Χρήστος Καραγιάννης Α.Ε ν. Οικονόμου, Αρ. Αγωγής: 318/2017, 12/8/2021

(1991)1 Α.Α.Δ 24. Έτσι, το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ 670. Λογική απόρροια της πιο πάνω αρχής είναι το ότι είναι δυνατή η εξαγωγή παραδεκτών γεγονότων από τη δικογραφία. Ως προς τη δυνατότητα παραδοχής γεγονότων μέσω των δικογράφων παραπέμπω, ενδεικτικά, στην απόφαση Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ

1. Η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησής της ισχυρίστηκε ότι συναλλάχθηκε με τον Εναγόμενο και πώλησε επί πιστώσει διάφορα ιατρικά προϊόντα. Για τα πωλούμενα προϊόντα εξέδιδε τιμολόγια και τηρούσε κατάσταση λογαριασμού. Ο Εναγόμενος στην Υπεράσπισή του δέχθηκε ότι συμβλήθηκε με την Ενάγουσα, ότι αγόρασε τα ιατρικά προϊόντα που περιγράφονται στα τιμολόγια που εκδόθηκαν. Δέχθηκε επίσης ότι το κόστος των πωλούμενων προϊόντων ανήλθε στο ποσό των €2.181.
2. Ισχυρίστηκε όμως ότι συμβλήθηκε με την Ενάγουσα μέσω του αντιπροσώπου της, XXXXX Χατζηαναστασιάδη, ο οποίος έχει προσεπικληθεί ως τριτοδιάδικος. Ισχυρίστηκε ότι ο Τριτοδιάδικος ήταν το πρόσωπο που παρέδωσε τα προϊόντα στον Εναγόμενο και ζήτησε να εκδοθεί επ' ονόματι του η σχετική επιταγή ύψους € 2.095 προβαίνοντας και σε έκπτωση. Ο Εναγόμενος εξέδωσε επιταγή ύψους € 2.095 και ο Τριτοδιάκος χορήγησε εξοφλητική απόδειξη. Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι δεν αμφισβητείται η ύπαρξη των δοσοληψιών μεταξύ των διαδίκων, η παράδοση των επίδικων εμπορευμάτων και η αξία αυτών. Για τα πιο πάνω προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Αυτό που ουσιαστικά αμφισβητείται είναι το κατά πόσο εξοφλήθηκε το αξιούμενο ποσό μέσω της έκδοσης της επίδικης επιταγής από τον Εναγόμενο προς τον Τριτοδιάδικο. Επίσης, οι διάδικοι διαφωνούν ως προς την έκταση της εξουσίας αντιπροσώπευσης του Τριτοδιαδίκου. Γεγονότα που αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων Πέραν από τα αυστηρώς παραδεκτά γεγονότα είναι επιτρεπτή και η εξαγωγή ευρημάτων, χωρίς να αξιολογηθούν σχετικά οι μάρτυρες, επί γεγονότων που εμφανίζονται μη αμφισβητούμενα δια των χειρισμών των διαδίκων κατά την ακρόαση. Σχετική είναι η απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.
3. Άλλωστε, η ανάγκη αξιολόγησης μαρτυρίας συνήθως υφίσταται, όπου παρουσιάζονται διιστάμενες εκδοχές επί των επίδικων γεγονότων και το Δικαστήριο προβαίνει σε αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών, ώστε να καταλήξει σε ευρήματα γεγονότων. Σχετική είναι η απόφαση Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 30.9.
4. Στην υπό κρίση υπόθεση, μέσα από τους χειρισμούς των διαδίκων κατά την ακρόαση, προκύπτει ότι εκδόθηκαν δύο τιμολόγια από την Ενάγουσα προς τον Εναγόμενο τα οποία συμποσούνται στο ποσό των € 2,181.
5. Επίσης, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι ο Εναγόμενος παρέδωσε στον Τριτοδιάδικο την επιταγή, ημερομηνίας 15.5.2013, με δικαιούχο τον Τριτοδιάδικο προσωπικά. Για τα πιο πάνω προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Μαρτυρία Σε σχέση με την ενώπιόν μου μαρτυρία θα περιοριστώ στην συνοπτική παράθεση της μαρτυρίας, η οποία άπτεται των αμφισβητούμενων ζητημάτων. Προς απόδειξη της υπόθεσης της Ενάγουσας έγγραφη μαρτυρία κατέθεσε ο XXXXX Χουζούρης ως Μ.Ε.
6. Ο Μ.Ε.1 είναι ο υπεύθυνος λογιστηρίου της Ενάγουσας. Ο μάρτυρας κατέθεσε στοιχεία ως προς την ημερομηνία σύστασης της Ενάγουσας και της νομική της μορφής σύμφωνα με τον ελληνικό δίκαιο, ως Τεκμήριο
7. Επίσης, ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 σχετική κατάσταση λογαριασμού και την επιστολή των συνηγόρων της Ενάγουσας προς τον Εναγόμενο ως Τεκμήριο
8. Επιπλέον, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο Τριτοδιάδικος ουδέποτε ήταν εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της Ενάγουσας. Δήλωσε, επιπλέον, ότι η Ενάγουσα, πέραν των επίδικων, δεν είχε άλλες δοσοληψίες με τον Εναγόμενο. Κατά την αντεξέτασή του αναφέρθηκε στην σχέση της Ενάγουσας με τον Τριτοδιάδικο δηλώνοντας ότι ουδέποτε ήταν αντιπρόσωπος της Ενάγουσας. Ο ρόλος του Τριτοδιαδίκου περιοριζόταν στην διεκπεραίωση παραγγελιών. Περαιτέρω, αναγνώρισε τα τιμολόγια, Τεκμήρια 1 και 2 στη δήλωση του Εναγομένου. Δήλωσε, όμως, ότι τα τιμολόγια, ως καταγράφεται και στο σώμα αυτών, θεωρούνται εξοφλημένα μόνο κατόπιν επίσημης απόδειξης της Ενάγουσας. Στην παρούσα δεν υπάρχει επίσημη απόδειξη εξόφλησης, αφού ουδέποτε εξοφλήθηκαν. Στον αντίποδα μαρτυρία κατέθεσαν ο Εναγόμενος και η XXXXX Πεχρανίδου ως Μ.Υ.1 O Εναγόμενος στη μαρτυρία του κατάθεσε, ως Τεκμήρια 1 και 2, τα επίδικα τιμολόγια. Δήλωσε ότι ο Τριτοδιάδικος του έκανε έκπτωση και του ζήτησε να εκδώσει επ' ονόματι του την επιταγή προς εξόφληση των επίδικων τιμολογίων. Ο Εναγόμενος επισύναψε την κατ΄ ισχυρισμόν επιταγή εξόφλησης ως Τεκμήριο
9. Ακολούθως ο Τριτοδιάδικος κατέγραψε στα επίδικα τιμολόγια ότι αυτά είχαν εξοφληθεί. Η Μ.Υ.1 ήταν η προσωπική βοηθός του Εναγομένου. Δήλωσε ότι ο Τριτοδιάδικος παρουσιάστηκε ως αντιπρόσωπος της Ενάγουσας. Δήλωσε, επίσης, ότι ο Τριτοδιάδικος ήταν το πρόσωπο, το οποίο παρέδωσε τα προϊόντα στον Εναγόμενο και κατόπιν οδηγιών του, ο Εναγόμενος εξέδωσε επιταγή στο όνομα του Τριτοδιαδίκου. Τέλος αναφέρθηκε στην αλληλογραφία που ανταλλάχτηκε μεταξύ των διαδίκων και των συνηγόρων τους. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, στη βάση πάντοτε των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2018:A179, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή ECLI:CY:AD:2017:C35, Πολ. Έφεση328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Η ιδιαιτερότητα της διαδικασίας υπό τη νέα Διαταγή 30 έγκειται στο ότι η μαρτυρία, κατά κανόνα κατατίθεται γραπτώς και οι μάρτυρες δεν δίδουν προφορική μαρτυρία στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ώστε το δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει την εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, ή τον τρόπο που απαντά. Το γεγονός, όμως, ότι οι μάρτυρες, σε παρόμοιας φύσης διαδικασίες, δεν καταθέτουν στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης δεν οδηγεί σε χαλάρωση τους κανόνες που αφορούν την αποδοχή και αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας, οι οποίοι συνεχίζουν να ισχύουν κανονικά. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της ενώπιόν μου μαρτυρίας. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Ε.1 Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 χαρακτηρίζεται από σαφήνεια σταθερότητα και πειστικότητα. Η μαρτυρία του σε σχέση με το εύρος της εξουσίας του Τριτοδιάδικου παρέμεινε σταθερή κατά την αντεξέταση και συνάδει με την ενώπιόν μου έγγραφη μαρτυρία. Συγκεκριμένα προκύπτει από τα Τεκμήρια 1 και 2 επί της δήλωσης του Εναγομένου, πως για να θεωρηθούν αυτά εξοφληθέντα θα έπρεπε να εκδοθεί επίσημη απόδειξη από την Ενάγουσα. Είναι προφανές πως, όταν μια εταιρεία καταγράφει ρητά στα τιμολόγια της ότι για την εξόφλησή τους θα απαιτείται η έκδοση επίσημης απόδειξης, δεν έχει χορηγήσει σε κανένα το δικαίωμα να βεβαιώσει ότι τα τιμολόγια έχουν εξοφληθεί. Επομένως, η εκδοχή του Μ.Ε.1 ότι ο Τριτοδιάδικος δεν είχε εξουσία να δεσμεύει την Ενάγουσα συνάδει με την ενώπιόν μου έγγραφη μαρτυρία. Συνεπώς, αποδέχομαι τη μαρτυρία του για σκοπούς εξαγωγής ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας Εναγομένου Η μαρτυρία του Εναγόμενου αναφορικά με το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα της διαφοράς μεταξύ Ενάγουσας και Εναγόμενου, στερείται λογικής και πειστικότητας και δεν επιβεβαιώνεται από την ενώπιόν μου έγγραφη μαρτυρία. Συγκεκριμένα αποτέλεσε κεντρικό ισχυρισμό του Εναγομένου ότι ο ίδιος εξόφλησε την Ενάγουσα μέσω επιταγής, η οποία κατέγραφε ως δικαιούχο τον Τριτοδιάδικο. Όμως, ο βασικός ισχυρισμός του Εναγόμενου, ότι ο Τριτοδιάδικος ήταν αντιπρόσωπος της Ενάγουσας και χορήγησε μάλιστα και έκπτωση δεν είναι πειστικός. Ιδίως δε, εάν ο πιο πάνω ισχυρισμός ιδωθεί υπό το πρίσμα των Τεκμήριων 1 και 2 που καταγραφούν ρητά ότι για να θεωρηθούν εξοφληθέντα θα έπρεπε να προσκομιστεί επίσημη απόδειξη, η εκδοχή του Εναγομένου καθίσταται εντελώς παράλογη και εξωπραγματική. Κατά την κρίση μου, δεν είναι λογικό κάποια εταιρεία να καταγράφει ρητά στα τιμολόγιά της τον πιο πάνω όρο και ταυτόχρονα να έχει εξουσιοδοτήσει τους όποιους αντιπροσώπους της να παραλαμβάνουν προσωπικά επιταγές, να χορηγούν εκπτώσεις και να βεβαιώνουν εξόφληση. Έτσι, δεν ήταν λογικό ο Εναγόμενος να εκλάμβανε ότι ο Τριτοδιάδικος είχε τέτοιο εύρος εξουσιοδότησης. Μάλιστα στην υπό κρίση υπόθεση δεν υπήρξαν άλλες δοσοληψίες μεταξύ των διαδίκων στο παρελθόν που να έγινε δεκτός τέτοιος τρόπος πληρωμής. Αντίθετα η κοινή πείρα λογική και αντίληψη επέβαλλαν στον Εναγόμενο να αποτείνετο στην Ενάγουσα για την εξόφληση ή να ζητούσε επίσημη απόδειξη. Υπό τα πιο πάνω δεδομένα κρίνεται παντελώς παράλογος, εξωπραγματικός και μακριά από κάθε συναλλακτική λογική ο ισχυρισμός πως ο όποιος εκπρόσωπος της Ενάγουσας εταιρείας μπορούσε να την δεσμεύει ως προς το πληρωτέο ποσό ή ότι μπορούσε να δέχεται πληρωμές υπό την προσωπική του ιδιότητα προς εξόφληση των επίδικων τιμολογίων και ότι ο Εναγόμενος μπορούσε δικαιολογημένα να εκλάβει ότι ο Τριτοδιάδικος είχε τέτοιες εξουσίες. Συνακόλουθα, κρίνω ότι δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του Εναγομένου για την εξαγωγή ευρημάτων, ως προς το ουσιαστικό αμφισβητούμενο θέμα μεταξύ Ενάγουσας και Εναγομένου. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Υ.1 Η μαρτυρία της Μ.Υ.1 παρουσιάζει τα ίδια κενά με τη μαρτυρία του Εναγόμενου. Η εκδοχή της ότι τα τιμολόγια έχουν εξοφληθεί δεν μπορεί να γίνει δεκτή για τους ιδίους λόγους που δεν έγινε δεκτή η μαρτυρία του Εναγομένου. Νομική Πτυχή Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Το επίπεδο απόδειξης των ισχυρισμών του εκάστοτε ενάγοντα βρίσκεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Περαιτέρω, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει μόνο με βάση την αποδεκτή μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιόν του. Στην υπό κρίση υπόθεση η Ενάγουσα βάσισε την αξίωσή της στον ισχυρισμό περί υπολοίπου που προκύπτει από την πώληση προϊόντων ως υπόλοιπο λογαριασμού και τιμολογίων. Επομένως, το πρώτο που πρέπει να κριθεί το κατά πόσο μέσα από την ενώπιόν μου μαρτυρία έχει αποδειχτεί η αξίωση της Ενάγουσας Δεν διαλανθάνει ασφαλώς της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο λογαριασμός εμπορευόμενου δεν συνιστά απόδειξη του χρέους, από μόνος του, αλλά απαιτείται απόδειξη των στοιχείων που τον συγκροτούν. Σχετικές είναι οι αποφάσεις A. L. Mantovani & Sons Ltd. v. Christis Travel & Tourism Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 156 και Παναγιώτης Μαστρης Λτδ ν. Επιπλώσεις Λάσκο Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ 728. Επιπλέον, έχω υπόψη μου την αρχή ότι τα τιμολόγια από μόνα τους δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική αξία αλλά συνεκτιμούνται με το σύνολο της μαρτυρίας. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Palatino Development Ltd v Telectronics Com Ltd

(2002)1 B A.A.Δ και Θεοδώρου Θεόδωρος v. Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 1492. Τα τιμολόγια, όμως, συνεκτιμημένα με το σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα με την περίπτωση, δύνανται να θεωρηθούν ως ο έγγραφος λογαριασμός μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η απόφαση Γεώργιος Σπύρος Τσαππή Λτδ ν. Παναγιώτη Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339. Όμως στην υπό κρίση υπόθεση, η παράδοση των επίδικων προϊόντων και η αξία αυτών δεν έχουν αμφισβητηθεί. Έτσι, στη βάση των μη αμφισβητούμενων γεγονότων προκύπτει ότι η Ενάγουσα πώλησε και παρέδωσε τα επίδικα προϊόντα στη τιμή που αξιοί ως υπόλοιπο. Εν πάση περιπτώσει, το υπόλοιπο και οι πιστώσεις του επιδίκου λογαριασμού επιβεβαιώνονται από τα τιμολόγια που εκδόθηκαν και δεν αμφισβητήθηκαν από τον Εναγόμενο. Μάλιστα ενόψει της μη αμφισβήτησης της έκδοσης και του περιεχόμενου των εν λόγω τιμολογίων, προκύπτει ότι αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως ο έγγραφος λογαριασμός μεταξύ των διαδίκων. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η Ενάγουσα κατάφερε να αποδείξει την ορθότητα του αξιούμενου χρέους. Το επόμενο ζήτημα που πρέπει να αποφασιστεί είναι το κατά πόσο το πιο πάνω ποσό έχει εξοφληθεί. Σύμφωνα με την αξιόπιστη μαρτυρία του Μ.Ε.1 το πιο πάνω πόσο έχει παραμείνει ανεξόφλητο. Ταυτόχρονα η περί του αντιθέτου μαρτυρία του Εναγομένου και της Μ.Υ.1 δεν έγινε αποδεκτή και ως εκ τούτου δεν μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Συνεπώς, κρίνω ότι ο ισχυρισμός περί εξόφλησης δεν έχει αποδειχθεί. Το γεγονός ότι ο Εναγομένος παρέδωσε στον Τριτοδιάδικο την επιταγή, ημερομηνίας 15.5.2013, δεν μπορεί να οδηγήσει σε εύρημα περί εξόφλησης, αφού όπως προκύπτει από την αξιόπιστη μαρτυρία του Μ.Ε.1, ο Τριτοδιάδικος δεν είχε τέτοιες εξουσίες και εξοφλητική απόδειξη μπορούσε έγκυρα να χορηγηθεί μόνο από την Ενάγουσα. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι η Ενάγουσα κατάφερε να αποδείξει στον αναγκαίο βαθμό την αξίωσή της εναντίον του Εναγομένου. Συνακόλουθα, εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των € 2.181,77, πλέον νόμιμο τόκο από την καταχώρηση της Αγωγής μέχρι εξοφλήσεως, πλέον έξοδα ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Μετά την πιο πάνω κατάληξή μου στρέφομαι να εξετάσω την απαίτηση του Εναγομένου εναντίον του Τριτοδιαδίκου. Η απαίτηση εναντίον του Τριτοδιαδίκου Στην απόφαση Nικήτα Aνδρέας ν. Medcon Construction Limited και Άλλου

(1997)1 Α.Α.Δ. 643, υποδείχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι σκοπός της διαδικασίας τριτοδιαδίκου, είναι η δυνατότητα απόφασης επί του θέματος που σχετίζεται με τη διαδικασία τριτοδιάδικου αμέσως μετά την απόφαση στην αγωγή. Στην υπό εξέταση υπόθεση προκύπτει ότι εκδόθηκε ειδοποίηση τριτοδιαδίκου, η οποία επιδόθηκε σε αυτόν και παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση. Μεταξύ άλλων στην ειδοποίηση τριτοδιαδίκου ο Εναγόμενος αξιοί εναντίον του Τριτοδιαδίκου αποζημίωση για οποιοδήποτε ποσό, το οποίο ήθελε καταδικαστεί να πληρώσει ο Εναγόμενος προς την Ενάγουσα. Επομένως, αναδύεται η ανάγκη να διαπιστωθούν οι συνέπειες της μη καταχώρησης εμφάνισης εκ μέρους του Τριτοδιαδίκου. Σχετική επί του προκειμένου είναι η Δ.10 θ. 5, των περί πολιτικής δικονομίας θεσμών, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «If a third party duly served with a third-party notice does not enter an appearance, he shall be deemed to admit the validity of and shall be bound by any judgment given in the action, whether by consent or otherwise, and by any decision therein on any question specified in the notice; and when contribution or indemnity or other relief or remedy is claimed against him in the notice, he shall be deemed to admit his liability in respect of such contribution or indemnity or other relief or remedy.» Το εύρος της πιο πάνω διαταγής έχει επεξηγηθεί στην απόφαση Andrew Joseph Camerou v. Άριστος Χαραλάμπους ECLI:CY:AD:2016:A298, Πολιτική Έφεση 156/2009, ημερομηνίας 23.6.2016, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Από το λεκτικό της Δ.10 θ.5 προκύπτει ότι, σε περίπτωση που ο τριτοδιάδικος δεν καταχωρήσει εμφάνιση, όπως είναι η παρούσα περίπτωση, θεωρείται ότι έχει αποδεχτεί την εγκυρότητά της ειδοποίησης και δεσμεύεται από οποιανδήποτε απόφαση δοθεί στη διαδικασία, είτε η απόφαση εκδόθηκε εκ συμφώνου είτε διαφορετικά.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι με βάση της Δ.10 θ.5 ο Τριτοδιάδικος έχει αποδεχθεί την εγκυρότητα της ειδοποίησης και δεσμεύεται από την απόφαση που έχει εκδοθεί στην αγωγή. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι ο Εναγόμενος αντί να εξοφλήσει την Ενάγουσα απευθείας, παρέδωσε επιταγή ημερομηνίας 15.5.2013 στο Τριτοδιάδικο προσωπικά. Αποτέλεσμα των πιο πάνω ήταν να κριθεί πως ο Εναγόμενος παρέλειψε να εξοφλήσει το οφειλόμενο προς την ενάγουσα ποσό. Στη βάση των πιο πάνω και στη βάση των όσων κριθεί στην απόφαση Andrew Joseph Camerou (ανωτέρω), εκδίδεται απόφαση με την οποία ο Εναγόμενος δικαιούται να αποζημιωθεί από τον Τριτοδιάδικο για το συνολικό ποσό που έχει διαταχθεί να καταβάλει προς την Ενάγουσα συμπεριλαμβανόμενων τόκων και εξόδων. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο