Rokiana Holdings Ltd ν. Katalama Holding Ltd κ.α., Αρ. Αίτησης: 429/18, 30/9/2021

(1)Katalama Holdings Ltd εκ Λευκωσίας και

(2)O1 Group Ltd εκ Λευκωσίας («Διαιτησία») Αναφορικά με την αίτηση μεταξύ των: Rokiana Holdings Ltd Αιτητών και

1. Katalama Holding Ltd
2. O1 Group Ltd
3. Cesium Ltd
4. Blandid Ltd
5. Enlor Ltd
6. Nezoral ltd
7. Solorita Holding Ltd
8. Asabelle Ltd
9. Finance Marekkon Ltd
10. Merissania Holding Ltd Καθ' ων η Αίτηση Ημερομηνία: 30 Σεπτεμβρίου 2021 Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ: Για Αιτήτρια: κ. Α. Μαυρομμάτης, για Σωτήρης Πίττας και Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ' ων 3-10: κ. Λ. Χατζηδημητρίου, για Λοΐζος Χατζηδημητρίου και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Στα πλαίσια της πιο πάνω διαδικασίας εγκρίθηκαν έξοδα προς όφελος των Καθ' ων 3-10 στη βάση τριών καταλόγων υπ' αρ.192/19, 193/19 και 194/19 ενώ κατά την καταχώριση της υπό εκδίκαση αίτησης εκκρεμούσε προς υπολογισμό και ο κατάλογος υπ' αρ.133/20 προς όφελος της Αιτήτριας. Όπως εν τέλει έχουν διαμορφωθεί οι θέσεις, με την παρούσα πρωτογενή αίτηση της η Αιτήτρια αιτείται διατάγματα για: - Αναθεώρηση ή Επανεξέταση των τριών καταλόγων που αφορούν τα έξοδα των Καθ' ων 3-
11. - Συμψηφισμό των δικών της εξόδων με αυτά των Καθ' ων 3-
12. Από νομικής πλευράς η αίτηση βασίζεται στις Δ.48, 59 και 64 και από πλευράς γεγονότων στην ένορκη δήλωση του εκ των δικηγόρων της, του κ. Νεοφύτου. Η θέση του είναι πως για διάφορες εμφανίσεις υπήρξαν διπλοχρεώσεις, καθώς και ότι μερικά έξοδα δεν αντιστοιχούν στις πρόνοιες των σχετικών κανονισμών. Υπέδειξαν τα προβληματικά σημεία στους αντιδίκους και ζήτησαν τον συμψηφισμό, πλην όμως χωρίς ανταπόκριση μέχρι και τις 16.12.20 που οι Καθ' ων απέρριψαν τις εισηγήσεις της Αιτήτριας οπότε ακολούθησε η παρούσα για επανεξέταση και συμψηφισμό. Ένσταση Οι Καθ' ων 3-10 προέβαλαν τέσσερις λόγους προς απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας έκδοσης τέτοιων διαταγμάτων, η αίτηση είναι παράτυπη, υπάρχει λανθασμένη νομική βάση και δεν μπορούν να εκδοθούν τα διατάγματα. Σε υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η διευθύντρια της Καθ' ης 3 κα Χρυσοχόου απορρίπτει τις θέσεις της Αιτήτριας, αναφέρεται στο ιστορικό της διαδικασίας, στην έγκριση των τριών καταλόγων και παραθέτει νομικά και άλλα επιχειρήματα υποστηρίζοντας ότι δεν παρέχεται εξουσία ούτε αναθεώρησης καταλόγων που έχουν εγκριθεί ούτε συμψηφισμού. Νομική Πτυχή Διευκρινίζεται εξαρχής πως η παρούσα περίπτωση δεν αφορά ψήφιση εξόδων αλλά υπολογισμό και έγκριση τους στη βάση σχετικών διαταγών του Δικαστηρίου. Οι Καθ' ων 3-10 υπέβαλαν τους τρεις καταλόγους για την εναρκτήρια και για δύο ενδιάμεσες αιτήσεις. Τα έξοδα αφού πρώτα υπολογίστηκαν, αργότερα εγκρίθηκαν και από το Δικαστήριο ως εξής: Κατάλογος Αίτηση Εγκριθέντα Έξοδα Εισήγηση Αιτήτριας 192/20 Ενδιάμεση ημερ. 14.2.19 €9.682 €4.394 193/20 Ενδιάμεση ημερ. 27.6.19 €7.462 €3.954 194/20 Εναρκτήρια ημερ. 15.11.18 €29.212 €18.612 Όπως εξηγείται στην Αίτηση του Serguei Pugachev

(2006)1(A) Α.Α.Δ.353 ο υπολογισμός των εξόδων από τον Πρωτοκολλητή στερείται αυτονομίας και υπέχει θέση μόνο προπαρασκευαστικής διαδικασίας προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου. Ο υπολογισμός αυτός όταν εγκριθεί αποκτά ισχύ ως απόφαση του ίδιου του Δικαστηρίου, οπότε υπόκειται και σε έφεση ώστε να καθίσταται δυνατός ο έλεγχος της. Όπως αναφέρεται συγκεκριμένα: «Όμως, η διαταγή όπως τα έξοδα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή δεν συνεπάγεται άλλη θεσμική διαδικασία εμπίπτουσα στη δικαιοδοσία του Πρωτοκολλητή και απολήγουσα σε δική του τελική απόφαση, παρά μόνο ισοδυναμεί με απ' ευθείας διαταγή του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα όπως αυτά θα εγκριθούν τελικά από το Δικαστήριο, αφού αυτό βοηθηθεί από τον Πρωτοκολλητή στον υπολογισμό τους, με συνέπεια προς τη βασική αρχή της Δ.59, θ.1 ότι τα έξοδα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ο όποιος υπολογισμός των εξόδων από τον Πρωτοκολλητή λοιπόν, ακόλουθα τέτοιας διαταγής του Δικαστηρίου, δεν έχει αυτόνομη ή τελική ισχύ αλλά πρέπει να υποβάλλεται για έγκριση των υπολογισθέντων εξόδων προς το Δικαστήριο το οποίο έχει και την οριστική ευθύνη στο θέμα. Τότε εξ άλλου είναι που η τελικά διαμορφωθείσα κρίση του Δικαστηρίου ως προς το ύψος των εξόδων θα υπόκειται σε έφεση ώστε να μπορεί να ελεγχθεί. Μέχρι τότε, ο διάδικος, όπως ο Ενάγων εδώ, εναντίον του οποίου είχε εκδοθεί διαταγή για έξοδα κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, δεν θα είχε λόγο να παραπονείται για το ύψος των εξόδων (παρά μόνο ενδεχομένως, στα πλαίσια έφεσης κατά της απόφασης, για αυτή ταύτη τη διαταγή για έξοδα εναντίον του ως ακόλουθη του αμφισβητούμενου με την έφεση αποτελέσματος της υπόθεσης), αφού αυτό δεν θα ήταν ακόμα καθορισμένο. Η τελείωση της διαταγής του Δικαστηρίου για έξοδα που επέρχεται με την έγκριση από το Δικαστήριο των υπολογισθέντων από τον Πρωτοκολλητή, προς βοήθεια του Δικαστηρίου, εξόδων, δημιουργεί και τη δυνατότητα του διαδίκου να αμφισβητήσει τα υπολογισθέντα έξοδα.» (έμφαση δοθείσα) Παρά τούτα όμως, η Αιτήτρια έχει δίκαιο περί του ότι στις περιπτώσεις κατά τις οποίες υπάρχουν παράπονα για σφάλματα στον υπολογισμό των διαφόρων κονδυλίων τότε το θέμα επαφίεται στο πρωτόδικο Δικαστήριο και όχι στο Εφετείο. Αυτό προκύπτει από την υπόθεση Χωματένος ν. Γεωργίου κ.ά., Πολ. Αίτ.6/18, ημερ. 4.5.18 στην οποίαν αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι τρεις προϋποθέσεις της Δ.35 θ.20 είναι «εξαντλητικές και αντικειμενικές», (Αργυρίδη

(2000)1 Α.Α.Δ.143). Εφόσον το σφάλμα που επικαλείται ο αιτητής «... ανάγεται σε εσωγενή παράγοντα», (Μάριου Ρούσου και Τασούλλα Χριστοφή

(1999)1 Α.Α.Δ.360), η άδεια δεν δίδεται εφόσον κατά τη Δ.59 θ.1, η άσκηση διακριτικής ευχέρειας ως προς το χειρισμό των εξόδων ανήκει στο πρωτόδικο Δικαστήριο.» «Δεν είναι δυνατόν διά του μηχανισμού του υπολογισμού εξόδων που επικράτησε να ακολουθείται σε πολλές περιπτώσεις, η αμφισβήτηση του ποσού να αναθεωρείται από το ίδιο το Εφετείο, χωρίς δηλαδή, να προσφέρεται ο μηχανισμός αναθεώρησης των εξόδων, κονδύλι προς κονδύλι όσων τουλάχιστον αμφισβητούνται, από το ίδιο το Επαρχιακό Δικαστήριο που εκδίκασε την υπόθεση και γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα.» Στη βάση λοιπόν των πιο πάνω, καταλήγω πως γενικά υπάρχει εξουσία στα πλαίσια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου (ως προς τον χειρισμό των εξόδων) για εξέταση τυχόν σφαλμάτων τα οποία επικαλείται διάδικος εις βάρος του οποίου έχουν υπολογιστεί και εγκριθεί έξοδα. Ασφαλώς η επανεξέταση αυτή για τυχόν σφάλματα δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως έφεση εναντίον εξόδων που έχουν εγκριθεί. Ειδικότερα σε σχέση με την κρινόμενη περίπτωση θα πρέπει να διευκρινιστεί πως ο υπολογισμός των εξόδων έγινε με βάση τον περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ.5) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2017 (Ε.Ε.Δ.4113, ημερ. 24.9.17) και σε κλίμακα άνω των €2.000.000, όπως ήταν και η κλίμακα της αίτησης. Η Αιτήτρια παραπονείται για έξι στοιχεία του πρώτου (αριθμητικά) καταλόγου, τέσσερα του δεύτερου και τρία του τρίτου καταλόγου. Τα στοιχεία αυτά φαίνονται στην αγόρευση της (σελ.12-13), όπου και εισηγείται τα ποσά τα οποία κατά τη γνώμη της έπρεπε να υπολογιστούν αντί αυτών που εν τέλει υπολογίστηκαν. Θα πρέπει να διευκρινιστεί εξαρχής ότι το ουσιώδες είναι πως δεν τίθεται ζήτημα χρήσης εσφαλμένης κλίμακας σε οποιαδήποτε περίπτωση. Σε σχέση με τα ποσά που εγκρίθηκαν και για τα οποία προβάλλονται παράπονα, σημειώνονται τα ακόλουθα, (διατηρουμένης για σκοπούς ευκολίας της αρίθμησης που έγινε στην αγόρευση): ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΡ.194/19 Σημείο 20.1 Δόθηκαν έξοδα μόνο για εννέα αντί για ένδεκα εμφανίσεις και τούτες προς €554, ήτοι συνολικά €4.

1. Σημείο 20.2 Δόθηκαν έξοδα μόνο για τρεις αντί για τέσσερεις εμφανίσεις και τούτες προς €554, ήτοι συνολικά €1.
2. Σημείο 20.3 Δόθηκαν έξοδα μόνο για τέσσερεις αντί για πέντε εμφανίσεις και τούτες προς €554, ήτοι συνολικά €2.
3. ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΡ.193/19 Σημείο 20.5 Για την πρώτη εμφάνιση υπολογίστηκε το ανώτατο ποσό και για τη δεύτερη το κατώτατο ποσό ήτοι €1.108 και €474 αντίστοιχα, ήτοι συνολικά €1.
4. Σημείο 20.6 Δόθηκε το ανώτατο ποσό για μια προετοιμασία για ακρόαση, ήτοι ποσόν €1.
5. Σημείο 20.7 Δόθηκε το ανώτατο ποσό για εμφάνιση σε ακρόαση, ήτοι ποσόν €1.
6. Σημείο 20.8 Δόθηκε το κατώτατο ποσό για εμφάνιση σε απαγγελία απόφασης, ήτοι €
7. ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΡ.192/19 Σημείο 20.10 Για την πρώτη εμφάνιση υπολογίστηκε το ανώτατο ποσό και για τη δεύτερη το κατώτατο ποσό ήτοι €1.108 και €474 αντίστοιχα, ήτοι συνολικά €1.
8. Σημείο 20.11 Δόθηκε το ανώτατο ποσό για σύνταξη ένορκης δήλωσης σε ένσταση, ήτοι το ποσό €
9. Σημείο 20.12 Δόθηκε το ανώτατο ποσό των €800 για κάθε εμφάνιση, ήτοι συνολικά €1.
10. Σημείο 20.13 Δόθηκε το ανώτατο ποσό για μια προετοιμασία για ακρόαση, ήτοι ποσόν €1.
11. Σημείο 20.14 Δόθηκε το ανώτατο ποσό για εμφάνιση σε ακρόαση, ήτοι ποσόν €1.
12. Σημείο 20.15 Δόθηκε το κατώτατο ποσό για εμφάνιση σε απαγγελία απόφασης, ήτοι €
13. Αυτό το οποίο διαπιστώνεται είναι πως όλα τα κονδύλια εμπίπτουν εντός των καθορισμένων ποσών από τον κανονισμό. Παρά τις αναφορές της Αιτήτριας εν τέλει δεν διαπιστώνεται από τα πιο πάνω ούτε σφάλμα ως προς την κλίμακα που χρησιμοποιήθηκε ούτε αριθμητικό σφάλμα στον υπολογισμό των εξόδων. Η εισήγηση της Αιτήτριας καταλήγει στο ότι δεν θα έπρεπε να εγκριθούν ψηλά κονδύλια για τις εμφανίσεις επειδή (ως εισηγείται) για όλες τις αιτήσεις και τις εργασίες που περιέχονται σε αυτούς καταβλήθηκε ο ελάχιστος χρόνος και η ελάχιστη προσπάθεια από τους δικηγόρους των Καθ' ων. Η Αιτήτρια επικαλείται την υπόθεση Κ.Ε. ν. Δ.Χ. Έφεση 25/14, ημερ. 22.1.19, η οποία όμως αφορούσε ψήφιση εξόδων που οδήγησε σε Αναθεώρηση οπότε και το Πρωτόδικο έκρινε ορθή την απόφαση της Πρωτοκολλητού και το ίδιο έκρινε αργότερα και το Εφετείο, μη επεμβαίνοντας στην πρωτόδικη δικαστική απόφαση. Στην παρούσα δεν υπήρξε βέβαια ψήφιση εξόδων αλλά όπως ήδη εξηγήθηκε υπήρξε πρωτόδικη δικαστική έγκριση της υποβοηθητικής-προπαρασκευαστικής πράξης της Πρωτοκολλητού. Υπ' αυτή την έννοια δεν είναι δόκιμες οι όποιες αναφορές γίνονται σε απόφαση του Πρωτοκολλητή. Στην παρούσα περίπτωση το ίδιο το πρωτόδικο Δικαστήριο άσκησε τη διακριτική του ευχέρεια και αποφάσισε εγκρίνοντας τα ποσά που έχουν προαναφερθεί. Με δεδομένο ότι δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε σφάλμα δεν θεωρώ ότι είναι επιτρεπτή η ανατροπή της προηγηθείσας αυτής απόφασης έγκρισης των εξόδων. Μια τέτοια πορεία εμπεριέχει τον κίνδυνο το Δικαστήριο να καθίσταται Εφετείο του εαυτού του, πράγμα ανεπίτρεπτο. Συμψηφισμός Εξόδων Η Αιτήτρια ζητά επίσης τον συμψηφισμό των εξόδων τα οποία επιδικάστηκαν προς όφελος της και εις βάρος των Καθ' ων 3-10 στις 13.12.18 κατά την απόρριψη της ενδιάμεσης αίτησης ημερ. 5.12.18 και για τα οποία καταχώρισε και η ίδια κατάλογο υπ' αρ.133/20 (Τεκμήριο 9 στην αίτηση). Ας σημειωθεί πως τα έξοδα αυτά έχουν υπολογιστεί και εγκριθεί εντός Φεβρουαρίου του 2021 και ότι ανέρχονται σε €7.624,
14. Τέτοια δυνατότητα όντως παρέχεται υπό κάποιους όρους και προϋποθέσεις από τους θ.7 και 13 της Δ.59, αντίστοιχους των r.14 και 27

(21)της παλαιάς αγγλικής O.65. Σχετικά παραθέτω από τα σχόλια στην O.65 r.27 reg.

(21)από το Annual Practice 1958, σελ.1899 τα εξής: «. costs payable under different orders in the same suit, and notwithstanding change of solicitors, . or in two suits in which the same estate is being administered . may be set off against each other; but the costs of two independent proceedings in different Courts cannot be set off against each other». Σε ελεύθερη μετάφραση: «. έξοδα πληρωτέα δυνάμει διαφορετικών διαταγών στην ίδια αγωγή και ανεξαρτήτως αλλαγής δικηγόρων, . ή σε δύο αγωγές στις οποίες τυγχάνει διαχείρισης η ίδια περιουσία . δυνατόν να συμψηφιστούν η μια με την άλλη∙ αλλά τα έξοδα δύο ανεξάρτητων διαδικασιών σε διαφορετικά Δικαστήρια δεν μπορούν να συμψηφιστούν η μια έναντι της άλλης». Στην παρούσα περίπτωση δεν τίθεται ζήτημα ανεξάρτητων διαδικασιών, στοιχείο το οποίο θα συνιστούσε κώλυμα για συμψηφισμό. Αυτό το οποίο προβάλλουν οι Καθ' ων 3-10 είναι πως η αίτηση στην οποία είχαν καταδικαστεί σε έξοδα αφορούσε όχι μόνο τους ίδιους τους Καθ' ων 3-10 αλλά και τους Καθ' ων 1 και 2. Βέβαια οι Καθ' ων 3-10 αγορεύοντας ισχυρίστηκαν και ότι εκείνα τα έξοδα τα εξόφλησαν οι Καθ' ων 1 και 2 πλην όμως τέτοια μαρτυρία δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και ασφαλώς δεν μπορεί να ληφθεί υπόψιν ισχυρισμός που προβάλλεται μόνο στην αγόρευση. Ούτε ασφαλώς τίθεται ζήτημα μονομερούς συμψηφισμού ο οποίος δεν είναι δυνατός στο κυπριακό δίκαιο (βλ. Heatron Co Ltd

(1999)1(A) Α.Α.Δ.577). Εδώ η δυνατότητα παρέχεται από τους ίδιους τους Θεσμούς και το κυριότερο, τυγχάνει εφαρμογής μόνον κατόπιν διαταγής για αμοιβαίες υποχρεώσεις εξόδων και τούτο όχι σε ανεξάρτητες διαδικασίες. Το ουσιαστικό επιχείρημα των Καθ' ων 3-10 ήταν στην πραγματικότητα ότι δεν μπορεί να διαταχθεί συμψηφισμός καθότι για τα έξοδα της Αιτήτριας ευθύνονται και οι Καθ' ων 1 και 2. Είναι γεγονός ότι στην αίτηση ημερ, 5.12.18 (για αναστολή προσωρινού διατάγματος) είχαν εκπροσωπηθεί όλοι οι Καθ' ων και μάλιστα είχαν όλοι τον ίδιο δικηγόρο. Δεν υπάρχει όμως οποιαδήποτε αμφιβολία πως η ευθύνη τους στα έξοδα είναι αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως (και σίγουρα όχι κατά μερίδια). Θεωρώ συνεπώς ότι δύναται να διαταχθεί συμψηφισμός στη βάση της Δ.59 κ.13 λαμβάνοντας υπόψιν ότι η Αιτήτρια θα μπορούσε να εισπράξει τα έξοδα της από οποιονδήποτε των Καθ' ων ασχέτως οποιουδήποτε δικαιώματος αναγωγής έχουν μεταξύ τους μετά την πληρωμή. Κατάληξη Στη βάση όλων των ανωτέρω: (Α) Το αίτημα για αναθεώρηση των εγκριθέντων εξόδων απορρίπτεται. (Β) Διατάσσεται ο συμψηφισμός (set off) των δικηγορικών εξόδων που έχουν εγκριθεί με τους καταλόγους 192/19, 193/19, 194/19 προς όφελος των Καθ' ων 3-10 με τα έξοδα που έχουν εγκριθεί με τον κατάλογο 133/20 προς όφελος της Αιτήτριας. Σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας, λαμβάνοντας υπόψιν τη μερική επιτυχία της αίτησης επιδικάζεται προς όφελος της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων 3-10 το ποσόν των €3.000 συν Φ.Π.Α. τα οποία επίσης να συμψηφιστούν (set off) με τα έξοδα τα οποία οφείλει η Αιτήτρια βάσει των πιο πάνω τριών καταλόγων. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο