Minoshis ν. Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου, Αριθμός Αγωγής: 33/2021, 9/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A361 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αριθμός Αγωγής: 33/2021 Μεταξύ: XXXXX XXXXX Minoshis Ενάγουσας και Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 02.02.2021 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ημερομηνία: 09.07.2021 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: Γ. Στυλιανού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους/Καθ' ων η αίτηση: Πέτρος Α. Σταύρου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση της Ενάγουσας, ημερομηνίας 02.02.2021 για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος. Συγκεκριμένα, η Ενάγουσα με την υπό κρίση αίτηση ζητεί την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος:
- Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να υποχρεώνει τον Εναγόμενο να ανακαλέσει την απόφασή του ημερομηνίας 09/09/2020 για ανάκληση της άδειας Νόμιμου Ελεγκτή της Ενάγουσας μέχρι την εκδίκαση της κυρίως υπόθεσης.
- Διαζευκτικά Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η απόφαση του Εναγόμενου ημερομηνίας 09/09/2020 για ανάκληση της άδειας Νόμιμου Ελεγκτή της Ενάγουσας μέχρι την εκδίκαση της κυρίως υπόθεσης. H αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της Ενάγουσας. Η Ενάγουσα στην ένορκή της δήλωση, αναφέρεται στις συνθήκες υπό τις οποίες περιήλθε εις γνώση της η ανάκληση της άδειάς της. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι η ανάκληση της άδειάς της παραβιάζει τις αρχές της χρηστής διοίκησης. Οι Καθ' ων η αίτηση στις 12.3.2021 καταχώρησαν ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συμπυκνωθούν στο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί της υπό κρίση αίτησης, καθότι το επίδικο ζήτημα εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Διοικητικού Δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 146 του Συντάγματος. Επίσης, οι Καθ΄ ων η αίτηση ισχυρίστηκαν ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του XXXXX Ιορδάνους, γενικού διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση. Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση υπόθεση το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, ημερομηνίας 24.5.2021, απέρριψε το αίτημα της Αιτήτριας για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης. Έτσι, κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα
(2010)1 ΑΑΔ 195. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω την νομική πτυχή της υπόθεσης. Νομική Πτυχή Όπως είναι καλά νομολογημένο, η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα πηγάζει από το δίκαιο της Επιείκειας και η δικαιοδοσία για έκδοσή τους υπό το Κυπριακό Δίκαιο παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, σύμφωνα με το οποίο ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι : α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση β) ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στη θεμελιακή απόφαση στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ
(557)το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύοντας τις προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του 14/1960 έκρινε τα ακόλουθα σχετικά:
- «Η προϋπόθεση για σοβαρό ζήτημα προς ακρόαση δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων.
- Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
- Η Τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης.» Η συνδρομή των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, αλλά το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Σχετική είναι η απόφαση Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ 152 και Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.ά.
(2013)1 Α.Α.Δ. 222. Στην απόφαση Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων,
(1995), 1 Α.Α.Δ. 248, έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου κ.ά. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά Πολιτική Έφεση Ε 143/2015 ημερομηνίας 27.3.2017, επαναεπιβεβαιώθηκε η θέση ότι κατά το στάδιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση ή οριστικοποίηση ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας. Η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 στην παρούσα 1η προϋπόθεση - σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση Η προϋπόθεση για κατάδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Στην απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλλα Αντωνιάδου Κυριάκου Πολ. Έφεση Ε301/16, ημερομηνίας 26.9.2017, με αναφορά στο σύγγραμμα Διατάγματα (ανωτέρω) υποδείχθηκε ότι : «με την πρώτη προϋπόθεση εισάγεται η υποχρέωση στο Δικαστήριο να βεβαιωθεί ότι υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το Δίκαιο της Επιείκειας, προτού προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος.» Ο όρος δικόγραφα δεν χρησιμοποιείται υπό την τεχνική του έννοια αλλά χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598. Στην υπό κρίση υπόθεση, η Ενάγουσα βασίζει την υπόθεσή της στον ισχυρισμό περί παράνομης ανάκλησης της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος. Μάλιστα η Ενάγουσα, τόσο στην έκθεση απαίτησής της όσο και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση, ισχυρίζεται ότι έχουν παραβιασθεί οι αρχές της χρήστης διοίκησης στην λήψη απόφασης περί ανάκλησης. Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι η Ενάγουσα βασίζει την απαίτηση της στην παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης. Επομένως αναδύεται το ερώτημα του κατά πόσο η παράβαση των πιο πάνω αρχών θεμελιώνει αγώγιμο δικαίωμα. Όπως εύστοχα υποδεικνύεται από τον Δρα Κώστα Παρασκευά, στο σύγγραμμά του Κυπριακό Διοικητικό Δίκαιο Γενικό Μέρος 1η έκδοση σελ. 106-107, η αρχή της Χρηστής Διοίκησης αποτελεί καθαρό δημιούργημα της νομολογίας του ελληνικού Συμβουλίου της Επικρατείας, για να ελέγχει αποτελεσματικά την ουσιαστική νομιμότητα της διοικητικής δράσης και ιδιαίτερα την διακριτικής ευχέρεια της διοίκησης. Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι οι αρχές της χρηστής διοίκησης αναπτύσσουν αποτελέσματα στο πεδίο του διοικητικού δικαίου και σχετίζονται με τον έλεγχο της δράσης της δημόσιας διοίκησης. Συνεπώς, η παραβίαση των αρχών της χρηστής διοίκησης δεν θεμελιώνει αγώγιμο δικαίωμα. Αυτό που θεμελιώνει ενδεχόμενη παράβασή τους, είναι λόγο ακύρωσης, ο οποίος πρέπει να αποφασισθεί από το αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο. Ακολούθως σε περίπτωση ακυρωτικής απόφασης στη βάση του άρθρου 146.6 μπορεί να γεννηθεί αγώγιμο δικαίωμα. Περαιτέρω, κατά την κρίση μου, εάν γινόταν δεκτό πως η παράβαση των αρχών της χρηστής διοίκησης συνιστά αγώγιμο δικαίωμα, θα καταστρατηγείτο ο μηχανισμός που προβλέπει το ίδιο το άρθρο 146 του Συντάγματος. Επίσης, εάν γινόταν δεκτή τέτοια προσέγγιση, θα καταλήγαμε σε παράλογα και άτοπα αποτελέσματα, αφού το επαρχιακό Δικαστήριο θα μετατρεπόταν σε διοικητικό και θα αποφάσιζε επί ισχυρισμού παράβασης των αρχών της χρηστής διοίκησης. Συνακόλουθα, κρίνω ότι δεν υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το δίκαιο της Επιείκειας και ως εκ τούτου δεν πληρείται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου λόγου. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο