ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ ν. Κυριακίδη κ.α., Αρ. Γεν. Αιτ. 268/2004, 28/6/2021

(10)ετών από την ημερομηνία έκδοσης της, για περίοδο δώδεκα

(12)ετών από τη λήξη της ή από την ημερομηνία έκδοσης του παρόντος Διατάγματος ή για οιονδήποτε άλλο χρόνο ήθελε κρίνει ορθό, δίκαιο και εύλογο το Σεβαστό Δικαστήριο. Επιπλέον, οι Αιτητές ζητούν τα έξοδα της αίτησης και ΦΠΑ. Η αίτηση στηρίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.40, θ.8, Δ.48, θ.θ. 1, 2, 7, 8

(1)(κκ), 8

(2), Δ.57 θ.2 και Δ.64, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καθώς επίσης και στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση (Ε/Δ) του κ. XXXXX Ανδρέου ημερ. 18.6.

1. Πρόκειται για άτομο που υπηρετούσε ως Λειτουργός Ανάκτησης Χρεών στη ΣΕΔΙΠΕΣ μέχρι τις 31.1.2018 και από 1.2.2018 εργάζεται στην Altamira Asset Management (Cyprus) Ltd, ως Λειτουργός που ασχολείται με τις δικαστικές υποθέσεις για ανάκτηση των χρηματοπιστωτικών διευκολύνσεων των Αιτητών, των οποίων τη διαχείριση έχει αναλάβει η Altamira. Τέτοια είναι η περίπτωση του χρέους, μετά των συναφών αυτού εξασφαλίσεων, της ως άνω Γενικής Αίτησης. Ο κ. Ανδρέου δηλώνει ότι έχει λάβει τη δέουσα εξουσιοδότηση τόσο από τη ΣΕΔΙΠΕΣ όσο και από την Altamira. Ορκίζεται και λέγει, μεταξύ άλλων, τα εξής꞉ Βλ. παρα. 3 - Κατά ή περί τις 24/11/2003 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση (βλ. Τεκμήριο 1) προς όφελος των Αιτητών και εναντίον των Καθ΄ ων η Αίτηση 1 και 2 για το ποσό των Λ.Κ. 5.337,19, κεφάλαιο και τόκο προς 9% ετησίως από 01/07/2003 μέχρι εξοφλήσεως πλέον Λ.Κ. 40 ως έξοδα. Βλ. παρα. 4 - Κατά ή περί τις 20/04/2004, στα πλαίσια της πιο πάνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης εκδόθηκε Δικαστικό Διάταγμα[1] με βάση το οποίο δόθηκε άδεια όπως η προαναφερθείσα διαιτητική απόφαση εγγραφεί και εκτελεστεί ως απόφαση του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, το Δικαστήριο επιδίκασε ποσό ύψους Λ.Κ. 171 ως έξοδα, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων εκδόσεως του πιο πάνω αναφερόμενου Διατάγματος πλέον Φ.Π.Α. Βλ. παρα. 5 - Η ισχύς της δικαστικής απόφασης ημερ. 20.04.2004 έχει λήξει και προκειμένου να μπορούν να ληφθούν μέτρα εκτέλεσης, απαιτείται η άδεια του Δικαστηρίου. Βλ. παρα. 6 - Πρόσφατα ανατέθηκε ο χειρισμός της υπόθεσης από τους Αιτητές στο δικηγορικό γραφείο Τάσσος Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ προς αντικατάσταση προηγούμενων δικηγόρων των Αιτητών και αυτοί υπέδειξαν στους Αιτητές ότι θα έπρεπε ν'αποταθούν πάραυτα στο Δικαστήριο για εξασφάλιση άδειας εκτέλεσης. Βλ. παρα. 7 - Η καθυστέρηση που έχει παρατηρηθεί στην καταχώρηση της αίτησης για άδεια εκτέλεσης δεν είναι ουσιαστική και είναι θεραπεύσιμη, ενώ δεν αναμένεται να επιφέρει οποιαδήποτε ζημιά στα δικαιώματα των Καθ'ων. Βλ. παρα. 8 - Οι Αιτητές δεν ευθύνονται καθόλου για την καθυστέρηση που παρατηρείται στην είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους, εφόσον έχουν λάβει τα πιο κάτω μέτρα εκτέλεσης։ (α) Κατά ή περί τις 30/09/2004, οι Αιτητές καταχώρησαν αίτηση μηνιαίων δόσεων με σκοπό την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους των Καθ' ων η Αίτηση αρ.1 και
2. Την 31/03/2005 εκδόθηκε σχετικό Διάταγμα (βλ. το Τεκμήριο 2) με το οποίο το Δικαστήριο διέταξε όπως οι Καθ' ων οι Αίτηση αρ.1 και 2 πληρώσουν το εξ' αποφάσεως χρέος τους με μηνιαίες δόσεις Λ.Κ.25 έκαστος, της πρώτης δόσης πληρωτέας την 15/05/
3. Στη γραπτή αγόρευσή της η συνήγορος των Αιτητών επισημαίνει ότι το εν λόγω διάταγμα ουδέποτε ακυρώθηκε, η δε οφειλή δεν εξοφλήθηκε. (β) Την 09/02/2006 οι Αιτητές καταχώρησαν το ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ344/2006 επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της Καθ' ης η Αίτηση αρ. 2 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού καθώς επίσης και ΜΕΜΟ με αρ. ΕΒ355/2006 επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του Καθ'ου η Αίτηση αρ. 1 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού. (γ) Την 24/01/2011, μετά από σχετική αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 05/12/2011, το Δικαστήριο διέταξε (βλ. το Τεκμήριο 3) την παράταση του χρόνου εγγραφής του ΜΕΜΟ με. Αρ. ΕΒ355/2006 για δύο έτη από τις 09/02/2012 μέχρι τις 09/02/
4. (δ) Την 31/01/2012, μετά από σχετική αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 06/12/2011, το Δικαστήριο διέταξε (βλ. το Τεκμήριο 4) την παράταση του χρόνου εγγραφής του ΜΕΜΟ με. Αρ. ΕΒ 344/2006 για δύο έτη από τις 09/02/2012 μέχρι τις 09/02/
5. Βλ. παρα. 9 - Οι Καθ'ων παραλείπουν παντελώς μέχρι και σήμερα να συμμορφωθούν, παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις τους προς τούτο, με αποτέλεσμα να εξακολουθούν να οφείλουν στους Αιτητές. Το χρεωστικό υπόλοιπο καθ'ον χρόνο ορκίστηκε ο κ. Ανδρέου ανερχόταν, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 20.4.2004) σε ποσό €35.252,16σ. πλέον τόκο προς 9% ετησίως από 1.1.2019 μέχρι εξόφλησης. Βλ. παρα. 11 - Οι Αιτητές δεν είχαν σε καμία περίπτωση ενεργήσει κατά τρόπο που να δίνεται η εντύπωση στους Καθ'ων η αίτηση 1 και 2 ότι δεν θα πρέπει να προβούν στην εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους ή ότι οι Αιτητές έχουν αποποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο του δικαιώματος αυτού. Βλ. παρα. 13 - Τυχόν απόρριψη της αίτησης και συνεπακόλουθα μη ανανέωση της ισχύος της δικαστικής απόφασης, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη οικονομική ζημία και βλάβη στους Αιτητές, καθότι δεν θα μπορέσουν και δεν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα να διεκδικήσουν την αποπληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους. Βλ. παρα. 14 - Η έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα λειτουργήσει προς όφελος της δικαιοσύνης διότι θα δοθεί χρόνος για τους Αιτητές να εκτελέσουν τη δικαστική απόφαση σε βάρος των Καθ'ων η αίτηση, οι οποίοι εσκεμμένα και εκ προθέσεως φαίνεται να αποφεύγουν την καταβολή του εξ αποφάσεως χρέους εδώ και χρόνια. Το παρόν Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου η υπό κρίση αίτηση ημερομηνίας 18/06/2021 ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο για πρώτη εμφάνιση στις 10.9.2020, διαπίστωσε από τον δικαστικό φάκελο ότι η δικαστική απόφαση ημερ. 20.4.2004 ουδέποτε προηγουμένως ανανεώθηκε και ότι το ΜΕΜΟ που είχε κατατεθεί επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της Καθ' ής 2 είχε επίσης λήξει από το
6. Για τούτο το λόγο το Δικαστήριο διέταξε στις 10.9.20 τους Αιτητές να προβούν σε επίδοση της υπό κρίση αίτησης προς τους Καθ'ων 1 και 2 και η αίτηση ορίστηκε για το σκοπό αυτό στις 14.11.
7. Οι Καθ'ων η αίτηση καταχώρησαν Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στις 15.10.
8. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘ'ΩΝ. Η ένσταση των Καθ'ων 1 και 2 βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο, 14/60, επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ. 1 - 4 και Δ.40 θ. 8, Δ.47, Δ.64, Δ.57 στην επί του θέματος νομολογία, στις γενικές αρχές στην πρακτική, και στις εν γένει συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης που δικογραφούνται είναι οι εξής։ «(α) Η υπό κρίση αίτηση και η ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της Δ.40 Θ.
9. (β) Οι ισχυρισμοί των Αιτητών που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι αόριστοι, ατεκμηρίωτοι και (συνεπώς) μετέωροι. (γ) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της καθυστέρησης στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 24/11/2003, η οποία ενεγράφη στο Δικαστήριο στις 20/4/
10. (δ) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της αδράνειας τους στη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων εκτέλεσης της απόφασης για περίοδο 14 - 15 ετών. (ε) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της καθυστέρησης στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης. (στ) Γενικά δεν συντρέχουν οποιεσδήποτε περιστάσεις οι οποίες καθιστούν την παρούσα υπόθεση εκτός του κανονικού («take the case out of the ordinary») ώστε να δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της παραχώρησης της αιτούμενης θεραπείας. (ζ) Τυχόν παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας θα προκαλέσει στους Καθ' ων η αίτηση τεράστια δυσχέρεια καθότι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκη Δήλωση της Καθ'ης η αίτηση, κας. XXXXX Χρίστου, ημερομηνίας 12/10/2020, η οποία ορκίζεται και λέγει τα εξής։
11. Είμαι δικηγορική υπάλληλος στο δικηγορικό γραφείο των Χρήστος Πουργουρίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση. Ο λόγος για τον οποίο προβαίνω εγώ στην παρούσα ένορκη δήλωση αντί των καθ' ων η αίτηση είναι επειδή αυτοί είναι μεγάλης ηλικίας και αμφότεροι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας που τους αναγκάζουν σε αυτοπεριορισμό ένεκα και της κατάστασης που επικρατεί λόγω της πανδημίας του COVID -
13. Είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένη από τους Καθ' ων η αίτηση να προβώ στην παρούσα ένορκη δήλωση. Εκεί όπου αναφέρομαι σε γεγονότα, αυτά τα πληροφορήθηκα από την ανάγνωση της ένορκης δήλωσης του κ. Ανδρέα Ανδρέου η οποία υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Εκεί όπου αναφέρομαι σε νομικά ζητήματα, έλαβα σχετική πληροφόρηση και νομική συμβουλή από το δικηγόρο των Καθ' ων η αίτηση κ. XXXXX Φασουλιώτη. Για τα θέματα υγείας των Καθ' ων η αίτηση, ενημερώθηκα από τους ίδιους.
14. Οι Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας για τους λόγους που εκτίθενται κατωτέρω: (α) Η υπό κρίση αίτηση και η ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της Δ.40 Θ.
15. (β) Οι ισχυρισμοί των Αιτητών που περιέχονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι αόριστοι, ατεκμηρίωτοι και (συνεπώς) μετέωροι. (γ) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της καθυστέρησης στην εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 24/11/2003, η οποία ενεγράφη στο Δικαστήριο στις 20/4/
16. (δ) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της αδράνειας τους στη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων εκτέλεσης της απόφασης για περίοδο 14 - 15 ετών. (ε) Οι Αιτητές δεν επεξηγούν επαρκώς τους λόγους της καθυστέρησης στην καταχώριση της υπό κρίση αίτησης. (στ) Γενικά δεν συντρέχουν οποιεσδήποτε περιστάσεις οι οποίες καθιστούν την παρούσα υπόθεση εκτός του κανονικού («take the case out of the ordinary») ώστε να δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της παραχώρησης της αιτούμενης θεραπείας. (ζ) Τυχόν παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας θα προκαλέσει στους Καθ' ων η αίτηση τεράστια δυσχέρεια καθότι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας.
17. Ο Καθ' ου η αίτηση 1 είναι σήμερα 82 ετών και εδώ και 4 - 5 χρόνια πάσχει από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Αντίγραφο σχετικής ιατρικής βεβαίωσης ημερομηνίας 16/7/2020 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
19. Η Καθ' ης η αίτηση είναι σήμερα 77 ετών με σοβαρά κινητικά προβλήματα. Κατά τον τελευταίο χρόνο κινείται με τη βοήθεια «Π» ενώ πρόσφατα διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος ο οποίος έχει επεκταθεί σε ζωτικά όργανα του σώματος. Υποβάλλεται τακτικά σε ειδική θεραπεία. Αντίγραφο σχετικής ιατρικής βεβαίωσης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
21. Ενόψει των πιο πάνω δεδομένων οι Καθ' ων η αίτηση ενίστανται στην παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας.». ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ. Κάθε δικαστική απόφαση σε αγωγή δύναται να εκτελεστεί κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 14

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, όπως έκτοτε τροποποιήθηκε։ «14.-

(1)Κάθε δικαστική απόφαση ή διάταγμα του Δικαστηρίου που διατάσσει πληρωμή χρημάτων, δύναται τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, να εκτελεστεί με όλα ή με οποιοδήποτε από τα ακόλουθα μέσα:- (α) με κατάσχεση και πώληση κινητής ιδιοκτησίας (β) με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας ή επιβάρυνση αυτής με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης (γ) με μεσεγγύηση ακίνητης ιδιοκτησίας (δ) με κατάσχεση ιδιοκτησίας στα χέρια τρίτου δυνάμει του Μέρους VII του Νόμου αυτού (ε) με την εξέταση του εξ αποφάσεως οφειλέτη δυνάμει του Μέρους VIII και την έκδοση διατάγματος δυνάμει του Μέρους ΙΧ του Νόμου αυτού. Ο χρόνος ζωής μιας δικαστικής απόφασης, για σκοπούς λήψης των ανωτέρω μέτρων εκτέλεσης, δεν είναι απεριόριστος. Άπαξ της παρέλευσης συγκεκριμένης χρονικής περιόδου ως προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, χρειάζεται η εξασφάλιση άδειας Δικαστηρίου για τη συνέχιση λήψης οποιωνδήποτε μέτρων εκτέλεσης. Συγκεκριμένα, το θέμα αυτό ρυθμίζεται με τη Δ.40, θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης (ήτοι από 20.4.2004) μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της υπό κρίση αίτησης για άδεια εκτέλεσης (ήτοι μέχρι τις 18.6.2020), παρήλθαν δεκαέξι

(16)χρόνια. Στο διάστημα αυτό, υπήρξαν διάφορες μεταβολές και/ή τροποποιήσεις της Δ.40, θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αναφορικά με το χρόνο που διαρκεί η ισχύς μιας δικαστικής απόφασης και πότε αρχίζει να απαιτείται η υποβολή αίτησης για άδεια εκτέλεσης. Αρχικά, σύμφωνα με τη Δ.40, θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η εξασφάλιση της άδειας εκτέλεσης ήταν αναγκαία στη λήξη έξι

(6)ετών από την έκδοση της απόφασης. Στις 9/9/2011 δημοσιεύθηκε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2011 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ο οποίος τροποποιούσε τη Δ.40, θ. 8 κατά τρόπο που προέβλεπε ότι τέτοια άδεια ήταν αναγκαία, όταν παρέρχονταν δέκα

(10)έτη από την απόφαση. Στις 27.3.2020 τέθηκε σε ισχύ νέα τροποποίηση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, με τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2020, ο οποίος δημοσιεύθηκε στις 27/3/2020 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας αρ. 4125 (Παράρτημα Δεύτερο, Μέρος Ι, Διαδικαστικοί Κανονισμοί). Η τροποποίηση που επιφέρει είναι ότι η λέξη «δέκα» διαγράφεται και αντικαθίσταται με τη λέξη «δώδεκα». Συνεπώς, αίτηση για άδεια εκτέλεσης απαιτείται πλέον να υποβάλλεται μετά την παρέλευση 12 ετών από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης. Οι τροποποιήσεις των Θεσμών Πολιτικού Χαρακτήρα, εφόσον αφορούν σε διαδικαστικού χαρακτήρα ζητήματα, παρά σε ουσιαστικά δικαιώματα, έχουν αναδρομικό χαρακτήρα, εκτός αν προβλεφθεί ρητά το αντίθετο (βλ. ΕΤΑΙΡΕΙΑ LANDBROKE GROUP PLC, κ.α. v. ΑΛΕΚΑΣ Π. ΠΑΠΑΚΟΚΚΙΝΟΥ

(1999)1 ΑΑΔ 1535, όπου έγινε μνεία στην αναδρομική εφαρμογή της τροποποίησης της Δ.64 όπως επεξηγήθηκε στην απόφαση Panayiotis Georgiou (Catering) Ltd. κ.ά. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1996)3 A.A.Δ. 323, από τον Πική, Π. Με παραπομπή σε απόσπασμα από τις σελίδες 336 και 337, όπου αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στα εξής: «[.] Η αναδρομικότητα της εφαρμογής του διαδικαστικού κανόνα του 1995, με τον οποίο αντικαταστάθηκε η Δ.64, συνάδει με τη γενική αρχή του δικονομικού δικαίου, σύμφωνα με την οποία οι τροποποιήσεις των θεσμών έχουν αναδρομική ισχύ. Η αρχή, η οποία υποστυλώνει τον κανόνα αυτό, είναι ότι οι θεσμικές αλλαγές αποβλέπουν στον επαναπροσδιορισμό των κατάλληλων μέσων για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων. Η καταλληλότητα δικονομικών μέτρων έχει διαχρονικό χαρακτήρα και επενεργεί στο παρόν και στο παρελθόν.». Θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι σε πρώτο στάδιο οι Αιτητές θα έπρεπε να είχαν αποταθεί στο Δικαστήριο για να εξασφαλίσουν άδεια εκτέλεσης κατά ή περί τις 20.4.2010 που έληγε η 6ετία από την ημερομηνία έκδοσής της, ή ότι, σε δεύτερο στάδιο, θα έπρεπε να είχαν αποταθεί στο Δικαστήριο για τέτοια άδεια κατά ή περί τις 20.4.2014 που έληγε η 10ετία από την έκδοσή της. Ωστόσο, λόγω ακριβώς της αναδρομικής εφαρμογής των τροποποιήσεων των Θεσμών, το Δικαστήριο είναι δεσμευμένο κατά το χρόνο που λαμβάνει την παρούσα απόφαση να λάβει υπόψη του τις πρόνοιες της Δ.40, θ. 8 ως βρίσκονταν σε ισχύ κατά την ημερομηνία καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης ή/και κατά το χρόνο έκδοσης της δικής του απόφασης. Επομένως, εφόσον η απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση εκδόθηκε στις 20.4.2004, έπεται πως με βάση την εν ισχύ Δ.40, θ.8 το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η εκτελεστότητα της απόφασης έληξε κατά ή περί τις 20.4.2016 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε με καθυστέρηση 5 χρόνων τουλάχιστον. Προχωρώ να εξετάσω πώς επιδρά η 5ετής καθυστέρηση αυτή από τη λήξη της 12ετίας, αλλά και το σύνολο του χρόνου που έχει παρέλθει από 20.4.2004 που εκδόθηκε η απόφαση σε σχέση με την χορήγηση ή μη άδειας εκτέλεσής της. Τα νομολογημένα κριτήρια για χορήγηση άδειας εκτέλεσης. Η Δ.40, θ.8, πέραν του καθορισμού του χρόνου κατά τον οποίο ο διάδικος δικαιούται να αιτηθεί άδεια εκτέλεσης της απόφασης, δεν εξειδικεύει οποιαδήποτε άλλα κριτήρια, παρά μόνον ορίζει ότι։ «Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μια από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι.» Όπως λέχθηκε στην πολύ απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v

1. Χαρίτων Ευσταθίου κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ, 47/2013 ημερ. 10.6.2019: «Η σχετική διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου διέπεται από τη Δ.40 κ.8, σύμφωνα με την οποία όταν παρέλθουν 10 έτη από την απόφαση απαιτείται πλέον άδεια του δικαστηρίου για εκτέλεση. Η Δ.40 κ.8 δεν παραθέτει τα κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν, εξυπακούει όμως ότι ο διάδικος που ζητά την άδεια θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι δικαιούται να προχωρήσει σε εκτέλεση.». Από το λεκτικό της Δ.40 θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προκύπτει ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει τέτοιο διάταγμα έχει διακριτικό χαρακτήρα, η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και στη βάση των αρχών που η νομολογία έχει καθορίσει. Πότε ένας διάδικος δικαιούται σε εκτέλεσης; Πρώτα και κύρια όταν δεν έχει εισπράξει τους καρπούς της επιτυχίας του δυνάμει της απόφασης στην αγωγή, δηλαδή ενόσω υπάρχει εξ αποφάσεως χρέος, ποσό προς είσπραξη. Ωστόσο, στην απόφαση Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας v. Μιχαήλ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 459/11 ημερ. 17.07.2012, προσδιορίστηκαν τα εξής στοιχεία τα οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει σωρευτικά υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας: (α) την ημερομηνία, το αρχικό ποσό της απόφασης και το οφειλόμενο ποσό, (β) αν ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση και έλαβε μέτρα εκτέλεσης, ήτοι δεν υπήρξε αδρανής, και (γ) αν αιτιολογείται η οποιαδήποτε επιδειχθείσα καθυστέρηση. Στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v
2. Χαρίτων Ευσταθίου κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ, 47/2013 ημερ. 10.6.2019 (ανωτέρω), ανατράπηκε από το Εφετείο η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να απορρίψει σχετική αίτηση για άδεια εκτέλεσης της εκεί εκδοθείσας δικαστικής απόφασης. Πιο συγκεκριμένα λέχθηκε ότι: «Έχοντας ακούσει την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, έχουμε σχηματίσει την άποψη ότι η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου έγινε ως εάν οι εφεσείοντες να είχαν παραλείψει να προχωρήσουν σε μέτρα εκτέλεσης. Σε τέτοια περίπτωση, εύλογα θα μπορούσε να δημιουργηθεί πλέον, εκ πρώτης τουλάχιστον όψεως, η εντύπωση ότι ο σκοπός τους τώρα είναι καταπιεστικός ή αλλότριος. Ό,τι προκύπτει, όμως, από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα είναι πως οι εφεσείοντες έλαβαν μέτρα εκτέλεσης τα οποία όμως δεν μπόρεσαν να καρποφορήσουν εντός της προβλεπόμενης χρονικής περιόδου. Εν προκειμένω, υπεισέρχεται και η κυπριακή πραγματικότητα με τις δυσχέρειες εκτέλεσης και τις συνεπαγόμενες μεγάλες καθυστερήσεις, η οποία δεν πρέπει να παραβλέπεται με μηχανιστική μεταφορά της αγγλικής νομολογίας. [.] Eν προκειμένω οι εφεσείοντες έλαβαν μέτρα εκτέλεσης, τα οποία δεν μπόρεσαν να αποδώσουν εντός της προβλεπόμενης χρονικής περιόδου, με αποτέλεσμα το εξ αποφάσεως χρέος να παραμένει απλήρωτο, παρά την πρωταρχική υποχρέωση των εφεσιβλήτων, ως υπόλογων σε δικαστική απόφαση να το είχαν εξοφλήσει πριν από χρόνια. Δεν πρόκειται για περίπτωση ασύγγνωστης παράλειψης ή άδικης ή καταπιεστικής συμπεριφοράς, ούτε το Δικαστήριο υπέδειξε οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό των εφεσιβλήτων. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ασκήθηκε σε λανθασμένα πλαίσια, εφόσον, υπό τις περιστάσεις, στην πραγματικότητα οι εφεσείοντες έδωσαν επαρκή εξήγηση για τους λόγους που η εκτέλεση δεν απέδωσε εντός των προβλεπομένων χρονικών πλαισίων.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Στην Astrapi Commission Agents Ltd v Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ (Πολιτική Έφεση Αρ. Ε107/2013 ημερ. 21.2.2019) λέχθηκαν τα εξής: «Στην παρούσα περίπτωση συνιστά αδιαμφισβήτητο γεγονός η λήψη διαβημάτων προς εκτέλεση της εκδοθείσας απόφασης. Δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι η Εφεσίβλητη κατ΄ επανάληψη ζήτησε ανανέωση της απόφασης προς τον σκοπό εκτέλεσής της. Στο μεσοδιάστημα είχε προχωρήσει στην επιβάρυνση της ακίνητης περιουσίας του Εναγόμενου 2 και σε ανανέωση του σχετικού memo. Οι προσπάθειες που προηγήθηκαν για εκτέλεση μέσω σχετικών ενταλμάτων κινητών δεν καρποφόρησαν, αφού τα σχετικά εντάλματα επιστράφηκαν ως ανεκτέλεστα. Περαιτέρω, όπως ορθά εντόπισε ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής, παρά την σαφή τοποθέτηση της Εφεσίβλητης - Αιτήτριας στη συνοδευτική της αίτησης ένορκο δήλωση ότι οι Εφεσείοντες - Καθ΄ ων η αίτηση ζητούσαν κατά καιρούς παράταση χρόνου προς διευθέτηση τρόπου πληρωμής του εξ αποφάσεως χρέους τους, ο συγκεκριμένος ισχυρισμός παρέμεινε αναπάντητος, δεδομένου ότι ούτε ο ενόρκως δηλών αντεξετάσθηκε επί του θέματος, αλλά ούτε και σαφής περί του αντιθέτου θέση τέθηκε μέσω ένορκης δήλωσης εκ μέρους των Καθ΄ ων η αίτηση - Εφεσειόντων. Συνεπώς, δεν είναι νοητό οι εξ αποφάσεως δανειστές να αιτούνται, αφενός, χρόνο προς διευθέτηση του εξ αποφάσεως χρέους τους και να επικαλούνται, αφετέρου, καθυστέρηση και αδράνεια εκ μέρους των εξ αποφάσεως πιστωτών στη λήψη μέτρων προς εκτέλεση της προς όφελός τους απόφασης. Ακόμη, το εξ αποφάσεως χρέος, ως παραμένει, ουσιαστικά, αδιαμφισβήτητο, δεν έχει εξοφληθεί πλήρως. Οι όποιοι ισχυρισμοί ως προς το ύψος του οφειλόμενου υπολοίπου, όπως εντοπίστηκε στην υπόθεση Κτωρίδης (ανωτέρω), δεν αφορούν άμεσα στο ζήτημα της παραχώρησης άδειας εκτέλεσης της απόφασης, αλλά είναι θέμα ορθού υπολογισμού που μπορεί να εγερθεί κατά την εκτέλεση. Εκ του περισσού προσθέτουμε ότι παρέμεινε άνευ ερείσματος ο ισχυρισμός των Εφεσειόντων ότι λόγω του χρόνου που παρήλθε τους δόθηκε η εντύπωση ότι το χρέος εξοφλήθηκε. Πέραν του ότι τέτοιος λόγος ένστασης περί εξόφλησης δεν προβλήθηκε, τα διαβήματα εκτέλεσης που ακολούθησαν και οι συζητήσεις για παράταση χρόνου προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, δεν θεμελιώνουν απραξία και αντίληψη περί εξόφλησης. Ούτε βεβαίως μπορεί να νοηθεί εξόφληση χωρίς πληρωμή του χρέους, ήτοι εκ του γεγονότος και μόνο ότι παρήλθε σημαντικό χρονικό διάστημα από της έκδοσης της απόφασης. Όπως έχει ήδη λεχθεί, ως απόσταγμα της σχετικής νομολογίας, το κρίσιμο στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και το πιο καθοριστικό κριτήριο, είναι ο δυσμενής επηρεασμός του εξ αποφάσεως χρεώστη. Ήταν επί του προκειμένου η εισήγηση των Εφεσειόντων, επικαλούμενοι αδράνεια της Εφεσίβλητης, ότι η παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος τους έθεσε σε δυσμενή οικονομική θέση και σε αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών τους περιστάσεων και δεδομένων. Προεκτείνοντας, έθεσαν ότι ενώ στο παρελθόν είχαν την οικονομική δυνατότητα προς εξόφληση, τέτοια δυνατότητα δεν υφίσταται πλέον, λόγω ακριβώς της μεταβολής των οικονομικών τους συνθηκών. Είναι ανεδαφική αυτή η προσέγγιση, δεδομένης της υποχρέωσης που είχαν οι Εφεσείοντες να εξοφλήσουν το εξ αποφάσεως χρέος τους και δη υπό το φως των δυνατοτήτων που, όπως παραδέχονται, είχαν, προτού οι οικονομικές τους συνθήκες, κατ΄ ισχυρισμό, μεταβληθούν. Πολύ περισσότερο, αν ληφθεί υπόψη ότι κατ΄ επανάληψη, όπως παρέμεινε τελικά αδιαμφισβήτητο, ζήτησαν χρόνο προς διευθέτηση της εξ αποφάσεως οφειλής.» (Η έμφαση με έντονα γράμματα είναι του παρόντος Δικαστηρίου.) Εφαρμογή στην υπό κρίση αίτηση και εκτίμηση Δικαστηρίου. Στην παρούσα υπόθεση, οι Αιτητές έκαναν χρήση δύο τουλάχιστον μεθόδων εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 20.4.2004 σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 14 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, εκδηλώνοντας τη βούλησή τους να εισπράξουν την απόφαση. Κατ' αρχάς, καταχώρισαν κατά ή περί τις 30.9.2004 αίτηση έρευνας και εξασφάλισαν στις 31.3.2005 διάταγμα μηνιαίων δόσεων ΛΚ25 εναντίον έκαστου εκ των Καθ'ων 1 και
3. Κατά δεύτερον, στις 9.2.2006 καταχώρησαν το ΜΕΜΟ ΕΒ344/2006 επί της ακίνητης ιδιοκτησίας της Καθ'ης 2 και το ΜΕΜΟ ΕΒ355/2006 επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του Καθ'ου
4. Συνέχισαν οι Αιτητές να επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την κατοχύρωση του δικαιώματός τους σε εξασφάλιση του ποσού που δικαιούνταν να λάβουν από τους Καθ'ων, υποβάλλοντας δύο τουλάχιστον κατά σειρά αιτήσεις για ανανέωση των πιο πάνω αναφερόμενων ΜΕΜΟ. (βλ. την άδεια ανανέωσης του ΜΕΜΟ ΕΒ355/2006 ημερ. 24.1.2011 για δύο έτη μέχρι 9.2.2014 - Τεκμήριο 3 και την άδεια ανανέωσης του ΜΕΜΟ ΕΒ344/2006 για δύο έτη μέχρι 9.2.2014 - Τεκμήριο 4). Ουδεμία όμως ενέργεια φαίνεται στο φάκελο να έγινε από πλευράς των Αιτητών κατά των Καθ'ων 1 και 2 από 9.2.2014 και έπειτα. Τα ΜΕΜΟ δεν φαίνεται έκτοτε να ανανεώθηκαν. Άλλα δικαστικά μέτρα δεν φαίνεται να λήφθηκαν κατά των Καθ'ων σε σχέση με την μη ανταπόκρισή τους στη δέσμευση που είχαν για εξόφληση της απόφασης δυνάμει Διατάγματος μηνιαίων δόσεων. Ουδεμία αναφορά υπάρχει στην Ε/Δ που συνοδεύει την αίτηση για το αν έγινε ποινική υπόθεση κατά των Καθ'ων περί καταδολίευσης των εξ αποφάσεως πιστωτών (εδώ Αιτητών). Δημιουργείται η εντύπωση μίας αδικαιολόγητης αδράνειας από πλευράς Αιτητών από 9.2.
5. Το ότι οι δικηγόροι που τώρα τους εκπροσωπούν δεν ευθύνονται για την καθυστέρηση αυτήν, δεν αποτελεί επαρκή λόγο για να την παραβλέψει το Δικαστήριο. Στο διάστημα που έχει διαρρεύσει έκτοτε, οι Καθ'ων 1 και 2 παρουσιάζονται να έχουν υποστεί δραματικές αλλαγές σε ό,τι αφορά την κατάσταση της υγείας τους και τη δυνατότητά τους να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους δυνάμει της απόφασης στην Γενική Αίτηση. Ειδικότερα, σημειώνω ότι։ Από το Τεκμήριο 1 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση, επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός της ενόρκως δηλούσας, κας Α. Χρίστου, ότι ο Καθ'ου 1 γεννήθηκε το 12ο του 1938, είναι δηλαδή ηλικίας 82 ετών και πάσχει από Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια τελικού σταδίου η οποία διαγνώστηκε για πρώτη φορά το 2015 και βεβαιώθηκε ιατρικά τελευταία στις 16.7.
6. Από το Τεκμήριο 2 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση, επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός της ενόρκως δηλούσας, κας Α. Χρίστου, ότι η Καθ' ής 2 γεννήθηκε τον 2ο του 1943, είναι δηλαδή ηλικίας 78 ετών και πάσχει από μεταστατικό καρκίνο μαστού, υποβλήθηκε σε μαστεκτομή εντός του 2019 και λάμβανε ραδιοθεραπεία μέχρι και τις 20.10.2020 που εκδόθηκε η ιατρική βεβαίωση ως το Τεκμήριο
7. Το πραγματικό υπόβαθρο που έθεσαν οι Καθ'ων 1 και 2 στο πλαίσιο της ένστασής τους στην υπό κρίση αίτηση, κρίνω ότι τεκμηριωμένα γέρνει την πλάστιγγα της δικαιοσύνης υπέρ της θέσης των Καθ'ων 1 και 2, ότι θα ήταν άδικο να εγκριθεί η χορήγηση άδειας εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 20.4.2004 μετά παρέλευση 17 ετών από την έκδοσή της και δη μετά από 7 χρόνια αδράνειας από πλευράς Αιτητών, οι οποίοι δεν μερίμνησαν το 2014 να εξασφαλίσουν ανανέωση τουλάχιστον του ΜΕΜΟ που είχαν επί της ακίνητης ιδιοκτησίας των Καθ'ων. Οι τελευταίοι ως υπερήλικες, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία δικαιολογούν να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ τους παρά υπέρ των Αιτητών υπό το σύνολο των συνθηκών της παρούσας υπόθεσης. ΚΑΤΑΛΗΞΗ. Για τους λόγους που ανέλυσα ανωτέρω, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ'ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.)........... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Το συνταχθέν Διάταγμα εμφαίνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου και η έκδοσή του είναι παραδεκτή από τους Καθ'ων η αίτηση, όπως βεβαίωσε ο συνήγορος των Καθ'ων με ηλεκτρονικό μήνυμα προς το Δικαστήριο ημερ. 10.5.
8. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο