ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ HAIRGARDEN CENTER LTD, Αρ. Aίτησης: 477/2019, 3/6/2021

(2), στη Δ.39, Δ.47 θ. 1-2, και στη Δ.64, των περί πολιτικής δικονομίας θεσμών, στον περί εταιρειών διαδικαστικό κανονισμό καν. 3, στις αρχές της επιείκειας και στη σύμφυτη εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Πιπεράρη εκ Λευκωσίας στην οποία επεξηγούνται οι λόγοι για τους οποίους επιδιώκεται η καταχώρηση της υπό συζήτηση ένορκης δήλωσης. Σημειώνεται ότι η πλευρά της αιτήτριας επεσύναψε στην αίτησή της την προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση ως επιτάσσει η νομολογία. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Παπακοκκίνου κ. α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολιτική Έφεση 242/2011, ημερομηνίας 10.04.2012. Η Καθ' ης η αίτηση στις 06.05.2020 καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Σε αυτή καταγράφονται σειρά από λόγοι ένστασης, οι οποίοι συμπυκνώνονται στο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της XXXXX XXXXX Παυλίδου, διευθύντριας της Καθ' ης η αίτηση. Οι εισηγήσεις των διαδίκων Την 11η.05.2021, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη η υπόθεση για ακρόαση, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν γραπτώς προωθώντας ο καθένας τη θέση του με αναφορά στην υποστηρικτική της θέσης τους νομολογία. Νομική πτυχή Η φύση και ο μηχανισμός παρουσίασης εταιρικών αιτήσεων Το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαριστεί είναι η φύση της εταιρικής αίτησης. Επί του προκειμένου διαφωτιστικό είναι το σύγγραμμα του Δρος Α. Ποιητή, Η Εκκαθάριση Εταιρειών, 1η έκδοση, 2013, Μέρος Γ, Κεφάλαιο Β, σελ. 36-37, όπου υποδεικνύεται πως ο δικογραφικός τύπος της εταιρικής αίτησης είναι τύπος του «petition». Στο σύγγραμμα The Annual Practice του 1959, στη σελίδα 921, υποδεικνύεται ότι κατά κανόνα η αίτηση (petition) εκδικάζεται με βάση τις ένορκες δηλώσεις. Ιδίως ως προς την παρουσίαση εταιρικής αίτησης διαφωτιστική είναι η απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Π. Αρτέμης, Π.Ε.Δ και Στ. Ναθαναήλ, Ε.Δ.), ημερομηνίας 28.5.1990, στην Εταιρική Αίτηση 259/89, αναφορικά με την Εταιρεία D. J. Demades and Sons Ltd. Στην εν λόγω απόφαση με παραπομπή στο σύγγραμμα Pennington "Company Law" 3η Έκδοση σελ. 681-2, υποδείχθηκε ότι η ιδιαιτερότητα μια εταιρικής αίτησης έγκειται στο μηχανισμό παρουσίασής της, αφού η εκδίκαση γίνεται κατά κανόνα με βάση τα γεγονότα που στηρίζουν την αίτηση και ένσταση αντίστοιχα όπως πιστοποιούνται από τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν. Η πιο πάνω προσέγγιση υιοθετήθηκε και από την έντιμη δικαστή του Ανώτατού Δικαστηρίου Κ. Σταματίου στην Πολιτική Αίτηση Κασπαρής Σάββας Ιωάννη

(2013)1 ΑΑΔ 2476. Προκύπτει, συνεπώς, ότι η υπό κρίση αίτηση παρόλο που δεν είναι ενδιάμεση διαδικασία, εντούτοις κατά κανόνα εκδικάζεται υπό το φως των ενόρκων δηλώσεων και η αίτηση με την ένσταση αποτελούν το δικογραφικό υπόβαθρο της προσαγόμενης μαρτυρίας. Ενόψει των πιο πάνω, στη βάση των αποφάσεων KMC Motors Ltd v. Josephanco Trading and Contracting Company

(1984)1 Α.Α.Δ. 390) και Karaoglanian & Sons Ltd v. Karaoglanian & Another

(1976)12 JSC 1875, επειδή δεν υπάρχει πρόνοια στους σχετικούς Περί Εταιρειών Κανονισμούς, για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, το κενό πληρούται με καταφυγή στις πρόνοιες των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Συνακόλουθα, εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Δ.48 θ. 4, των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών. Το αίτημα για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, υπό το φως των επιδίκων θεμάτων Η υπό εξέταση αίτηση εδράζεται στη Δ.48 θ. 4

(2), η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Ως προκύπτει από τα ανωτέρω, η δυνατότητα για καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως δεν είναι αυτόματη, αλλά παρέχεται κατόπιν άδειας του δικαστηρίου υπό την προϋπόθεση κατάδειξης καλού λόγου. Όπως έχει κριθεί επανειλημμένα, η έγκριση ή η απόρριψη παρόμοιας φύσης αιτήματος εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση στην υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Φιλόκυπρου Ματθαίου

(2008)1 Α.Α.Δ.

1. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τη νομολογία, η καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως δεν πρέπει να αποσκοπεί στην παράθεση μη αποδεκτής μαρτυρίας ή επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών αλλά θα πρέπει η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση να αποσκοπεί στη σφαιρική παράθεση των γεγονότων ενώπιον του δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση Α. Μessios & Sons Ltd κ.α. v. Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007 ημερομηνίας 18.2.
2. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχουν συνοψισθεί στην απόφαση Κόκκινου ν. Κόκκινου, Πολιτική Έφεση αρ. 29/2014, ημερομηνίας. 3.11.16, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. ......... «Καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.» Επιπλέον, στην πρόσφατη απόφαση Αναφορικά με την αίτηση των εταιρειών Warner Trust κ.ά, Πολιτική Αίτηση Αρ. 45/2021, ημερομηνίας 2.4.2021, η έντιμη Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Λ. Δημητριάδου υπέδειξε ότι, σε διαδικασίες της εξεταζόμενής φύσης, σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου, είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Τα πιο πάνω καταδεικνύουν ότι, παρόλο που η έννοια του όρου «καλός λόγος» δεν εξειδικεύεται στους Θεσμούς, εντούτοις αυτός πρέπει να εξετάζεται στα πλαίσια των επίδικων θεμάτων της κάθε περίπτωσης, ώστε να μην επιτρέπεται η καταχώρηση ενόρκων δηλώσεων που δεν αποσκοπούν στη σφαιρική παράθεση των ουσιαστικών γεγονότων ως προς την απόφανση επί του εκάστοτε επίδικου ζητήματος. Επιπρόσθετα, η ύπαρξη και μόνο αμφισβητούμενων γεγονότων δεν θεμελιώνει άνευ ετέρου καλό λόγο για έγκριση του αιτήματος. Γνώμονας στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι η εξυπηρέτηση των σκοπών της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, οι οποίοι εξυπηρετούνται με την παράθεση ενώπιον του δικαστηρίου των αναγκαίων γεγονότων που συνυφαίνονται με τα εκάστοτε επίδικα ζητήματα. Οι προτεινόμενοι ισχυρισμοί σε συνάρτηση με το επίδικο ζήτημα στην αίτηση εκκαθάρισης Ευθύς εξ αρχής σημειώνεται ότι μέσα από την αίτηση εκκαθάρισης προκύπτει ότι αυτή θεμελιώνεται σε απαίτηση πληρωμής, η οποία ερείδεται επί κατ' ισχυρισμόν υπόλοιπο λογαριασμού που προκύπτει από κατ' ισχυρισμόν προσφερόμενες υπηρεσίες. Επιπλέον, στην υπό κρίση αίτηση επιχειρείται η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε να απαντηθούν οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στις παραγράφους 3, 6, 7 και 8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση της Καθ' ης η αίτηση. Στις εν λόγω παραγράφους η ομνύουσα για την Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν παρείχε τις κατ' ισχυρισμόν υπηρεσίες και αναφέρεται στα γεγονότα που κατά τη θέση της περιβάλλουν τη συμφωνία των μερών. Επίσης, αναφέρεται στη μη αποστολή κατάστασης λογαριασμού και στην ποιότητα των παρεχόμενων από την Αιτήτρια υπηρεσιών. Συνάγεται, λοιπόν, ότι οι ισχυρισμοί που τίθενται με την ένσταση άπτονται της βάσης του επικαλούμενου χρέους. Επομένως, και η απάντηση σε αυτούς τους ισχυρισμούς άπτεται της ουσίας του επικαλούμενου χρέους. Αποτέλεσμα των πιο πάνω είναι να κληθεί τελικά το Δικαστήριο να υπεισέλθει στην αξιολόγηση ισχυρισμών που άπτονται της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Το ερώτημα που αναδύεται από τα πιο πάνω, είναι το κατά πόσο το Δικαστήριο στην αίτηση εκκαθάρισης μπορεί να υπεισέλθει σε εκδίκαση επί της ουσίας του επίδικου χρέους. Το πιο πάνω ζήτημα απαντάται από την απόφαση Χατζηγιάννης Ανδρέας ν. C & J Kyprianou Promotions Ltd

(2010)1 ΑΑΔ 99. Στην πιο πάνω απόφαση, με αναφορά στην αγγλική απόφαση New Travellers' Chambers Ltd v. Cheese and Green [1894] 70 LT 271, υποδείχθηκε ότι η υποβολή αίτησης για εκκαθάριση εταιρείας δεν είναι πρόσφορη μέθοδος εκδίκασης αμφισβητούμενης οφειλής. Λέχθηκε, επίσης, ότι, εάν υφίσταται οποιαδήποτε εύλογη βάση αμφισβήτησης της ύπαρξης του χρέους, όχι απλά του ύψους του, δεν πρέπει να υποβάλλεται τέτοια αίτηση. Ως προς την έννοια του όρου καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους, διαφωτιστική είναι η απόφαση Χατζηγιάννης Ανδρέας (ανωτέρω) όπου υιοθετήθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Palmer' s Company Law, 24th Edn. pp. 1364-1367: «To fall within the general principle the dispute must be bona fide in both a subjective and an objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. "Substantial" means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore. There must be so much doubt and question about the liability to pay the debt that the court sees that there is a question to be decided. The onus is on the company "to bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something which ought to be tried either before the court itself or in an action, or by some other proceeding.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι στην διαδικασία εκκαθάρισης η Καθ' ης αίτηση οφείλει μόνο να καταδείξει απλώς ότι υφίσταται ζήτημα ικανό να δικαστεί ως προς την επικαλούμενη αξίωση. Ταυτόχρονα, στην απόφαση Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ v. Ηellenic Bank Public Company Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A877, Πολ. Έφεση Αρ. 368/09, ημερομηνίας 20.11.2014, με αναφορά στο σύγγραμμα Pennington: Company Law, 3η έκδοση σελ. 674-675, υποδείχθηκε ότι ο πιστωτής είναι σοφότερο να εναγάγει την εταιρεία προηγουμένως, να εξασφαλίζει δικαστική υπέρ του απόφαση, οπότε και η εταιρεία θα εμποδίζεται από την απόφαση να αμφισβητήσει την εταιρική αίτηση επί τους ουσίας της. Υπό το φως των ανωτέρω, προκύπτει ότι η αίτηση εκκαθάρισης δεν προσφέρεται για κατ' ουσίαν επίλυση του χρέους αλλά αρκεί όπως η Καθ' ης η αίτηση να καταδείξει εύλογη βάση αμφισβήτησης της απαίτησης. Ενόψει του ότι η επί της ουσίας εκδίκαση της διαφοράς δεν είναι επίδικη στην αίτηση εκκαθάρισης, κρίνω ότι η απάντηση σε ισχυρισμούς που τίθενται προς αμφισβήτηση της απαίτησης δεν συνδέεται επαρκώς με τα επίδικα θέματα στην αίτηση εκκαθάρισης. Αντίθετα τυχόν έγκριση του αιτήματος, όπως τίθεται, θα εκτρέψει την διαδικασία σε δίκη επί της ουσίας της επικαλούμενης αξίωσης έξω και περάν από τα επίδικα θέματα στην αίτηση εκκαθάρισης. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας εκκαθάρισης. (Υπ.) ............. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /MX cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο