Χρίστου ν. Γενικός Εισαγγελέας Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2904/2020, 12/5/2021

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 784), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο ξεκαθάρισε πως μετά την καταχώριση ένστασης, η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου είναι ουσιαστικά διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος δια κλήσεως. Το πραγματικό υπόβαθρο στην αίτηση το θέτει με ένορκη δήλωση του ο πατέρας της Αιτήτριας και εξουσιοδοτημένος από αυτή, όπως δηλώνει, για να προβεί στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης κ. XXXXX Χρίστου Κλεάνθους (ΕΔ ΓΧΚ). Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται προσωπική γνώση των γεγονότων της υπόθεσης λόγω της εμπλοκής του σε αυτά και από πληροφόρηση που έλαβε από τρίτα πρόσωπα τα οποία κατονομάζει αλλά και από έγγραφα που έχουν σχέση με την υπόθεση, αναφέρει ακόμα ότι έλαβε νομική συμβουλή όπου διατυπώνει νομική άποψη από τους δικηγόρους που εκπροσωπούν την Αιτήτρια στην παρούσα αγωγή. Η αίτηση επιδόθηκε στην εναγόμενη 3 η οποία είναι γιαγιά της Αιτήτριας η οποία δεν εμφανίστηκε αρχικά και έτσι εκδόθηκε εναντίον της διάταγμα στις 3.12.2020 διαμορφωμένο και με περιορισμό στο λεκτικό του όπως συμφωνήθηκε όταν προβλήθηκε ένσταση από πλευράς της εναγόμενης 4, λόγω του ότι, κατ' ισχυρισμό της, η τυχόν έκδοση του ως ήταν αυτό διατυπωμένο εναντίον της εναγόμενης 3 θα επηρέαζε δυσμενώς και τα δικά της δικαιώματα. Ο περιορισμός που τέθηκε στο εν λόγω διάταγμα είναι ο εξής: «Νοείται ότι το παρόν απαγορευτικό διάταγμα εναντίον της Εναγόμενης 3 θα παύσει αμέσως να ισχύει με την απόσυρση και/ή απόρριψη της ενδιάμεσης αίτησης ημερομηνίας 14.10.2020 είτε σε σχέση με την Εναγόμενη 4 είτε σε σχέση με οποιοδήποτε νομικό ή/και φυσικό πρόσωπο το οποίο κατέστη και/ή θα καταστεί δικαιούχος και/ή ενυπόθηκος δανειστής σε σχέση με τις υποθήκες με αριθμούς.και/ή οποιασδήποτε άλλης υποθήκης επί του πιο πάνω ακινήτου. Νοείται ότι το παρόν απαγορευτικό διάταγμα εναντίον της Εναγόμενης 3 δεν επηρεάζει και/ή περιορίζει καθ' οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα της Εναγόμενης 4 και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου το οποίο κατέστη και/ή θα καταστεί δικαιούχος και/ή ενυπόθηκος δανειστής σε σχέση με τις υποθήκες με αριθμούς.και/ή οποιασδήποτε άλλης υποθήκης επί του πιο πάνω ακινήτου». Οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 καταχώρισαν κοινή ένσταση εκπροσωπούμενοι από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Ένσταση καταχωρίστηκε επίσης από τις Καθ' ων η αίτηση 4 και 5 όπου η τελευταία προστέθηκε στο Κλητήριο Ένταλμα με διάταγμα του Δικαστηρίου της 8.02.

1. Η προσπάθεια μου στη συνέχεια θα επικεντρωθεί στην παράθεση των εκατέρωθεν θέσεων, όπως αυτές αντικατοπτρίζονται στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την αίτηση και τις ενστάσεις όπως και τα έγγραφα/ τεκμήρια που επισυνάπτονται σε αυτές, κατά συνοπτικό τρόπο και χωρίς να υπεισέλθω στις λεπτομέρειες που παρατίθενται, εφόσον ό,τι ενδιαφέρει την παρούσα και εμπεριέχεται σ' αυτές θα σχολιαστεί κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. Σύμφωνα με την ΕΔ ΓΧΚ με την οποία υποστηρίζεται η αίτηση, η Καθ' ης η αίτηση 3 είναι γιαγιά της Αιτήτριας. Ο ενόρκως δηλών είναι σύζυγος της κόρης της Καθ' ης η αίτηση 3 και πατέρας της Αιτήτριας. Κατά ή περί τον Νοέμβριο του 2006 ο κ. XXXXX ισχυρίζεται ότι αγόρασε ορθά, νόμιμα και με δίκαιο αντίτιμο από την Καθ' ης η αίτηση 3 το επίδικο διαμέρισμα. Κατά τη δήλωση μεταβίβασης του διαμερίσματος και τη μεταβίβαση επ' ονόματι του την 13.11.2006 κατέβαλε όλους τους σχετικούς φόρους ή τέλη και αυτό μεταβιβάστηκε ελεύθερο εμπραγμάτων βαρών. Είχε δηλωθεί ως τίμημα πώλησης του το ποσό των €102.516,08σ. (Λ.Κ.60.000=), ποσό το οποίο κατέβαλε στην πωλήτρια όσο και σε τρίτα πρόσωπα που είχαν συμφέρον και εκτιμήθηκε από το Κτηματολόγιο για το ποσό των €164.025,73 (Λ.Κ.96.000=). Κατά τη δική του εκτίμηση η σημερινή αξία του διαμερίσματος είναι πέραν των €300.000=. Κατά την εκτέλεση της πιο πάνω πράξης στο Κτηματολόγιο κανένα πρόσωπο ή αρμόδιος υπάλληλος ή/και λειτουργός των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 τον ενημέρωσε ή/και εμπόδισε τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα του για οποιονδήποτε λόγο είτε λόγω προηγούμενων εμπραγμάτων βαρών ή/και εξασφαλίσεων. Σε κανένα πιστοποιητικό έρευνας του ακινήτου δεν υπήρχε εξασφάλιση ή/και εμπράγματο βάρος στο ακίνητο προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση
2. Την 23.06.2010 η Καθ' ης η αίτηση 4 καταχώρισε ως ενάγουσα αγωγή στο Ε.Δ. Λευκωσίας με εναγόμενους τους εδώ Καθ' ων η αίτηση 1,2,3, του ίδιου του ενόρκως δηλούντος κ. XXXXX ως εναγόμενου 4 και κάποιου XXXXX Ταντή ως εναγόμενου
3. Κατάληξη της εν λόγω αγωγής ήταν η απόσυρση της εναντίον των εκεί εναγόμενων 3,4 και 5 μετά που είχαν καταλήξει σε συμφωνία με τους εναγόμενους 1 και 2 και εκδόθηκε εκ συμφώνου απόφαση εναντίον τους. Επισυνάπτει ως Τεκμ. 4 αντίγραφο του πρακτικού του Δικαστηρίου της 25.09.
4. Σε αυτό, σύμφωνα με τον ενόρκως δηλούντα, φαίνονται οι σκέψεις των δικηγόρων των μερών αναφορικά με την εκ συμφώνου απόφαση. Αναφέρει ότι παρά την ένσταση των δικηγόρων του για απόσυρση της αγωγής εναντίον του και των εναγόμενων 3 και 5 εντούτοις το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή σε σχέση με αυτούς. Ως Τεκμ. 5 επισύναψε αντίγραφο πρακτικού του Δικαστηρίου της 13.11.2018 όπου φαίνεται η δήλωση απόσυρσης της αγωγής εκ μέρους της εδώ Καθ' ης η αίτηση 4 εναντίον των εναγόμενων 3,4 και 5 με έξοδα υπέρ τους. Αναφέρει ακόμα, σε σχέση με το ίδιο ζήτημα, ότι παρά την ένσταση των δικηγόρων του να εκδοθεί απόφαση εναντίον των εκεί εναγόμενων 1 και 2 - καθώς είχαν την άποψη ότι επηρεάζονταν αρνητικά τα δικαιώματα του -, το Δικαστήριο απέρριψε τη θέση αυτή και απέρριψε την αγωγή εναντίον του. Η Αιτήτρια στη συνέχεια απηύθυνε επιστολές (Τεκμ.6), στον Καθ' ου η αίτηση 2 καλώντας τον να απέχει από οποιανδήποτε πράξη η οποία θα επηρέαζε δυσμενώς τα δικαιώματα της επί του διαμερίσματος και ζητώντας της να της δώσει το δικαίωμα να ακουσθεί, χωρίς να λάβει απάντηση σ' αυτές. Πιστοποιητικό έρευνας με ημερομηνία 10.10.2018 (Τεκμ. 7), αποδείκνυε ότι το διαμέρισμα ήταν ιδιοκτησία της Αιτήτριας. Κατά τον Αύγουστο του 2020 έρευνα της Αιτήτριας στο Κτηματολόγιο (σχετικά είναι τα Τεκμ. 8, 9 και 10), κατέδειξε ότι το επίδικο διαμέρισμα δεν συμπεριλαμβανόταν στα μητρώα του Κτηματολογίου ως ακίνητη ιδιοκτησία της Αιτήτριας και στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι αυτό ενεγράφη επ' ονόματι της Καθ' ης η αίτηση 3 (και όχι επ' ονόματι της Καθ' ης η αίτηση 4 όπως λανθασμένα αναφέρεται στην ΕΔ ΓΧΚ. Ο ενόρκως δηλών κ. XXXXX υποστηρίζει ότι οι πράξεις των Καθ' ων η αίτηση 1,2 και 4 έγιναν παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα της Αιτήτριας για απόλαυση της ακίνητης περιουσίας της χωρίς να της δοθεί οποιαδήποτε εύλογη ειδοποίηση ή/και εξήγηση για τη μεταβίβαση που έγινε και χωρίς την ενημέρωση, έγκριση και τη σύμφωνη γνώμη της. Όπως διαλάμβανε η δικαστική απόφαση που εξασφάλισε η Καθ' ης η αίτηση 4, μπορούσε να εγγράψει εμπράγματο βάρος επί του ακινήτου όπως και έγινε με την εγγραφή 4 διαδοχικών επιβαρύνσεων - υποθηκών, με κίνδυνο αυτό να πωληθεί με τη διαδικασία πλειστηριασμού ή να πωληθεί από την Καθ' ης η αίτηση 3 επηρεάζοντας δυσμενώς και ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα της Αιτήτριας. Ως εκ τούτου εισηγείται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 προβάλλουν την προδικαστική ένσταση του δεδικασμένου και της κατάχρησης της διαδικασίας επικαλούμενοι τη δικαστική απόφαση της 13.11.2018 για τα επίδικα ζητήματα. Άνευ βλάβης, προβάλλει ακόμα δέκα λόγους ένστασης οι οποίοι συνίστανται στο ότι δεν συντρέχουν σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), υποστηρίζοντας ότι η αίτηση στερείται νομικού ερείσματος και /ή πραγματικού υποβάθρου και δεν δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας. Προβάλλει ακόμα ότι ο Διευθυντής του Κτηματολογίου ενήργησε στο πλαίσιο των εξουσιών του σύμφωνα με τις πρόνοιες της νομοθεσίας και βάσει του Διατάγματος του Δικαστηρίου με ημερομηνία 13.11.2018 το οποίο η Αιτήτρια θα μπορούσε να είχε προσβάλει καταχωρώντας έφεση ή/και να λάμβανε άλλα νομικά μέτρα τα οποία θα έκρινε εύλογα, κάτι που δεν έκανε. Η Αιτήτρια δεν προσφέρει μαρτυρία και/ή δεν εξηγεί για ποιο λόγο θα είναι δύσκολο να αποζημιωθεί σε μεταγενέστερο στάδιο καθώς η κατ' ισχυρισμό ζημιά της είναι δυνατό να αποτιμηθεί σε χρήμα. Η αίτηση καταχωρίστηκε αδικαιολόγητα καθυστερημένα ήτοι δύο χρόνια μετά τη πράξη του Διευθυντή του Κτηματολογίου προς συμμόρφωση του με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 13.11.
5. Το ισοζύγιο της ευχέρειας γέρνει υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και εναντίον της Αιτήτριας καθ' όσον η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα οδηγήσει σε καταστρατήγηση δεδικασμένου και του status quo της υπόθεσης. Η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια ενώπιον του Δικαστηρίου και έτσι στερείται της επιείκειας του. Η χορήγηση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι δίκαιη και/ή λογική και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις και δεν δικαιολογείται κάτω από τη σχετική νομοθεσία. Τέλος, εισηγείται ότι η αίτηση είναι απαράδεκτη, παράτυπη, αντικανονική, νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Το πραγματικό υπόβαθρο της ένστασης των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 το θέτει με ένορκη δήλωση του ο Κτηματολογικός Λειτουργός κ. XXXXX Γεωργίου (ΕΔ ΞΓ). Αυτός πέραν της υιοθέτησης όλων των λόγων ένστασης, καταγράφει τα ακόλουθα σημαντικά στην παρ. 3 της ένορκης δήλωσης του, τα οποία είναι καθοριστικά ως προς την έκβαση της παρούσας αίτησης. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι όλα τα γεγονότα και στοιχεία τα οποία αφορούν στο επίδικο διαμέρισμα αποτελούν δεδικασμένο σύμφωνα με το ιστορικό που παραθέτει: (α) Αναφέρει ότι στις 10.05.2000 έγινε μεταβίβαση ενός άλλου ακινήτου της Καθ' ης η αίτηση 3 σε θυγατέρα της και κατά την απαλλαγή του εν λόγω ακινήτου από τις υποθήκες που το βάραιναν, εκ παραδρομής, οι εν λόγω υποθήκες εξαλείφθηκαν από όλα τα ακίνητα της στο Σύστημα Πληροφοριών Γης (ΣΠΓ). Στις 10.11.2006 η Καθ' ης η αίτηση 3 μεταβίβασε άλλα ακίνητα της μεταξύ των οποίων και το επίδικο διαμέρισμα τα οποία ενώ στο χειρόγραφο Μητρώο Εγγραφής φαίνονταν υποθηκευμένα προς όφελος της Καθ' ης η αίτηση 4 με τέσσερις υποθήκες, στο ΣΠΓ φαίνονταν ελεύθερα λόγω του λάθους που προηγήθηκε, με αποτέλεσμα να επιτραπεί η δικαιοπραξία. Το επίδικο διαμέρισμα το μεταβίβασε δυνάμει πωλήσεως (Π5729/06) στον κ. XXXXX, πατέρα της Αιτήτριας και γαμπρού της Καθ' ης η αίτηση 3 και ένα άλλο διαμέρισμα το μεταβίβασε δυνάμει δωρεάς σε εγγονό της. (β) Στις 2.04.2008 κατόπιν αιτήματος της Καθ' ης η αίτηση 4 διαπίστωσαν το λάθος και για αυτό ανοίχθηκε στο Γραφείο τους Φάκελος διόρθωσης λάθους (ΑΔΛ22/2008) σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 50 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου (Ν.9/1965)και του Άρθρου 61 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου (Κεφ. 224). Η όλη υπόθεση αναφέρει ο ενόρκως δηλών, έτυχε χειρισμού σε συνεργασία και με τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ο οποίος γνωμάτευσε στις 20.07.2008 ότι η δημιουργία δικαιωμάτων σε καλόπιστους τρίτους μετατρέπει τη διόρθωση λάθους σε κτηματική διαφορά ενώ η δωρεάν μεταβίβαση μπορεί να ακυρωθεί χωρίς αξιώσεις τρίτων και προέτρεπε να παρασχεθούν στην Τράπεζα όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να εγείρει αγωγή (Τεκμ. 2 και 3). (γ) Στις 23.06.2010 η Καθ' ης η αίτηση 4 ήγειρε την αγωγή αρ. 5384/2010 στο Ε.Δ. Λευκωσίας με την οποία διεκδικούσε ταυτόσημα διατάγματα με αυτά τα οποία διεκδικούνται στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής (Τεκμ.4). (δ) Στις 17.12.2013, και ενώ εκκρεμούσε η πιο πάνω αγωγή, ο τότε ιδιοκτήτης κ. XXXXX ενώ ήταν ένας από τους εναγόμενους στην ως άνω αγωγή και πατέρας της Αιτήτριας προέβη σε μεταβίβαση δυνάμει δωρεάς του επίδικου διαμερίσματος στην τελευταία. (ε) Στις 19.04.2019 οι δικηγόροι της Καθ' ης η αίτηση 4 απέστειλαν επιστολή στους Καθ' ων η αίτηση 2 στην οποία επισύναπταν το εκδοθέν διάταγμα στην ως άνω αγωγή ημερ. 13.11.2018 με το οποίο διατασσόταν μεταξύ άλλων η ακύρωση και/ή διαγραφή της μεταβίβασης και εγγραφής του επίδικου ακινήτου της Καθ' ης η αίτηση 3 στο όνομα του XXXXX Χρίστου Κλεάνθους και επιπλέον διέτασσε τον Καθ' ου η αίτηση 2 να επαναμεταβιβάσει το ακίνητο στο όνομα της προηγούμενης ιδιοκτήτριας ήτοι της Καθ' ης η αίτηση 3 και την επαναφορά στο ακίνητο των τεσσάρων υποθηκών. Προς τούτο ανοίχθηκε ο φάκελος εγγραφής Α284/2019 στη βάση του οποίου διεκπεραιώθηκαν οι πιο πάνω πράξεις. Ο ενόρκως δηλών συμπληρώνει την ένορκη δήλωσή του εκφράζοντας την άποψη ότι, η Αιτήτρια και ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης κ. XXXXX, είχαν γνώση του καλόπιστου λάθους του Κτηματολογίου κατά τον χρόνο που μεταβιβαζόταν το επίδικο διαμέρισμα προς όφελος του και απέκρυψε τη γνώση αυτή δόλια και όχι καλόπιστα και συνέχισε να αποκρύβει το γεγονός αυτό κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας μέχρι και σήμερα. Έτσι σύμφωνα με αυτά τα γεγονότα η Αιτήτρια κωλύεται να επιζητεί την επιείκεια του Δικαστηρίου. Για τούτο και ζητεί την απόρριψη της αίτησης με έξοδα σε βάρος της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση 1 και
6. Στις 8.02.2021 εκδόθηκε διάταγμα συνένωσης στην αγωγή και της εναγόμενης 5 και θεωρήθηκε ότι η αίτηση την αφορούσε και αυτή. Έτσι οι Καθ' ων η αίτηση 4 και 5 καταχώρησαν χωριστές ενστάσεις μέσω όμως του ίδιου δικηγορικού γραφείου οι οποίες ταυτίζονται τόσο ως προς τους προβαλλόμενους λόγους ένστασης όσο και ως προς το περιεχόμενο των υποστηρικτικών αυτών ενόρκων δηλώσεων. Για σκοπούς εξοικονόμησης χρόνου και αποφυγής επαναλήψεων προχωρώ στην ενιαία σύνοψη τους. Επαναλαμβάνεται και σε αυτές τις εναστάσεις ότι δεν εκπληρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Ότι τα γεγονότα που την υποστηρίζουν δεν τεκμηριώνουν καλή βάση αγωγής, αγώγιμο δικαίωμα και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση καθότι καλείται ουσιαστικά το Δικαστήριο να ακυρώσει την τελική απόφαση του Δικαστηρίου της 13.11.2018 ως εάν να ήταν το Εφετείο και καλείται με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος να αναθεωρήσει δικαστική απόφαση ομόβαθμου του Δικαστηρίου. Για τούτο και αποτελεί λανθασμένο δικαστικό διάβημα. Η Αιτήτρια επέλεξε να μη λάβει μέρος και/ή να παρέμβει στην αγωγή που προηγήθηκε ή/και ενημερώσει το Δικαστήριο ότι έλαβε διά δωρεάς το επίδικο διαμέρισμα και ενώ εκκρεμούσε η αγωγή και έτσι κωλύεται λόγω της συμπεριφοράς της ("estoppel by conduct"), από του να επιζητεί την ακύρωση και/ή αναίρεση των εκδοθέντων διαταγμάτων. Τα όποια κατ' ισχυρισμό δικαιώματα και/ή συμφέροντα της Αιτήτριας επί του επίδικου ακινήτου πηγάζουν από δόλια και/ή παράνομη αποξένωση και/ή δωρεά της 21.01.2014 και δεν μπορούν να θεμελιώσουν οποιαδήποτε αξίωση του δόγματος "ex turpi causa non oritur action". Τα γεγονότα της υπόθεσης δεν υποδεικνύουν ότι τυχόν μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην Αιτήτρια ή ότι σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο καθώς: α. η αξίωση της είναι καθαρά χρηματική και εν πάση περιπτώσει μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα και συγκεκριμένα σε €300.000= - όπως η ίδια καθορίζει την αξία του διαμερίσματος -, και επομένως η όποια κατ' ισχυρισμό ζημιά είναι ανακτήσιμη και ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται η 3η προϋπόθεση του Άρθρου 32 του Ν.14/60, και β. δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία καταδεικνύει κίνδυνο ανεπανόρθωτης ζημιάς. Ούτε το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος καθώς ανατρέπεται η υφιστάμενη κατάσταση ως αυτή καθορίστηκε δικαστικώς μέσω της τελική απόφασης της 13.11.2018 και του διατάγματος της 20.12.2018 και ότι τα όποια νόμιμα δικαιώματα της Καθ' ης η αίτηση 5 επί των υποθηκών επί του ακινήτου θα ανασταλούν αδικαιολόγητα. Η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, ήτοι 6 χρόνια μετά που η ενάγουσα έλαβε μέσω δωρεάς το ακίνητο χωρίς να δικαιολογείται η πολύχρονη καθυστέρηση. Η συμπεριφορά της Αιτήτριας και των λοιπών συνδεδεμένων προσώπων είναι κατακριτέα καθώς: α. επέδειξαν πλήρη περιφρόνηση προς τα δικαιώματα του εκάστοτε δικαιούχου των υποθηκών, β. ο ενόρκως δηλών κ. XXXXX απέκτησε παράνομα και/ή κατά παράβαση των κείμενων νομοθεσιών το ενυπόθηκο ακίνητο, εκμεταλλευόμενος την πλάνη και την παραδρομή που επέδειξε το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, γ. ενόσω η αγωγή βρισκόταν σε εξέλιξη, ο κ. XXXXX αποξένωσε το ακίνητο μέσω δόλιας δωρεάς, μεταβιβάζοντας το διά δωρεάς στην κόρη του/Αιτήτρια, χωρίς προς τούτο ενημέρωση του εκδικάζοντος την υπόθεση Δικαστηρίου, δ. σχεδόν αμέσως μετά την έκδοση της τελικής απόφασης ημερ. 13.11.2018 στην ως άνω αγωγή η Αιτήτρια απέστειλε επιστολή στον Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ζητώντας του να μην εκτελέσει τη δικαστική απόφαση και παροτρύνοντας τον ουσιαστικά να παρακούσει την απόφαση του Δικαστηρίου. Η Αιτήτρια, η οποία δεν προσήλθε στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, δεν μπορεί να επιζητεί την επιείκεια του. Η αίτηση είναι κακόπιστη, καταχρηστική και αποσκοπεί σε αλλότριους σκοπούς. Η ένσταση της Καθ' ης η αίτηση 4 υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει η κα XXXXX Χριστοδούλου, Λειτουργός στη διεύθυνση Οριστικών Καθυστερήσεων της Καθ' ης η αίτηση 4 (ΕΔ ΜΧ). Αυτή δε της Καθ' ης η αίτηση 5 υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει ο κ. XXXXX Κωνσταντίνου εργοδοτούμενος ως συνεργάτης της (ΕΔ ΚΚ). Δηλώνουν εξουσιοδοτημένοι από αυτές να προβούν σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης τους. Θα αποφύγω στην καταγραφή των όσων αναφέρουν σε αυτές εφόσον επί της ουσίας συνιστούν αιτιολογικούς λόγους των λόγων ένστασης παραθέτοντας γεγονότα τα οποία προέρχονται από έγγραφα τα οποία καταθέτουν ως τεκμήρια. Σ' αυτά ασφαλώς όπου χρειαστεί θα γίνει αναφορά κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ - ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι όλων των μερών περιορίστηκαν σε γραπτές αγορεύσεις και προφορικά προχώρησαν σε κάποιες επισημάνσεις/ διευκρινίσεις. Ως εκ τούτου η μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον μου για σκοπούς της υπό κρίση αίτησης περιορίζεται στις ως άνω ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αντίστοιχα την αίτηση και τις ενστάσεις. Θα πρέπει να πω ότι οι αγορεύσεις ήταν εμπεριστατωμένες με αναφορά στα γεγονότα της υπόθεσης αλλά και στη νομική πτυχή της, κατά τον τρόπο ασφαλώς που η κάθε πλευρά τα αντιλαμβάνεται. Τις έχω μελετήσει με προσοχή και λαμβάνονται υπ' όψιν μου για την κρίση επί των διαφόρων επί μέρους θεμάτων που θα με απασχολήσουν. ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΠΟΥ ΔΙΕΠΕΙ ΤΟ ΕΓΕΡΘΕΝ ΖΗΤΗΜΑ: Παραμένει αναμφισβήτητο γεγονός ότι από την 7.11.1981 και ακολούθως κατά τα επόμενα έτη το επίδικο ακίνητο ιδιοκτησίας της Καθ' ης η αίτηση 3 - γιαγιάς της Αιτήτριας-, επιβαρύνθηκε με 4 διαδοχικές υποθήκες προς εξασφάλιση δανειακών υποχρεώσεων της εταιρείας Γιαμάκο Λίμιτεδ, όπως αυτές περιγράφονται στις ενστάσεις (στη συνέχεια «οι υποθήκες») προς όφελος της Εναγόμενης 4 (ΕΔ ΜΧ παρ.8 και Τεκμ. 1,2,3 και 4). Οι οφειλές της ως άνω εταιρείας παρέμειναν ανεξόφλητες. Η εναγόμενη 4 καταχώρισε αγωγή και στις 2.10.2007 εξασφάλισε δικαστική απόφαση εναντίον, μεταξύ άλλων, και της εναγόμενης
7. Περί το 2008 η εναγόμενη 4 στην προσπάθεια της να εκτελέσει την απόφαση, ενημερώθηκε από το Κτηματολόγιο πως οι υποθήκες δεν επιβάρυναν πλέον το Ακίνητο. Στο σημείο αυτό παραπέμπω στο ιστορικό αυτής της εξέλιξης όπως καταγράφεται πιο πάνω στις σελ. 5 και 6 υπό στοιχεία (α) - (ε) προερχόμενα από την ΕΔ ΞΓ. Λόγω ακριβώς των ενεργειών του πατέρα και της γιαγιάς της Αιτήτριας η εναγόμενη 4 απέμεινε εντελώς ανεξασφάλιστη. Έτσι καταχώρισε την ως άνω αγωγή αρ. 5384/2010 ζητώντας την επαναμεταβίβαση του Ακινήτου στην γιαγιά της Αιτήτριας και την επανεγγραφή των τεσσάρων υποθηκών. Κατά τη διαδικασία της ως άνω αγωγής η δικηγόρος που εκπροσωπούσε την Κυπριακή Δημοκρατία για τον Γενικό Εισαγγελέα και το Διευθυντή του Κτηματολογίου παραδέχθηκε πως «εκ παραδρομής είχαν γίνει οι συγκεκριμένες ενέργειες από το Κτηματολόγιο.». Η εναγόμενη 4 μετά την ως άνω παραδοχή ζήτησε την έκδοση απόφασης εναντίον των εναγόμενων 1 και 2 και απέσυρε την αγωγή εναντίον των εναγόμενων 3,4 και
8. Παρά τις ενστάσεις που προβλήθηκαν από πλευράς των ως άνω εναγόμενων (3,4 και 5), το Δικαστήριο την 13.11.2018 εξέδωσε απόφαση εναντίον του Κτηματολογίου και μεταξύ άλλων διατακτικών διατάχθηκε και η επαναμεταβίβαση του Ακινήτου στη γιαγιά της Αιτήτριας και η επανεγραφή των Υποθηκών (Τεκμ. 9 ΕΔ ΜΧ), απόφαση με την οποία το Κτηματολόγιο συμμορφώθηκε. Είναι δε γεγονός ότι η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε σχεδόν 2 χρόνια αργότερα και ουσιαστικά επιδιώκεται από την Αιτήτρια, η οποία στο μεταξύ είχε γίνει δικαιοδόχος του Ακινήτου, η έκδοση αντίθετων διαταγμάτων από τα ως άνω και ανατροπή της ως άνω απόφασης. Αυτό το τελευταίο ζήτημα του δεδικασμένου θα εξετασθεί αμέσως στη συνέχεια. ΜΕ ΤΟ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΔΙΑΒΗΜΑ ΖΗΤΕΙΤΑΙ Η ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΕΛΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΟΜΟΒΑΘΜΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: Σύμφωνα λοιπόν με την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην αγωγή αρ. 5384/2010 της 13.11.2018, αυτό διέταξε την επαναμεταβίβαση του Ακινήτου στην εναγόμενη 3, εξέδωσε διάταγμα με το οποίο απαγορεύει την καθ' οιονδήποτε τρόπο αποξένωση του Ακινήτου χωρίς την γραπτή συγκατάθεση της Τράπεζας και διέταξε τον Διευθυντή του Κτηματολογίου και Χωρομετρίας όπως προχωρήσει στις αναγκαίες ενέργειες για την επαναφορά των τεσσάρων υποθηκών επί του Ακινήτου. Με την παρούσα αγωγή της η Αιτήτρια επιδιώκει την έκδοση εκ διαμέτρου αντίθετων διαταγμάτων και ανατροπή κατ' ουσία της ως άνω απόφασης. Συγκεκριμένα επιζητείται η έκδοση των ακόλουθων διαταγμάτων: α. Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η μεταβίβαση του Ακινήτου από την ενάγουσα/Αιτήτρια στην εναγόμενη
9. β. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας όπως εγγράψει το Ακίνητο επ' ονόματι της ενάγουσας/Αιτήτριας. γ. Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται οποιαδήποτε υποθήκη επί του Ακινήτου. Σύμφωνα με τη νομολογία είναι ανεπίτρεπτο το Επαρχιακό Δικαστήριο να ενεργεί ως Εφετείο και να ακυρώνει απόφαση ομόβαθμου Δικαστηρίου. Αυτό θα αποτελούσε υπέρβαση εξουσίας. Σχετική είναι η απόφαση στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση 4 και 5 CVCIGP II Ukraine Investment Ltd κ.ά.

(2013)1 ΑΑΔ 10 όπου αναφέρονται τα ακλόλουθα από τον Παμπαλλή, Δ.: «.υιοθετώ την προσέγγιση του δικαστή Νικολαΐδη στην υπόθεση Richie, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στις περιπτώσεις ύπαρξης συγκρουσιακών προνοιών ή αντιφατικότητας, μεταξύ των αποφάσεων ισότιμων δικαστηρίων. Αυτή η ενέργεια αποτελεί μιας μορφής υπέρβασης εξουσίας, που ομολογουμένως, όπως διατύπωσε ο ευπαίδευτος δικαστής, εξουδετερώνει την αποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης. Η αναίρεση υφιστάμενου διατάγματος από άλλο ομόβαθμο δικαστήριο, ισοδυναμεί με ενέργεια υπερβατική της δικαιοδοσίας.» Παρόμοια αντικρίστηκε το ζήτημα και στην υπόθεση Λοϊζίδη, Παραλήπτη και Διαχειριστή της Κ.Χ. Περατικός Λίμιτεδ κ.ά. v. Περατικού κ.ά.,Πολ. ECLI:CY:AD:2019:D149, Αίτηση Αρ. 32/2019, ημερ. 17.04.2019 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Επί της ουσίας, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συγκλίνει στο ότι δεν είναι δυνατό για ένα Δικαστήριο να αναθεωρεί αποφάσεις ομόβαθμου Δικαστηρίου με δεδομένο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο θεωρείται ενιαίο για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης.» Δεν ενέχει δε καμιά σημασία σύμφωνα με το γεγονότα της παρούσας υπόθεσης το γεγονός ότι η εδώ Αιτήτρια δεν ήταν διάδικος στην ως άνω αγωγή η οποία οδήγησε στην απόφαση της 13.11.2018 και τούτο καθώς: α. τελική απόφαση πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου δεν ανατρέπεται παρά μόνο από το Εφετείο, και β. η εδώ Αιτήτρια εάν ήθελε να ακυρώσει την απόφαση αυτή όφειλε να είχε ζητήσει άδεια από το Ανώτατο Δικαστήριο για καταχώριση έφεσης ως επηρεαζόμενο πρόσωπο και στη συνέχεια να εφεσιβάλει την απόφαση (βλ. σχετικά την Κουή v. Χριστοδούλου

(2010)1 ΑΑΔ 401 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι μπορούν, με άδεια η οποία παραχωρείται κατόπιν μονομερούς αιτήσεως προς το Εφετείο, να εφεσιβάλουν μια απόφαση ή διάταγμα που επηρεάζουν τα συμφέροντα τους». Η αίτηση αντικριζόμενη κάτω από αυτή την οπτική γωνία κρίνω ότι στερείται του αναγκαίου υποβάθρου και είναι απορριπτέα. Η ενάγουσα κωλύεται ("Is Estopped") να επιζητεί τις επίδικες θεραπείες Όμως στην παρούσα υπόθεση συντρέχει ακόμα ένας παράγοντας που είναι καθοριστικός για την τύχη της αίτησης και αυτός δεν είναι άλλος από το «κώλυμα λόγω συμπεριφοράς». Η ενάγουσα επέλεξε όπως μη λάβει μέρος στην προαναφερθείσα αγωγή με αρ. 5384/2010 και να αποσιωπήσει την απόκτηση του ακινήτου διά δωρεάς από τον εμπλεκόμενο στην αγωγή αυτή ως διάδικο πατέρα της, όταν το αντικείμενο της αγωγής εκείνης ήταν το επίδικο Ακίνητο και να επιζητήσει στο πλαίσιο εκείνης την μη έκδοση των διαταγμάτων που επιδιώκονταν σε εκείνην την αγωγή και αφορούσαν το επίδικο Ακίνητο. Σχετική με το εν λόγω ζήτημα είναι η απόφαση Nana Ofori Atta II v. Nana Abu Bonsra II

(1957)3 W.L.R.830 του Ανακτοσυμβουλίου (Privy Council), όπως αυτή υιοθετήθηκε στην Κυπριακή απόφαση στην Boyadji v. Papachristoforou,

(1958)23 C.L.R.299. Στην εν λόγω απόφαση αποφασίστηκε ότι όταν πρόσωπο είχε την ευκαιρία να συνενωθεί σε αγωγή και επέλεξε να μην το πράξει, κωλύεται λόγω συμπεριφοράς από του να επιζητεί στη συνέχεια την επανεκδίκαση ζητημάτων που θα μπορούσαν να είχαν συζητηθεί εκεί. Στην προκείμενη περίπτωση διαπιστώνεται ακριβώς ότι η Αιτήτρια παρέμεινε αδρανής κατά την εξέλιξη της αγωγής με αρ. 5384/2020 και άφησε τον πατέρα της να τη χειριστεί και όταν πλέον χάθηκε η υπόθεση γι' αυτόν, τότε αυτή αποφάσισε να επανέλθει και να ζητήσει από το Δικαστήριο με άλλη αγωγή να αποφασίσει εκ νέου τον κύριο του Ακινήτου και την ύπαρξη των Υποθηκών. Στη βάση επομένως των πιο πάνω γεγονότων, λόγω της συμπεριφοράς της Αιτήτριας, η αίτηση της δεν μπορεί να τύχει θετικής αντίκρισης. Η Αιτήτρια δεν μπορεί να αφεθεί να γευθεί τους καρπούς του δικαίου της επιείκειας καθώς ("one who seeks equity must do equity"), όπως εύστοχα θέτει το ζήτημα στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση. Από πλευράς της Καθ' ης η αίτηση έχει τεθεί ως λόγος ένστασης και ζήτημα παρανομίας που χαρακτήριζε τη μεταβίβαση του Ακινήτου από τον πατέρα της σ' αυτή, καθ' ότι αυτή ήταν κατ' ισχυρισμό δόλια στην έννοια του περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμου (Κεφ. 62). Το ζήτημα αυτό θεωρώ ότι θα πρέπει να με απασχολήσει στο στάδιο αυτό καθώς είναι ζήτημα που κατά την άποψη μου θα πρέπει να αφεθεί να αποφασιστεί κατά την εκδίκαση της αγωγής όταν θα κατατεθεί μαρτυρία η οποία θα τύχει ανάλογης αξιολόγησης (βλ. El Fath Co v. E.D.T. Shipping κ.ά.

(1992)1 ΑΑΔ 1255.1268( απόφαση Κωνσταντινίδη, Δ) και Μίχος v. Α/Π «Αντένα»,

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 481,488 (απόφαση Πογιατζή, Δ). Προχωρώ επομένως στη συνέχεια στην εξέταση του κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960). Οι προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να 0 (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. (β) Η ύπαρξη πιθανότητας ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. και (γ) Ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο, εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Σχετικά με τις προϋποθέσεις αυτές, ενδεικτικά μπορεί να γίνει αναφορά στις ακόλουθες υποθέσεις: Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co. Ltd v. Rossis

(1976)1 A.A.Δ. 38, Κωνσταντινίδης v. Μακρυγιώρου και άλλου

(1978)1 Α.Α.Δ. 585, M. & M. Transport v. Εταιρείας Αστικών Λεωφορείων

(1981)1 Α.Α.Δ. 608, Hadjikyriakos Co. Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd

(1979)1 C.L.R. 689, Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, National Bank of Greece v. Moticia

(1978)1 C.L.R. 303, ΚΟΤ v. Θεωρή

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. X" Βασίλη

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152. Για σκοπούς ικανοποίησης της πρώτης προϋπόθεσης έχει κριθεί πως είναι αρκετό αν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Η δεύτερη προϋπόθεση, απαιτεί από την Αιτήτρια να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Η έννοια της πιθανότητας έχει ερμηνευθεί να σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Η τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων. Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ της Αιτήτριας στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της, τότε δεν είναι απαραίτητη η έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Είναι δε καθιερωμένη αρχή ότι η Αιτήτρια, η οποία επιδιώκει μονομερώς ένα προσωρινό διάταγμα πρέπει να προσέρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Πρέπει δηλαδή να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων. Ακόμα το Δικαστήριο, αν τελικά αποδεχθεί την ύπαρξη των τριών προϋποθέσεων, τότε θα πρέπει να κρίνει με γνώμονα το τι είναι δίκαιο και πρόσφορο, κατά πόσο είναι εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Όπως έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Odysseos (πιο πάνω), το Δικαστήριο στο τελικό στάδιο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει και το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα [Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χ" Bασίλη

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152].Η έννοια της «πιθανότητας» επιτυχίας κατά την Odysseos (πιο πάνω), σελ. 569, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο για την απόδειξη στις αστικές υποθέσεις. Είναι προφανές ότι σκοπός της εξασφάλισης προσωρινού διατάγματος είναι η προστασία της Αιτήτριας για να αποζημιωθεί ή να προστατευθεί σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής ή της ανταπαίτησης της μετά την ακρόαση. Η ανάγκη προστασίας της Αιτήτριας δεν μπορεί παρά να σταθμίζεται βέβαια με την αντίστοιχη ανάγκη να προστατευθεί ο αντίδικος από ζημιά που θα ήταν δυνατό να υποστεί κατά την άσκηση των δικών του δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο συνεπώς θα πρέπει πάντοτε να σταθμίζει τα δύο πιο πάνω στοιχεία και να καθορίσει, όσο είναι δυνατό, ποιος από τους δύο διάδικους (ή περισσότερους αν υπάρχουν), θα υποστεί τη λιγότερη ταλαιπωρία από την έκδοση ή όχι προσωρινού διατάγματος (βλ. American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd

(1975)1 All E.R. 504, 509-510). Ένας άλλος παράγοντας ο οποίος επίσης εξετάζεται, πριν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, είναι και το κατά το πόσο οι αποζημιώσεις στις οποίες δυνατό να δικαιούται η Αιτήτρια, θα ήταν εύκολο ή δυνατό να υπολογισθούν με αρκετή βεβαιότητα. Η δυσκολία ή αδυναμία υπολογισμού αποτελεί παράγοντα ο οποίος συνηγορεί υπέρ της έκδοσης τέτοιου διατάγματος (βλ. Καρυδάς Ταξί Co Ltd ν. Ανδρέας Κωμοδίκης,

(1975)1 Α.Α.Δ 321). Αποτελεί επίσης βασική αρχή, την οποία το Δικαστήριο πρέπει να έχει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, για έκδοση ή μη προσωρινού διατάγματος, πως είναι ανεπιθύμητο να ζητείται, με την αίτηση για προσωρινό διάταγμα, ουσιαστικά η ίδια θεραπεία με αυτή της αγωγής, ούτως ώστε να μην αναγκάζεται το Δικαστήριο να εκδικάζει το ίδιο θέμα σε δύο περιπτώσεις (βλ. γενικά Halsbury´s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, παρ. 763, Michael v. Brenivos Ltd

(1969)1 C.L.R. 578, Bhimjiyani v. Gregoriou,

(1980)1 C.L.R. 14 και η υπόθεση Re Χ΄ Κωνσταντή, Αίτ. 89/98

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1827). Επανερχόμενος στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης ήδη έχω αποφασίσει πιο πάνω δύο λόγους για τους οποίους η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και οι οποίοι άπτονται της πρώτης προϋπόθεσης, τους καταγράφω συνοπτικά: α. Όπως αποφασίστηκε πιο πάνω το Δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να ενεργήσει ως Εφετείο ομόβαθμου του Δικαστηρίου και να ακυρώσει την τελική απόφαση ημερομηνίας 13.11.2018. Πρόκειται περί απόλυτου κανόνα ο οποίος απαγορεύει την αναθεώρηση δικαστικής απόφασης από ομόβαθμό Δικαστήριο. Όπως δε εξήγησα πιο πάνω και σύμφωνα με τη νομολογία μας η Αιτήτρια όφειλε να προχωρήσει με τη διαδικασία εξασφάλισης άδειας και να προχωρήσει με Έφεση ως ενδιαφερόμενο μέρος. β. Η Αιτήτρια ενώ εκκρεμούσε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας η αγωγή με αρ. 5384/2010 απέκτησε το Ακίνητο ως δωρεοδόχος χωρίς να γνωστοποιήσει το γεγονός αυτό στο Δικαστήριο και δεν ζήτησε να συνενωθεί στην αγωγή. Ως εκ τούτου κρίθηκε ότι κωλύεται να ζητά την επανεκδίκαση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του Ακινήτου και της ύπαρξης των Υποθηκών. Τα ως άνω οδηγούν αβίαστα στο ότι δεν έχει εκπληρωθεί η πρώτη προϋπόθεση εφόσον δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η ως άνω άποψη μου οδηγεί αναπόδραστα και στην απόφαση ότι δεν συντρέχει ούτε η προϋπόθεση της ύπαρξης ορατού ενδεχόμενου επιτυχίας. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το Άρθρο 32 πρέπει να συντρέχουν. Εφόσον η κατάληξη μου σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις είναι ως πιο πάνω το Δικαστήριο θα μπορούσε να τερματίσει τη συζήτηση εδώ, χωρίς να έχει υποχρέωση να εξετάσει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα (βλ. Σεβαστού Μαίρη Νίκου v. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού

(2002)1 ΑΑΔ 1980 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Θα προσθέταμε μόνο ότι, από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει συζητήσιμο θέμα, περιττεύει η εξέταση των άλλων κριτηρίων.θα ήταν αντιφατικό να μην υφίσταται η προϋπόθεση αυτή και να εξετάζεται θέμα προοπτικής επιτυχίας ή τα άλλα θέματα που συνάπτονται με το ζήτημα». Παρόλα αυτά και για σκοπούς πληρότητας θα εξετάσω και την τρίτη προϋπόθεση, αυτή της δυσκολίας ή αδυναμίας απονομής Δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η προϋπόθεση αυτή συνδέεται με την ανεπάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων. Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα Διατάγματα "Injuctions" των Πέτρου Αρτέμη & Γιώργου Ερωτοκρίτου στη σελ. 132: « .τα Δικαστήρια της επιείκειας δεν θα επέμβουν όταν "η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ο εναγόμενος είναι φερέγγυος». Οι εναγόμενοι/ Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, η εναγόμενη/ Καθ' ης η αίτηση 4 είναι τράπεζα και η εναγόμενη /Καθ' ης η αίτηση 5 είναι εταιρεία εξαγοράς πιστώσεων. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η φερεγγυότητα τους και η δυνατότητα να καταβάλουν οποιεσδήποτε αποζημιώσεις ήθελε επιδικαστούν υπέρ της Αιτήτριας (βλ. στο σύγγραμμα Διατάγματα "Injuctions" των Πέτρου Αρτέμη & Γιώργου Ερωτοκρίτου στη σελ. 134, Electromatic Constructions Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας,

(2009)1 ΑΑΔ 258, Constantinou SA Ltd κ.ά. v. Marfin Popular Bank Public Co. Ltd,

(2009)1 AAΔ 754). Ούτε θα πρέπει να σημειωθεί υπάρχει περί του αντιθέτου τέτοιος ισχυρισμός. Θα πρέπει να εξεταστεί αν σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης θα είναι αρκετή η επιδίκαση αποζημιώσεων. Σε ένα τέτοιο ερώτημα η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. Η Αιτήτρια αποτίμησε με ακρίβεια την αξίωση της στο ποσό των €300.000= όπως και οι σχετική αξίωση της στο Κλητήριο Ένταλμα, ποσό το οποίο αξιώνει διαζευκτικά των αιτούμενων διαταγμάτων. Κάτω από τις περιστάσεις αυτές κρίνω ότι δεν πληρείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση. Ούτε η Αιτήτρια έχει τεκμηριώσει οποιονδήποτε κίνδυνο ανεπανόρθωτης ζημιάς. Σύμφωνα δε με τη νομολογία μας, ο κίνδυνος ανεπανόρθωτης ζημιάς πρέπει να στοιχειοθετείται με λεπτομέρεια (βλ. Ανδρέου Αντώνης v. Colossos Signs Ltd (Αρ.2)

(2008)1 AAΔ 626 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ο ισχυρισμός αυτός κρίνεται ως γενικός και αόριστος. Δεν μπορεί να λεχθεί ότι με αυτόν τον ισχυρισμό καταδεικνύεται ανεπανόρθωτη ζημιά. Δεν δίδεται καμία λεπτομέρεια ή επεξήγηση που να υποστηρίζει και να αιτιολογεί τον πιο πάνω ισχυρισμό, που να ικανοποιεί το Δικαστήριο, ώστε να οδηγήσει στην έκδοση διατάγματος». Από τη στιγμή δε που η ίδια η Αιτήτρια αποτίμησε σε χρήμα την αξίωση της ως άνω, την οποία αξιώνει αναμφισβήτητα εναντίον φερέγγυων προσώπων, καθίσταται αδύνατος ο κίνδυνος ανεπανόρθωτης ζημιάς. Η Αιτήτρια προβάλλει τον ισχυρισμό ότι θα υποστεί ταλαιπωρία και αναστάτωση σε περίπτωση που κληθεί να εγκαταλείψει το Ακίνητο. Πρόκειται για αόριστο ισχυρισμό εφόσον ως πρωταρχικό ζήτημα δεν πρόσφερε μαρτυρία ότι διαμένει στο εν λόγω Ακίνητο, ούτε και επεξηγεί από ποιόν και γιατί θα κληθεί να εγκαταλείψει το Ακίνητο ούτε ακόμα γιατί ακόμα και αν γινόταν αυτό θα συνιστούσε ανεπανόρθωτη ζημιά γι' αυτήν. Ούτε όμως ο παράγοντας του "status quo ante" ο οποίος επίσης είναι παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψιν δεν συντρέχει στην προκείμενη περίπτωση εφόσον είναι στην περίπτωση που θα εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα που θα ανατραπεί αυτό πλήρως. Τούτο δε καθώς, σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, θα ανασταλεί η τελική απόφαση της 13.11.2018 και κατά συνέπεια και τα δικαιώματα των εναγόμενων 4 και 5 τα οποία πηγάζουν από παλαιά εγγεγραμμένες Υποθήκες στο Ακίνητο οι οποίες θα εκμηδενιστούν (βλ. Lariena Inv. Ltd κ.ά. v. RFI Consortium Limited, Πολ. Έφεση Αρ. Ε164/2019, 22.01.2021). Θα εξετάσω το ζήτημα της απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων εφόσον όπως είναι το αξίωμα του δικαίου της επιείκειας εκείνος που επιζητεί την επιείκεια θα πρέπει να το κάμνει με ¨καθαρά χέρια¨ (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 48 σελ. 685επ.). Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης η Αιτήτρια όπως και τα συγγενικά της πρόσωπα ενήργησαν με την πράξη της αποξένωσης του Ακινήτου παραγνωρίζοντας τις υφιστάμενες υποθήκες όπου η οφειλή που εξασφαλίζουν παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξόφλητη. Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας περί αγοραπωλησίας του Ακινήτου νόμιμα και σε συμμόρφωση με όλες τις νόμιμες διαδικασίες θα έπρεπε να συνοδεύεται κατά την αντίληψη μου με παροχή στοιχείων περί εξόφλησης της οφειλής που οι υποθήκες εξασφάλιζαν κάτι που δεν έγινε. Και είναι πράγματι αδιανόητο να ισχυρίζεται η Αιτήτρια ότι η αγοραπωλησία του Ακινήτου που το βάραιναν υποθήκες έγινε νόμιμα και με δίκαιο αντίτιμο χωρίς τη συγκατάθεση του ενυπόθηκου δανειστή και χωρίς απόδειξη εξόφλησης των υποθηκών οι οποίες αντίθετα με όσα ισχυρίζεται η Αιτήτρια δεν ήταν απαλλαγμένο από εμπράγματα βάρη, λαμβάνοντας υπόψη τις εξηγήσεις που δόθηκαν από το Κτηματολόγιο περί του λάθους που παρείσφρησε κατά τη διαδικασία της μεταβίβασης του. Ούτε και μπορεί σοβαρά κάποιος να ισχυρίζεται περί συνωμοσίας του Κτηματολογίου με την ενυπόθηκο δανειστή τράπεζα. Είναι δε σημαντική η επισήμανση ότι η μεταβίβαση στην Αιτήτρια έγινε ενώ εκκρεμούσε η εκδίκαση της αγωγής με αρ. 5384/2010 που αφορούσε το ίδιο Ακίνητο. Επομένως, για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η Αιτήτρια δεν προσήλθε με καθαρά χέρια καθώς δεν αποκάλυψε πλήρως και ειλικρινά όλα τα σημαντικά γεγονότα ακόμα και αν στην παρούσα περίπτωση η αίτηση κατέστη διά κλήσεως (βλ. σχετικά την Boreh v. Republic of Djibouti [2015] EWHC 769 (Comm)]. Τέλος, κρίνω ότι συντρέχει στην παρούσα υπόθεση και ο λόγος ένστασης που αφορά την καθυστέρηση με την οποία προσήλθε στο Δικαστήριο η Αιτήτρια η οποία για 6 χρόνια, ήτοι από το 2014 που απέκτησε το Ακίνητο δεν επέδειξε ενδιαφέρον και διεκδίκηση των δικαιωμάτων της στην εκκρεμούσα τότε δικαστική διαδικασία της αγωγής αρ. 5384/2010 όπου θα μπορούσε να είχε παρέμβει και προωθήσει τα όποια συμφέροντα της, είναι δε γνωστό το αξίωμα ότι «η καθυστέρηση ματαιώνει την επιείκεια». Ως εκ τούτου και αυτός ο λόγος ένστασης κρίνω ότι είναι βάσιμος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με όσα προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω καταλήγω να απορρίψω την αίτηση καθώς κρίνω ότι αυτή είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος που να υποστηρίζει την επιτυχία της. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων/ Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και 4 και 5 και σε βάρος της ενάγουσας/ Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής οπότε και θα είναι πληρωτέα. Σε σχέση δε ειδικότερα με τα έξοδα των Καθ' ων η αίτηση 4 και 5, λόγω της κοινής εκπροσώπησης τους, τα έξοδα της ακροαματικής διαδικασίας θα υπολογιστούν σε ένα σέτ εξόδων ή από ½ για κάθε μια από αυτή. (Υπ.) ............ Χρ. Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο