of the agreement may be more difficult to ascertain than where the agreement was negotiated by express words. The difficulty may be so great as to force the court to conclude that no agreement was reached at all. But sometimes the court can resolve the uncertainty by applying the standard of reasonableness, or by reference to another contract (whether between the same parties or between one of them and a third party ), or even to a draft agreement between them, which had never matured into a contract» ( η υπογράμμιση δική μου) Ταυτόχρονα, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Στην υπό κρίση υπόθεση κρίσιμο είναι να διαπιστωθεί το κατά πόσο προκύπτει από την ενώπιόν μου αξιόπιστη μαρτυρία ότι υποβλήθηκε σαφής πρόταση από την Ενάγουσα προς την Εναγόμενη 1 σε σχέση με το ότι η εκτελεσθείσα εργασία θα χρεώνετο επιπρόσθετα. Μέσα από την ενώπιόν μου μαρτυρία δεν προκύπτει ότι υπήρξε σαφής πρόταση από την Ενάγουσα και σαφής αποδοχή από πλευράς Εναγόμενης 1 ότι η κατ' ισχυρισμόν επιπλέον εργασία θα χρεώνονταν επιπρόσθετα της αρχικής προσφοράς ή ότι θα χρεωνόταν καθ' οιοδήποτε τρόπο. Αντίθετα, μέσα από την ενώπιόν μου αξιόπιστη μαρτυρία προκύπτει ότι μέρος των κατ' ισχυρισμόν εργασιών συμφωνήθηκε να μην χρεωθούν. Η πιο πάνω κατάληξή μου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την αξίωσή της. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω κατάληξή μου, διαπιστώνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι το κόστος των κατ' ισχυρισμόν επιπλέον εργασιών ανερχόταν στο επικαλούμενο ποσό. Επιπρόσθετα, δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη συμφωνίας με την Εναγόμενη 2 με την οποία η τελευταία να αναλάμβανε υποχρέωση για εξόφληση του όποιου τυχόν οφειλόμενου ποσού. Τέλος, δεν έχει αποδειχθεί ούτε η επικαλούμενη ζημία στο όχημα της Ενάγουσας. Επομένως, η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τα στοιχεία που συγκροτούν την απαίτησή της και η αγωγή κρίνεται απορριπτέα. Η Ανταπαίτηση της Εναγόμενης 1 Σε σχέση με την Ανταπαίτηση της Εναγόμενης 1 κρίνω ότι έχει αποδειχθεί η αφαίρεση της πόρτας και η επανατοποθέτησή της από εκπρόσωπο της Ενάγουσας. Επίσης μέσα από το Τεκμήριο 7, προκύπτει ότι η εν λόγω πόρτα υπέστη ζημίες και για την διόρθωσή τους απαιτείται το ποσό των €120. Συνεπώς, κρίνω ότι η Εναγόμενη 1 κατάφερε να αποδείξει την ανταπαίτησή της. Επομένως, η Ανταπαίτηση επιτυγχάνει. Κατάληξη Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου, η αγωγή εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Επίσης εκδίδεται απόφαση υπέρ της Εναγόμενης 1 και εναντίον της Ενάγουσας ως η Ανταπαίτηση, για το ποσό των €120, με έξοδα υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Ενόψει του ότι Απαίτηση και Ανταπαίτηση εκδικάστηκαν μαζί, ένα σετ εξόδων θα καταβληθεί. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο