A.P.P. PLASTICS LIMITED ν. LORDOS UNITED PLASTICS PUBLIC LIMITED, Αρ. Αγωγής: 986/20, 29/6/2021

(1), 22, 18

(1)και 28 του περί Νομικής Προστασίας των Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων του 2002 (Ν. 4(Ι)/2002), στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στις αρχές που διέπουν την έκδοση Διαταγμάτων τύπου «Norwich Pharmacal», καθώς επίσης και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXX Πολυκάρπου διευθυντής των Εναγόντων. O κ. Πολυκάρπου αναφέρει ότι είναι εγγεγραμμένος ηλεκτρολόγος και από το 1995 είχε αρχίσει να ασχολείται με τον σχεδιασμό, κατασκευή, εγγραφή, διάθεση και εγκατάσταση διαφόρων προϊόντων που σχετίζονται με την άσκηση του επαγγέλματος του. Η αφορμή για την δημιουργία του επίδικου προϊόντος ήταν η επαφή που είχε με τα προβλήματα που δημιουργούνται από το κλείσιμο των επιτοίχιων κουτιών πριν την επικάλυψη της τουβλοποιίας με τσιμεντοειδή υλικά. Από το 2008 άρχισε τις μελέτες για σχεδιασμό και λειτουργική τελειοποίηση του προϊόντος και το ενέγραψε στο όνομα των Εναγόντων υπό την περιγραφή «Πλαστικό Κουτί Πολλαπλών Εξόδων Ιδανικό για Ρευματολήπτες και Διακόπτες Ηλεκτρολογικών Εγκαταστάσεων». Την 27.9.2018 εξασφάλισε πιστοποιητικό καταχώρισης στο Γραφείο Πνευματικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ κατόρθωσε να δημιουργήσει μια μεγάλη γκάμα προϊόντων, μεταξύ άλλων κιβώτια και πλαστικούς προσαρμογείς τα οποία διαφημίζουν μέσω της ιστοσελίδας www.appplastics.com και τα προσφέρουν σε επαγγελματίες ηλεκτρολόγους μέσω εμπορικών καταστημάτων. Απέκτησαν δε μεγάλη φήμη και πελατεία τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό. Στόχος τους όταν ενέγραψαν το Βιομηχανικό Σχέδιο ήταν να επωφεληθούν τα δικαιώματα και τα οφέλη που συνεπάγονται και για να προστατεύσουν τους κόπους τους. Οι Εναγόμενοι διαφημίζουν, διαθέτουν και πουλούν το προϊόν που σχεδίασαν και κατασκεύασαν αντιγράφοντας το βιομηχανικό σχέδιο των Εναγόντων στην δική τους ιστοσελίδα. Εισηγείται ότι οι ομοιότητες μεταξύ των προϊόντων είναι ξεκάθαρες και παραθέτει τις 6 λεπτομέρειες με μοναδική διαφορά μία μικρή πατούσα στο προϊόν των Εναγομένων η οποία δεν έχει κάποια χρησιμότητα στην λειτουργικότητα του. Οι δε Εναγόμενοι, ισχυρίζεται, αντέγραψαν μέχρι και σχεδιαστικές λεπτομέρειες με αποτέλεσμα την αύξηση του κινδύνου τα εμπορεύματα των Εναγομένων να εκληφθούν ως εμπορεύματα των Εναγόντων. Για τους πιο πάνω λόγους θεωρεί ότι υπάρχει παραβίαση του εγγεγραμμένου Βιομηχανικού Σχεδίου, ενώ τυγχάνει συμβουλής ότι δικαιούχος εγχώριου και κοινοτικού Βιομηχανικού Σχεδίου έχει δικαίωμα να απαγορεύει σε τρίτο να χρησιμοποιεί κάθε σημείο που ταυτίζεται με τα κύρια χαρακτηριστικά του σχεδίου για προϊόντα που ταυτίζονται με υπηρεσίες για τις οποίες ενεγράφη το προστατευόμενο. Εισηγείται περαιτέρω ότι είναι επιβεβλημένη η έκδοση διατάγματος τύπου Norwich Pharmacal για να διαπιστωθεί το ύψος των οφελών που οι Εναγόμενοι απέκτησαν από την εκμετάλλευση του Σχεδίου. Οι πληροφορίες αυτές βρίσκονται αποκλειστικά στην σφαίρα γνώσης των Εναγομένων οι οποίοι είναι σε θέση να παράσχουν τις αναγκαίες πληροφορίες που θα καταστήσουν δυνατή την έγερση και στοιχειοθέτηση ζημιάς που αξιώνεται με την αγωγή. Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.9 Θ.Θ. 4, 5, 10 και 11, Δ.48 Θ.Θ. 1-4 και 7, Δ.39 και Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 αρ. 4, 5, 7 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ. 29, 30, 31 και 32, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο Κεφ. 148 αρ. 35, στον περί Νομικής Προστασίας των Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων Νόμο Ν.4(Ι)/2002αρ. 3, 4, 5, 18, 22 και 28, στη σχετική νομολογία, στους κανόνες επιείκειας και στην εν γένει πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 20 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιους: «(α) H Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά και/ή πραγματικά αστήρικτη και/ή αβάσιμη και/ή μη σύμφωνη με τους σχετικούς νόμους και/ή διαδικαστικούς κανονισμούς και/ή άλλως πως. (β) Η Αιτήτρια δεν έχει καλή και/ή συζητήσιμη υπόθεση και/ή καλή βάση αγωγής και/ή πιθανότητα επιτυχίας σε αυτήν, ώστε να δικαιολογείται η έκδοση των διαταγμάτων που επιζητεί με την Αίτησή της. (γ) Δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες υπό του Νόμου και/ή της νομολογίας προϋποθέσεις, για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και/ή δεν έχουν καταδειχθεί επαρκώς οι λόγοι που να στηρίζουν και/ή να δικαιολογούν την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. (δ) Οποιαδήποτε επικαλούμενη ζημία της Αιτήτριας είναι αβάσιμη και/ή αστήρικτη και/ή δύναται να αποκατασταθεί με την καταβολή και/ή παροχή αποζημιώσεων και/ή εγγυήσεων και/ή άλλως πως, υπό των Καθ' ων η Αίτηση. (ε) Η Αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα Αίτηση καθυστερημένα και/ή μετά την πάροδο μακρού χρόνου και/ή παρέμεινε άπρακτη για μεγάλο χρονικό διάστημα ήτοι από το καλοκαίρι του 2019, περίοδο κατά την οποία, ως αναφέρει στην Έκθεση Απαίτησής της, έλαβε γνώση για την εμφάνιση, από την πλευρά των Καθ' ων η Αίτηση, στην ιστοσελίδα της, των προϊόντων τα οποία εμπορεύονται οι Καθ' ων η Αίτηση και για τα οποία παραπονείται η Αιτήτρια και/ή από προηγούμενη ημερομηνία σε βαθμό που εξαλείφεται το στοιχείο του κατεπείγοντος ή έστω οποιαδήποτε επείγουσα ανάγκη για την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, στοιχείο το οποίο, εν πάση περιπτώσει, δεν υφίσταται στην παρούσα υπόθεση και/ή δεν συντρέχει η προϋπόθεση του επείγοντος ή περιστάσεων που θα δικαιολογούσαν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (στ) Η Αίτηση της Αιτήτριας αποτελεί κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου. (ζ) Η παρούσα Αίτηση είναι ανεπαρκής, γενική και/ή αντιφατική και ουδόλως παρουσιάζει οποιοδήποτε ικανοποιητικό και/ή οποιοδήποτε λόγο για τον οποίο θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. (η) Τα γεγονότα που περιγράφονται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, είναι αόριστα, ασαφή και/ή ελλιπή και/ή μη ικανά να δικαιολογήσουν και/ή να στηρίξουν την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (θ) Η παρούσα Αίτηση στηρίζεται σε ψευδείς και/ή αναληθείς και/ή ανακριβείς ισχυρισμούς και/ή η Αιτήτρια εσκεμμένα και/ή σκόπιμα και/ή με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου, απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα και/ή πληροφορίες σχετικώς με την παρούσα υπόθεση. (ι) Οι περιστάσεις της υπόθεσης, επιβάλλουν προς το Δικαστήριο, να μην ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της Αιτήτριας, αλλά να απορρίψει την Αίτηση με έξοδα εναντίον της και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. (ια) Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν είναι εύλογη και/ή δίκαιη υπό τις περιστάσεις και/ή θα επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη και/ή ζημία και/ή καταστροφή στα συμφέροντα των Καθ' ων η Αίτηση και/ή θα είναι αντίθετη προς την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. (ιβ) Τα αιτούμενα διατάγματα δεν ζητούνται καλόπιστα. (ιγ) Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, καθότι δεν είναι δίκαιη και/ή εύλογη η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (ιδ) Δεν έχει αποδειχθεί και/ή υποδειχθεί και/ή καταδειχθεί ότι η Αιτήτρια θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημία από τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. (ιε) Οι ισχυρισμοί αναφορικά με ζημίες τις οποίες επικαλείται η Αιτήτρια, είναι ανυπόστατοι και/ή αβάσιμοι και/ή αστήρικτοι. (ιστ) Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, θα παραβιάσει το δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση, ως αυτό απορρέει από το άρθρο 25 του Συντάγματος, να παράγουν και/ή να πωλούν και/ή να διαθέτουν και/ή να διαφημίζουν τα προϊόντα τους, θα αντιστρατεύεται το πνεύμα και τον σκοπό του εν λόγω άρθρου και/ή θα συνιστά αδικαιολόγητη επέμβαση και/ή παρέμβαση στην εξουσία του Συνταγματικού νομοθέτη. (ιζ) Το βιομηχανικό σχέδιο των Καθ' ων η Αίτηση είναι αποτέλεσμα σοβαρής μελέτης και διενέργειας σχεδιασμού και ότι ο δημιουργός του σχεδίου είχε την επιστημονική και επαγγελματική κατάρτιση ώστε να προβεί στο σχεδιασμό και στην κατάληξη του εν λόγω σχεδίου. Ο δημιουργός του σχεδίου, ο οποίος το εκπόνησε για λογαριασμό των Καθ' ων η Αίτηση ασχολήθηκε τόσο με την λειτουργική όσο και με την αισθητική πτυχή του σχεδιασμού. (ιη) Το σχέδιο των Καθ' ων η Αίτηση, διαφέρει στο σύνολο του από το σχέδιο της Αιτήτριας σε ουσιώδεις πτυχές του σχεδίου, όσον αφορά τη λειτουργική και καλλιτεχνική πτυχή του, ως επίσης και σε άλλα χαρακτηριστικά, όπως το χρώμα, την υφή και/ή τα υλικά του και την εν γένει γραμμή του, είναι νέο και επιπλέον διαφέρει σε ουσιώδεις λεπτομέρειες. (ιθ) Για το τελικό αποτέλεσμα του σχεδίου που εκπονήθηκε για τους Καθ' ων η Αίτηση, χρειάστηκε η καλλιτεχνική φλέβα του σχεδιαστή που δεικνύει την έκφραση της δημιουργικής ελευθερίας του σχεδιαστή του σχεδίου και οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν στην εγγραφή του βιομηχανικού τους σχεδίου στον Έφορο Εταιρειών, Κλάδος Προστασίας των Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων. (κ) Η παρούσα Αίτηση, καταπατεί συνταγματικά δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση για γρήγορη και αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. XXX Παναγή Διευθυντή Παραγωγής του Τμήματος Σωλήνων και Εξαρτημάτων των Εναγομένων ο οποίος αρνείται τους ισχυρισμούς των Εναγόντων. Όπως αναφέρει, οι Εναγόμενοι είναι δημόσια εταιρεία και ασχολούνται με την παραγωγή και πώληση πλαστικών στην Κύπρο για δεκαετίες, είναι δε ο πρώτος κατασκευαστής στην Κύπρο στην γκάμα των προϊόντων τους με τεράστια ανάπτυξη και θέση στην εγχώρια αγορά. Οι εργασίες τους περιλαμβάνουν και την μελέτη, διεργασία και εκπόνηση πρωτότυπων σχεδίων. Όσον αφορά στο επίδικο προϊόν ο κ. Παναγή αρνείται ότι οι Ενάγοντες έχουν δημιουργήσει και εγγράψει στην Κύπρο ή αλλού πρωτότυπο προϊόν με την ονομασία «Πλαστικό Κουτί Πολλαπλών Εξόδων Ιδανικό για Ρευματολήπτες και Διακόπτες Ηλεκτρολογικών Εγκαταστάσεων» ή ότι οι Ενάγοντες είναι νόμιμοι κάτοχοι του εν λόγω προϊόντος. Αρνείται ότι το προϊόν των Εναγομένων αντιγράφει ή απομιμείται το προϊόν των Εναγόντων. Όπως λέει, οι Εναγόμενοι ενέγραψαν και καταχώρισαν στο Μητρώο Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων τα βιομηχανικά τους σχέδια και διέθεταν και διαφήμιζαν αυτά από το 2013. Ενώ οι Ενάγοντες γνώριζαν το γεγονός αυτό επέλεξαν να το αποκρύψουν από το Δικαστήριο καταχωρώντας την Αίτηση πολύ αργοπορημένα. Δόλια δε απέκρυψαν οι Εναγόμενοι ότι υπάρχουν και άλλες εταιρείες που διαθέτουν παρόμοια προϊόντα στην Κυπριακή αγορά αναφορικά με τις οποίες οι Ενάγοντες επέδειξαν ανοχή πράγμα που δείχνει ότι η πραγματική τους πρόθεση δεν είναι η προστασία του Βιομηχανικού της Σχεδίου αλλά η καταπίεση του ανταγωνισμού. Υπάρχουν όμοια προϊόντα και σε όλη την επικράτεια της Ε.Ε. Επιπλέον οι Ενάγοντες δεν επισύναψαν την απαντητική επιστολή των Εναγομένων ημερ. 22.1.2020 αλλά ούτε αποκάλυψαν ότι οι Εναγόμενοι διαθέτουν τα προϊόντα τους σε εξειδικευμένους αγοραστές ενώ οι Ενάγοντες σε σημεία λιανικής πώλησης. Αναφορικά με το επίδικο προϊόν είναι η θέση του ότι αρκετά στοιχεία του σχεδίου δεν μπορούν να αναπαραχθούν με διαφορετική μορφή ή διαστάσεις καθότι είναι αναγκαία στοιχεία αλλιώς η τεχνική λειτουργία δεν θα ήταν εφικτή, Τέτοια παρόμοια σχέδια υπάρχουν ως Ευρωπαϊκά Βιομηχανικά Σχέδια και προστατεύονται στην Κύπρο γνωστά ως «Gang Box» ώστε να επιτρέπουν σε εξειδικευμένους πελάτες να τα εφαρμόζουν όπως γνωρίζουν και όπως πρέπει. Παραθέτει αριθμό διαφορών μεταξύ του σχεδίου των Εναγόντων και του σχεδίου των Εναγομένων. Ο κ. Παναγή προβάλλει την θέση ότι οι Ενάγοντες δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο και δεν αποκάλυψαν ουσιώδη στοιχεία. Ούτε και υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν το στοιχείο του κατεπείγοντος. Δεν ικανοποιούνται, εισηγείται, ούτε οι προϋποθέσεις που θέτει το αρ. 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Μετά από σχετική άδεια οι Ενάγοντες καταχώρισαν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση στην οποία ο κ. Πολυκάρπου ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι διαφήμισαν στην ιστοσελίδα τους το προϊόν μετά τον Σεπτέμβριο 2019 ενώ μέχρι και σήμερα στο εξώφυλλο του καταλόγου τους υπάρχει το κουτί των Εναγόντων. Μέχρι πρόσφατα μάλιστα στο εσωτερικό του καταλόγου και πάλι υπήρχε το κουτί των Εναγόντων πράγμα που διακρίνεται από την απουσία του περιμετρικού δακτυλίου. Ο λόγος της μη αντίδρασης των Εναγόντων ήταν η καλή μεταξύ των διαδίκων συνεργασία η οποία προϋπήρχε και σε άλλα προϊόντα τα οποία οι Εναγόμενοι προμηθευόταν από τους Ενάγοντες. Τα προϊόντα που ο κ. Παναγή ισχυρίζεται ότι υπάρχουν στην Κυπριακή αγορά δεν έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά των Εναγόντων, ενώ οι Ενάγοντες πουλούν τα προϊόντα τους μόνο χονδρικά και σε εξειδικευμένους αγοραστές. Όσον αφορά στα «Gang Box» θέση του κ. Πολυκάρπου είναι ότι με τα υπό κρίση προϊόντα οι Ενάγοντες βελτίωσαν τα προϋπάρχοντα προϊόντα προσθέτοντας τις τεχνικές και λειτουργικές λεπτομέρειες που κατοχύρωσαν σαν Βιομηχανικό Σχέδιο. Απορρίπτει, επιπλέον, τους ισχυρισμούς του κ. Παναγή περί διαφορών στα Σχέδια των δύο λέγοντας ότι το προϊόν των Εναγομένων είναι κατασκευασμένο με υποδεέστερη πρώτη ύλη που απαιτεί την ύπαρξη δακτύλιου. Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση καταχώρισαν και οι Εναγόμενοι όπου ο κ. Παναγή αναφέρει ότι είναι ορθός ο ισχυρισμός του κ. Πολυκάρπου ότι το προϊόν των Εναγομένων αναρτήθηκε στην δική τους ιστοσελίδα μετά τον Σεπτέμβριο 2019 αλλά οι Ενάγοντες γνώριζαν έκτοτε το γεγονός και κατέφυγαν στο Δικαστήριο με αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι διάδικοι συνεργάζονταν στο παρελθόν και λόγω της συνεργασίας αυτής οι Ενάγοντες δεν είχαν ένσταση οι Εναγόμενοι να διαφημίζουν το προϊόν τους στην ιστοσελίδα τους. Από το 1990 οι Εναγόμενοι είχαν διαφημίσει και εμπορευθεί στην Κύπρο και στο εξωτερικό προϊόντα παρόμοια με το επίδικο. Η προσθήκη εισδοχών στο σώμα του Σχεδίου, ισχυρίζεται, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί αντιγραφή του Σχεδίου των Εναγόντων αλλά αίτημα των πελατών των Εναγομένων. Επεξηγεί ότι παλαιότερα το προϊόν των Εναγομένων πωλείτο χωρίς τις σωλήνες εισδοχών και οι Εναγόμενοι πωλούσαν ως ξεχωριστό προϊόν adaptor που επιτελούσε την λειτουργία των εισδοχών. Ώστε να μην γίνεται αυτό, και κατόπιν αιτήματος των πελατών, οι Εναγόμενοι προχώρησαν στην ενσωμάτωση του adaptor στο κουτί, το οποίο πήρε την τελική του μορφή την δεκαετία του 1990. Πέραν των πιο πάνω οι ευπαίδευτοι συνήγοροι αγόρευσαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στην διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 ΑΑΔ 248). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.

1. Από μελέτη του Τροποποιημένου Κλητηρίου Εντάλματος διαφαίνεται ότι το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων εδράζεται σε παραβίαση εγγεγραμμένου Βιομηχανικού Σχεδίου. Τυγχάνει συνεπώς εφαρμογής ο περί της Νομικής Προστασίας των Βιομηχανικών Σχεδίων και Υποδειγμάτων Νόμος Ν4(Ι)/
2. Θέση των Εναγόντων είναι ότι το προϊόν των Εναγομένων αποτελεί απομίμηση αυτού που έχουν κατοχυρώσει οι Ενάγοντες. Οι Εναγόμενοι στην Ένσταση και αγόρευση τους προβάλλουν την θέση ότι το προϊόν των Εναγόντων δεν είναι «νέο» ώστε να τυγχάνει προστασίας, ενώ διαφέρει ουσιωδώς από αυτό των Εναγομένων. Το ποία εκδοχή ως προς τα γεγονότα ισχύει είναι ζήτημα φυσικά που θα κριθεί από το εκδικάζον την αγωγή Δικαστήριο, αφού ως είναι καλά γνωστό το παρόν δεν είναι το στάδιο κατά το οποίο θα επιλυθούν ή αποφασιστούν τα ζητήματα αυτά, πολλά εκ των οποίων απαιτούν και ευρήματα κατόπιν αξιολόγησης μαρτυρίας. Η ύπαρξη, όμως, κατοχυρωμένου ως Βιομηχανικού Σχεδίου προϊόντος των Εναγομένων οδηγεί στο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Ειδικότερα, από το αρ. 18

(1)του Ν.4(Ι)/2002 προκύπτει ότι με τη καταχώριση ο δικαιούχος σχεδίου αποκτά το αποκλειστικό δικαίωμα να το χρησιμοποιεί και να απαγορεύει την χρησιμοποίηση του από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στους Ενάγοντες να δείξουν ότι έχουν «πιθανότητα επιτυχίας». Το Δικαστήριο εξετάζει στο στάδιο αυτό την ισχυρότητα της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης των Εναγόντων. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία δεν είναι ψηλό, απαιτώντας μόνο πιθανότητα επιτυχίας. Οι Ενάγοντες έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα δύο προϊόντα των Εναγόντων ως Τεκμήρια 3Α και 3Β και τα δύο προϊόντα των Εναγομένων ως Τεκμήρια 6Α και 6Β. Όντως αυτά προσομοιάζουν ως προς τον γενικότερο σχεδιασμό. Θέση, όμως, των Εναγομένων είναι ότι τα τρία χαρακτηριστικά που είναι ίδια μεταξύ των προϊόντων, ήτοι η απόσταση μεταξύ των βιδών, οι διαστάσεις υποδοχών για σωλήνες και οι κύκλοι στο πλευρό με πιο μεγάλες διαστάσεις, είναι χαρακτηριστικά που επιβάλλονται από πρότυπα και είναι αναγκαία για την τεχνική λειτουργία των προϊόντων. Πέραν τούτων, όμως, παρατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με την Ένσταση σειρά διαφορών μεταξύ των προϊόντων. Τις θέσεις αυτές αντέκρουσε η πλευρά των Εναγόντων με την Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση επεξηγώντας, μεταξύ άλλων, ότι οι ενσωματωμένες εκδοχές δεν προβλέπονται σε κανένα πρότυπο και κανονισμό αλλά και ισχυριζόμενοι ότι έγιναν βελτιώσεις σε υφιστάμενα προϊόντα από τους Ενάγοντες, που είναι και αυτές που ενέγραψαν. Το παρόν δεν είναι στάδιο στο οποίο το Δικαστήριο προβαίνει σε αξιολόγηση μαρτυρίας. Από τα πιο πάνω, όμως, διαφαίνεται ότι εάν οι Ενάγοντες καταφέρουν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους θα έχουν πιθανότητα να πετύχουν στην αγωγή τους. Στρέφομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis

(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright στις παρα. 620-625 αναφέρονται τα εξής (που αφορούν σε περιπτώσεις αθέμιτου ανταγωνισμού αλλά εφαρμόζονται κατ' αναλογία και σε περιπτώσεις όπως την παρούσα): «Damages. ....................... The governing principle is that the court should first consider whether, if the plaintiff were to succeed in his claim for a permanent injunction at the trial, he would be adequately compensated by an award of damages for the loss he would have sustained before the trial as a result of the continuing acts of the defendant. If damages in the measure recoverable at common law would be an adequate remedy and the defendant would be in a financial position to pay them, the court will normally refuse to grant an interim injunction, however strong the plaintiff´s claim appeared then to be. ............................ It may be observed at this point that in actions for infringement of copyright, passing off and breach of confidence damages are often not an adequate remedy since there are difficulties in both ascertaining and quantifying such damage as injury to the plaintiff´s property, business and goodwill». Όπως λέχθηκε και στην υπόθεση M & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co. of USA

(1997)1 Α.Α.Δ. 1791 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά, με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτουμένου την θεραπεία. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός έχει προεκτάσεις, μεταξύ των οποίων και ο επηρεασμός της εμπορικής εύνοιας, που είναι δύσκολο να αποτιμηθούν σε χρήμα ή να εξακριβωθούν με βεβαιότητα». (βλ. επίσης The Timberland Co. of USA v Evans & Sons Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 1179). Με δεδομένη την δυσκολία υπολογισμού της ζημιάς που θα έχουν υποστεί οι Ενάγοντες από τυχόν παραβίαση του Βιομηχανικού τους Σχεδίου και απομίμηση του προϊόντος τους, θεωρώ ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει επίσης να εξετάσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Παραπέμπω στο Halsbury´s Laws of England Vol.21 σελ. 366 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα για το ισοζύγιο της ευχέρειας: «Balance of convenience considered. Where any doubt exists as to the plaintiff´s right, or if his right is not disputed, but its violation is denied, the Court, in determining whether an interlocutory injunction should be granted, takes into consideration the balance of convenience to the parties and the nature of the injury which the defendant, on the one hand, would suffer if the injunction was granted and he should ultimately turn out to be right, and that which the plaintiff, on the other hand, might sustain if the injunction was refused and he should ultimately turn out to be right. The burden of proof that the inconvenience which the plaintiff will suffer by the refusal of the injunction is greater than that which the defendant will suffer, if it is granted, lies on the plaintiff». Σημαντικό παράγοντα στην πλάστιγγα αυτή αποτελεί και η καθυστέρηση που επέδειξε η πλευρά των Εναγόντων. Ο ίδιος ο κ. Πολυκάρπου στην Συμπληρωματική του Ένορκη Δήλωση αναφέρει ότι στους καταλόγους των Εναγομένων υπάρχει μέχρι και σήμερα το προϊόν των Εναγόντων. Σημαντική, όμως, είναι η εξής αναφορά του στην παρ. 3 της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης: «.Όσον αφορά το γεγονός της μη αντίδρασης μας στη συμπερίληψη του δικού μας προϊόντος στο δικό τους κατάλογο, τούτο οφειλόταν στην καλή μεταξύ μας συνεργασία η οποία προϋπήρχε και σε άλλα προϊόντα τα οποία η Καθ'ης η Αίτηση προμηθευόταν από εμάς». Παραπέμπω στο Halsbury´s Laws of England 3η Έκδοση Vol. 38 σελ. 636 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «1046. Acquiescence. In general mere delay after knowledge of infringement does not deprive the registered proprietor of a trade mark of his statutory rights or of the appropriate remedy for the enforcement of these rights, at any rate so long as the delay is not of inordinate length. If, however, a person allows another person who is acting in good faith to build up a reputation under a trade name or mark to which the first person has rights, he may lose his right to bring proceedings for infringement or passing off in respect of the use of the mark by the other person.». Παραθέτω επίσης απόσπασμα από την απόφαση Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd Πολ. Έφεση 9295 ημερ. 18.7.96 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η καθυστέρηση, εκτός αν επεξηγηθεί, στη προώθηση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, είναι γενικώς μοιραία, αν και τα Δικαστήρια θα σταθμίσουν το ζήτημα της καθυστέρησης έναντι της πιθανότητας του Ενάγοντα να πετύχει τελικά στην αγωγή του και θα λάβουν υπόψη κατά πόσο ο Εναγόμενος έχει οδηγηθεί σε έξοδα ή έχει καθησυχασθεί ότι όλα ήταν ασφαλή ή παραπλανήθηκε λόγω της απραξίας του Ενάγοντα. Ωστόσο η τάση της σύγχρονης νομολογίας είναι να μη απορρίπτεται αξίωση για διάταγμα κατά την ακρόαση της αγωγής απλώς και μόνο λόγω της καθυστέρησης στην καταχώριση της αγωγής τηρουμένων των προνοιών του περί Παραγραφής Νόμου, 1939" (Copinger and Skone James on Copyright, 12η Έκδοση, παρα.633). Στον Kerly´s (πιο πάνω), παρα. 15-68 το θέμα τίθεται ως εξής: «Οποιαδήποτε σημαντική μη αναγκαία καθυστέρηση στην επιδίωξη ενδιάμεσης θεραπείας ενδέχεται να γείρει το ισοζύγιο της ευχέρειας εναντίον του Ενάγοντα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία πρέπει να αρχίζει χωρίς προειδοποίηση. Η καθυστέρηση λόγω της παράλειψης των εναγομένων να απαντήσουν σε επιστολές μπορεί να συγχωρεθεί. Στον Kerr on Injunctions (πιο πάνω), σελ. 360-61 υιοθετείται η ίδια προσέγγιση. "Η απλή καθυστέρηση στην έναρξη διαδικασίας μετά την διαπίστωση της παραβίασης φαίνεται ότι δεν αποτελεί κώλυμα για την έκδοση διατάγματος κατά την ακρόαση της αγωγής. Ωστόσο καθυστέρηση δυνατόν να οδηγήσει το Δικαστήριο στο να αρνηθεί την έκδοση προσωρινού διατάγματος ειδικά όταν ο Εναγόμενος έχει δημιουργήσει μια επιχείρηση στην οποία έχει χρησιμοποιήσει το επίδικο σήμα με πασίγνωστο τρόπο». Τόσο οι Ενάγοντες όσο και οι Εναγόμενοι εμπορεύονται τα προϊόντα τους και αμφότεροι επικαλούνται φήμη που έχουν δημιουργήσει σε σχέση με το δικό τους προϊόν. H ανάγκη προστασίας του Ενάγοντα πρέπει να σταθμίζεται προς την αντίστοιχη ανάγκη του Εναγομένου. Αμφότεροι έχουν εγγράψει το δικό τους προϊόν ως Βιομηχανικό Σχέδιο. Σημειώνω ότι, όπως αναφέρεται στον Copinger and Skone James on Copyright παρ. 620-625 όπου οι λοιποί παράγοντες είναι ίσοι το Δικαστήριο συνήθως θα λάβει μέτρα για την διασφάλιση του Status Quo. Τέτοια είναι και η περίπτωση εν προκειμένω. Τονίζω δε ότι δεν υπάρχει από μέρους των Εναγόντων κάποιος ισχυρισμός περί επηρεασμού της φήμης τους ή περί δημιουργίας κινδύνου αποστασιοποίησης του κοινού από το προϊόν των Εναγόντων. Στην παρούσα περίπτωση κρίνω ότι τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα είχε πολύ σοβαρές συνέπειες για τους Εναγόμενους στους οποίους θα απαγορεύετο παντελώς η πώληση του εγγεγραμμένου προϊόντος τους ενώ οι Ενάγοντες ήδη έχουν ανεχθεί την υφιστάμενη κατάσταση εδώ και καιρό. Στην καταχώριση της παρούσας Αίτησης κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει προς απόρριψη αυτής. Όσον αφορά στο αίτημα των Εναγόντων για έκδοση διαταγμάτων της φύσης Norwich Pharmacal θα πρέπει να σημειώσω ότι η παρούσα δεν είναι η περίπτωση όπου κάτι τέτοιο ενδείκνυται, εφόσον η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή είναι ήδη η αγωγή επί της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων. Επιπλέον, παρέχεται η ευχέρεια στους Ενάγοντες στο πλαίσιο της αγωγής να ζητήσουν την αποκάλυψη εγγράφων. Των πιο πάνω δεδομένων η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και οι Ενάγοντες - Αιτητές καταδικάζονται να πληρώσουν τα έξοδα των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο