ΧΕΙΜΩΝΙΔΗ ν. ΚΟΥΤΡΟΥΖΑ κ.α., Aγωγή Αρ.: 654/2021, 16/9/2021

(2), την άδεια του Δικαστηρίου που να του επιτρέπει να καταχωρίσει απαντητική και/ή συμπληρωματική ένορκη δήλωση σε σχέση με την Αίτηση του ημερομηνίας 17.03.21 και σε απάντηση των ισχυρισμών των Εναγομένων (στο εξής οι Καθ΄ ων η αίτηση) που περιέχονται στην ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η αίτηση 1, ημερομηνίας 14.05.

1. Η παρούσα Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 20.05.
2. Αναφέρθηκε στην αξίωση του εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση που αφορά αποζημιώσεις για αντιποίηση του εμπορικού σήματος «Jack's Pizza House», στην Αίτηση του ημερομηνίας 17.03.21, ως και στην Ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 14.05.
3. Ισχυρίζεται ότι με την ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η αίτηση 1, ημερομηνίας 14.05.21, προβάλλονται διάφοροι ισχυρισμοί για τους οποίους θα πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η δική του θέση. Πρόκειται για γεγονότα και ισχυρισμούς των Καθ΄ ων η αίτηση τους οποίους ο ίδιος δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει κατά τη σύνταξη της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 17.03.21, τίθενται παραπλανητικά και εκτός πραγματικότητας και πρόκειται για ανακρίβειες και αναλήθειες. Η καταχώριση της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι αναγκαία καθότι η ακρόαση της Αίτησης ημερομηνίας 17.03.21 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, διεξάγεται στη βάση των καταχωρηθέντων ενόρκων δηλώσεων. Με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα σχετικά γεγονότα, ώστε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η ολοκληρωμένη εικόνα για τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς. Η Αίτηση προσέκρουσε σε Ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Καθ΄ ης η αίτηση 1 ημερομηνίας 24.06.
4. Ισχυρίζεται ότι η ένορκη δήλωση του Αιτητή είναι γενική, αόριστη και καταχρηστική διότι δεν συγκεκριμενοποιεί τις παραγράφους της ένορκης δήλωσης της ημερομηνίας 14.05.21 και τα γεγονότα για τα οποία επιθυμεί να απαντήσει. Ούτε και εξειδικεύει τα γεγονότα ή ισχυρισμούς στους οποίους επιθυμεί να απαντήσει και τα οποία δεν μπορούσε να προβλέψει κατά την σύνταξη της ένορκης δήλωσης του που υποστηρίζει την Αίτηση του ημερομηνίας 17.03.21, εφόσον κανένα νέο γεγονός δεν επεσυνέβηκε μετά την καταχώριση της Ένστασης τους ημερομηνίας 14.05.
5. Αντίθετα, σκοπός του Αιτητή είναι να δικαιολογήσει παραλείψεις του στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 17.03.21 και να προσθέσει γεγονότα ή να διορθώσει την Αίτηση του ημερομηνίας 17.03.
6. Περαιτέρω ο Αιτητής παρέλειψε να επισυνάψει στην ένορκη δήλωση του πρότυπο της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ώστε να είναι αντιληπτό από το Δικαστήριο και τους Καθ΄ ων η αίτηση ποιούς ισχυρισμούς επιθυμεί να εισάξει και σε ποιους να απαντήσει, ως και γιατί δεν τους συμπεριέλαβε στην αρχική ένορκη δήλωση του που υποστηρίζει την Αίτηση ημερομηνίας 17.3.
7. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος, θα επιτρέψει καταχρηστικά στον Αιτητή να εισάξει χωρίς περιορισμούς, οποιουσδήποτε ισχυρισμούς επιθυμεί και θα διορθώσει λάθη ή παραλείψεις που δεν είχε αποκαλύψει στην Αίτηση του ημερομηνίας 17.03.
8. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του, χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης, παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα, αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ. 519, παρ. 972 υπό τον τίτλο «No fresh evidence after motion opened»). Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Χαράλαμπου Ανδρέα Κούπα ν. Πούλλας Τσαδιώτης Λτδ κ.α, Π.Ε. 312/10, ημερ. 17 Ιουλίου 2014, λέχθηκε "Εξάλλου στις υπό συζήτηση διαδικασίες, άδεια για αντεξέταση σπάνια δίδεται (βλ. Αναφορικά με την αίτηση του Rana Wahed Ali (αρ.1)

(2004)1 Α.Α.Δ. 1660 και σύγγραμμα Injunctions του David Bean, 8η έκδοση, σελ. 70-71) εφόσον στις διαδικασίες αυτές το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Σε ότι δε αφορά τη δυνατότητα που παρέχεται από τη Δ.48 θ.4

(2)για συμπληρωματική ένορκη δήλωση, δεν πρέπει να λησμονείται ότι η δυνατότητα αυτή παρέχεται υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης καλού λόγου και δεν βλέπουμε πως η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς, θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»". Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μαρίας Κόκκινου ν. Κυριάκου Κόκκινου, Έφεση Αρ. 29/2014, ημερομηνίας 3.11.16: «Το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος Δικαστηρίου, η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα. Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας, σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτό που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό». Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης και σύμφωνα με τη θέση του Αιτητή στην ένορκη δήλωση του ημερομηνίας 20.05.21, ό,τι επιδιώκει με την καταχώριση συμπληρωματικής και/ή απαντητικής ένορκης δήλωσης είναι η απάντηση σε ισχυρισμούς των Καθ΄ ων η αίτηση στην Ένσταση τους ημερομηνίας 14.05.21, οι οποίοι αφορούν γεγονότα που δεν μπορούσαν να προβλεφθούν κατά τη σύνταξη της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 17.03.

1. Οι ισχυρισμοί αυτοί χρήζουν απάντησης γιατί είναι παραπλανητικοί, εκτός πραγματικότητας, ανακριβείς και αναληθείς. Έχοντας κατά νουν τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν είναι επιτρεπτή η καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης η οποία αντικρούει, απορρίπτει και απαντά στην εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί από το Δικαστήριο η αποδεικτική της αξία και το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση που τα Προσωρινά Διατάγματα δεν έχουν εκδοθεί μονομερώς και έχει διαταχθεί από το Δικαστήριο η επίδοση της μονομερούς Αίτησης στην άλλη πλευρά. Συνακόλουθα, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι ο λόγος για τον οποίο ο Αιτητής ζητά την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσει συμπληρωματική και/ή απαντητική Ένορκη Δήλωση, όπως ο ίδιος τον έχει εξειδικεύσει, με κανένα τρόπο τεκμηριώνει «καλό λόγο» αλλά αντίθετα αντιστρατεύεται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Περαιτέρω, σημειώνεται ότι η παρούσα Αίτηση είναι γενική και αόριστη αφού ο Αιτητής παραλείπει να διευκρινίσει τα συγκεκριμένα γεγονότα στα οποία επιθυμεί να απαντήσει και επιπρόσθετα δεν επεξηγεί ούτε και τεκμηριώνει ότι πρόκειται για γεγονότα που δεν θα μπορούσε να προβλέψει κατά την σύνταξη της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 17.03.
2. Ο Αιτητής παραλείπει επίσης να επισυνάψει στην παρούσα Αίτηση το προσχέδιο της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ώστε οι Καθ΄ ων η αίτηση να λάβουν γνώση του περιεχομένου της, όπως και το Δικαστήριο, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσο ευσταθούν οι πιο πάνω προβαλλόμενες θέσεις του Αιτητή. Αντίθετη προσέγγιση θα καταστρατηγούσε κατά την άποψη μου, τις πρόνοιες της Δ.48 Θ.4

(2), εφόσον η διαπίστωση από το Δικαστήριο «καλού λόγου», καθιστά απαραίτητο όπως τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, η προτεινόμενη μαρτυρία που επιθυμείται να προσαχθεί, τόσο υπό μορφή ένορκης δήλωσης όσο και υπό μορφή επισυνημμένων σ' αυτήν εγγράφων ως τεκμηρίων. Η κατάληξη αυτή κρίνει και την τύχη της Αίτησης που δεν είναι άλλη παρά η απόρριψη της. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ΄ ων η αίτηση και σε βάρος του Αιτητή τα οποία, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Αίτησης ημερομηνίας 17.03.21 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. (Υπ.) .......................................... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο