TOFARCO LTD ν. Δημοσθένους κ.α., Αρ. Αγωγής: 5847/11, 26/5/2021

TOFARCO LTD ν. Δημοσθένους κ.α., Αρ. Αγωγής: 5847/11, 26/5/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A277 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5847/11 Μεταξύ: TOFARCO LTD Ενάγουσας v.

1. . Δημοσθένους
2. . Δημοσθένους
3. . Λουκά Εναγομένων Και δι΄ Ανταπαιτήσεως Μεταξύ:
4. . Δημοσθένους
5. . Δημοσθένους
6. . Λουκά Εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόντων v. TOFARCO LTD Εξ Ανταπαιτήσεως Εναγομένης Ημερομηνία: 26 Μαΐου 2021 Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα και Εξ Ανταπαιτήσεως Εναγομένη: κα Α. Αθανασιάδου με κ. Κ. Βαρνάβα για Γεωργιάδης & Πελίδης ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους και Εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγοντες: κα Σ. Ευριπίδου με κ. Ν. Ερωτοκρίτου για Ρίκκος Ν. Ερωτοκρίτου & Σια Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αγωγή η Ενάγουσα αξιώνει το ποσό των €287.044,80 συνεπεία παράβασης συμφωνίας ενοικίασης και ή ως δεδουλευμένα ενοίκια για την περίοδο μεταξύ 16.3.08 και 31.8.11, πλέον το ποσό των €6.834,40 μηνιαίως από την 1.9.11 μέχρι την παράδοση κατοχής των επίδικων καταστημάτων. Ζητά επίσης την έκδοση διαταγμάτων για την παράδοση στην Ενάγουσα ελεύθερης κατοχής των επίδικων καταστημάτων και του ενέχυρου (συστήματος κλιματισμού) και για την πώληση του τελευταίου προς ικανοποίηση της απαίτησης της Ενάγουσας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημ. 18.9.06 οι Εναγόμενοι 1 και 2 ενοικίασαν από την Ενάγουσα τα επίδικα καταστήματα. Ο Εναγόμενος 3 εγγυήθηκε προσωπικά την πλήρη συμμόρφωση των Εναγομένων 1 και 2 με τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Με τροποποιητική συμφωνία ημ. 12.12.07 οι ενοικιαστές, Εναγόμενοι 1 και 2, έθεσαν ως ενέχυρο το σύστημα κλιματισμού-εξαερισμού το οποίο οι ίδιοι τοποθέτησαν στα καταστήματα έναντι των υποχρεώσεων τους δυνάμει του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Κατά παράβαση αυτού, οι Εναγόμενοι 1 και 2 παρέλειψαν να καταβάλουν τα ενοίκια για την περίοδο από 16.3.08 μέχρι και τις 31.5.10 και η Ενάγουσα έστειλε προειδοποιητική επιστολή ημ. 27.5.10 για καταβολή των καθυστερημένων ενοικίων, αλλιώς θα τερμάτιζε το ενοικιαστήριο. Λόγω παράλειψης καταβολής των ενοικίων μέχρι και τις 31.8.10, η Ενάγουσα με νέα επιστολή της ημ. 6.8.10 προειδοποίησε τους Εναγόμενους ότι σε περίπτωση μη καταβολής των καθυστερημένων ενοικίων εντός 21 ημερών από τη λήψη της, θα τερμάτιζε το ενοικιαστήριο και θα λάμβανε μέτρα για έξωση και είσπραξη των καθυστερημένων ενοικίων. Οι Εναγόμενοι παρέλειψαν να καταβάλουν τα ενοίκια μέχρι και τις 31.8.11 και, παρά τον τερματισμό του συμβολαίου στις 11.8.11, συνεχίζουν να παραμένουν στα καταστήματα και αρνούνται να παραδώσουν στην Ενάγουσα την ελεύθερη κατοχή τους. Εξ ου και η Ενάγουσα εγείρει τις προαναφερόμενες αξιώσεις. Στην Υπεράσπιση τους οι Εναγόμενοι παραδέχονται την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου για την ενοικίαση των καταστημάτων ως δισκοθήκη και ισχυρίζονται ότι δυνάμει αυτού η Ενάγουσα συμφώνησε ότι θα παρέχει όλη τη δυνατή βοήθεια προς τους Εναγόμενους 1 και 2 για την αλλαγή της χρήσης των επίδικων καταστημάτων ως δισκοθήκη. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται περαιτέρω ότι στα πλαίσια της παροχής βοήθειας η Ενάγουσα παρέπεμψε τους Εναγόμενους 1 και 2 στο αρχιτεκτονικό γραφείο K.N. Tofarides Associates με το οποίο υπέγραψαν συμφωνία έναντι συμφωνημένης αμοιβής για την εκπόνηση των απαραίτητων τροποποιητικών αρχιτεκτονικών σχεδίων, την υποβολή αυτών και τη διενέργεια των αναγκαίων διαβουλεύσεων με τις αρμόδιες αρχές για την έκδοση των απαραίτητων αδειών για τη λειτουργία της δισκοθήκης. Σύμφωνα πάντα με τους Εναγόμενους, η Ενάγουσα υπείχε σχέση εμπιστοσύνης με το αρχιτεκτονικό γραφείο το οποίο είναι ο «κρυφός ιδιοκτήτης» της Ενάγουσας. Αποτελεί ισχυρισμό των Εναγομένων ότι η Ενάγουσα συνωμότησε δόλια μαζί με το αρχιτεκτονικό γραφείο όπως καθυστερήσουν την ετοιμασία και ή υποβολή των τροποποιητικών σχεδίων με αποτέλεσμα να ζημιωθούν οι Εναγόμενοι. Στις 25.10.06 καταχωρίστηκε ιδιωτική ποινική υπόθεση στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε διάταγμα διακοπής των εργασιών αλλαγής χρήσης στα επίδικα καταστήματα μέχρι και το
7. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η Ενάγουσα δεν παρείχε όλη τη δυνατή βοήθεια ως η συμφωνία μεταξύ των διαδίκων και δεν προέβαινε σε οποιεσδήποτε ενέργειες για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών και ως εκ τούτου οι ίδιοι οι Εναγόμενοι αναγκάστηκαν να προβούν στις σχετικές ενέργειες με αποτέλεσμα την έκδοση της άδειας στις 15.10.
8. Λόγω της στάσης της Ενάγουσας και της καθυστέρησης στην έκδοση των αδειών εξ υπαιτιότητας της, οι Εναγόμενοι υπέστησαν ζημιές τις οποίες και ανταπαιτούν. Οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι κατέβαλλαν ανελλιπώς τα ενοίκια μέχρι και τις 13.11.09 ενώ μετά σταμάτησαν την καταβολή τους στα πλαίσια νόμιμου δικαιώματος επίσχεσης (lien). Οι Εναγόμενοι παραθέτουν λεπτομέρειες δόλου και ή απάτης και ή ψευδών παραστάσεων σε σχέση με τη σύναψη του ενοικιαστηρίου εγγράφου και αναφέρουν τις ενέργειες στις οποίες προέβησαν οι ίδιοι και στα έξοδα που υπέστησαν για τη λειτουργία της δισκοθήκης η οποία διήρκησε μόνο για ενάμιση χρόνο. Ισχυρίζονται ότι η Ενάγουσα παρέλειψε να συμμορφωθεί με την υποχρέωση της για έκδοση των αδειών εντός ενός έτους από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου, εξ ου και εγείρουν Ανταπαίτηση διεκδικώντας τις ακόλουθες θεραπείες: I. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αίρει το εταιρικό πέπλο της Ενάγουσας II. Απόφαση ότι η Ενάγουσα δολίως και ή με ψευδείς παραστάσεις και ή σε συμπαιγνία με το αρχιτεκτονικό γραφείο παραβίασε την επίδικη συμφωνία III. Απόφαση ότι ο τερματισμός της συμφωνίας ενοικίασης είναι άκυρος IV. Απόφαση για επιστροφή των ενοικίων για την περίοδο μεταξύ των ετών 2006-2008 και για την καταβολή του ποσού των €700.000 ως απώλεια εισοδημάτων και ή διαφυγόντων κερδών για την ίδια περίοδο V. Απόφαση ότι η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να αξιώνει τα ενοίκια από την 1.9.11 μέχρι την εκκένωση των καταστημάτων VI. Απόφαση για καταβολή γενικών και παραδειγματικών αποζημιώσεων. Στην Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση η Ενάγουσα αρνείται τους ισχυρισμούς των Εναγομένων και ισχυρίζεται ότι προέβη σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες δυνάμει της επίδικης συμφωνίας, ότι απλώς παρέπεμψε τους Εναγόμενους στο αρχιτεκτονικό γραφείο οι οποίοι ήταν ελεύθεροι να διορίσουν όποιο γραφείο ήθελαν, και ότι οι Εναγόμενοι ευθύνονται τόσο για τις ενέργειες τους όσο και για τυχόν δαπάνες και έξοδα πριν την εξασφάλιση των απαιτούμενων αδειών. Παραθέτει το ιστορικό της διαδικασίας για την έκδοση της απαιτούμενης άδειας από την Πολεοδομική Αρχή, ισχυριζόμενη ότι περί τον Οκτώβριο του 2006, κατόπιν παράκλησης των Εναγομένων 1 και 2, δέχθηκε την προσωρινή αναστολή καταβολής των ενοικίων με την προϋπόθεση ότι αυτά θα καταβάλλονταν μεταγενέστερα ως προς το ½ με το πλήρες ενοίκιο του μηνός, πλην όμως οι Εναγόμενοι ξεκίνησαν να καταβάλλουν το μηνιαίο ενοίκιο από τις 4.1.08 χωρίς να πληρώνουν και το επιπλέον οφειλόμενο του ½ των καθυστερημένων ενοικίων. Τέλος, αρνούνται οποιαδήποτε ευθύνη δυνάμει της επίδικης συμφωνίας και ζητούν απόρριψη της Ανταπαίτησης. Πριν την έναρξη της ακρόασης, και εφόσον υπήρχε διαφωνία μεταξύ των δύο πλευρών ως προς τον τρόπο διεξαγωγής αυτής, το Δικαστήριο αποφάσισε την εκδίκαση της Απαίτησης και ακολούθως της Ανταπαίτησης, με οδηγίες όπως σε περίπτωση κοινού μάρτυρος, αυτός να αναφερθεί τόσο στην Απαίτηση όσο και στην Ανταπαίτηση. Κατά την ακροαματική διαδικασία, κατέθεσαν συνολικά τέσσερεις μάρτυρες, ένας προς υποστήριξη της Απαίτησης της Ενάγουσας, δύο προς υποστήριξη της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των Εναγομένων και ακόμα ένας προς υποστήριξη της Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση της Ενάγουσας. Ο πρώτος μάρτυρας της Ενάγουσας ήταν ο κ. ΝΤ (ΜΕ1), διευθύνων σύμβουλος της Ενάγουσας. Ο ΜΕ1 κατέθεσε το επίδικο ενοικιαστήριο έγγραφο, τη συμφωνία εγγύησης και την τροποποιητική συμφωνία ημ. 12.12.07 και αναφέρθηκε στην όλη εξέλιξη των γεγονότων αναφορικά με τη συμφωνία αναστολής ενοικίων, τη συμπεριφορά των Εναγομένων σε σχέση με την παράλειψη καταβολής των ενοικίων και την αποστολή σχετικών προειδοποιητικών επιστολών και τελικώς της επιστολής τερματισμού. Κατέθεσε επίσης κατάσταση λογαριασμού στην οποία φαίνονται αναλυτικά οι πληρωμές των ενοικίων και επανέλαβε την αξίωση της Ενάγουσας. Στα πλαίσια της αντεξέτασης του διασαφήνισε τον ρόλο της Ενάγουσας δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης ως ιδιοκτήτριας των επίδικων καταστημάτων σε σχέση με την έκδοση των απαιτούμενων αδειών, τονίζοντας ότι αυτός ο ρόλος της δυνάμει της εν λόγω συμφωνίας ικανοποιήθηκε πλήρως. Δήλωσε ότι η Ενάγουσα απλώς σύστησε το αρχιτεκτονικό γραφείο το οποίο διαχωρίζεται πλήρως από την Ενάγουσα ως οντότητα αλλά και ως προς τον ρόλο της αναφορικά με τις ενέργειες για την έκδοση άδειας αλλαγής χρήσης και λειτουργίας των καταστημάτων ως δισκοθήκη. Αρνήθηκε ότι κατά τη σύναψη της συμφωνίας η Ενάγουσα δεσμεύτηκε για την έκδοση της άδειας εντός τριών μηνών από τη σύναψη της, παραπέμποντας στους όρους της συμφωνίας και στη φύση της διαδικασίας χορήγησης τέτοιας άδειας. Ο ΜΕ1 κλήθηκε να αναφερθεί σε διάφορα στάδια της πορείας αλλαγής χρήσης των επίδικων καταστημάτων και στη συμφωνία μεταξύ των μερών ως προς την καταβολή και το ύψος των ενοικίων, επιμένοντας ότι η Ενάγουσα ουδέποτε έλαβε κατοχή των καταστημάτων. Ο πρώτος μάρτυρας για τους Εναγόμενους ήταν ο κ. ΧΔ, Εναγόμενος 1 (ΜΥ1). Ο ίδιος αναφέρθηκε στην υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου και επέμενε στη θέση ότι τόσο η Ενάγουσα όσο και το αρχιτεκτονικό γραφείο τον διαβεβαίωσαν ότι θα προέβαιναν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και διαβουλεύσεις με τις αρμόδιες αρχές για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών. Αντί τούτου, εκδόθηκε διάταγμα αναστολής όλων των εργασιών με αποτέλεσμα η επιχείρηση να παραμείνει κλειστή για περίοδο δύο ετών και μετέπειτα ο ίδιος αναγκάστηκε να προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την έκδοση προσωρινής άδειας η οποία εκδόθηκε στις 11.2.09 και τελικώς απορρίφθηκε τελεσίδικα το
9. Ο ΜΥ1 είπε ότι εγκατέλειψαν τα καταστήματα από το 2010 ενώ το 2015 η Ενάγουσα εισήλθε παράνομα στα υποστατικά και άλλαξε τις κλειδαριές. Ήταν η θέση του ΜΥ1 πως επένδυσε αρκετά χρήματα για τη λειτουργία της δισκοθήκης από το 2006, καταθέτοντας σχετικά τιμολόγια και αποδείξεις, και πως υπέστη μεγάλη ζημιά λόγω της αναστολής λειτουργίας της για δύο έτη, την οποία και ανταπαιτεί. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΥ1 εξέφρασε τη θέση πως πριν την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου η Ενάγουσα δεν ανέφερε σε αυτόν ότι αρχικά εκδίδεται προσωρινή άδεια και μετά τελική και πως τον διαβεβαίωσε ότι η ίδια θα διασφάλιζε την έκδοση άδειας λειτουργίας της δισκοθήκης εντός τριών μηνών από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου. Αναφέρθηκε επίσης στις διαβουλεύσεις των μερών αναφορικά με την πληρωμή και το ύψος των ενοικίων. Επέμενε επίσης ότι η Ενάγουσα και το αρχιτεκτονικό γραφείο ήταν το ένα και το αυτό για τον ίδιο και ότι διεφάνη η πλήρης αδράνεια εκ μέρους της ως προς την έκδοση των απαιτούμενων αδειών εξ ου και εγείρει την Ανταπαίτηση. Ο δεύτερος μάρτυρας για την Υπεράσπιση ήταν ο κ. ΑΣ (ΜΥ2) ο οποίος εργάζεται στην Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Λευκωσίας. Ο ΜΥ2 κατέθεσε αναφορικά με την ακολουθητέα διαδικασία και τις ενέργειες που έγιναν με σκοπό την έκδοση άδειας λειτουργίας των επίδικων καταστημάτων ως δισκοθήκη, σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου του Δήμου. Στην αντεξέταση του ο ΜΥ2 δήλωσε ότι ο ίδιος ασχολήθηκε με την υπό κρίση περίπτωση και κλήθηκε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για την όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Ο μάρτυρας προς υποστήριξη της Υπεράσπισης της εξ Ανταπαιτήσεως Εναγομένης ήταν ο κ. ΑΦ (ΜΕΑ1), ο οποίος εργάζεται στον όμιλο εταιρειών της Ενάγουσας και εξ Ανταπαιτήσεως Εναγομένης από τις 15.11.91 και σήμερα κατέχει τη θέση του Εμπορικού Διευθυντή. Ο ΜΕΑ1 βασικά κατέθεσε για τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μερών μέχρι και την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου, στις οποίες είχε προσωπική εμπλοκή. Ο ίδιος ανέφερε ότι η Ενάγουσα ενημέρωσε τους Εναγόμενους 1 και 2 πως αυτή ως ιδιοκτήτρια, θα έπρεπε να αιτηθεί την έκδοση άδειας πολεοδομίας και άδειας οικοδομής, ως επίσης και άδεια λειτουργίας κέντρου αναψυχής από τον ΚΟΤ. Επέμενε πως η Ενάγουσα ουδέποτε διαβεβαίωσε τους Εναγόμενους για τον χρόνο έκδοσης των αδειών αλλά αντιθέτως τους ανέφερε ότι τον τελικό λόγο για την έκδοση έχουν οι αρμόδιες αρχές. Ήταν η θέση του πως η Ενάγουσα απλώς σύστησε το αρχιτεκτονικό γραφείο Κ.Ν. Tofarides Associates με το οποίο συνεργαζόταν, χωρίς όμως ποτέ να τους υποκινήσει ή εξαναγκάσει να συμβληθούν με αυτό. Αναφέρθηκε επίσης σε όλες τις ενέργειες της Ενάγουσας στα πλαίσια της διαδικασίας έκδοσης αδειών και σε κάποια γεγονότα μετά τον τερματισμό του συμβολαίου. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΕΑ1 ρωτήθηκε επισταμένα για όσα διημείφθησαν στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων πριν την υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου, αρνούμενος τις υποβολές περί ανάληψης υποχρέωσης εκ μέρους της Ενάγουσας για τη διεκπεραίωση όλης της διαδικασίας προς έκδοση αδειών και για την έκδοση αυτών εντός συγκεκριμένου χρόνου. Επανέλαβε ότι ο ίδιος άλλαξε τις κλειδαριές των καταστημάτων, στην παρουσία της Αστυνομίας, για τον σκοπό συντήρησης τους και ότι δεν αρνήθηκαν ποτέ στους Εναγόμενους οποιασδήποτε είσοδο σε αυτά. Στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας αναφορικά με την απαίτηση της Ενάγουσας, κρίνεται σκόπιμο να λεχθεί εξαρχής ότι η υπογραφή του ενοικιαστηρίου εγγράφου ημ. 18.9.06, της εγγύησης και της τροποποιητικής συμφωνίας ημ. 12.12.07 αποτέλεσε κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Η αναφορά του ΜΕ1 για την επίδοση των προειδοποιητικών επιστολών και την αποστολή της επιστολής τερματισμού επίσης παρέμεινε αναντίλεκτη. Επιπλέον, η διαδικασία που ακολουθήθηκε αναφορικά με την υποβολή αιτήσεων και την έκδοση αδειών λειτουργίας των επίδικων καταστημάτων ως δισκοθήκη, όπως αυτή παρουσιάστηκε κατά τη μαρτυρία του ΜΥ1 και ειδικότερα του ΜΥ2, δεν αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης και επομένως και αυτή γίνεται δεκτή από το Δικαστήριο. Τέλος, είναι κοινώς παραδεκτή η καταχώριση της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης και η έκδοση διατάγματος αναστολής των εργασιών στα επίδικα καταστήματα. Ως εκ τούτου, τα ακόλουθα αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου:
10. Σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΕ1, η Ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια του έργου «XXXXX» το οποίο συμπληρώθηκε το 2000, ως διαφαίνεται και μέσα από τη Βεβαίωση των Λογιστών της Ενάγουσας, Τεκμήριο
12. Στις 18.9.06 η Ενάγουσα, από τη μια και οι Εναγόμενοι 1 και 2, από την άλλη υπέγραψαν ενοικιαστήριο έγγραφο για την ενοικίαση των καταστημάτων 1 και 2 στο κτίριο «XXXXX» στη Λεωφ. XXXXX 6, για τη χρήση τους ως δισκοθήκη. Το ενοικιαστήριο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
14. Την ίδια ημερομηνία, ήτοι στις 18.9.06, ο Εναγόμενος 3 υπέγραψε Εγγύηση με την οποία εγγυάτο προσωπικά και ανεπιφύλακτα την πλήρη συμμόρφωση των Εναγομένων 1 και 2 με τους όρους του προαναφερόμενου ενοικιαστηρίου εγγράφου, Τεκμήριο
16. Στις 25.10.06 καταχωρίστηκε Ιδιωτική Ποινική Υπόθεση υπ΄ αρ. 26456/06 από τον Δήμο Λευκωσίας εναντίον, μεταξύ άλλων της Ενάγουσας και του κ. ΠΔ, για την έναρξη κατεδαφίσεων και μετατροπών και χρήση των επίδικων καταστημάτων χωρίς τις απαραίτητες από τον Δήμο άδειες. Στα πλαίσια της υπόθεσης, στις 25.10.06 εκδόθηκε διάταγμα διακοπής και αναστολής των εργασιών στα επίδικα καταστήματα. Το κατηγορητήριο και το διάταγμα κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
18. Στις 12.12.07 τα μέρη υπέγραψαν τροποποιητική συμφωνία του ενοικιαστηρίου εγγράφου, με την οποία οι Εναγόμενοι 1 και 2 έθεσαν ως ενέχυρο το σύστημα κλιματισμού-εξαερισμού που τοποθέτησαν οι ίδιοι στα καταστήματα, έναντι των υποχρεώσεων τους δυνάμει του ενοικιαστηρίου, Τεκμήριο
20. Παρέμεινε επίσης αδιαμφισβήτητο πως στις 2.6.10 επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1-3 ξεχωριστά και προσωπικά επιστολή της Ενάγουσας ημ. 27.5.10, με την οποία καλούντο να καταβάλουν τα οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο μεταξύ 16.3.08 και 31.5.10 αλλιώς θα προέβαιναν σε τερματισμό του ενοικιαστηρίου εγγράφου και μέτρα για έξωση και είσπραξη των καθυστερημένων ενοικίων. Οι ένορκες δηλώσεις επίδοσης κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
22. Οι εν λόγω επιστολές στάληκαν και μέσω συστημένου ταχυδρομείου και αντίγραφα αυτών, αποδείξεις αποστολής και παραλαβής τους κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
24. Στις 14.9.10 επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1 και 2 ξεχωριστά και προσωπικά νέα προειδοποιητική επιστολή της Ενάγουσας ημ. 6.8.10, αυτή τη φορά για την καταβολή των καθυστερημένων ενοικίων για την περίοδο μεταξύ 16.3.08 και 31.8.
25. Οι ένορκες δηλώσεις επίδοσης κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
27. Στις 11.8.11 επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1 και 2 ξεχωριστά επιστολή της Ενάγουσας ημ. 11.8.11 για τον τερματισμό του ενοικιαστηρίου εγγράφου. Οι ένορκες δηλώσεις επίδοσης κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
29. Η επιστολή τερματισμού στάληκε μέσω συστημένου ταχυδρομείου στον Εναγόμενο
30. Αντίγραφο της επιστολής και απόδειξη αποστολής της κατατέθηκαν ως Τεκμήριο
32. Σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΥ2, στις 2.10.06 υπεβλήθη από την Ενάγουσα πολεοδομική αίτηση υπ΄ αρ. 327/06 στον Δήμο Λευκωσίας για ενοποίηση των δύο καταστημάτων και αλλαγή χρήσης σε δισκοθήκη, Τεκμήριο
34. Είναι επίσης αναντίλεκτο πως η Ενάγουσα απέστειλε επιστολή στις 26.1.07, Τεκμήριο 60, προς το Υπουργείο Εσωτερικών με την οποία υπέβαλε Ιεραρχική Προσφυγή λόγω της παράλειψης της Αρχής να αποφασίσει εγκαίρως για την πολεοδομική αίτηση 327/06 ημ. 2.10.
35. Σημειώνεται ότι αυτή η επιστολή είναι πρωτότυπη και φέρει σφραγίδα παραλαβής της με ημ. 29.1.07 του Υπουργείου Εσωτερικών.
36. Στα πλαίσια εξέτασης της εν λόγω πολεοδομικής αίτησης, ο Δήμος Λευκωσίας απέστειλε επιστολή ημ. 18.6.07 προς την Ενάγουσα, Τεκμήριο 64, ζητώντας την υποβολή επιπρόσθετων στοιχείων.
37. Σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΥ2, κατά την εξέταση της πολεοδομικής αίτησης διεξήχθησαν επιτόπιοι νυκτερινοί έλεγχοι και από άλλα τμήματα του Δήμου, όπως Υγειονομείο και Τροχονόμοι. Στα πλαίσια αυτών των ελέγχων, στις 18.6.07 ο Δήμος ζήτησε από το Τμήμα Δημοσίων Έργων τις απόψεις τους ως προς τα θέματα οδικής ασφάλειας. Το Τμήμα Δημοσίων Έργων απάντησε στον Επαρχιακό Μηχανικό Δημοσίων Έργων με επιστολή του ημ. 19.6.07, εντοπίζοντας κυκλοφοριακά προβλήματα και προβλήματα οδικής ασφάλειας. Ο Επαρχιακός Μηχανικός Δημοσίων Έργων διαβίβασε την επιστολή στον Δημοτικό Μηχανικό του Δήμου Λευκωσίας με επιστολή του ημ. 9.7.07 η οποία παραλήφθηκε από τον Δήμο στις 16.7.07, Τεκμήριο
39. Ο Δήμος Λευκωσίας με επιστολή του ημ. 19.9.07 προς την Ενάγουσα και τους Εναγόμενους 1 και 2, Τεκμήριο 57, ανέφερε ότι η αίτηση είχε τεθεί αρχικά στην Τεχνική Επιτροπή στις 8.5.07 κατά την οποία τέθηκαν νέα στοιχεία τα οποία οι αιτητές υπέβαλαν μετά την υποβολή της αίτησης και πως αυτή (η αίτηση) αναμένετο να εξεταστεί από την Τεχνική Επιτροπή περί τα τέλη Σεπτεμβρίου και να δώσει απάντηση μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου.
40. Αποτελεί κοινό έδαφος ότι στις 29.11.07 εκδόθηκε προσωρινή πολεοδομική άδεια με ισχύ για τρία έτη, ήτοι μέχρι τις 28.11.10, Τεκμήριο
42. Με βάση την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΥ2, πριν τη λήξη της εν λόγω προσωρινής πολεοδομικής άδειας, υπεβλήθη από την Ενάγουσα αίτηση υπ΄ αρ. 241/08 και στις 22.7.09 εκδόθηκε προσωρινή άδεια οικοδομής υπ΄ αρ. 6415 με ισχύ μέχρι τις 28.11.10, Τεκμήριο
44. Στις 15.10.10 υπεβλήθη από την Ενάγουσα νέα πολεοδομική αίτηση για τροποποίηση του όρου 2 της προσωρινής πολεοδομικής άδειας, Τεκμήριο
46. Στις 21.2.12 στάληκε στην Ενάγουσα μέσω συστημένου ταχυδρομείου η Γνωστοποίηση Άρνησης Χορήγησης Πολεοδομικής Άδειας. Η Γνωστοποίηση κατατέθηκε ως Τεκμήριο 62 και η απόδειξη αποστολής μέσω συστημένου ταχυδρομείου ως Τεκμήριο
48. Στις 8.3.12 ο Δήμος Λευκωσίας έστειλε επιστολή στην Ενάγουσα και στον κ. ΠΔ στην οποία αναφέρουν τη λήξη της πολεοδομικής άδειας στις 28.11.10 και την απόρριψη της μονιμοποίησης αυτής και τους καλούν να επαναφέρουν την εγκεκριμένη χρήση των καταστημάτων, Τεκμήριο
49. Στα πλαίσια αξιολόγησης της μαρτυρίας των μαρτύρων, είμαι σε θέση να πω ότι ο ΜΕ1 δημιούργησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο ως αξιόπιστος και αντικειμενικός μάρτυρας. Ο ΜΕ1 αναφέρθηκε στα γεγονότα με σαφήνεια και συνέπεια, δίδοντας βάσιμες και ολοκληρωμένες απαντήσεις με παραπομπή στους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου και δεν δίσταζε να αναγνωρίσει πως είτε δεν είχε γνώση είτε δεν θυμόταν για κάποια γεγονότα. Έχει ήδη λεχθεί ότι η μαρτυρία του αναφορικά με την υπογραφή του ενοικιαστηρίου, της εγγύησης και της τροποποιητικής συμφωνίας αποτέλεσε κοινό έδαφος μεταξύ των δύο πλευρών. Ο ΜΕ1 περιέγραψε τον ρόλο αφενός της Ενάγουσας ως ιδιοκτήτριας των επίδικων καταστημάτων και αφετέρου του αρχιτεκτονικού γραφείου με αμεσότητα και πληρότητα, αποκαλύπτοντας έτσι και την ομολογουμένως μεγάλη εμπειρία του αναφορικά με την ενοικίαση υποστατικών και τους όρους των ενοικιαστηρίων συμβολαίων καθώς επίσης και αναφορικά με τον ρόλο και την εμπλοκή της Ενάγουσας ως ιδιοκτήτριας σε σχέση με τις ενέργειες της για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών. Επιπλέον, ήταν σε θέση να αντικρούσει με επάρκεια τις θέσεις και υποβολές της Υπεράσπισης προβάλλοντας πειστικές και ολοκληρωμένες απαντήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο ο ΜΕ1 δήλωσε βάσιμα ότι παρόλο που δεν ήταν αναμεμειγμένος προσωπικά στις διαβουλεύσεις κατά το στάδιο της υπογραφής του ενοικιαστηρίου, εντούτοις η Ενάγουσα ως ιδιοκτήτρια ενοικίαζε το ακίνητο με την προοπτική αλλαγής της χρήσης αυτού, και στην προκειμένη περίπτωση ενοικίασε δύο καταστήματα τα οποία ο ενοικιαστής προόριζε για χρήση ως δισκοθήκη και δεν ενοικίασε δισκοθήκη. Περιέγραψε με κάθε γλαφυρότητα τον ρόλο της Ενάγουσας, ήτοι πως ως ιδιοκτήτρια όφειλε να υποβάλει τις αιτήσεις για την αλλαγή χρήσης των καταστημάτων, τονίζοντας πως εναπόκειτο στην αρμόδια αρχή το κατά πόσο θα εκδώσει τις απαιτούμενες άδειες ή όχι. Με άλλα λόγια, ο ίδιος περιόρισε βάσιμα και πειστικά τον ρόλο της Ενάγουσας, καταρρίπτοντας έτσι και τις υποβολές αλλά και τις αναφορές του ΜΥ1 πως η Ενάγουσα τον διαβεβαίωσε για την έκδοση των αδειών. Η ίδια διαπίστωση ισχύει και για την άρνηση του πως δεσμεύτηκε για την έκδοση των αδειών εντός τριών μηνών από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου, κάτι το οποίο εν πάση περιπτώσει δεν εναπόκειται στην Ενάγουσα και δεν υποστηρίζεται από τους όρους του ενοικιαστηρίου. Όπως θα αναφερθεί και κατωτέρω, η θέση της Υπεράσπισης, ως και η μαρτυρία του ΜΥ1, για δέσμευση της Ενάγουσας προς έκδοση των αδειών εντός τριών μηνών από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου έρχεται σε αντίφαση με την Υπεράσπιση των Εναγομένων στην οποία προβάλλεται ο ισχυρισμός για δέσμευση προς έκδοση των αδειών εντός ενός έτους από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου. Εδώ αξίζει να αναφερθεί πως η αναφορά του ΜΥ1 για την παράλειψη επεξήγησης στους ενοικιαστές περί έκδοσης αρχικά προσωρινής άδειας και ακολούθως τελικής δεν υπεβλήθη στον ΜΕ1 για να τοποθετηθεί. Πέραν του ότι τέτοια θέση προβλήθηκε αρκετά καθυστερημένα και μόνο στο στάδιο της μαρτυρίας του ΜΥ1, δεν έχει διαφανεί ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 υπέγραψαν το ενοικιαστήριο βεβιασμένα, χωρίς να το μελετήσουν και παρασυρόμενοι από την Ενάγουσα, αλλά αντιθέτως από τη μαρτυρία του ίδιου του ΜΥ1 προκύπτει πως αυτοί διάβασαν το ενοικιαστήριο και συζήτησαν τον όρο που τους απασχολούσε αναφορικά με τον χρόνο έκδοσης των αδειών. Επομένως, θεωρώ πλήρως βάσιμες τις θέσεις του ΜΕ1 αναφορικά με τις συνθήκες διαβουλεύσεων και υπογραφής του ενοικιαστηρίου εγγράφου, ως προς το ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε παραπλάνηση για τη διαδικασία έκδοσης των αδειών ούτε και υπόσχεση για την έκδοση αυτών εντός τριών μηνών ή οποιουδήποτε άλλου χρόνου από την υπογραφή του ενοικιαστηρίου. Μάλιστα, ο ΜΕ1 παρουσίασε μια θέση η οποία συνάδει και με τους όρους του ενοικιαστηρίου, ήτοι πως είναι σύνηθες να συμπεριληφθεί ο όρος για τη μη έκδοση των αδειών εντός ενός έτους και εξ υπαιτιότητος της Ενάγουσας, ακριβώς για να καθησυχάζεται ο ενοικιαστής και να υπάρχει κάποιους είδους πίεση στην ίδια την Ενάγουσα. Υπό το φως των πιο πάνω, το Δικαστήριο θεωρεί και κάπως αντιφατικές τις θέσεις της Υπεράσπισης πως ενώ από τη μια η Ενάγουσα διαβεβαίωσε για την έκδοση των αδειών εντός τριών μηνών, από την άλλη θα υπήρχε όρος στο ενοικιαστήριο για τη μη έκδοση των αδειών εντός ενός έτους και μάλιστα λόγω της αποκλειστικής ευθύνης της Ενάγουσας. Επιπλέον, η θέση του ΜΥ1 πως η έκδοση των αδειών ήταν εξ ολοκλήρου ευθύνη της Ενάγουσας δεν ευσταθεί και δεν δύναται να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ιδιαίτερα επίμονος και σταθερός παρέμεινε ο ΜΕ1 και στο θέμα του αρχιτεκτονικού γραφείου. Ήταν σαφής και κάθετος πως η Ενάγουσα απλώς σύστησε το αρχιτεκτονικό γραφείο και πως η συγγενική σχέση μεταξύ των ιδιοκτητών των δύο αυτών προσώπων δεν τους καθιστά ένα πρόσωπο και ειδικότερα με κοινό ρόλο. Άλλωστε, όπως και ο ΜΥ1 αναγνώρισε, οι ενοικιαστές υπέγραψαν ξεχωριστό συμβόλαιο με το αρχιτεκτονικό γραφείο έναντι συμφωνημένης αμοιβής και σαφώς ο ρόλος του καθενός είναι διακριτός και διαφορετικός. Παρόλο που ο ΜΕ1 δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί και αναφερθεί στις ενέργειες της Ενάγουσας για την έκδοση των αδειών, εντούτοις ήταν η θέση του πως αυτή προέβη σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες και πως προέκυψαν προβλήματα με τους ενοίκους της πολυκατοικίας, ηχορύπανσης κ.λπ., τα οποία αποτέλεσαν κοινό έδαφος. Επιπλέον, ήταν σαφές ότι αυτά τα ζητήματα δεν ενέπιπταν στην αρμοδιότητα της Ενάγουσας. Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η αναφορά του ΜΕ1 πως η Ενάγουσα προέβη σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες μέχρι και το 2008, αναγνωρίστηκε εν μέρει και από τον ΜΥ1, όπως θα διαφανεί κατωτέρω. Ο ΜΕ1 ήταν επίσης ιδιαίτερα σαφής και ξεκάθαρος ως προς το θέμα του ενοικίου. Ο ίδιος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι δέχθηκε απαλλαγή από την υποχρέωση καταβολής του ενοικίου και επέμενε ότι αντιλαμβανόμενος τις δυσκολίες των ενοικιαστών για την περίοδο μεταξύ 2006-2008 δέχθηκε την εισήγηση τους για σταδιακή κάλυψη των καθυστερημένων ενοικίων με την καταβολή ενάμιση ενοικίου, την οποία διευθέτηση τελικώς οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν τήρησαν. Μάλιστα, είναι βάσιμη η θέση του ΜΕ1 ότι λόγω ακριβώς των δυσκολιών, η Ενάγουσα δέχθηκε τη συνέχιση καταβολής του ίδιου ενοικίου ως τον πρώτο χρόνο χωρίς την προβλεπόμενη στο ενοικιαστήριο έγγραφο αύξηση για τον δεύτερο χρόνο. Επομένως, ο ΜΕ1 δεν δίστασε να διαχωρίσει τη συμφωνία μεταξύ των μερών ως προς τη μη αύξηση του ενοικίου και τη συμφωνία τους ως προς την αναστολή πληρωμής κάποιων ενοικίων. Σε αυτό το πλαίσιο, έδωσε πλήρεις και λογικές απαντήσεις για το θέμα της τροποποιητικής συμφωνίας, ήτοι πως για τη διασφάλιση πληρωμής των ενοικίων και άσκησης προς τους ενοικιαστές κάποιας πίεσης συμμόρφωσης, υπεγράφη η εν λόγω συμφωνία για την παροχή του συστήματος κλιματισμού ως ενέχυρου. Η αναφορά του πως το σύστημα κλιματισμού δεν έχει οποιαδήποτε αξία για να πωληθεί έγινε πλήρως δεκτή από τον ΜΥ1 σε σχετική υποβολή. Μάλιστα ο ΜΕ1 ήταν σε θέση να δώσει επαρκή και ολοκληρωμένα στοιχεία αναφορικά με όλες τις πληρωμές που έγιναν από τους Εναγόμενους, καταθέτοντας σχετική αναλυτική κατάσταση, Τεκμήριο 5, ως επίσης και αποδείξεις, Τεκμήριο
50. Κατέθεσε επίσης και αντίγραφα δύο επιταγών, Τεκμήριο 8, οι οποίες δεν τιμήθηκαν με αποτέλεσμα την καταχώριση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης, την παραδοχή σε εκείνη την υπόθεση των Εναγομένων και την πληρωμή τους. Ο ΜΕ1 ήταν επίσης διαφωτιστικός και πειστικός και αναφορικά με την καθυστέρηση στον τερματισμό και τη λήψη δικαστικών μέτρων, λέγοντας ότι στόχος είναι η αποφυγή της δικαστικής διαδικασίας, η οποία είναι χρονοβόρα όπως αποδεικνύεται από το ότι τώρα εκδικάζεται η Αγωγή, και η προσπάθεια επίλυσης του θέματος με την παροχή χρόνου για τη δυνατότητα εκπλήρωσης των υποχρεώσεων εκ μέρους των ενοικιαστών. Το Δικαστήριο θεωρεί επίσης βάσιμη τη θέση του ΜΕ1 για το ότι κινήθηκε άμεσα δικαστικά σε σχέση με τις επιταγές καθότι εκεί έλαβε νομική συμβουλή πως επρόκειτο για ποινικό αδίκημα. Αποτελεί επίσης κοινό έδαφος ότι μετά την καταχώριση της Αγωγής έγιναν συναντήσεις μεταξύ των μερών και των δικηγόρων τους προς εξεύρεση λύσης. Ο ΜΕ1 παρέμεινε επίσης σταθερός καθόλη τη διάρκεια της μαρτυρίας του στα θέματα του τερματισμού του ενοικιαστηρίου και των συνθηκών αλλαγής των κλειδαριών. Σύμφωνα με τον ΜΕ1, η Ενάγουσα άλλαξε τις κλειδαριές για λόγους εισόδου στο υποστατικό ενόψει υγρασίας και για σκοπούς συντήρησης, στην παρουσία της Αστυνομίας. Οι θέσεις του πως η αλλαγή έγινε κατόπιν ενημέρωσης των Εναγομένων 1 και 2 και πως οι Εναγόμενοι 1 και 2 εξακολουθούν να έχουν τα αντικείμενα και τον εξοπλισμό τους εντός των καταστημάτων, δεν αντικρούστηκαν από τον ΜΥ
51. Τόσο ο ΜΕ1 όσο και ο ΜΥ1 αναφέρθηκαν στο ζήτημα της κατοχής των καταστημάτων, το οποίο όμως αποτελεί νομικό θέμα προς εξέταση από το Δικαστήριο και ασφαλώς δεν δεσμεύουν οι όποιες γνώμες και απόψεις έχουν διατυπωθεί. Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, διαφαίνεται ότι ο ΜΕ1 έδωσε μια ολοκληρωμένη και συνεπή εικόνα των γεγονότων, με αντικειμενικότητα και λογική, και ως εκ τούτου η μαρτυρία του κρίνεται αξιόπιστη και γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της. Ο ΜΥ1 με τη σειρά του δεν έπεισε το Δικαστήριο για την αλήθεια των όσων έλεγε. Κατ΄ αρχάς η μαρτυρία του παρουσιάζει αντιφατικότητα και κυρίως δεν βρίσκει έρεισμα ούτε σε έγγραφα αλλά ούτε και στα ίδια τα γεγονότα. Ειδικότερα, η θέση του πως συμφωνήθηκε η έκδοση των αδειών εντός ενός έτους από την υπογραφή του δεν συνάδει με τον σχετικό όρο του συμβολαίου που δίδει το δικαίωμα στον ενοικιαστή να τερματίσει αυτό σε περίπτωση μη έκδοσης των αδειών εντός ενός έτους λόγω της αποκλειστικής ευθύνης της Ενάγουσας. Αυτό εν πάση περιπτώσει δεν ευσταθεί καθότι και ο ίδιος ο ΜΥ1 αναγνώρισε ότι μέχρι και το 2007 η Ενάγουσα προέβη σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, όπως επιβεβαιώνεται από τα σχετικά έγγραφα, υποβολή αιτήσεων, έκδοση αδειών και ακόμα άσκηση Ιεραρχικής Προσφυγής κατά της καθυστέρησης απάντησης της αρμόδιας αρχής για την πολεοδομική αίτηση. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη μαρτυρία του ΜΕ1 η Υπεράσπιση προέβαλε διαφορετική θέση, ήτοι πως η Ενάγουσα δεσμεύτηκε για την έκδοση των αδειών εντός τριών μηνών και όχι εντός ενός έτους. Μάλιστα και ο ίδιος ο ΜΥ1 προέβαλε αρχικά αυτή τη θέση, ήτοι πως η Ενάγουσα τον διαβεβαίωσε πως οι άδειες θα εκδίδονταν εντός εύλογου χρόνου, ήτοι τριών μηνών, και όχι εντός ενός έτους όπως ήταν ο όρος του συμβολαίου. Υπενθυμίζεται ότι στην Υπεράσπιση γίνεται αναφορά μόνο στον όρο του συμβολαίου για την έκδοση των αδειών εντός ενός έτους και ουδεμία αναφορά σε δέσμευση για έκδοση των αδειών ενωρίτερα του ενός έτους και δη εντός τριών μηνών. Επιπλέον η θέση του ΜΥ1 πως από το 2006 ο ίδιος ανέλαβε να προχωρήσει τη διαδικασία για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών αντικρούεται από τις ίδιες τις ενέργειες της Ενάγουσας ως προς τούτο και ουδόλως επιβεβαιώνεται από τον ΜΥ
52. Σύμφωνα με την αναντίλεκτη θέση του ΜΥ2, ο ίδιος είχε προσωπική εμπλοκή στις διαδικασίες για την έκδοση πολεοδομικής άδειας για την επίδικη δισκοθήκη και δήλωσε πως δεν υπήρχε οτιδήποτε στον φάκελο ούτε και επιστολή που να καταδεικνύει ότι ο ΜΥ1 είχε συναντήσεις με τους λειτουργούς του Δήμου για τις άδειες της δισκοθήκης. Αυτό βεβαίως δεν αναιρεί τις όποιες ενέργειες στις οποίες προέβησαν είτε οι Εναγόμενοι είτε η εταιρεία τους για τον σκοπό έκδοσης των αδειών, με την αποστολή επιστολών, υποβολή αιτήσεων ή την πληρωμή τελών, ενέργειες οι οποίες δεν αμφισβητήθηκαν και θα καταγραφούν αναλυτικά κατωτέρω. Εδώ σημειώνεται πως αναντίλεκτη παρέμεινε και επομένως γίνεται δεκτή η θέση του ΜΥ1 πως για σκοπούς της δισκοθήκης στις 7.10.06 ίδρυσαν την εταιρεία CH Demosthenous Entertaining Enterprises Ltd, με διευθυντή τον ίδιο και γραμματέα τον Εναγόμενο 2, Τεκμήριο
53. Εντύπωση αλλά και σύγχυση προκαλεί η αναφορά του ΜΥ1 περί επένδυσης μεγάλου ποσού χρημάτων στην επιχείρηση της δισκοθήκης, με την παρουσίαση τιμολογίων και αποδείξεων, Τεκμήρια 32-
54. Και τούτο καθότι κάποια αφορούν το έτος 2006 και κάποια τα έτη 2007 και 2008, έτη κατά τα οποία ίσχυε η αναστολή των εργασιών και επομένως δεν κρίνεται λογικό από τη μια να έχουν ανασταλεί οι εργασίες και ο ΜΥ1 να έχει, κατά τον ίδιο, αντιληφθεί ότι η Ενάγουσα δεν έλαβε όλα τα δέοντα μέτρα και από την άλλη να συνεχίζει να επενδύει στην επιχείρηση. Ούτε και ευσταθεί η θέση του ΜΥ1 πως μόνο μέχρι την έκδοση του διατάγματος αναστολής η Ενάγουσα έλαβε τα δέοντα μέτρα. Και τούτο καθότι η Ενάγουσα φαίνεται να λαμβάνει μέτρα μέχρι και το 2010 με την υποβολή αίτησης για μονιμοποίηση της προσωρινής πολεοδομικής άδειας. Ως εκ τούτου διαφαίνεται ότι η Ενάγουσα δεν επαναπαύθηκε μετά την έκδοση του διατάγματος αναστολής αλλά συνέχισε τις προσπάθειες και ενέργειες της για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών. Η δε απάντηση του ΜΥ1 πως αυτή η ενέργεια της Ενάγουσας έγινε για να τους «ρίξει στάχτη στα μάτια» ενώ έπρεπε να το είχε κάνει εξαρχής, δεν ανταποκρίνεται στη λογική και εξέλιξη των πραγμάτων. Μάλιστα ο ίδιος δεν δίστασε να δεχθεί ότι η Ενάγουσα του γνωστοποίησε τόσο τις ενέργειες της όσο και τους όρους των όποιων άδειών είχε εξασφαλίσει, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι αυτό δεν ήταν αρκετό. Έκπληξη προκάλεσε η απάντηση του ΜΥ1 πως μετά την απόρριψη της αίτησης του δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τους λόγους. Απέδωσε αυτή τη στάση του στην εξάντληση του, σωματική και ψυχολογική, κάτι το οποίο όμως δεν ανταποκρίνεται στη λογική των πραγμάτων και δη με τη θέση του ότι είχε επενδύσει τόσα πολλά χρήματα και ήθελε πάση θυσία να ξεκινήσει τη λειτουργία της επιχείρησης του. Ούτε και η θέση του πως η Ενάγουσα αποποιήθηκε της απαίτησης πληρωμής των ενοικίων για το έτος 2007 ενώ μετά τα ζήτησε και οι Εναγόμενοι ενέδωσαν, κρίνεται λογική και πειστική, καθότι ο ΜΥ1 απέδωσε την πληρωμή εκ μέρους τους στην παντελώς ανεξήγητη ανησυχία του πως η Ενάγουσα θα μπορούσε να τερματίσει το συμβόλαιο και κινδύνευαν με έξωση, τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος το 2008 ξεκίνησε να πληρώνει κανονικά τα ενοίκια και αναδρομικά τα ενοίκια του 2007, τηρώντας ακριβώς την προβληθείσα από τον ΜΕ1 διευθέτηση μεταξύ των μερών ως προς αυτό το ζήτημα. Εξ ου και αυτή η θέση του κρίνεται μια εκ των υστέρων σκέψη για να αποφύγει την όποια συμφωνία και δέσμευση του ως προς αυτό το ζήτημα. Κατά την κυρίως εξέταση του ο ΜΥ1 είπε πως σταμάτησε την καταβολή των ενοικίων από τις 13.11.09 στα πλαίσια του δικαιώματος επίσχεσης (lien), καθότι, ως ισχυρίστηκε, είχε πληρώσει ενοίκια τα οποία δεν έπρεπε να είχε πληρώσει εφόσον η επιχείρηση ήταν κλειστή. Παρόλο που το θέμα της επίσχεσης είναι νομικό, εντούτοις έκπληξη προκάλεσε η αναφορά του ΜΥ1 στην αντεξέταση του πως αρχικά ρωτούσε διάφορους επαγγελματίες οι οποίοι του έλεγαν ότι δεν είχε υπόθεση και τελικά, επειδή ήταν τότε φοιτητής στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, πήγε μόνος του στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου και διάβασε για τούτο, ενώ μεταγενέστερα έτυχε νομικής συμβουλής από τους δικηγόρους του, το γραφείο του κ. Ερωτοκρίτου. Θεωρώ ότι αυτή η θέση στερείται πειστικότητας και λογικής. Ο ΜΥ1 ανέφερε ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 εγκατέλειψαν τα καταστήματα από το 2010 και μέχρι το 2015 έκαναν τυπικό έλεγχο εντός των καταστημάτων ως κάτοχοι του εξοπλισμού που βρισκόταν εντός αυτών. Αρχικά ανέφερε ότι δεν αφαίρεσε τον εξοπλισμό επειδή ήταν εξειδικευμένος και δεν πωλείτο εύκολα καθώς επίσης και επειδή ήταν υποθηκευμένος στην τράπεζα. Ακολούθως προέβαλε άλλη εκδοχή, ήτοι πως αν τα αφαιρούσε θα είχε πρόβλημα. Αυτή η διαφοροποιημένη θέση του πως δεν αφαίρεσε τον εξοπλισμό από τα καταστήματα γιατί έτσι θα έχανε τα όποια δικαιώματα του και την ανταπαίτηση του και πάλι δεν βρίσκει έρεισμα στη λογική. Πέραν του ότι αυτή η θέση δεν είναι πειστική, ακολούθως έδωσε διαφορετική απάντηση πως δεν τα παρέλαβε γιατί δεν έχει χώρο να τα αποθηκεύσει, δηλώνοντας αμέσως μετά αδυναμία σε εκείνο το στάδιο να απαντήσει κατά πόσο ήθελε να ανακτήσει τα αντικείμενα που βρίσκονταν στα καταστήματα. Αυτές οι απαντήσεις του κατέδειξαν χωρίς δυσκολία την εικόνα ατόμου το οποίο δεν είχε μια σταθερή και συνεπή θέση και αντίληψη της όλης εικόνας των γεγονότων τα οποία τον αφορούσαν άμεσα και μάλιστα του προκάλεσαν και τεράστια οικονομική ζημιά και ψυχολογική πίεση, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, αλλά αντίθετα ένα άτομο το οποίο απαντούσε κατά το δοκούν, αποφεύγοντας να απαντήσει ευθέως και συγκεκριμένα εκεί όπου δεν ήξερε πώς έπρεπε να τοποθετηθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι δέχθηκε επίσης πως ουδέποτε η Ενάγουσα αρνήθηκε σε αυτόν την πρόσβαση στα καταστήματα για να παραλάβει οποιαδήποτε αντικείμενα. Μέσα από το σύνολο της μαρτυρίας του ΜΥ1, το Δικαστήριο αποκόμισε την εντύπωση πως ουσιαστικά αυτός ενοχλήθηκε με την όλη εξέλιξη της διαδικασίας έκδοσης των απαιτούμενων αδειών και τελικώς τη μη λειτουργία της δισκοθήκης που επιθυμούσε και έτσι η μόνη προσπάθεια του ήταν η αποφυγή οποιασδήποτε δικής του ευθύνης και η επίρριψη όλης της ευθύνης στην ιδιοκτήτρια. Γι΄ αυτό η μαρτυρία του παρουσιάζει αντιφάσεις, θέσεις οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στη λογική και ούτε συνάδουν με τα έγγραφα που παρουσίασε. Βασικά προσπάθησε να παρουσιάσει εαυτόν ως έναν άνθρωπο παντελώς άσχετο με την επιχείρηση και που βασίστηκε αποκλειστικά και μόνο στις ενέργειες της Ενάγουσας για την εξασφάλιση όλων των αδειών και μάλιστα σε υποσχόμενο σύντομο χρόνο. Είναι δε άξιο απορίας πώς ενώ ο ΜΥ1 παρουσιάζεται χωρίς γνώσεις, ταυτόχρονα να ήταν σε θέση να μελετήσει το ενοικιαστήριο και να διαπραγματευτεί τους όρους αυτού, θεωρώντας, λανθασμένα βέβαια, ότι η Ενάγουσα δεσμευόταν να εκδώσει άδειες το αργότερο εντός ενός έτους. Ακόμα και το ζήτημα των ενοίκων, από τους οποίους ο ίδιος εξασφάλισε συγκαταθέσεις, δεν αφορούσε την Ενάγουσα αλλά τον ίδιο. Ως εκ τούτου ο ΜΥ1 δεν κρίνεται αξιόπιστος μάρτυρας και η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο, πλην των ενεργειών στις οποίες προέβη προς τις αρμόδιες αρχές για τον σκοπό έκδοσης των αδειών και οι οποίες επιβεβαιώνονται από τα σχετικά έγγραφα τα οποία κατέθεσε ως Τεκμήρια 18-20 και 23-31, στα οποία περιλαμβάνονται και η εκδοθείσα άδεια οικοδομής ημ. 11.2.09 και η άδεια λειτουργίας από τον ΚΟΤ, Τεκμήρια 28 και
55. Σημειώνεται ότι το Δικαστήριο δέχεται τις εν λόγω ενέργειες ως θέμα γεγονότων και χωρίς να δέχεται τη θέση του ΜΥ1 ότι αυτές έγιναν λόγω της παράλειψης της Ενάγουσας να προβεί σε αυτές και της ανάγκης διεκπεραίωσης αυτών από τους Εναγόμενους 1 και
56. Ειδικότερα το Δικαστήριο δέχεται ως γεγονότα τα ακόλουθα: