ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 869/21, 30/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A380 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 869/21 Μεταξύ:
- Δρ. XXXXX ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗ
- Δρ. XXXXX ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ Ενάγοντες και
- XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ
- XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ
- XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ
- XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ
- XXXXX ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγόμενοι -------------------------------------------------- Ημερομηνία: 30 Ιουλίου 2021 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες / Αιτητές: κ. Λ. Χατζηδημητρίου για Λοΐζος Χατζηδημητρίου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για εναγόμενους / Καθ' ων η Αίτηση: κ. Χ. Τριανταφυλλίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες, οι οποίοι είναι ανδρόγυνο, καταχώρησαν στις 02/04/2021 την παρούσα αγωγή με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ζητώντας όπως εκδοθούν διηνεκή διατάγματα με τα οποία να διατάσσονται οι εναγόμενοι όπως παύσουν να λειτουργούν εργοτάξιο και/ή μονάδα εργασίας και/ή εργαστήριο ξυλουργικών και σιδεροκατασκευαστικών εργασιών εντός του ακινήτου τους και/ή να προκαλούν οχληρία συνεπεία των εν λόγω εργασιών. Πρόσθετα των εν λόγω διαταγμάτων, οι ενάγοντες αξιώνουν από τους εναγόμενους και αποζημιώσεις για πρόκληση οχληρίας. Την ίδια μέρα που καταχωρήθηκε η αγωγή, οι ενάγοντες, των οποίων το ακίνητο στο οποίο βρίσκεται η κατοικία τους εφάπτεται του ακινήτου στο οποίο βρίσκεται η κατοικία των εναγομένων 1 - 4 και η κατοικία της εναγόμενης 5, καταχώρησαν την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση, με την οποία επεδίωξαν μονομερώς, την έκδοση αριθμού προσωρινών διαταγμάτων παρόμοιας φύσης με αυτά που ζητούνται με το κλητήριο ένταλμα. Συγκεκριμένα οι ενάγοντες ζήτησαν όπως εκδοθούν προσωρινά διατάγματα με τα οποία να απαγορεύεται, αφ' ενός σε όλους τους εναγόμενους από του να χρησιμοποιούν και/ή να επιτρέπουν τη χρήση του ακινήτου τους κατά τρόπο που να προκαλεί οχληρία προς το δικό τους ακίνητο και αφ' ετέρου, να απαγορεύεται στους Εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 να εκτελούν ξυλουργικές εργασίες και/ή εργασίες σιδεροκατασκευών και/ή να καίνε αντικείμενα στο ακίνητο τους και/ή να χρησιμοποιούν προβολέα στραμμένο προς την οικία των εναγόντων. Σύμφωνα με την Ε/Δ του ενάγοντα 1, στο ακίνητο των εναγομένων και συγκεκριμένα λίγα μέτρα μακριά από την κατοικία και το υπνοδωμάτιο των εναγόντων, ο εναγόμενος 2 ανήγειρε ένα μεγάλο καλυμμένο υποστατικό, το οποίο αν και αρχικά ισχυρίστηκε ότι θα το χρησιμοποιούσε σαν γκαράζ, εντούτοις στη συνέχεια εγκατέστησε εντός αυτού διάφορα μηχανήματα και εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τη διενέργεια σιδεροκατασκευών και ξυλοκατασκευών καθώς επίσης και ένα ισχυρό προβολέα. Τα συγκεκριμένα μηχανήματα, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, όταν χρησιμοποιούνται προκαλούν ιδιαίτερα έντονο θόρυβο ενώ ο προβολέας λειτουργεί όταν οι εναγόμενοι εργάζονται στο υποστατικό ή όταν ανιχνευθεί κίνηση εντός της αυλής τους. Σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα, ο εναγόμενος 2 χρησιμοποιεί το προαναφερόμενο υποστατικό και μηχανήματα για σκοπούς λειτουργίας επιχειρηματικού και κερδοσκοπικού εργαστηρίου ξυλοκατασκευών και σιδεροκατασκευών, κάποτε και με τη βοήθεια των εναγομένων 3 και
- Αρχικά, ισχυρίστηκε ο ομνύοντας, οι εργασίες στο υποστατικό γίνονταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα και μόνο τα απογεύματα, συγκεκριμένα μετά τις 15:00, εφόσον ο εναγόμενος 2 εργάζεται τα πρωινά στην ΑΤΗΚ. Συνεπεία της έντονης οχληρίας που προκαλείτο καθώς επίσης και του σοβαρού προβλήματος στη χρήση και απόλαυση της οικίας των εναγόντων, οι τελευταίοι παραπονέθηκαν έντονα στους εναγόμενους τους οποίους κάλεσαν άμεσα να σταματήσουν. Επειδή όμως οι τελευταίοι αρνήθηκαν να συμμορφωθούν, οι ενάγοντες κατήγγειλαν το θέμα πρώτα στην Αστυνομία, η οποία όμως τους παρέπεμψε στην αρμόδια δημοτική αρχή όπου και αποτάθηκαν στη συνέχεια. Η εν λόγω αρχή, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, αφού προέβη σε επιτόπια εξέταση του χώρου, διαπίστωσε ότι το υποστατικό που έχουν ανεγείρει οι εναγόμενοι είναι αυθαίρετο και παράνομο. Παρά ταύτα, επειδή η εξέταση έλαβε χώρα πριν τις 1500, δεν κατέστη δυνατό να διαπιστωθούν και οι εργασίες στις οποίες προβαίνουν οι εναγόμενοι, οπόταν στην επιστολή που έστειλε η Δημοτική Αρχή στους εναγόμενους περί τα μέσα Μαρτίου (Τεκ.4), προειδοποίησε τους τελευταίους μόνο για το παράνομο του υποστατικού τους. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι με το που παρέλαβαν οι εναγόμενοι την επιστολή του Δήμου, η κατάσταση χειροτέρευσε αφού πλέον οι εργασίες γίνονται, σε καθημερινή βάση, από το πρωί μέχρι και τις 21:00 το βράδυ, και τα Σαββατοκυρίακα, περιλαμβανομένων μάλιστα και των δύο δημοσίων αργιών που είχαν μεσολαβήσει, ήτοι της 25ης Μαρτίου και της 1ης Απριλίου, ενώ προ ολίγων ημερών, οι εναγόμενοι άρχισαν και να καίνε ξύλα σε βαρέλα που τοποθέτησαν στην αυλή τους. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, συνεπεία της ενέργειας αυτής, που γίνεται πλέον τακτικά, δημιουργείται πυκνός καπνός ο οποίος εισέρχεται στην κατοικία των εναγόντων καθιστώντας ασφυκτική και ανυπόφορη τη διαβίωση, ενώ σε μία περίπτωση, επειδή τα ξύλα που καίγονταν ήταν εμποτισμένα με τοξικά χημικά, η κατάσταση έγινε και επικίνδυνη αφού τα χημικά και ο καπνός διέρρευσαν στην κατοικία των εναγόντων με αποτέλεσμα να χρειαστούν οι τελευταίοι να χρησιμοποιήσουν μάσκες οξυγόνου. Επιπρόσθετα της όλης αυτής της αφόρητης κατάστασης που έχουν δημιουργήσει οι εναγόμενοι για τους ενάγοντες, οι οποίοι είναι πλέον αναγκασμένοι να έχουν κλειστές τις πόρτες και τα παράθυρά τους, ο ομνύοντας ισχυρίζεται και ότι οι πρώτοι, για να εκδικηθούν προφανώς τους δεύτερους για την καταγγελία που έγινε στο Δήμο, έχουν στρέψει τον προβολέα του υποστατικού προς την κατεύθυνση του υπνοδωματίου των εναγόντων με αποτέλεσμα αυτός να ανάβει σε διάφορες ώρες κατά τη νύχτα και να φωτίζει τόσο την οικία όσο και το υπνοδωμάτιο καθιστώντας ακόμη πιο αφόρητη την όλη κατάσταση. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών τους, οι οποίοι ισχυρισμοί υποστηρίχθηκαν και με σχετικές φωτογραφίες που ο ομνύοντας ισχυρίστηκε ότι έλαβε ο ίδιος από την οικία των εναγόντων (Τεκ.2 και 3), οι τελευταίοι υποστηρίζουν ότι πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για να εκδοθούν τα αιτούμενα προσωρινά διατάγματα εφόσον ναι μεν ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να απολαμβάνει την οικία του και τους περιβάλλοντες χώρους όπως αυτός επιθυμεί, όμως στην παρούσα περίπτωση οι εναγόμενοι χρησιμοποιούν ουσιαστικά την περιουσία τους σε βάρος των δικαιωμάτων που έχουν και οι ενάγοντες σε εύλογη χρήση και απόλαυση της δικής τους περιουσίας και χωρίς κίνδυνο για την ασφάλεια και την υγεία τους. Αφού εξετάστηκε η αίτηση των εναγόντων, το Δικαστήριο έκρινε ότι δικαιολογείτο η έκδοση μονομερώς μόνο προσωρινού διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 να εκτελούν ξυλουργικές εργασίες και/ή εργασίες σιδεροκατασκευών και/ή καύση αντικείμενων και/ή χρήση του προβολέα προς την οικία των εναγόντων μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και/ή νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Το εν λόγω διάταγμα, το οποίο συντάχθηκε αφού οι ενάγοντες ικανοποίησαν τον όρο που τους επιβλήθηκε για υπογραφή σχετικής εγγύησης, ορίστηκε επιστρεπτέο σε σύντομη ημερομηνία και την ίδια μέρα ορίστηκαν και τα υπόλοιπα αιτητικά της αίτησης για σκοπούς επίδοσης σε όλους τους εναγόμενους. Αφού το διάταγμα, η αίτηση και η αγωγή επιδόθηκαν στους εναγόμενους, αυτοί εμφανίστηκαν στη διαδικασία με δικηγόρους, και αφού στην πορεία δηλώθηκε ότι τα παράπονα των εναγόντων δεν θα προωθηθούν εναντίον της εναγόμενης 5, το όλο θέμα οδηγήθηκε σε ακρόαση μόνο σε σχέση με τους Εναγόμενους 1 - 4 (εφ' εξής οι εναγόμενοι), οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση τόσο στην απολυτοποίηση του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε όσο και στην έκδοση των υπόλοιπων διαταγμάτων που ζητούνται. Η ένσταση των εναγομένων, η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2, περιλαμβάνει δεκατρείς συνολικά λόγους απόρριψης, οι οποίοι περιστρέφονται γύρω από τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, καθώς και γύρω από το πώς και γιατί κατά τους εναγόμενους δεν μπορούν οι εν λόγω αρχές να εφαρμοστούν στην παρούσα περίπτωση προς όφελος των εναγόντων. Ειδικότερα, οι εναγόμενοι δέχονται ότι ανήγειραν χωρίς άδεια στο ακίνητό τους το υποστατικό που ισχυρίζονται οι ενάγοντες και ότι χρησιμοποιούν το εν λόγω υποστατικό για τη διενέργεια, μεταξύ άλλων, ηλεκτρικών, υδραυλικών και ξυλουργικών εργασιών, καθώς επίσης και για τυχόν σιδεροκατασκευές. Ισχυρίζονται όμως οι εναγόμενοι ότι δεν είναι για οποιοδήποτε κερδοσκοπικό ή επιχειρηματικό σκοπό που προβαίνουν σε τέτοιες εργασίες αλλά καθαρά για ψυχαγωγία τους, ως χόμπι δηλαδή, αφού όλη σχεδόν η οικογένεια τους αρέσκεται στο να σχεδιάζει και να δημιουργεί έπιπλα και διάφορες κατασκευές για να τις χρησιμοποιούν οι ίδιοι. Δέχονται επίσης οι εναγόμενοι ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο είχαν χρησιμοποιήσει ένα επαγγελματικό μηχάνημα για τις εργασίες τους, ήτοι μια πλάνια, αρνούνται όμως ότι προκάλεσαν ή προκαλούν οποιανδήποτε οχληρία κατά την άσκηση του συγκεκριμένου χόμπι και ισχυρίζονται ότι τη συγκεκριμένη πλάνια την δανείστηκαν από φίλο τους για να τη χρησιμοποιήσουν για πολύ περιορισμένο χρόνο και ότι στη συνέχεια την επέστρεψαν στον ιδιοκτήτη της. Σύμφωνα με τους εναγόμενους, «.εργασίες γινόντουσαν όλες μέσα σε κανονικά και λογικά πλαίσια 8:00 - 13:00 και 17:00 - 19:30 το καλοκαίρι. Ποτέ δεν έχουμε εργαστεί μεσημεριανές ώρες όπου ο κάθε ένας θα ήθελε να ξεκουραστεί εκτός από δύο περιπτώσεις όπου έχουμε εργαστεί αργά το βράδυ μέχρι τις 21:00 γιατί τα παιδιά έπρεπε να φύγουν για το εξωτερικό και ήθελαν να τελειώσουν κάποια πράγματα.οι εργασίες έχουν ολοκληρωθεί πλήρως και οι μόνες εργασίες που γίνονται είναι αυτές που κάνει ο γιος μου XXXXX όταν διορθώνει το αυτοκίνητό του...η μοναδική φορά που έχει δημιουργηθεί κάποιος έντονος καπνός ήταν τον Φεβρουάριο 2021 όταν ο πεθερός μου XXXXX Φιλίππου άναψε τον φούρνο για να ετοιμάσουν φαγητό όπως κάνουν μία φορά τον μήνα περίπου εδώ και δεκάδες χρόνια...Ουδέποτε υπήρξε και δεν υπάρχει καμία βαρέλα πετρελαίου για καύση ξύλων ή άλλων χημικών.». Είναι λοιπόν η θέση των εναγομένων, οι οποίοι μέσω της ένστασης τους προβαίνουν και σε διάφορους άλλους ισχυρισμούς αναφορικά με τη γενικότερη σχέση που υπάρχει με τους ενάγοντες και τις συνθήκες της μεταξύ τους γειτονίας, ότι τα παράπονα των εναγόντων είναι αβάσιμα και ότι σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν την έκδοση οποιουδήποτε προσωρινού διατάγματος ή της απολυτοποίησης του ήδη εκδοθέντος διατάγματος. Το μόνο πρόβλημα που υπάρχει, ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, είναι το υποστατικό που ανήγειραν χωρίς άδεια στο ακίνητο τους, όμως αυτό καμία σχέση δεν έχει με την πρόκληση ή μη οχληρίας. Σε κάθε περίπτωση όμως, ακόμα και γι' αυτό το θέμα, ισχυρίζονται οι εναγόμενοι, αυτοί έχουν ήδη αποταθεί σε αρχιτέκτονα για να γίνουν οι δέουσες ενέργειες ώστε να εξασφαλιστεί η απαιτούμενη άδεια. Πρόσθετα των πιο πάνω θέσεων τους, οι εναγόμενοι θεωρούν και ότι το προσωρινό διάταγμα που έχει εκδοθεί παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα που έχουν δυνάμει των Αρ. 15 και 23 του Συντάγματος, εφόσον το λεκτικό που φέρει το εν λόγω διάταγμα, τους απαγορεύει ουσιαστικά οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει να κάνει με ξυλουργικές εργασίες και σιδεροκατασκευές, ακόμα και αν αυτή δεν προκαλεί οχληρία. Όφειλε λοιπόν το Δικαστήριο, υποστηρίζουν οι εναγόμενοι, να καθορίσει συγκεκριμένες ώρες και μέρες στο διάταγμά του και η παράλειψη να γίνει τούτο καθιστά το διάταγμα έκθετο, είτε σε ακύρωση είτε σε τροποποίηση, ώστε να μην προκαλούνται δυσανάλογες και άδικες δυσμενείς συνέπειες στα δικαιώματα που αυτοί έχουν στην απρόσκοπτη νόμιμη απόλαυση της κατοικίας και της ιδιωτικής τους ζωής. Με την άδεια του Δικαστηρίου, οι ενάγοντες καταχώρησαν συμπληρωματική ένορκη δήλωση με την οποία απέρριψαν τον ισχυρισμό των εναγομένων ότι έχουν πλέον ολοκληρωθεί οι εργασίες για τις οποίες υποβλήθηκαν τα επίδικα παράπονα. Η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαίδευτων δικηγόρων των διαδίκων, στις οποίες αμφότεροι αναφέρθηκαν τόσο στις νομικές αρχές που περιβάλλουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, δίδοντας έμφαση στις περιπτώσεις που αφορούν την κατ' ισχυρισμό πρόκληση οχληρίας, όσο και στο πώς τέτοια διατάγματα περιορίζουν ή επεμβαίνουν στα αντιμαχόμενα συνταγματικά δικαιώματα εκάστου διαδίκου. Σημειώνω εδώ ότι κατά τη δική του αγόρευση, ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, ο οποίος μεταξύ άλλων πρόβαλλε και τη θέση ότι το συγκεκριμένο διάταγμα που εκδόθηκε παραβιάζει δυσανάλογα και αδικαιολόγητα τα συνταγματικά δικαιώματα των πελατών του, υποστήριξε ότι η νομολογία επιβάλλει όπως διατάγματα που αφορούν υποθέσεις αυτής της φύσης θα πρέπει να καθορίζουν συγκεκριμένες ώρες και μέρες που θα μπορούν ή δεν θα μπορούν να γίνονται οι επίδικες εργασίες. Κατά τον κ. Τριανταφυλλίδη, στην παρούσα περίπτωση, αν το Δικαστήριο ήθελε αποφασίσει ότι κάποιο διάταγμα δικαιολογείται να υπάρχει, το καθήκον που επιβάλλει η νομολογία μπορεί να επιτευχθεί είτε με τροποποίηση του υφιστάμενου προσωρινού διατάγματος είτε με την έκδοση νέου. Σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου, ο κ. Τριανταφυλλίδης εισηγήθηκε ότι κατά τις ώρες της μεσημβρινής αργίας, ιδιαίτερα τώρα που είναι καλοκαίρι, καθώς επίσης και κατά τις βραδινές ώρες αλλά και τα Σαββατοκυρίακα, δικαιολογείται κάποιος να θέλει να απολαμβάνει περισσότερη ησυχία απ' ό,τι τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Συνεπώς, εισηγήθηκε ο συνήγορος, αν το Δικαστήριο θεωρήσει ότι ενδείκνυται η διατήρηση ή έκδοση ενός διατάγματος, είναι αυτά τα δεδομένα που θα πρέπει να αντικατοπτρίζονται στο διάταγμα έτσι ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα όλων των εμπλεκομένων. Στην αντίπερα όχθη, ο κύριος Χ" Δημητρίου υποστήριξε ότι δεν τίθεται θέμα τροποποίησης ή έκδοσης ενός διατάγματος ως η εισήγηση των εναγομένων εφόσον οι τελευταίοι ουσιαστικά ζητούν να τους επιτραπεί να διεξάγουν με την ανοχή του Δικαστηρίου παράνομες εργασίες και δη εργασίες που προκαλούν αδικαιολόγητη και ανεπίτρεπτη οχληρία σε μια οικιστική και φιλήσυχη περιοχή και μάλιστα κατά τρόπο που παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα τρίτων. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου έχοντας κατά νου και τις σχετικές αρχές που αφορούν στην έκδοση προσωρινών διαταγμάτων δυνάμει του αρ.32 Ν.14/
- Τα αποσπάσματα που παραθέτω πιο κάτω από αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου όπου εξετάστηκαν παρόμοιας φύσης ζητήματα, συνοψίζουν επαρκώς θεωρώ τη νομική πτυχή του όλου θέματος. Highgate Primary School Ltd και Άλλοι ν. Στέλιου Φυλακτίδη και Άλλης,
(2009)1 Α.Α.Δ. 317 «Το πρωτόδικο δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφαση του ημερ. 7.7.2006, ενέκρινε αίτηση των εναγόντων-εφεσιβλήτων ημερ. 2.12.2005 και εξέδωσε παρεμπίπτοντα απαγορευτικά διατάγματα απαγορεύοντας στους εναγόμενους, υπαλλήλους ή αντιπροσώπους τους να χρησιμοποιούν ή να επιτρέπουν τη χρήση από οποιοδήποτε πρόσωπο, για οποιοδήποτε σκοπό, του γηπέδου το οποίο βρίσκεται εντός των τεμαχίων 180 και 181 του Φυλ./Σχ. 21/46, τμήμα Β, Άγιος Ανδρέας, Λευκωσία, πριν από τις 8.30 π.μ. και μετά τη 1.00 μ.μ. καθημερινά και καθ' οιανδήποτε ώρα την Κυριακή. Επίσης απαγόρευσε στους εναγόμενους-εφεσείοντες, τους υπαλλήλους ή αντιπροσώπους τους να χρησιμοποιούν ή να επιτρέπουν τη χρήση από οποιοδήποτε πρόσωπο, για οποιοδήποτε σκοπό, της διόδου προς το τεμάχιο 179, από την είσοδο του σχολείου στην οδό Ελευθερίου Βενιζέλου, κατά μήκος του διαχωριστικού φράκτη μεταξύ των τεμαχίων 161 και 180 του προαναφερόμενου Φυλ./Σχ., κατά τις προαναφερόμενες ημέρες και ώρες.. Το πρωτόδικο δικαστήριο εξέτασε το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και αφού ανέλυσε τις τρεις προϋποθέσεις που τίθενται σ' αυτό και βρήκε ότι ικανοποιούνται, απεφάσισε ότι ήταν ορθό και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις, να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των εναγόντων-εφεσιβλήτων. Παρατήρησε ότι στην αγωγή αποκαλύπτονταν διάφορες βάσεις αγωγής, η κυριότερη από τις οποίες ήταν η πρόκληση οχληρίας από τους εναγόμενους στους ενάγοντες. Έκρινε ότι από την ενώπιον του μαρτυρία τεκμηριωνόταν επαρκώς ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση, σ' αυτή τη βάση αγωγής, και σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Ως προς τη δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32 ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής έκρινε ότι με βάση την ενώπιον του μαρτυρία οι ενάγοντες-αιτητές είχαν πετύχει να δείξουν ότι έχουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Κατά την κρίση του διαφαινόταν, εκ πρώτης όψεως, ότι η χρήση του ακινήτου που είχε αποκτηθεί πρόσφατα από τους εναγόμενους, με τον τρόπο και στην έκταση που γίνεται αυτή η χρήση και ιδιαίτερα με τη χρήση του γηπέδου, επηρέαζε τη δυνατότητα των εναγόντων να απολαύσουν το δικό τους ακίνητο. Ως προς την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32, η οποία συνίσταται στο ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αν δεν εκδοθούν τα ζητούμενα διατάγματα, το πρωτόδικο δικαστήριο παρατήρησε ότι η προϋπόθεση αυτή μπορεί να ικανοποιηθεί όχι μόνον αν η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, αλλά και εκεί όπου ο αιτητής δεν θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού. Έκανε αναφορά στην υπόθεση M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. The Timberland Co
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791, όπου τονίστηκε πως η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται μόνο με την απλή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Και το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε ως εξής: «Στην περίπτωση, λόγω της φύσης των δικαιωμάτων που προσπαθούν να προστατεύσουν οι ενάγοντες, ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση.» Το επόμενο ερώτημα που απασχόλησε το πρωτόδικο δικαστήριο, αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι τρεις προϋποθέσεις ικανοποιούνταν, ήταν το κατά πόσο στο ενδιάμεσο εκείνο στάδιο της διαδικασίας, η έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων ήταν μέτρο πρόσφορο και δίκαιο. Έλαβε υπόψη του ότι σύμφωνα με τους εναγόμενους-εφεσείοντες η έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων θα είχε σοβαρές οικονομικές συνέπειες σ' αυτούς, που μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και μέχρι το κλείσιμο του σχολείου τους. Έλαβε όμως υπόψη του και το ότι οι εναγόμενοι δεν αμφισβήτησαν τις πράξεις και παραλείψεις τους, οι οποίες, κατά την άλλη πλευρά, στοιχειοθετούν παρανομία, . στοιχείο που δεν μπορούσε να παραγνωριστεί από το δικαστήριο κατά την εξέταση αίτησης για προσωρινό διάταγμα και μάλιστα ότι αποτελούσε σοβαρό θέμα που μπορούσε να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ του αιτητή. Αφού έλαβε υπόψη τα προαναφερόμενα έκρινε ότι ήταν ορθό και δίκαιο να εκδώσει τα ζητούμενα διατάγματα και μάλιστα εκτίμησε ότι αν στα ζητούμενα διατάγματα προστίθετο, στην απαγόρευση, και η προϋπόθεση ότι η χρήση δεν θα γινόταν «κατά τρόπο που να δημιουργεί οχληρία» τα διατάγματα θα καθίσταντο γενικά και αόριστα και συνεπώς ανεφάρμοστα. Ως εκ τούτου εξέδωσε τα προαναφερθέντα παρεμπίπτοντα διατάγματα, με το προαναφερόμενο λεκτικό, με το οποίο καθορίζονται συγκεκριμένες μέρες και ώρες απαγόρευσης της χρήσης των προαναφερόμενων ακινήτων.. Αναφορικά με τον πρώτο λόγο έφεσης, θεωρούμε ορθή την κρίση του πρωτόδικου δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία στο κριτήριο του κατά πόσο θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, λαμβάνεται υπόψη και το κατά πόσον ο αιτητής, αν επιτύχει, θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού. Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Το πρωτόδικο δικαστήριο βρήκε ότι θα προκληθεί τέτοια αδικία στους εφεσίβλητους-ενάγοντες και δεν συντρέχει λόγος για επέμβαση στα ευρήματά του. Αναφορικά με τα κατά πόσον η έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων ήταν μέτρο πρόσφορο και δίκαιο, υπό τις περιστάσεις, και πάλι συμφωνούμε με το πρωτόδικο δικαστήριο. Κρίνουμε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο έλαβε υπόψη του και στάθμισε όλους τους σχετικούς παράγοντες, περιλαμβανομένης και της κατ' ισχυρισμό παρανομίας των εφεσειόντων, η οποία ορθά συνεκτιμήθηκε, ως σχετικός παράγοντας, και της κατ' ισχυρισμό οχληρίας την οποία υφίσταντο οι εφεσίβλητοι εξαιτίας των κατ' ισχυρισμό ενεργειών των εφεσειόντων. Η επέμβαση στην απόλαυση της ησυχίας κάποιου ατόμου συνιστά μια από τις αναγνωρισμένες κατηγορίες οχληρίας. Σε τέτοια περίπτωση σταθμίζεται από τη μια το δικαίωμα του κατόχου περιουσίας-εναγόμενου να χρησιμοποιεί την περιουσία του για τη δική του νόμιμη απόλαυση και από την άλλη το δικαίωμα του ενάγοντα στη, χωρίς παρεμβάσεις, απόλαυση της δικής του περιουσίας. Είναι θεμελιωμένο ότι τόσο διηνεκή όσο και παρεμπίπτοντα διατάγματα εκδίδονται από τα δικαστήρια, στις κατάλληλες περιπτώσεις, με σκοπό την παρεμπόδιση ή την άρση οχληρίας (Δέστε: Kerr on Injunctions, έκτη έκδοση, Κεφ. VI, σελ. 131 κ.επ.). Στην προκείμενη περίπτωση θεωρούμε ότι ορθά κατέληξε το πρωτόδικο δικαστήριο ότι, υπό τις περιστάσεις, ήταν εύλογο και δίκαιο να εκδοθούν τα ζητούμενα διατάγματα, εφόσον οι ενάγοντες-εφεσίβλητοι πρόσφεραν επαρκή μαρτυρία ότι επηρεάστηκε δυσμενώς η απόλαυση της δικής τους περιουσίας από τις κατ' ισχυρισμό πράξεις και ενέργειες των εναγομένων-εφεσειόντων, οι οποίες μάλιστα ήταν και παράνομες. Αναφορικά με τον τρίτο λόγο έφεσης, σύμφωνα με τον οποίο το πρωτόδικο δικαστήριο προέβηκε σε λανθασμένα ευρήματα ως προς τα ουσιώδη γεγονότα και συγκεκριμένα ως προς τη χρήση της προαναφερόμενης διόδου, θεωρούμε και πάλι ότι το πρωτόδικο δικαστήριο ορθά έκρινε τα ενώπιον του στοιχεία και ορθά εξέδωσε και το παρεμπίπτον διάταγμα αναφορικά με τη μη χρήση της διόδου προς το τεμάχιο 179. Παρατηρούμε ότι για το τεμάχιο 179 υπήρχε μαρτυρία, εκ μέρους των εναγόντων-εφεσιβλήτων, ότι θόρυβος που γίνεται στο τεμάχιο εκείνο αναγκάζει τους εφεσίβλητους να μετακινηθούν σε άλλο μέρος του σπιτιού τους και τους στερεί το δικαίωμα απόλαυσης της αυλής του σπιτιού τους. Σε σχέση με το λεκτικό των εκδοθέντων διαταγμάτων θεωρούμε ότι όταν το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρεται σε εναγόμενους, υπάλληλους ή αντιπρόσωπους τους, εννοεί ουσιαστικά τους εναγόμενους ενεργούντες προσωπικά και/ή δια των υπαλλήλων και/ή των αντιπροσώπων τους και επομένως ότι με τα διατάγματα είναι μόνο οι εναγόμενοι που επηρεάζονται και όχι τρίτα πρόσωπα. Κατά την κρίση μας ορθά επίσης το πρωτόδικο δικαστήριο απαγόρευσε τη χρήση των προαναφερόμενων τεμαχίων κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων ωρών, ώστε τα διατάγματα να είναι σαφή και συγκεκριμένα και επομένως να μπορούν να εφαρμοστούν. Το μόνο που παρέλειψε το πρωτόδικο δικαστήριο να πράξει είναι το να επιβάλει εγγύηση στους εφεσίβλητους για τυχόν ζημιές που μπορεί να προκληθούν εξαιτίας της τυχόν λανθασμένης εξασφάλισης απ' αυτούς των δύο διαταγμάτων.» Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης, ως το τρίτο κριτήριο του Αρθρου 32, αποτελεί ουσιαστικά τον μόνο άξονα γύρω από τον οποίο επικεντρώθηκαν οι επιχειρηματολογίες των συνηγόρων των διαδίκων. Είναι γεγονός ότι στην ένορκη δήλωση της Κάνθερ (παρ. 29), κατεγράφη απλώς ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί η δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Όμως στην παρ. 30, η δυσκολία αυτή συνδέθηκε με την κατ' ισχυρισμόν συνέχιση της παράνομης επέμβασης και της οχληρίας που κατά τη θέση της εφεσείουσας δημιουργήθηκαν από την εφεσίβλητη. Έχει σαφώς νομολογηθεί ότι η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, περιλαμβάνει και διάφορα άλλα μεταβλητά κριτήρια εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά, όπως έχει υποδείξει και η υπόθεση Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231. Στην υπόθεση Cambridge Nutrition Ltd v. British Broadcasting Corp. [1990] 3 All E.R. 523, έγινε δεκτό ότι στην ενάσκηση της εξισορροπητικής άσκησης μεταξύ της παρουσίασης σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και του ισοζυγίου της ευχέρειας, ο χρηματικός παράγων για σκοπούς αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη, αλλά επενεργούν και άλλοι, όπως το δικαίωμα του BBC να μεταδώσει συγκεκριμένο πρόγραμμα στα πλαίσια της μετάδοσης προγραμμάτων δημοσίου ενδιαφέροντος. Στην υπόθεση Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκιζή κ.ά. v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκιζή
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, επιβεβαιώθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, όπως τα κριτήρια αυτά εξηγήθηκαν από τη νομολογία, μεταξύ άλλων, και, στην υπόθεση Οdysseos v. A. Pieris Estates Ltd a.o.
(1982)1 C.L.R.
- Στην υπόθεση Κυρισάββα, επιχειρήθηκε η συμπλήρωση ανέγερσης περιπτέρου κατά παράβαση δικαιώματος και χωρίς την εξουσιοδότηση της αρμοδίας αρχής. Ο χαρακτήρας του κτήματος θα αλλοιωνόταν αν αφηνόταν η οικοδομή να προχωρήσει που περιελάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, σιδηρών πασσάλων, χώρους στάθμευσης, premix κλπ.. Η παρανομία στην επιδίωξη της κατασκευής του περιπτέρου με τις παρεμφερείς κατασκευές του, ήταν στοιχείο το οποίο το Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη στην αποτίμηση της ύπαρξης του τρίτου κριτηρίου. Επιβεβαιώθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: «Το Δικαστήριο αποτελεί τον θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμοδία αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν.» Και σε σχέση με το κατ' ισχυρισμόν ασύνδετο της ποινικής δίωξης που η αρμοδία αρχή θα μπορούσε να εγείρει, με την αστική διαφορά: «Το κράτος δικαίου περιλαμβάνει και συσχετίζει ενιαίες έννοιες και δεν μπορεί μια διαφορά η οποία ενδεχομένως να έχει και αστική και ποινική πτυχή να διαχωρίζεται πλασματικά και μόνο.» Σε παρόμοιες ουσιαστικά συνθήκες στην υπό κρίση έφεση, το πρωτόδικο Δικαστήριο παραγνώρισε στην ουσία αυτή ταύτη την ενέργεια που έγινε από την εφεσίβλητη, που κατά τη θέση της εφεσείουσας συνιστούσε επέμβαση στα δικά της δικαιώματα. Πρόσθετα, μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης για προσωρινό διάταγμα, η εφεσίβλητη δεν είχε εξασφαλίσει την έγκριση της χρήσης για το χώρο έκτασης 7 τ.μ. από την αρμόδια αρχή, ως ρητά περιελάμβανε ο όρος 4 του Τεκμ.
- Αυτό μάλιστα, και, πρέπει να σημειωθεί, σε εμφανή αναντιστοιχία της ταυτόχρονης κρίσης του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ικανοποιούνταν στα δεδομένα της υπόθεσης τα δύο πρώτα κριτήρια του Αρθρου 32, της ύπαρξης δηλαδή σοβαρής υπόθεσης προς συζήτηση και της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Κριτήρια βεβαίως που ως σημείωσε το Δικαστήριο, συναρτώνταν προς τη βάση της αγωγής της εφεσείουσας που ήταν η παράνομη επέμβαση σε ακίνητη ιδιοκτησία και η οχληρία. Προκύπτει ότι δεν ήταν αδήριτη ανάγκη η περαιτέρω εξήγηση της καταγραφείσας στην παρ. 29 της ένορκης δήλωσης της Κάνθερ, ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αρκούσε, υπό τις συνθήκες, η καταγραφείσα στην παρ. 30 σύνδεση των ενεργειών της εφεσίβλητης με το παράνομο της ενέργειας της, παρανομία που έχει τη δική της καταλυτική σημασία εφόσον ένα Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ανέχεται τη διαιώνιση μιας κατάστασης πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων, είτε του νόμου. Συναφώς, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έλαβε επαρκώς υπόψη τη μαρτυρία που είχε ενώπιον του από την εφεσείουσα που περιελάμβανε αρχιτεκτονικά σχέδια και φωτογραφίες, Τεκμ. 8(α)-(δ) στην ένορκη δήλωση της Κάνθερ, που εμφανώς έδειχναν την κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τη μονομερή ενέργεια της εφεσίβλητης. Οι φωτογραφίες είναι αυτόδηλες και εμφανίζουν σωρεία τραπεζιών, καρέκλων και ανθώνων ακριβώς έξω από την ανατολική είσοδο του κτιρίου. Το ζητούμενο δεν ήταν κατά πόσο οι ένοικοι ή οι πελάτες αυτών έχουν πρόσβαση έστω με δυσκολία στο κτίριο, ούτε και χρειαζόταν συγκεκριμένη μαρτυρία προς τούτο εφόσον η παράνομη επέμβαση της εφεσίβλητης εμφανώς αλλοίωσε το χώρο έμπροσθεν της ανατολικής εισόδου με όλα τα συνεπακόλουθα. . Σημασία είχε να διατηρηθεί στο status quo ante πριν δηλαδή την επέμβαση της εφεσίβλητης στον αμφισβητούμενο χώρο. Και αυτό όφειλε να διασφαλίσει το πρωτόδικο Δικαστήριο με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ιδιαιτέρως εφόσον ορθά έκρινε ότι υπήρχε σοβαρό ζήτημα προς συζήτηση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Τέλος, σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι το προσωρινό μέτρο αποδίδει στην ουσία και τη θεραπεία που επιδιώκεται με την αγωγή, θα πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο που επιδιωκόταν με το απαγορευτικό διάταγμα ήταν ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, ενώ παράλληλα ζητούνται και γενικές και ειδικές αποζημιώσεις (δέστε Κυρισάββα v. Κύζη - ανωτέρω - σελ. 1256-1257).» ΧΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε 68/2013, 24/3/2015 «Σύμφωνα με το άρθρο 32
(1)του Ν. 14/60 και τις σχετικές αρχές της νομολογίας, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί παρεμπίπτον διάταγμα, εφόσον προηγουμένως κρίνει ότι πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Ν. 14/60. Από τη στιγμή που το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν τηρείτο η τρίτη προϋπόθεση, το θέμα θα έπρεπε να είχε λήξει εκεί, χωρίς να παρίστατο ανάγκη να επικαλεστεί τη διακριτική του ευχέρεια για τη μη έκδοσή του (Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.α. ν. Adeona Holdings Limited, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε6/2014, ημερ. 27.2.2015, σ.16). Βεβαίως και προς άρση οποιασδήποτε παρανόησης σημειώνουμε ότι από τη στιγμή που ικανοποιείται το πρωτόδικο Δικαστήριο για την ύπαρξη των τριών προϋποθέσεων που τίθενται με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, δεν αυτοματοποιείται η έκδοση του αιτουμένου προστακτικού διατάγματος (Κοσμά ν. Χατζηκυπρή
(2000)1 Α.Α.Δ. 169 και Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 85/2010, 31.1.2013). Το Δικαστήριο δεν ικανοποιήθηκε για την πλήρωση της τρίτης προϋπόθεσης και εδώ έγκειται και η ουσία του πράγματος. Εύκολα μπορούμε να συμμεριστούμε τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι η επιδίκαση αποζημιώσεων θα αποτελεί για τους εφεσείοντες επαρκή θεραπεία, αν αυτοί τελικά επιτύχουν με την αγωγή τους. Είναι γεγονός ότι το Δικαστήριο στηριζόμενο αποκλειστικά στο λόγο της Ηighgate Primany Schools κ.α. ν. Στέλιου Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 317, στο ικανοποιητικό του μέτρου των αποζημιώσεων σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσειόντων σε τελικό στάδιο, αγνόησε και την άλλη παράμετρο όπως τέθηκε υπό το φως της Μ. & Ch. Mitsingas κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 A.Α.Δ. 1791 και Highgate Primary Schools (ανωτέρω). Το γεγονός όμως ότι η πρωτόδικη απόφαση δεν έχει την πληρότητα εκείνη που απαιτείται από τις περιστάσεις, υπό την έννοια ότι δεν εξετάστηκαν και άλλοι παράμετροι του σχετικού αδικήματος της οχληρίας με τις ιδιαιτερότητες που αυτό φέρει ως εκ της φύσης του, θεραπεία της επιείκειας, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα (Γιαβρή ν. Πάσιου
(2004)1 Α.Α.Δ. 125). Αν κατά την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής η χορήγηση τελικού διατάγματος, που ανάγεται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, με κύριο έρεισμα τον σκοπό για τον οποίο επιζητείται θεραπεία, το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί την έκδοση τέτοιου διατάγματος, εφόσον άλλης μορφής προστασία γνωστή στο δίκαιο, όπως οι αποζημιώσεις, μπορούν να το αποκαταστήσουν, πόσο μάλλον στο ενδιάμεσο αυτό στάδιο. Εκείνο όμως που είναι σημαντικό να τονιστεί, είναι ότι εδώ, δεν πρόκειται για παράνομη πράξη ή ενέργεια, όπως την έθεσαν οι εφεσείοντες, εφόσον οι εφεσίβλητοι νομίμως έλαβαν την εν λόγω απόφαση όπως προκύπτει από τα πρακτικά του Συμβουλίου, όπως τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων μερών. Η συμπεριφορά των εφεσιβλήτων δεν μπορούσε κατ΄ ουδένα λόγο να χαρακτηριστεί ως παράνομη, περιφρονητική ή τέτοια που να αγνοεί τα δικαιώματα των εφεσειόντων ούτως ώστε να εμπίπτει κάτω από το λόγο της Κυρισάββα κ.α. ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245. Ο κίνδυνος δυστυχήματος τον οποίο προτάσσουν οι εφεσείοντες από την έξοδο οχημάτων δεν αλλάζει τα πράγματα. Η εκδίκαση αποζημιώσεων αποτελεί επαρκή θεραπεία. Οι διαφορές που υπήρχαν στους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων, και ιδιαιτέρως ως προς τη σημασία που θα μπορούσε να τους προσδώσει κάποιος, εφόσον δεν επιτρέπεται σ΄ αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να προβεί σε τελικά συμπεράσματα, ορθά οδήγησαν το Δικαστήριο να αποφασίσει ότι το έργο αυτό θα πρέπει να αφεθεί στο στάδιο της εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Aβερκίου (ανωτέρω)). Εκ της φύσεως του ένα τέτοιο διάταγμα δεν έχει στόχο την αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων, αλλά την απόδοση θεραπείας και μάλιστα προς ουσιαστική ικανοποίηση της κυρίως θεραπείας που ζητείται με την αγωγή. Άλλωστε, ένα συντηρητικό διάταγμα στοχεύει στην παροχή προσωρινής θεραπείας λόγω αντικειμενικής αδυναμίας άμεσης διεξαγωγής της δίκης και όχι σε ικανοποίηση του ουσιαστικού της αιτήματος (Goodies Εvagorou Ltd (Γκούτις Ευαγόρου Λτδ) ν. Lani Restaurants Ltd (Λάνι Ρέστοραντς Λτδ)
(1998)1 Α.Α.Δ. 157 και Τσιερκέτζου ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 Α.Α.Δ. 734). Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι όπου το αίτημα για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων είναι ταυτόσημο με τα αιτούμενα διατάγματα της αγωγής και τυχόν έκδοση τους επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό διαφοράς μεταξύ των διαδίκων ή του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής, όπως προνοούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, σε συνάρτηση πάντοτε με το ισοζύγιο της ευχέρειας, δεν πρέπει να παραχωρούνται (Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν. C. Koukkouris Trading Co Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 149). Αυτό, χωρίς να παραγνωρίζεται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με τις αγωγής σε κατάλληλη περίπτωση. Εξουσία, που σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και εκεί όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης επιβάλλει. Σημειώνω εδώ ότι υπόψη μου έλαβα και τις σχετικές αρχές που αναφέρονται στις αποφάσεις στις οποίες με παρέπεμψαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι, περιλαμβανομένων και των αποφάσεων Γιαβρή Στέλλα και Άλλη ν. Σταύρου Πάσιου
(2004)1 ΑΑΔ 125, Αβερκίου Ελπίδα ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ και Άλλων
(2013)1 ΑΑΔ 222 και Xαραλάμπους Xρύσω K κ.ά. ν. Eλισάβετ Xριστοφόρου Aντωνιάδη κ.ά.
(1998)1 ΑΑΔ 2167 που επικαλέστηκε ο κ. Τριανταφυλλίδης. Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω αρχές λοιπόν στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης επισημαίνω τα εξής: Κατ' αρχή, όσον αφορά τη θέση του κ. Τριανταφυλλίδη ότι «.το Δικαστήριο στις 02 Απριλίου 2021 εξέδωσε ένα ισοπεδωτικό, κατά την ταπεινή μου εισήγηση, απαγορευτικό διάταγμα με βάση συγκεκριμένο μαρτυρικό υλικό ενώπιόν του . με το οποίο περιορίζεται, σε εισαγωγικά χρησιμοποιώ τη λέξη ''βάναυσα'' το περιουσιακό δικαίωμα της Καθ΄ ης η Αίτηση 1 και το δικαίωμα της απόλαυσης της οικογενειακής και ιδιωτικής ζωής των Καθ΄ ων η Αίτηση 1, 2, 3 και 4.», αναφέρω τα ακόλουθα. Όταν το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης των εναγόντων στις 02/04/21, ενώπιον του είχε μόνο τη θέση των τελευταίων, η ουσία της οποίας ήταν ότι οι εναγόμενοι, με τη χρήση, μεταξύ άλλων, επαγγελματικών και θορυβωδών μηχανημάτων, προέβαιναν σε συγκεκριμένες εργασίες ξυλουργικής και σιδηρουργικής φύσης στο ακίνητο τους και δη σε υποστατικό που ανήγειραν εκεί παράνομα, οι οποίες εργασίες, τόσο από πλευράς έντασης όσο και από πλευράς συχνότητας, δεν σύνηδαν με την εύλογη και συνηθισμένη νόμιμη συμπεριφορά που αναμένεται να επιδεικνύεται σε μια οικιστική περιοχή ώστε να μην προκαλείται παρέμβαση στην εύλογη χρήση και απόλαυση της περιουσίας τρίτων. Ό,τι δηλαδή προνοεί το αρ. 46 του Κεφ.148[1]. Αυτή δε η εκδοχή των εναγόντων, επιβεβαιωνόταν και από το φωτογραφικό υλικό που παρουσίασαν οι τελευταίοι και το οποίο υλικό επισημαίνω οι εναγόμενοι στη συνέχεια δεν αμφισβήτησαν. Όπως όμως και ο ίδιος ο εναγόμενος 2 δέχτηκε αργότερα, οι εναγόμενοι όντως προέβαιναν σε ξυλουργικές εργασίες και εργασίες σιδεροκατασκευών από παράνομο υποστατικό και με τη χρήση κάποτε επαγγελματικού και θορυβώδες μηχανήματος, ήτοι πλάνιας, για οχτώ ώρες την ημέρα, κάθε μέρα και κάποιες μέρες μέχρι και τις 2100 τη νύχτα, όπως δηλαδή λειτουργεί μια κανονική επαγγελματική επιχείρηση με το σύνηθες ωράριο εργασίας. Συνεπώς, όταν το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς το προσωρινό διάταγμα της 02/04/21, δεν τίθετο θέμα να γίνει κάποια «ρύθμιση» σε αυτό αναφορικά με τα συνταγματικά δικαιώματα των εναγομένων να ενεργούν κατά νόμιμο τρόπο προς απόλαυση της ιδιωτικής τους ζωής και κατοικίας αφού τίποτα στην όλη κατ' ισχυρισμό συμπεριφορά τους δεν υποδηλούσε ότι αυτοί ασκούσαν νόμιμα τέτοια δικαιώματα και ότι απλά «ξεπέρασαν» τα όρια. Επισημαίνω εδώ ότι στη Γιαβρή που επικαλέστηκε ο κ. Τριανταφυλλίδης, η οποία να υπενθυμίσω ότι αφορούσε σε έκδοση διατάγματος με όρους κατόπιν πλήρους ακρόασης, ο εκεί εναγόμενος λειτουργούσε νόμιμα ατμοκαθαριστήριο, το ίδιο και οι εναγόμενοι στην Αβερκίου, όπου εκεί επρόκειτο για λειτουργία αδειούχου πρατηρίου πετρελαιοειδών και πλυντηρίου αυτοκινήτου. Ομοίως, στη Χρύσω Χαραλάμπους που επίσης με παρέπεμψε ο κ. Τριανταφυλλίδης και η οποία επίσης αφορούσε σε διάταγμα που εκδόθηκε κατόπιν πλήρους ακρόασης, το παράπονο των εκεί εναγόντων αφορούσε στην συχνότητα με την οποίοι οι εκεί εναγόμενοι έθεταν σε λειτουργία το νόμιμο σύστημα κεντρικής θέρμανσης της οικίας τους. Ακόμη όμως και στη Highgate, η οποία αφορούσε σε οχληρία που προκαλείτο από τη χρήση ενός γηπέδου που ανεγέρθηκε χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, δεν αμφισβητήθηκε ότι η χρήση γηπέδου για τις ανάγκες ενός σχολείου δεν συνιστά άνευ ετέρου ασυνήθιστη ή παράνομη συμπεριφορά. Μάλιστα δε, σ' εκείνη την υπόθεση, οι συγκεκριμένες ανάγκες του εναγόμενου σχολείου δεν επηρέασαν τη δικαστική κρίση ως προς το αν δικαιούνταν ή όχι οι εκεί ενάγοντες σε κάποιο διάταγμα αλλά μόνο σε σχέση με την εξέταση του ποιο θα ήταν στο τέλος το «ορθό και δίκαιο» διάταγμα υπό τις περιστάσεις. Με άλλα λόγια, όταν δεν υπάρχει οτιδήποτε που να υποδηλοί την ανάγκη για εξισορρόπηση αντιμαχόμενων, αλλά πάντοτε νόμιμων δικαιωμάτων, κανένας λόγος δεν υπάρχει για να γίνει κάποια ρύθμιση μεταξύ των δικαιωμάτων αυτών. Αυτός όμως είναι και ο λόγος που η νομοθεσία και νομολογία επιβάλλει όπως τα διατάγματα που εκδίδονται μονομερώς ορίζονται επιστρεπτέα σε σύντομο χρόνο, ώστε να δοθεί η ευκαιρία στον επηρεαζόμενο διάδικο να θέσει και τις δικές του θέσεις για το όλο θέμα και να μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να αποφασίσει αν δικαιολογείται η όχι η συνέχιση του εκδοθέντος διατάγματος ή η με οποιοδήποτε τρόπο διαφοροποίηση του. Είναι τώρα λοιπόν που το Δικαστήριο θ' αποφασίσει, υπό το φως πλέον και των θέσεων των εναγομένων, ποια θα είναι η τύχη τόσο του ήδη εκδοθέντος διατάγματος όσο και της αίτησης γενικότερα. Των πιο πάνω λεχθέντων, συνεπώς, επισημαίνω ότι από τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου, προκύπτει να συνιστά κοινό έδαφος ότι οι εναγόμενοι ανήγειραν στο ακίνητο τους, το οποίο εφάπτεται του ακινήτου των εναγόντων, υποστατικό χωρίς άδεια από την αρμόδια δημοτική αρχή, ότι το εν λόγω υποστατικό, το οποίο βρίσκεται μόλις μερικά μέτρα από την οικία και το υπνοδωμάτιο των εναγόντων, χρησιμοποιείται μεταξύ άλλων για την εκτέλεση ξυλουργικών εργασιών και σιδεροκατασκευών και ότι οι εν λόγω εργασίες, οι οποίες δεν αμφισβητείται ότι όντως προκαλούν κάποιο θόρυβο, εκτελούνται τόσο από τον εναγόμενο 2 όσο και από τα παιδία του, τους εναγόμενους 3 και 4 δηλαδή, με την ανοχή της εναγόμενης 1, η οποία είναι συνιδιοκτήτρια του ακινήτου στο οποίο βρίσκεται το υποστατικό. Ως περαιτέρω προκύπτει από την ίδια την Ε/Δ του εναγόμενου 2, σε κάποιο στάδιο πριν την καταχώρηση της παρούσας αίτησης τουλάχιστον, οι συγκεκριμένες εργασίες στις οποίες προέβαιναν οι εναγόμενοι γίνονταν ουσιαστικά επί καθημερινής βάσης, διαρκούσαν περί τις 8 ώρες κάθε φορά, διακόπτονταν μόνο κατά τις μεσημεριανές ώρες και αυτό μόνο ώστε να ξεκουραστούν οι εναγόμενοι, και σε κάποιες περιπτώσεις, οι τελευταίοι χρησιμοποιούσαν και συγκεκριμένο επαγγελματικό μηχάνημα το οποίο δεν αμφισβητείται ότι όντως προκαλεί έντονο θόρυβο κατά την χρήση του. Επιπλέον, σύμφωνα και πάλι με την Ε/Δ του ίδιου του εναγόμενου 2, σε κάποιες περιπτώσεις οι εναγόμενοι εργάζονταν μέχρι αργά το βράδυ, ήτοι μέχρι και τις 2100, ενώ μέχρι και σήμερα, κάποιες εργασίες εξακολουθούν να γίνονται στο υποστατικό από τον άλλο γιο του εναγόμενου 2, οι οποίες όμως προς το παρόν αφορούν σε επιδιορθώσεις που το εν λόγω πρόσωπο κάμνει στο αυτοκίνητό του. Ο λόγος που λέω «προς το παρόν», είναι διότι σύμφωνα με τον εναγόμενο 2, αν και κατά τον ισχυρισμό του τελευταίου οι συγκεκριμένες εργασίες με τις οποίες ασχολούνταν οι εναγόμενοι έχουν ολοκληρωθεί, εντούτοις, σε όλους τους εναγόμενους «.αρέσουν οι δημιουργίες και οι κατασκευές και οι αυτοδημιουργίες.» και όλοι τους θεωρούν ότι οι εργασίες της επίδικης φύσης είναι εργασίες που «.κάνει ο κάθε άνθρωπος που θέλει να κτίσει ή να δημιουργήσει κάτι.». Εφόσον λοιπόν στα πλαίσια αυτού του φερόμενου ως χόμπι, οι εναγόμενοι ήδη έδειξαν ότι ανεξάρτητα του πώς ή τι νιώθουν οι γύρω τους, αυτοί, όταν ένιωσαν την ανάγκη, εργάστηκαν με το συγκεκριμένο τρόπο για πολλές ώρες και μέρες και ως αργά τη νύχτα - «.τα παιδιά έπρεπε να φύγουν για το εξωτερικό και ήθελαν να τελειώσουν κάποια πράγματα.» - αλλά και χρησιμοποίησαν και εργαλεία και μηχανήματα που προκαλούν έντονο θόρυβο και τα οποία, ως επαγγελματικά μηχανήματα που είναι, δεν συνιστούν εργαλεία ή μηχανήματα που εύλογα αναμένεται να υπάρχουν σε ένα συνηθισμένο νοικοκυριό και σε μια αποκλειστικά οικιστική περιοχή, προκύπτει ότι δεν αποκλείεται στο μέλλον οι εναγόμενοι ή ο οποιοσδήποτε εξ αυτών, να αποφασίσουν να ενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο αν κρίνουν οι ίδιοι ότι το «απαιτούν» οι ανάγκες του χόμπι τους ή των ιδίων. Στο σημείο αυτό υπενθυμίζω ότι στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε θέματα αξιολόγησης και βαρύτητας της μαρτυρίας ούτε και αξιολογεί μικροσκοπικά τις εκατέρωθεν εκδοχές αφού εκείνο που χρειάζεται για το σκοπό έκδοσης προσωρινού διατάγματος δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος που προβάλλεται να συνιστά τη βάση του παραπόνου ενός ενάγοντα αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. μεταξύ άλλων T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Υπό το φως των πιο πάνω λοιπόν, λαμβανομένου υπόψη του επιπέδου που εξετάζεται η μαρτυρία για σκοπούς αιτήσεων αυτής της φύσης, διαπιστώνεται ότι υπάρχει προς το παρόν επαρκή μαρτυρία που καταδεικνύει ότι υπό τις περιστάσεις έχει επηρεαστεί αλλά και επηρεάζεται δυσμενώς η απόλαυση της περιουσίας των εναγόντων από τις κατ' ισχυρισμό πράξεις και ενέργειες των εναγομένων, είτε οι τελευταίοι προβαίνουν στις εν λόγω ενέργειες στα πλαίσια ενός χόμπι είτε άλλως πώς, και το λέω τούτο γιατί η ψυχαγωγία ή η άσκηση ενός χόμπι δεν συνιστά υπεράσπιση για σκοπούς του αστικού αδικήματος της οχληρίας. Λόγω δε της φύσης των επηρεαζόμενων δικαιωμάτων που επιχειρούνται να προστατευτούν στα πλαίσια υποθέσεων που αφορούν σε κατ' ισχυρισμό οχληρία, όπως είναι δηλαδή η παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο, σύμφωνα με τη νομολογία, μπορεί να ικανοποιηθεί για το θέμα πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς στους αιτητές, όχι μόνον αν η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα, αλλά και εκεί όπου οι τελευταίοι δεν θα αποζημιωθούν πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού. Στην παρούσα υπόθεση, η μαρτυρία που προσκόμισαν οι ενάγοντες φανερώνει, τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως, συμπεριφορά από μέρους των εναγομένων η οποία επηρεάζει δυσμενώς το δικαίωμα των εναγόντων για νόμιμη απόλαυση και εκμετάλλευση, χωρίς παρεμβάσεις, της δικής τους περιουσίας, η οποία ζημιά, εκ της φύσης της θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπολογιστεί πόσο μάλλον να μπορέσει επανορθωθεί στο μέλλον. Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Χαραλάμπους που με παρέπεμψε η πλευρά των εναγομένων, «.Η ηχορύπανση προκαλεί σήμερα στον άνθρωπο σοβαρή οχληρία με ανάλογες επιπτώσεις στην πνευματική και ψυχική του ηρεμία και ισορροπία, αγαθά που πρέπει να γίνονται σεβαστά.». Όσον αφορά τώρα το ήδη εκδοθέν προσωρινό διάταγμα τουλάχιστο, δεν παραγνωρίζω ότι αυτό αποδίδει στην ουσία παρόμοια θεραπεία με αυτή που επιδιώκεται με την αγωγή και ότι κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, όπως εξ' άλλου ισχυρίζονται και οι εναγόμενοι στην ένσταση τους, ότι το διάταγμα αυτό επιφέρει ουσιαστικά και τον τερματισμό της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων και του ενδιαφέροντος τους να συνεχίσουν με την ταχύτατη εκδίκαση της αγωγής. Παρά ταύτα, όπως επισημαίνεται και στη σχετική νομολογία, το Δικαστήριο έχει εξουσία, σε κατάλληλη περίπτωση, όπου η ανάγκη και η φύση της υπόθεσης το επιβάλλει, να παραχωρήσει προσωρινά διατάγματα ταυτόσημα με αυτά της αγωγής, ιδιαίτερα όταν εκείνο που επιδιώκεται με το απαγορευτικό διάταγμα είναι ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές που είναι το ζητούμενο με την αγωγή, στην οποία παράλληλα ζητούνται και αποζημιώσεις. Κρίνω λοιπόν ότι η παρούσα υπόθεση η οποία αφορά σε κατ' ισχυρισμό πρόκληση οχληρίας και στην οποία ζητούνται με την αγωγή διατάγματα στο διηνεκές αλλά και αποζημιώσεις εναντίον των εναγομένων, συνιστά περίπτωση όπου δεν προκύπτει πρόβλημα να εκδοθούν προσωρινά διατάγματα όμοιας φύσης με αυτά που ζητούνται με την αγωγή να εκδοθούν ως τελικές θεραπείες. Υπεισέρχεται όμως εδώ προς εξέταση και η θέση που προβάλλουν με την ένσταση τους οι εναγόμενοι, ήτοι ότι ο λόγος που προέβαιναν στις επίδικες εργασίες αλλά και ο λόγος που θέλουν να μπορούν να συνεχίσουν να εκτελούν στο ακίνητο τους τέτοιες εργασίες είναι η άσκηση από πλευράς τους των δικών τους δικαιωμάτων για απόλαυση της ιδιωτικής ζωής και κατοικίας τους. Όπως λοιπόν δεν ενδείκνυται στο παρόν στάδιο να υπεισέλθει το Δικαστήριο σε εις βάθος αξιολόγηση της ουσίας του ισχυρισμού των εναγόντων ότι συνιστά οχληρία η ένταση του θορύβου που προκαλείται από τις επίδικες εργασίες, θόρυβος ο οποίος είναι αποδεκτό ότι προκαλείται σε κάποιο βαθμό, το Δικαστήριο δεν μπορεί και δεν θα υπεισέλθει στο παρόν στάδιο ούτε σε αξιολόγηση της ουσίας του ισχυρισμού των εναγομένων ότι ο λόγος που ασχολούνται με εργασίες της επίδικης φύσης είναι καθαρά για σκοπούς ψυχαγωγίας τους, ήτοι ως χόμπι. Ομοίως, δεν θα υπεισέλθω ούτε σε αξιολόγηση του κατά πόσο ο επί του προκειμένου ισχυρισμός των εναγομένων συνάδει με την άλλη θέση των τελευταίων, ήτοι ότι γι' αυτή την κατ' ισχυρισμό ψυχαγωγία τους χρειάστηκαν, ως οι ίδιοι ισχυρίστηκαν, να απασχολούνται για ένα ολόκληρο καλοκαίρι, ήτοι τρεις περίπου μήνες, για οχτώ ώρες την ημερά και για κάθε μέρα της εβδομάδας, όπως δηλαδή θα ήταν η περίπτωση αν επρόκειτο για τη λειτουργία μιας κανονικής επιχείρησης με το σύνηθες οχτάωρο ωράριο εργασίας. Τα ίδια βεβαίως ισχύουν και σε σχέση με το κατά πόσο μπορεί ή όχι να γίνει πιστευτή κατά την ακρόαση η θέση του εναγόμενου 2 ότι ο γιός του χρειάζεται να επιδιορθώνει το αυτοκίνητο του τόσο συχνά και κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίζεται να το πράξει αν εκδοθεί ένα διάταγμα που απαγορεύει τη διενέργεια ξυλουργικών κατασκευών και σιδεροκατασκευών στο ακίνητο. Το αν οι εκατέρωθεν ισχυρισμοί που προβάλλουν οι εδώ διάδικοι ανταποκρίνονται ή όχι στην πραγματικότητα, αυτό δεν είναι στο παρόν στάδιο που θα αποφασιστεί αλλά κατόπιν ακρόασης της ουσίας της υπόθεσης. Ό,τι λοιπόν ενδιαφέρει για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι ότι οι εναγόμενοι όντως προέβαιναν σε εργασίες της επίδικης φύσης και δη ανά τακτά χρονικά διαστήματα και για σημαντικές περιόδους χρόνου κάθε φορά, ότι οι εν λόγω εργασίες όντως προκαλούν θόρυβο, ότι πρόθεση των εναγομένων είναι όντως να συνεχίσουν να προβαίνουν σε τέτοιες εργασίες όταν και όποτε θέλουν αλλά και με όποιο τρόπο θέλουν, αν μη τι άλλο διότι οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι πρόκειται για χόμπι στο οποίο επιδίδεται και θέλει να συνεχίσει να επιδίδεται όλη η οικογένεια τους, και ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα στο μέλλον, οι εναγόμενοι, αν κρίνουν ότι το «απαιτούν» οι ανάγκες του χόμπι τους ή ακόμη και των ιδίων, να εργαστούν με τον ίδιο εντατικό και συνεχή τρόπο που εργάστηκαν και πριν την καταχώρηση της παρούσας και να χρησιμοποιήσουν εργαλεία και μηχανήματα που προκαλούν έντονο θόρυβο και τα οποία, ως επαγγελματικά μηχανήματα που είναι, δεν συνιστούν εργαλεία ή μηχανήματα που εύλογα αναμένεται να υπάρχουν σε ένα συνηθισμένο νοικοκυριό και σε μια αποκλειστικά οικιστική περιοχή. Την ίδια στιγμή όμως, λαμβάνεται υπόψη και το ότι δεν είναι παράλογο για κάποιο πρόσωπο να ασχολείται για σκοπούς ψυχαγωγίας με ξυλουργικές κατασκευές, καθώς επίσης και ότι έστω και σε μια οικιστική περιοχή, κάποιος επιτρεπτός θόρυβος αναμένεται να υπάρξει προσωρινά, έστω και έντονος, κατά την εκτέλεση εύλογων καθημερινών εργασιών όπως είναι π.χ. το κάρφωμα ή το τρίψιμο ενός ξύλου ή η χρήση ενός συνηθισμένου τρυπανιού ή ακόμη και η διενέργεια κάποιων μικρο - επιδιορθώσεων εντός ή εκτός μιας κατοικίας. Συνεπώς, αν και κρίνω ότι οι ενάγοντες πέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του αρ.32 ώστε να δικαιολογείται η συνέχιση της απαγόρευσης εκτέλεσης ξυλουργικών εργασιών και σιδεροκατασκευών στο ακίνητο των εναγομένων, κρίνω και ότι, για να «διασκεδαστούν» μέχρι την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης και οι θέσεις των εναγομένων, που μόνο τότε μπορεί να αξιολογηθεί η ουσία τους, είναι ορθό και δίκαιο όπως το εκδοθέν διάταγμα τροποποιηθεί ώστε να επιτρέπει τη διεξαγωγή κάποιων εργασιών στο ακίνητο των εναγομένων, όχι βέβαια εντός του παράνομου υποστατικού, εντός όμως των ορίων που θ' ανταποκρίνονται στη θέση των τελευταίων ότι πρόκειται καθαρά για εργασίες ψυχαγωγίας. Κρίνω επίσης ότι λαμβανομένης υπόψη της φύσης της υπόθεσης, η έκδοση οποιουδήποτε απαγορευτικού διατάγματος που να περιλαμβάνει την απαγόρευση εκτέλεσης οποιασδήποτε πράξης «κατά τρόπο που να δημιουργεί οχληρία» θα καταστήσει ένα τέτοιο διάταγμα γενικό, αόριστο αλλά και ανεφάρμοστο (βλ. Highgate ανωτέρω). Η διαπίστωση μου αυτή, σφραγίζει την τύχη των υπόλοιπων διαταγμάτων που ζητούνται με την υπό κρίση αίτηση αφού τα εν λόγω διατάγματα αφορούν ουσιαστικά, ακριβώς σε γενική απαγόρευση «δημιουργίας οχληρίας». Όσον αφορά τώρα το κατ' ισχυρισμό κάψιμο ξύλων σε βαρέλα και της σκόπιμης κατεύθυνσης του προβολέα των εναγομένων προς την κατεύθυνση της κατοικίας των εναγόντων, θα περιοριστώ να αναφέρω ότι αμφότερα τα εν λόγω θέματα άπτονται της αξιολόγησης της ουσίας της μαρτυρίας. Αυτό γιατί σε σχέση με το κάψιμο οι εναγόμενοι αρνούνται ότι προέβηκαν ποτέ σε μια τέτοια ενέργεια πλην του καθιερωμένου για εκείνους ανάμματος του κυπριακού «φουρνιού» μια φορά το μήνα, όταν και σε μια περίπτωση όντως προκλήθηκε έντονος καπνός, ενώ σε σχέση με τον προβολέα, αν και οι εναγόμενοι δέχονται ότι για κάποιο λόγο ο προβολέας τους «έβλεπε» την κατοικία των εναγόντων, ισχυρίζονται ότι αυτό δεν ήταν σκόπιμο και ότι έχουν άμεσα προβεί σε μετακίνηση του. Λαμβανομένων τούτων υπόψη συνεπώς, κρίνω ότι καμία ουσιαστική ή δυσανάλογη ζημιά δεν θα υποστούν οι εναγόμενοι αν συνεχίσει να ισχύει η απαγόρευση που τους τέθηκε με το προσωρινό διάταγμα της 02/04/21, ήτοι να μην καίνε αντικείμενα στο ακίνητο τους και να μην έχουν στραμμένο τον προβολέα τους προς στην κατοικία των εναγόντων. Άλλωστε, ουδέποτε το άναμμα «φουρνιού» συνιστούσε δικαιολογία στην ενόχληση των περιοίκων με καπνό. Στη βάση όλων των πιο πάνω συνεπώς, κρίνω ότι δικαιολογείται η απολυτοποίηση του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε στις 02/04/21 με το εξής όμως τροποποιημένο λεκτικό: Προσωρινό διάταγμα που θα ισχύει μέχρι αποπεράτωσης της αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου με το οποίο απαγορεύεται στους εναγόμενους 1, 2, 3 και 4 να εκτελούν ξυλουργικές εργασίες και/ή εργασίες σιδεροκατασκευών εντός του ακινήτου επί της οδού Αποστόλου Βαρνάβα 5, 2059 στο Στρόβολο, εκτός από κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, μεταξύ των ωρών 1600 - 1800 και/ή να καίνε αντικείμενα εντός του εν λόγω ακινήτου κατά τρόπο που εκφεύγει της συνήθους και εύλογης χρήσης του ακινήτου και/ή να χρησιμοποιούν προβολέα προς την οικία των εναγόντων. Νοείται δε ότι αν οι εναγόμενοι 1, 2, 3 και 4 θα προβούν σε οποιεσδήποτε ξυλουργικές εργασίες και/ή εργασίες σιδεροκατασκευών κατά τις ώρες και μέρες που επιτρέπονται από το παρόν διάταγμα, δεν θα επιτρέπεται να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μηχάνημα και/ή εργαλείο που προκαλεί θόρυβο για περισσότερο από 10 λεπτά συνεχόμενα αλλά και στο σύνολο και ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για ένα μόνο ή για αριθμό εργαλείων ή μηχανημάτων. Τα υπόλοιπα αιτητικά της αίτησης απορρίπτονται. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, αυτά επιδικάζονται προς όφελος των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων 1, 2, 3 και 4 ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος. (Υπ.)........... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Κεφ.148 - Αρ.46. Iδιωτική oχληρία συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ: Νoείται ότι o εvάγovτας δεv τυγχάvει απoζημίωσης σε σχέση με ιδιωτική oχληρία εκτός αv εξαιτίας αυτής υπέστη ζημιά: Νoείται περαιτέρω ότι oι διατάξεις τoυ άρθρoυ αυτoύ δεv εφαρμόζovται καθόσov αφoρά παρέμβαση στo φως. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο