East Point Metals Ltd κ.α. ν. Kappa Star Ltd, Αριθμός Αγωγής: 1978/2021, 20/8/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A457 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αριθμός Αγωγής: 1978/2021 Μεταξύ:
- East Point Metals Ltd
- XXXXX Nikitovic Εναγόντων και Kappa Star Ltd Εναγομένης Αίτηση ημερομηνίας 13.08.2021 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ημερομηνία: 20.08.2021 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες/Αιτητές: κ. Μ. Σωφρονίου με κα Γ. Κωνσταντινίδου Για Εναγομένη/Καθ' ης η αίτηση: κ. Π. Πολυβίου και με κ. Π. Μακρίδη Ενδιάμεση Απόφαση (δοθείσα αυθημερόν) Κατά το στάδιο που ήταν ορισμένο επιστρεπτέο το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, ημερομηνίας 13.8.2021, εγέρθηκε ο ισχυρισμός ότι η ανάληψη υποχρέωσης προς αποζημίωση που δόθηκε δεν ήταν σύμφωνη με την σχετική διαταγή του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, εγέρθηκε ο ισχυρισμός ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για επιστρεπτέο διάταγμα, αφού το εγγυητήριο που δόθηκε προς συμμόρφωση, δεν ήταν σύμφωνο με τον όρο που έθεσε το Δικαστήριο για την έκδοση του διατάγματος. Επομένως, το πρώτιστο ζήτημα που τίθεται, είναι το κατά πόσο οι Αιτητές συμμορφώθηκαν με τον όρο που έθεσε το Δικαστήριο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και, συνακόλουθα, εάν σήμερα υφίσταται έγκυρο μονομερώς εκδοθέν ενδιάμεσο διάταγμα. Σε σχέση με το πιο πάνω ζήτημα αγόρευσαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων. Προτού, όμως, προχωρήσω να εξετάσω την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω το ιστορικό της διαδικασίας, όπως προκύπτει και από τον φάκελο της διαδικασίας και δεν αμφισβητείται από τα μέρη. Στις 13.8.2021, οι Ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσαν την έκδοση τριών διαταγμάτων. Την ίδια ημερομηνία το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της αίτησης, έκρινε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις έκδοσης μονομερώς του διατάγματος που ζητείτο με το αιτητικό 3 της Αίτησης και έθεσε όρο, για την έκδοση του συγκεκριμένου διατάγματος, την παροχή προσωπικής εγγύησης ύψους €100.000 από τον δικηγόρο Μάριο Σωφρονίου. Στις 13.8.2021 συντάχθηκε το σχετικό διάταγμα, το οποίο επιδόθηκε αυθημερόν στην Καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Προς συμμόρφωση με τον όρο για παροχή εγγύησης, υπάρχει στον φάκελο του Δικαστήριο έγγραφο με τίτλο «εγγύηση» στο οποίο καταγράφεται ότι ο δικηγόρος Μάριος Σωφρόνιου παρέχει «προσωρινή» εγγύηση ύψους €100.000 σύμφωνα με το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 13.8.
- Ο επιθετικός προσδιορισμός «προσωρινή» αποτέλεσε τη βάση της επιχειρηματολογίας των Καθ' ων η αίτηση. Συγκεκριμένα, ο κ. Πολυβίου εισηγήθηκε ότι η χρήση του όρου «προσωρινή» εγγύηση, συνιστά διαφοροποίηση από τις σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου. Επομένως, δεν έχει πληρωθεί ο όρος που έθεσε το Δικαστήριο και ως εκ τούτου σήμερα δεν υφίσταται έγκυρο προσωρινό διάταγμα το οποίο να είναι επιστρεπτέο. Προς υποστήριξη της θέσης του παρέπεμψε στο σύγγραμμα των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Διατάγματα 1η έκδοση σελ. 189 με
- Στον αντίποδα, ο κ. Σωφρονίου εισηγήθηκε ότι η αναγραφή της λέξης «προσωρινή» ήταν αποτέλεσμα καλόπιστου λάθους. Εισηγήθηκε δε, με παραπομπή στην απόφαση Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(1995)1 ΑΑΔ 947, ότι η χρήση του όρου «προσωρινή» εγγύηση δεν επηρεάζει την εγκυρότητα του υπό συζήτηση διατάγματος. Ο κ. Σωφρόνιου παρέπεμψε και αυτός στο σύγγραμμα Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Διατάγματα (ανωτέρω) σελ. 189 με 196. Είναι προφανές ότι το εγειρόμενο ζήτημα άπτεται άμεσα του εάν υφίσταται σήμερα ενώπιον του Δικαστηρίου διάταγμα, το οποίο να είναι επιστρεπτέο. Επομένως, καθίσταται αναγκαία η κατά προτεραιότητα εξέταση του ζητήματος. Έχοντας υπόψη τις σχετικές εισηγήσεις των συνηγόρων των διαδίκων προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή του εγειρόμενου ζητήματος. Θεμελιακό για την κρίση των πιο πάνω είναι το άρθρο 9.1 και 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «9.-
(1)Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.
(2)Πριν εκδώσει το διάταγμα αυτό χωρίς ειδοποίηση, το Δικαστήριο πρέπει να απαιτεί από το πρόσωπο που ζητά αυτό, όπως αναλάβει προσωπική υποχρέωση, με ή χωρίς εγγυητή ή εγγυητές, όπως το Δικαστήριο θεωρεί σκόπιμο, για να εξασφαλιστεί η υποχρέωση του για αποζημίωση του προσώπου εναντίον του οποίου ζητείται το διάταγμα.» Από το λεκτικό των πιο πάνω διατάξεων και τη σχετική νομολογία προκύπτει ότι σε περίπτωση έκδοσης μονομερώς κάποιου ενδιάμεσου διατάγματος η διαταγή για ανάληψη υποχρέωσης εκ μέρους του Ενάγοντα για αποζημίωση είναι επιτακτική. Ενδεικτικά παραπέμπω στην απόφαση Αφρικάνα Δισκοθήκη Ατό,
(1990)1 Α.Α.Δ. 738. Περαιτέρω, στο σύγγραμμα των Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, Διατάγματα (ανωτέρω), με παραπομπή στην απόφαση AK International UK Limited ν. Πλοίο "Naime S" σημαίας Comoros Islands, (Αρ. 2)
(2004)1 ΑΑΔ 1456, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Από τη στιγμή που η παραχώρηση εγγύησης τεθεί ως όρος, τότε το διάταγμα δεν μπορεί να τεθεί σε ισχύ μέχρι να ικανοποιηθεί ο όρος.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι η συμμόρφωση με τους όρους που θέτει το Δικαστήριο αποτελεί προϋπόθεση για την ισχύ του διατάγματος. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι το Δικαστήριο έθεσε ως όρο για την έκδοση του διατάγματος την παροχή εγγύησης από τον δικηγόρο Μάριο Σωφρονίου. Πάρα ταύτα, στο έγγραφο που καταχωρήθηκε προς συμμόρφωση με τον εν λόγω όρο εισάγεται η έννοια ή ο ορός «προσωρινή» εγγύηση. Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι οι Ενάγοντες δεν συμμορφώθηκαν με τον όρο που έθεσε το Δικαστήριο. Μάλιστα με την εισαγωγή του όρου «προσωρινή» εγγύηση γεννάται αμφιβολία για την έκταση ή τα όρια της ευθύνης που αναλαμβάνεται. Κοντολογίς, με την χρήση της λέξης «προσωρινή» δημιουργείται αμφιβολία ως προς την ίδια την ανάληψη ευθύνης από μέρους του προσώπου που διατάχθηκε να την αναλάβει. Συνεπώς, η υπό κρίση υπόθεση διαφοροποιείται από την απόφαση Βαβέλ Μπουτίκ (ανωτέρω) στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών. Στην εν λόγω υπόθεση, αναλήφθηκε η υποχρέωση εγγύησης χωρίς απλώς να καταγραφεί στο εγγυητήριο το συγκεκριμένο ποσό που διέταξε το Δικαστήριο. Όμως, η ανάληψη της υποχρέωσης ήταν προφανής. Αντίθετα, στην υπό κρίση υπόθεση δεν είναι προφανής η πλήρης ανάληψη της υποχρέωσης, αφού εμφιλοχωρεί ο όρος «προσωρινή υποχρέωση» αντίθετα και χωρίς συνάφεια με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. Το εάν ο όρος «προσωρινή» εγγύηση εμφιλοχώρησε κατόπιν καλόπιστου λάθους ή όχι είναι αδιάφορο, αφού η χρήση του δημιουργεί αμφιβολία ως προς την ίδια την ανάληψη της υποχρέωσης. Όμως, η θέση σε ισχύ ενός ενδιάμεσου διατάγματος, με τις συνέπειες που αυτό ενέχει, δεν μπορεί να εξαρτάται επί αμφίβολης ανάληψης υποχρέωσης. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ότι οι Ενάγοντες δεν συμμορφώθηκαν με την υποχρέωσή τους και το διάταγμα δεν μπορούσε να τεθεί σε ισχύ και να επιφέρει έννομες συνέπειες. Με βάση την πιο πάνω κατάληξή μου, κρίνω ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για επιστρεπτέο διάταγμα και το διάταγμα που συντάχθηκε και επιδόθηκε κρίνεται ακυρωτέο και ακυρώνεται. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο