← Κύπρος

ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ ν. ΠΡΟΚΟΠΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1722/2018, 15/7/2021

ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ ν. ΠΡΟΚΟΠΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1722/2018, 15/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A401 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1722/2018 ΜΕΤΑΞΥ: ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ Ενάγουσας και

  1. XXXXX ΠΡΟΚΟΠΗ
  2. XXXXX ΛΟΪΖΟΥ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ Εναγόμενων ------------------ Αίτηση της Ενάγουσας ημερ. 26/8/2019 για διαγραφή ισχυρισμών της Υπεράσπισης Ημερομηνία: 15 Ιουλίου,
  3. Εμφανίσεις: Για την Ενάγουσα - Αιτούσα: κα. Τόνια Κέντελη για κ.κ. Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγόμενους - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Ανδρέας Χαραλάμπους. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
  4. Με την αίτηση της η Ενάγουσα αιτείται τη διαγραφή των παραγράφων 2 - 42 της Υπεράσπισης των Εναγομένων ως «καταχρηστικές, ενοχλητικές, σκανδαλώδεις και ανεπίτρεπτες, το περιεχόμενο και η καταχώρηση των οποίων προκαλούν δυσμενείς επιπτώσεις στους Ενάγοντες» (Αιτητικό Α). Ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω παράγραφοι είναι αντικανονικές, ενοχλητικές και επιπόλαιες (Αιτητικό Β) και ότι συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας. Αιτείται επίσης τη διαγραφή των αξιώσεων στις παραγράφους 73

(2),
(9)μέχρι
(12)και
(18)μέχρι
(28)της Ανταπαίτησης (Αιτητικό Δ). 2. Η Ενάγουσα υποστηρίζει ότι οι ισχυρισμοί στις παραγράφους 2 - 42 αποτελούν αναπαραγωγή των ισχυρισμών των Εναγομένων στην αγωγή 4149/2016 που καταχώρισαν εναντίον της Ενάγουσας για άλλο δάνειο σε Ελβετικά φράγκα. Το ίδιο ισχύει και για τις θεραπείες που αξιώνουν στις παραγράφους 73
(2),
(9)μέχρι
(12)και
(18)μέχρι
(28)της Ανταπαίτησης.
  1. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση επισυνάπτονται αντίγραφα του κλητηρίου εντάλματος στην αγωγή 4149/2016 ως Τεκμήριο Α, της Έκθεσης Απαίτησης ως Τεκμήριο Β, και της Υπεράσπισης σ' αυτήν, ως Τεκμήριο Γ. Με την ένσταση δεν έχουν αμφισβητηθεί τα συγκεκριμένα Τεκμήρια. Οπότε και θα επανέλθω στη σημασία τους στη συνέχεια.
  2. Στην ένσταση εγείρονται συνολικά 14 λόγοι. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Εναγομένης
  3. Προβάλλεται ότι η αίτηση είναι στην αβάσιμη και ότι οι ισχυρισμοί στις εν λόγω παραγράφους είναι αναγκαίοι για προώθηση της υπεράσπισής τους. Οι αξιώσεις της Ανταπαίτησης επίσης, είναι η θέση τους, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την προβαλλόμενη Υπεράσπιση.
  4. Για να γίνουν πιο εύκολα κατανοητές οι θέσεις που προβάλλονται και από τις δύο πλευρές είναι αναγκαίο να γίνει αναφορά στο περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης και της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης.
  5. Με την αγωγή της η Ενάγουσα απαιτεί από τους Εναγόμενους €69092,29, πλέον τόκο, δυνάμει δανείου, €5530,19, πλέον τόκο δυνάμει πιστωτικών διευκολύνσεων, την πώληση ενυπόθηκων ακινήτων και έξοδα.
  6. Σύμφωνα με την Απαίτηση, η συμφωνία δανείου συνομολογήθηκε την 17/11/2013 και έτυχε συμφωνημένης τροποποίησης το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής στις 24/2/
  7. Οι πιστωτικές διευκολύνσεις (όρια σε τρεχούμενο λογαριασμό) αφορούσαν συμφωνίες ημερ. 30/6/2009 και 30/9/2009 για αυξημένο όριο. Προς εξασφάλιση των υποχρεώσεων των Εναγομένων υποθηκεύτηκαν δύο ακίνητα το ένα την 1/12/2008 (ΑΥ XXXXX/2008) και το άλλο την 12/11/2013 (ΒΥ XXXXX/2013). Εκχωρήθηκε προς όφελος της Ενάγουσας επίσης ασφάλεια ζωής της Εναγομένης 2 την 18/4/
  8. Οι συμφωνίες δανείου και πιστωτικών διευκολύνσεων, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, τερματίστηκαν την 21/5/2018 λόγω παράλειψης των Εναγομένων να διευθετήσουν τις καθυστερήσεις που παρουσιάστηκαν. Οι συμφωνίες είχαν γίνει με την τότε Cyprus Popular Bank Public Co Ltd. Συνεπεία της ΚΔΠ 104/2013 (29/3/2013) τα περιουσιακά της στοιχεία μεταβιβάστηκαν στην Ενάγουσα.
  9. Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Αποτελείται από 73 παραγράφους. Με την Ανταπαίτηση απαιτούνται συνολικά 31 θεραπείες. Το όλο δακτυλογραφημένο κείμενο αποτελείται από 26 μη αριθμημένες σελίδες. Όπως γίνεται εύλογα αντιληπτό εγείρουν πληθώρα ζητημάτων αλλά και προδικαστικές ενστάσεις. Οι προδικαστικές ενστάσεις καλύπτονται από τις παραγράφους 1 και 2 της Υπεράσπισης και αφορούν:
(1)το όνομα της Ενάγουσας και αν είναι υπαρκτή οντότητα· και
(2)ότι η παρούσα αγωγή είναι καταχρηστική γιατί θα μπορούσε να είναι μέρος της Ανταπαίτησης στα πλαίσια της αγωγής 4149/2016 αφού εντάσσονται «στο ίδιο πλέγμα σχέσεων» των διαδίκων. Καταχρηστικά και σκόπιμα, αναφέρεται, επιδιώχθηκε πολλαπλότητα και θα πρέπει οι αγωγές να συνεκδικαστούν.
  1. Οι παράγραφοι 4 - 41 αφορούν τους ισχυρισμούς των Εναγομένων στην αγωγή 4149/
  2. Αφορά απαίτηση τους εναντίον της Ενάγουσας για τον δανεισμό που τους έκανε η Cyprus Popular Bank Public Co Ltd σε Ελβετικά φράγκα. Γίνεται αναφορά και σε άλλη αγωγή, την 1723/2018, που φέρεται να κίνησε η Ενάγουσα εναντίον των Εναγομένων. Η σχετικότητα των εν λόγω αγωγών με την παρούσα προσδιορίζεται ως ακολούθως στις παραγράφους 40 και 41 της Υπεράσπισης (παρατίθενται αυτολεξεί): «
  3. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν εναντίον των Εναγόντων την αγωγή 4149/2016 στην οποίαν η βάση της αγωγής είναι οι πιο πάνω πράξεις και ενέργειες των Εναγόμενων δυνάμει των οποίων υπέστησαν σημαντική ζημία και κατέστησαν ανίκανοι να αποπληρώνουν τόσο το δάνειο τους σε Ελβετικό Φράγκο, όσο και τα υπόλοιπα δάνεια τους τα οποία περιλαμβάνονται στην παρούσα αγωγή. Ενώ τα ιδία γεγονότα αποτελούν υπεράσπιση των Εναγομένων στην αγωγή την οποίαν οι Ενάγοντες ήγειραν εναντίον των Εναγομένων με αριθμό 1723/
  5. Αποτελεί λοιπόν θέση των Εναγομένων ότι ως αποτέλεσμα των πιο πάνω πράξεων και/ή παραλείψεων των Εναγόντων όπως αναφέρονται ανωτέρω αλλά και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στην αγωγή 4149/2016 την οποίαν ήγειραν οι Εναγόμενοι εναντίον των Εναγόντων και στην υπεράσπιση των Εναγομένων στην αγωγή 1723/2018 την οποίαν οι Ενάγοντες ήγειραν εναντίον των Εναγόμενων κατέστησαν τους Εναγόμενους σε αδυναμία πληρωμής των δόσεων τους και αποπληρωμής των χρεών τους, τόσο σε σχάση με το δάνειο σε Ελβετικό Φράγκο όσο και τα υπόλοιπα τους δάνεια τα οποία είναι επίδικα στην παρούσα αγωγή, κατά παράβαση του περί Συμβάσεων Νόμου.»
  6. Αξίζει να σημειωθεί ότι από πλευράς ουσίας οι Εναγόμενοι παραδέχονται τις εν λόγω συμφωνίες και υποθήκες (βλ. παραγράφους 42, 43, 48, 49 και 58 της Υπεράσπισης) αλλά προβάλλουν υπερασπίσεις όσον αφορά τα επιτόκια και τον καθορισμό τους, αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, καταχρηστικών ρητρών που περιείχαν οι εν λόγω συμφωνίες και αθέμητων εμπορικών πρακτικών που ακολουθήθηκαν.
  7. Ως προς τις θεραπείες που ανταπαιτούν και των οποίων ζητείται η διαγραφή μόνο η παράγραφος 73
(22), αφορά θεραπεία με ρητή αναφορά στη συμφωνία δανείου σε Ελβετικά φράγκα. Συγκεκριμένα αξιώνουν (παρατίθεται αυτολεξεί): «
  1. Αναγνωριστική απόφαση και/η δήλωση του Δικαστηρίου ότι ως αποτέλεσμα των πιο πάνω αναφερόμενων πράξεων και/η παραλείψεων των Εναγόντων δυνάμει των οποίων οι Εναγόμενοι 1 και 2 αναφορικά με την σύναψη δανείου σε Ελβετικό Φράγκο και των όσων ακολούθησαν οι Εναγόμενοι οδηγήθηκαν στο να μην είναι σε θέση να συμμορφωθούν με τις δόσεις και με την αποπληρωμή των επίδικων στην παρούσα αγωγή δανείων τους και συνεπώς οι Εναγόμενοι έχουν το δικαίωμα να απαλλαγούν από τους τόκους και έξοδα τω εν λόγω δανείων.»
  2. Αξίζει, τέλος να επισημανθεί ότι στην Έκθεση Απαίτησης στην αγωγή 4149/2016 (Τεκμήριο Β) οι Εναγόμενοι αναφέρουν ότι η υποθήκη ημερ. 1/12/2008, που αποτελεί και αντικείμενο της παρούσας αγωγής, αφορούσε εξασφάλιση των συμφωνιών δανεισμού σε Ελβετικά φράγκα (βλ. παραγράφους 15 και 55 - Τεκμηρίου Α) την οποία και τερμάτισαν (βλ. παράγραφο 56 - Τεκμηρίου Α) και απαιτούν διάταγμα ακύρωσης (βλ. παράγραφο 76
(4)). Δεν είναι ξεκάθαρο αν και οι ασφάλειες ζωής οι οποίες εκχωρήθηκαν αφορούν και την επίδικη, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, ασφάλεια.
  1. Και οι δύο συνήγοροι παρέθεσαν γραπτώς τις εισηγήσεις τους.
  2. Η συνήγορος της Ενάγουσας, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία, στήριξε την αίτηση της σε δύο άξονες:
(1)οι παράγραφοι της Υπεράσπισης και της Ανταπαίτησης των οποίων ζητείται η διαγραφή είναι παντελώς άσχετοι με τα επίδικα θέματα γιατί αφορούν άλλες δανειοδοτήσεις και είναι εμφανώς άσχετες με τα επίδικα θέματα· και
(2)υφίσταται κατάχρηση αφού με την αγωγή τους 4149/2016 και την Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση στην παρούσα αγωγή προωθούν όμοιους σκοπούς με παράλληλα ένδικα μέσα.
  1. Ανέφερε τέλος, ότι η διαγραφή των ισχυρισμών δεν θα επηρεάσει την προώθηση της απαίτησης των Εναγομένων την αγωγή 4149/
  3. Ο συνήγορος των Εναγομένων με αναφορά, ιδίως, στις παραγράφους 40 και 41 της Υπεράσπισης, ανέφερε ότι οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί συσχετίζονται αφού η συμφωνία δανεισμού σε Ελβετικό φράγκο επηρέασε τη δυνατότητα τους για αποπληρωμή των δανείων που αφορούν την παρούσα αγωγή. Ήταν επιλογή των συνηγόρων της Ενάγουσας να μην συμπεριλάβουν τις παρούσες απαιτήσεις στα πλαίσια Ανταπαίτησης στην αγωγή 4149/2016, έπρεπε όμως να το πράξουν. Η πρακτική αυτή δημιουργεί αχρείαστα έξοδα. Ταυτόχρονα, ανέφερε, από τη στιγμή που η Ενάγουσα ως Τράπεζα δύναται να εγείρει διαφορετικές αγωγές για κάθε δάνειο, ο χρεώστης θα πρέπει να μπορεί να εγείρει την ίδια Υπεράσπιση (και Ανταπαίτηση) σε σχέση με όλες τις εναντίον του αγωγές, διαφορετικά, θα τίθετο σε δυσμενέστερη θέση. Ανέφερε επίσης ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υφίσταται δεδικασμένο ώστε να τίθεται θέμα κατάχρησης.
  4. Σημειώνω ότι ο συνήγορος των Εναγομένων ανέφερε ότι καθυστέρησε στην καταχώριση ένστασης λόγω καθυστέρησης στην επίδοση της αίτησης. Δεν ηγέρθηκε τέτοιο θέμα από πλευράς συνηγόρου Ενάγουσας οπότε και το κρίνω άσκοπο να ασχοληθώ με το ζήτημα.
  5. Η νομική βάση επί της οποίας μπορεί να στηριχθεί αίτηση για διαγραφή παραγράφων από δικόγραφο είναι η Δ.19, Θ.26 (βλ. Cyber Group Ltd v Χαραλαμπίδη κ.α.
(2004)1Γ ΑΑΔ 1852, 1860 και Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)
(1998)1Γ ΑΑΔ 1338, 1343). Η Δ.19, Θ.26 προνοεί τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action».
  1. Τα δικόγραφα αποτελούν το πλαίσιο μέσα στο οποίο προσφέρεται η δυνατότητα στους διαδίκους να εκθέσουν την υπόθεσή τους. Η Δ.19, Θ.4 προνοεί τα ακόλουθα: «Every pleading shall contain, and contain only, a statement in a summary form of the material facts on which the party pleading relies for his claim or defence, as the case may be, but not the evidence by which they are to be proved, and shall, when necessary, be divided into paragraphs, numbered consecutively. Dates, sums, and numbers shall be expressed in figures and not in words. The pleadings shall be signed by the advocate, or by the party, if he sues or defends in person».
  2. Η Δ.19, Θ.4 επιτακτικά καθορίζει ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα δικόγραφα γεγονότα, κατ' αντίθεση προς τη μαρτυρία (βλ. Αγγελίδου ν Μούσουλου
(2012)1Β ΑΑΔ 1846, 1850, Παγκύπριος Εταιρεία Αρτοποιών Λτδ ν Σαββίδη
(1997)1Β ΑΑΔ 685, 689 - 690, Μαυρομιχάλη κ.ά. ν ΓΕ
(1996)1Α ΑΑΔ 530, 533, Γεωργίου ν Καψού
(1997)1Α ΑΑΔ 164, 167, Havariyoun ν Ρουσή
(2008)1Α ΑΑΔ 406, 410 και T. & E. Tofinis Estates Ltd ν Παπαλεοντίου
(2009)1Β ΑΑΔ 1540, 1544). Η μαρτυρία με την οποία μπορεί να αποδειχθεί οποιοδήποτε από τα επίδικα θέματα δεν έχει θέση σε δικόγραφο. Αν παρεισφρύσει πρέπει να διαγραφεί (βλ. Παγκύπριος Ετ. Αρτοποιών Λτδ, ανωτέρω, σελ. 689[1]). Κατά δεύτερο λόγο τα γεγονότα στα οποία γίνεται αναφορά από ένα διάδικο πρέπει να είναι ουσιώδη σχετιζόμενα με το επίδικο ζήτημα που τίθεται προς εκδίκαση (βλ. Αγγελίδου, ανωτέρω, σελ. 1851).
  1. Σε αιτήσεις όπου το δικόγραφο, «may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action», ο αιτών δύναται να προσκομίσει ένορκη δήλωση για να καταδείξει της θέση του σε αντίθεση με την περίπτωση όπου ισχυρίζεται ότι το δικόγραφο του αντιδίκου του δεν παρουσιάζει βάση αγωγής ή υπεράσπισης (βλ. G F Harwood, Odgers' Principles of Pleading and Practice in Civil Actions in the High Court of Justice (18th edn Stevens & Sons, London 1963) σελ. 149 και 150 και Willis v Earl Howe [1893] 2 Ch 545, 551, 554).
  2. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επομένως η παρουσίαση των δικογράφων της αγωγής 4149/2016 με ένορκη δήλωση ήταν δυνατή, ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να διαμορφώσει την γνώμη του. Αν και δεν προωθήθηκε εν τέλει ο λόγος ένστασης ότι ορκίστηκε δικηγόρος για την παρουσίαση τους, δεν βλέπω πως αυτό, στην προκειμένη περίπτωση, θα ήταν πρόβλημα από τη στιγμή που δεν αφορά αμφισβητούμενο γεγονός.
  3. Το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα, I H Jacob, Bullen & Leake & Jacob's, Precedents of Pleadings (12th edn Sweet & Maxwell, London 1972) θεωρώ ότι συνθέτει πλήρως το πλαίσιο κάτω από το οποίο το Δικαστήριο πρέπει να εξετάζει τα δικόγραφα όπου το ένα μέρος ισχυρίζεται ότι θα προκληθεί προκατάληψη, αμηχανία ή καθυστέρηση στη δίκη (σελ. 146 -147): 'Any pleading or indorsement of writ which may prejudice, embarrass or delay the fair trial of the action may be ordered to be struck out or amended. The power is designed to prevent pleadings from being evasive or from concealing or obscuring the real questions in controversy between the parties, and to ensure, as far as the pleadings are concerned, a trial on fair terms between the parties in order to obtain a decision which is the legitimate object of the action. While parties must not be too ready to find themselves "prejudiced" or "embarrassed" by the pleadings of the opposite party, still each party may claim ex debito justitiae to have the opposite party's case "presented in an intelligible form so that he may not be embarrassed in meeting it." The principle has been thus stated by Bowen L.J. in Knowles v. Roberts,[2] "It seems to me that the rule that the court is not to dictate to parties how they should frame their case is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law; and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right."
  4. Και ακολούθως στη σελ. 148: 'The question whether a pleading is embarrassing or prejudicial is one for the court to decide in view of the particular facts and circumstances of the case, and the court is inclined to give "a reasonable limit" and will only strike out irrelevant or unnecessary matter where it clearly is so and accordingly, unless the pleading as it stands is really and seriously embarrassing, it is often wiser to leave it unamended or to apply for further and better particulars. Where the matter which is wrongly or improperly pleaded is severable from the rest of the pleading, the order to strike out will usually be limited to that part of the pleading.'
  5. Στο σύγγραμμα Annual Practice 1961, Vol. 1, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 478: '. but if wholly immaterial matter be set out in such a way that the applicant must plead to it, and so raise irrelevant issues which may involve expense, trouble, and delay, then the irrelevant matter will be struck out, as it will prejudice the fair trail of the action.'
  6. Στην προκειμένη περίπτωση το δικόγραφο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης είναι αχρείαστα εκτενές. Έχει συνταχθεί από τους ίδιους τους Εναγόμενους.
  7. Η θέση ότι στην έκθεση απαίτησης μπορούν να συμπεριληφθούν πέραν των μίαν βάσεων αγωγής (π.χ. απαίτησης σε πέραν της μίας συμφωνίας) είναι ορθή όχι όμως υποχρεωτική. Αν η υπεράσπιση εναγομένου (ή εναγομένων) είναι κοινή σε όλες τότε δεν εμποδίζεται από το να τη δικογραφήσει. Ούτε εμποδίζεται από το να αιτηθεί συνένωση, εάν και εφόσον, διαπιστώνεται η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, αποκλειστικά από τις εκθέσεις απαιτήσεως (βλ. Samata Enterprises Ltd ν Σταύρου
(1998)1Γ ΑΑΔ 1876, 1878).
  1. Η Ενάγουσα δεν ήταν υπόχρεη να συμπεριλάβει σε ανταπαίτηση της στην αγωγή 4149/2016 (για το δάνειο την Ελβετικών φράγκων) το επίδικο δάνειο και διευκολύνσεις. Πολύ περισσότερο δε αφού αυτές τερματίστηκαν μετά την καταχώριση της αγωγής 4149/2016 και συγκεκριμένα την 21/5/
  2. Με προβλημάτισε επίσης η θέση των Εναγομένων για σύνδεση των δανείων με τον τρόπο που αναφέρεται στις παραγράφους 2, 40 και 41 της Υπεράσπισης, ότι δηλαδή η συμφωνία δανείου σε Ελβετικά φράγκα είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υπόλοιπες δανειακές τους υποχρεώσεις. Θα μπορούσαν επομένως οι συμφωνίες να αποτελέσουν αντικείμενο της δικής τους αγωγής 4149/2016 εντασσόμενης στο πλαίσιο των ισχυρισμών τους για τον δανεισμό σε Ελβετικά φράγκα. Ήταν δική τους επιλογή να μην τις περιλάβουν. Από τη στιγμή που εγείρουν Ανταπαίτηση σε σχέση με αυτές, η οποία προκύπτει από τη σύμβαση δανείου σε Ελβετικά φράγκα, θα μπορούσαν να τις εντάξουν στην αρχική τους απαίτηση στην αγωγή 4149/
  4. Εκείνο που δεν μπορεί να διαπιστωθεί με σιγουριά από τα δικόγραφα είναι αν η υποθήκη XXXXX/2008 αποτελούσε εξασφάλιση για τη συμφωνία της παρούσας αγωγής ή του δανείου σε Ελβετικά φράγκα ή και για τις δύο περιπτώσεις. Είναι άνευ σημασίας όμως για σκοπούς της παρούσας. Αφορά όμως και τις δύο αγωγές και θα μπορούσε το ζήτημα να εξεταστεί ενδεχομένως στα πλαίσια αίτησης συνένωσης.
  5. Καμία πλευρά επίσης δεν έχει εξηγήσει τι αφορά η αγωγή 1723/2018 την οποία επίσης επικαλούνται οι Εναγόμενοι. Και αυτό όμως είναι άνευ σημασίας.
  6. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα κρίνω ότι οι παράγραφοι 2 και 4 - 41 θα πρέπει να διαγραφούν καθ' ότι αναφέρονται σε συμφωνία η οποία αφορά το αντικείμενο της αγωγής 4149/2016 με αποτέλεσμα να προκαλείται αχρείαστη πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα. Τα ίδια θέματα δεν μπορούν να αποτελούν αντικείμενο επίλυσης σε δύο ξεχωριστές διαδικασίες. Όσον αφορά την Ανταπαίτηση, η παράγραφος 73
(22)επίσης θα πρέπει να διαγραφεί αφού αφορά θεραπεία που προϋποθέτει την επίλυση επίδικου θέματος της αγωγής 4149/
  2. Ως εκ τούτου η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι παράγραφοι 2 και 4 - 41 και 73
(22)της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης διαγράφονται. Δεν κρίνεται αναγκαία η έκδοση διαταγής για καταχώριση τροποποιημένων δικογράφων.
  1. Τα έξοδα της αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται προς όφελος της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Με αναφορά στην Merchants' and Manufacturers' Insurance Co. ν Davies [1938] 1 ΚΒ 196,
  2. [2]
(1888)38 Ch D 263, 270. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.