ALLIED GOLD EG CORP ν. SMWG HOLDCO κ.α., Αρ. Αίτησης: 336/20, 30/9/2021

(2), η οποία έχει ως εξής: «4

(2)Το Δικαστήριο η Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Η εν λόγω πρόνοια σε συνδυασμό με τη ρύθμιση ότι η ακρόαση αίτησης διεξάγεται πλέον στη βάση των γεγονότων της αίτησης ή των ενόρκων δηλώσεων διατηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης (βάσει της Δ.39) αποσκοπεί στην εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων δια του περιορισμού της προσκόμισης προφορικής μαρτυρίας σε αιτήσεις. Θεσπίζοντας τον εν λόγω κανονισμό το Ανώτατο Δικαστήριο παρέπεμψε το θέμα στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος δικαστηρίου, θέτοντας ουσιαστικά ένα κριτήριο, ήτοι αυτό της ύπαρξης "καλού λόγου" (βλ. Αναφορικά με αίτηση Φιλόκυπρου Ματθαίου

(2008)1 A 510). Δεν μπορεί βεβαίως εκ προοιμίου να εξαχθεί συμπέρασμα ότι σκοπός ήταν να απαγορευθεί η απάντηση σε ισχυρισμούς της αντίδικης πλευράς, αφού μάλλον στο αντίθετο απέβλεπε η ρύθμιση. Η πιο πάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται από τα όσα σχετικά με τον πιο πάνω κανονισμό αναφέρθηκαν στην Α. Messios & Sons Ltd κ.α. ν. Λεωνίδα,

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195: «Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ' ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων». (έμφαση δοθείσα) Να σημειωθεί πως στην πιο πάνω υπόθεση επιτράπηκε η καταχώριση δύο συμπληρωματικών δηλώσεων, εκ των οποίων η μια προερχόμενη από άλλο πρόσωπο και όχι την αρχικώς ενόρκως δηλούσα. Η κατάσταση ως προς το βάρος απόδειξης σε παρόμοιες αιτήσεις (αλλά και γενικότερα) παραμένει η ίδια και μετά την τροποποίηση της Δ.48, δηλαδή το βάρος ανήκει στον αιτητή να ικανοποιήσει τις προϋποθέσεις χορήγησης ενδιάμεσου διατάγματος (Σεβαστού ν. Σεβαστού

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980). Γενικότερα δε, σε αιτήσεις τα αμφισβητούμενα γεγονότα επιβάλλεται να αποδεικνύονται από τον διάδικο που τα επικαλείται (Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1460). Όπως λέχθηκε στη Fashion Box S.P.A. v. Ferro Fashions Ltd

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1858 «. αν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα, μεταξύ του αιτητή και οποιουδήποτε προσώπου που καταθέτει ειδοποίηση ένστασης, ο αιτητής ή ο ενιστάμενος θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να είναι έτοιμος να αποδείξει τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται, στο βαθμό που το βάρος απόδειξης τον βαραίνει». Όπως προκύπτει από την Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1040 ιδιαίτερα στις περιπτώσεις απαγορευτικών διαταγμάτων που έχουν εκδοθεί ex parte η υποχρέωση απόδειξης αμφισβητούμενων γεγονότων υφίσταται και διατηρείται σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας στους ώμους του αιτητή. Συνάγεται πως ο εκάστοτε αιτητής δεν έχει άλλα μέσα στη διάθεση του για να αποσείσει το αναλογούν βάρος απόδειξης εκτός από τα προβλεπόμενα στη Δ.48 κ.4, δηλαδή είτε την προσκόμιση συμπληρωματικής δήλωσης, είτε την αντεξέταση. Είναι για αυτό που αν παραλείψει να το πράξει, τότε το δικαστήριο δικαιούται να εκλάβει ότι κάποιοι από τους ισχυρισμούς του ενιστάμενου παρέμειναν αναπάντητοι η αναμφισβήτητοι, στα πλαίσια πάντα της αίτησης βεβαίως. Θα πρέπει να σημειωθεί πως η δυνατότητα καταχώρισης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και σε τέτοιου είδους αιτήσεις έχει, ως θέμα αρχής, αναγνωριστεί κατ' αρχάς στην Κουππά ν. Πουλλάς Τσαδιώτης Λτδ κ.ά., Πολ. Έφ. 312/10, ημερ. 17.7.14, (η οποία, μεταξύ άλλων, αφορούσε έφεση εναντίον μη οριστικοποίησης μονομερώς εκδοθέντος απαγορευτικού διατάγματος περί μη αποξένωσης περιουσίας), αν και το Εφετείο εξέφρασε τη θέση πως δεν μπορούσε να αντιληφθεί «. πώς η αντίκρουση ισχυρισμών που προβάλλονται για ακύρωση διατάγματος που χορηγήθηκε μονομερώς θα μπορούσε να τεκμηριώσει «καλό λόγο»». Στη μεταγενέστερη υπόθεση Κόκκινου ν. Κόκκινου, Έφ.29/14, ημερ. 3.11.16, αναφέρθηκαν σχετικά με το ίδιο θέμα τα εξής: «Δεν υπάρχει, βέβαια, άκαμπτος κανόνας. Σε διαδικασίες, όμως, για προσωρινά διατάγματα, σπάνια είναι που θα προκύψει ανάγκη η οποία να εκφράζεται σε καλό λόγο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του αιτήματος. Και αυτό γιατί στις διαδικασίες αυτές το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται ουσιαστικά σε εξέταση της συνδρομής των νομοθετικών προϋποθέσεων για την έκδοση του διατάγματος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης και σε εξέταση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο ορθά υπογράμμισε ότι η αίτηση του εφεσίβλητου για προσωρινό διάταγμα θα κρινόταν επί των γεγονότων που αναφέρονται στην αρχική ένορκη δήλωση του, εγκρίνοντας όμως το αίτημα για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης λησμόνησε αυτά που υπογράμμισε και, ουσιαστικά, κατέστησε την απάντηση των ισχυρισμών της εφεσείουσας αυτοσκοπό. Παρόλο δε που ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσίβλητου, στα πλαίσια της συζήτησης της επίδικης αίτησης πρωτόδικα, αναφέρθηκε - όπως μνημονεύεται στην πρωτόδικη απόφαση - «στους ισχυρισμούς και στις ενότητες των ισχυρισμών από τις ένορκες δηλώσεις της καθ' ης η αίτηση, οι οποίοι, κατά την άποψη του, χρήζουν απάντησης», το Δικαστήριο δεν συνάρτησε την κρίση του με το, τι θα μπορούσε να ήταν αναγκαίο για σκοπούς επίλυσης των επίδικων θεμάτων. «Καλός λόγος» προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Εν προκειμένω, δεν είχε καταδειχθεί τέτοια ανάγκη». (έμφαση δοθείσα) Συνοπτικά λοιπόν, από τα πιο πάνω συνάγεται πως γενικά δεν επιτρέπονται επαναλήψεις και αχρείαστοι ισχυρισμοί, ότι εξετάζεται το κατά πόσον υπάρχει ανάγκη για διευκρινίσεις για μια ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα και τέλος ότι σε διαδικασίες για προσωρινά διατάγματα σπάνια προκύπτει τέτοια ανάγκη αφού δεν εξετάζεται η ουσία και ούτε επιλύονται αμφισβητούμενα γεγονότα, ενώ κρίσιμη είναι η αρχική ένορκη δήλωση. Εισερχόμενος στην εξέταση των δύο προτεινόμενων σ.έ.δ. σημειώνω κατ' αρχάς ότι για ένα σημαντικό τμήμα από την καθεμιά έχει δηλωθεί κατά την αγόρευση του κ. Χατζηχάννα ότι η Αιτήτρια δεν επιμένει στην παρουσίαση τους. (Τα τμήματα αυτά έχουν σημειωθεί με κίτρινο χρώμα επί αντιγράφων που έχουν παραδοθεί). Συνεπώς το αίτημα περιορίστηκε στο υπόλοιπο τμήμα της κάθε προτεινόμενης σ.έ.δ. Προτεινόμενη σ.έ.δ. της κας Χαραλαμπίδου Οι §§1-6 της σ.έ.δ. αυτής αποτελούν απλούς εισαγωγικούς ισχυρισμούς και επεξηγήσεις, (με εξαίρεση την αναφορά για επισύναψη της μετάφρασης της δεύτερης σ.έ.δ.) που θα μπορούσαν όλοι να εγκριθούν εάν εγκριθεί οποιοδήποτε άλλο μέρος. Με τον περιορισμό του αιτήματος παρέμειναν ουσιαστικά οι §§18-29 της πρώτης αυτής σ.έ.δ. Στις παραγράφους αυτές η κα Χαραλαμπίδου επιθυμεί να αναφερθεί βασικά σε δύο επιστολές ημερ. 31.3.21 και 7.4.21 λέγοντας ότι η πρώτη ήταν επιστολή τερματισμού κάποιων συμφωνιών από πλευράς των Καθ' ων και η δεύτερη ήταν επιβεβαίωση ότι στις 5.4.21 είχε ενημερωθεί για τους τερματισμούς και η Αιγυπτιακή Αρχή Ορυκτών Πόρων («EMRA»). Παράλληλα καταθέτει και τη θέση της Αιτήτριας ότι οι τερματισμοί συμφωνιών είναι άκυροι λόγω των προηγηθέντων απαγορευτικών διαταγμάτων στην παρούσα και της απουσίας συναίνεσης της Αιτήτριας για τις ενέργειες αυτές των Καθ' ων. Στην πραγματικότητα η προτεινόμενη αυτή σ.έ.δ. δεν περιέχει οποιοδήποτε ισχυρισμό ο οποίος να μην καλύπτεται από τα προτεινόμενα στη δεύτερη σ.έ.δ. και δεν διαπιστώνεται καλός λόγος για την παρουσίαση της. Άλλωστε και η ίδια η κα Χαραλαμπίδου παραπέμπει για τα δύο πιο πάνω ζητήματα γεγονότων στη δεύτερη σ.έ.δ. Συνεπώς, το μόνο μέρος της το οποίο θα μπορούσε να παρουσιαστεί είναι οι εισαγωγικές παράγραφοι για την κατάθεση της μετάφρασης για τη δεύτερη σ.έ.δ. ή όποιου τμήματος αυτής της δεύτερης τυχόν επιτραπεί. Προτεινόμενη σ.έ.δ. του κ. XXXXX XXXXX O' Gallaghan («KPO2») Η προτεινόμενη αυτή σ.έ.δ. του αρχικού ενόρκως δηλούντος αποτελείται από 32 σελίδες και όπως ήδη έχει λεχθεί το αίτημα πλέον περιορίζεται σε κάποια τμήματα της. Υποστηρίζεται στην αγόρευση ότι τα τμήματα αυτά αφορούν (α) ισχυρισμούς της άλλης πλευράς για μη αποκάλυψη, (β) ισχυρισμούς σχετικούς με την ουσία και το ισοζύγιο της ευχέρειας και (γ) ζητήματα που προέκυψαν μετά την καταχώριση της αρχικής αίτησης για διατάγματα. Η πραγματικότητα είναι πως εκτός από το εισαγωγικό μέρος των §§1-8 το πλείστο μέρος της προτεινόμενης αυτής δήλωσης είτε δεν αποτελεί καν γεγονότα είτε αφορά αναπαραγωγή θέσεων της άλλης πλευράς είτε επιχειρήματα που θα μπορούσαν να προβληθούν στις αγορεύσεις είτε επαναλήψεις θέσεων είτε γενικά αχρείαστες ή άσχετες καταγραφές, οι οποίες συνιστούν κρίσεις ή συμπεράσματα ως ειδικότερα εξηγείται κατωτέρω. Η §9 συνιστά πίνακα περιεχομένων της σ.έ.δ. πράγμα αχρείαστο. Οι §§10-12 τιτλοφορούνται και είναι όντως περίληψη της σ.έ.δ. πράγμα επίσης αχρείαστο. Αναπαραγωγή θέσεων της άλλης πλευράς αποτελούν οι §§16, 19,20, 28 και

1. Ισχυρισμούς εν είδει δικογράφου και όχι μαρτυρίας αποτελούν οι §§17, 18, 21,
2. Επαναλήψεις και μάλιστα με παραδοχή ως προς αυτό του προτεινόμενου ενόρκως δηλούντος αποτελούν οι §§23, 51, 56, 60, 67, 69, 81,
3. Επιχειρήματα και θέσεις ή κρίσεις οι οποίες δύναται να προβληθούν κατά το στάδιο των αγορεύσεων στη βάση του υφιστάμενου υλικού αποτελούν οι §§22, 24-27, 34-36, 41, 42, 49, 50, 52, 65, 66, 68, 70-73, 76-80, 81, 86-90, 95, 97, 145 και
4. Αμιγή γεγονότα, τα οποία απαντούν σε θέσεις των Καθ' ων και για τα οποία συμφωνώ ότι θα πρέπει να παρουσιαστούν, περιέχονται στις §§44, 45, 58, 59, 64, 93, 94,
5. Αυτά αφορούν περίοδο προ της αίτησης και συμβάλλουν στην κτήση ολοκληρωμένης εικόνας των εκατέρωθεν θέσεων για τα διαδραματισθέντα. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι υπάρχει καλός λόγος να επιτραπούν. Το Μέρος Ε της σ.έ.δ. τιτλοφορείται «Διαδικαστική Ενημέρωση» και οι πρώτες §§98-103 αποτελούν απλά μια εισαγωγή για όσα ακολουθούν με έμφαση στην εμπιστευτικότητα του υλικού της διαιτησίας για το οποίο προαναγγέλλεται ότι θα γίνει αναφορά στη συνέχεια της δήλωσης. Οι εισαγωγικές αυτές πληροφορίες δεν κρίνονται αναγκαίες ή χρήσιμες για την επίλυση ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και δεν επιτρέπονται, καθότι δεν προσθέτουν οτιδήποτε στα όσα αναφέρονται στη συνέχεια της δήλωσης. Το Μέρος Ε1 και συγκεκριμένα οι §§104-129 τιτλοφορούνται «Διάταγμα Anton Piller» και στην πραγματικότητα περιέχουν το ιστορικό γεγονότων από τον Σεπτέμβριο του 2020 μέχρι τις 29.10.20 που εκδόθηκε εν τέλει το διάταγμα τύπου Anton Piller καθώς και τα ευρήματα από τη μεταγενέστερη εκτέλεση του στις 2.11.
6. Όπως φαίνεται και από τις παραπομπές που γίνονται ένα σημαντικό μέρος αυτών των γεγονότων καλύπτεται ήδη από την αρχική ένορκη δήλωση (ΚΡΟ1) ενώ άλλα ήταν γνωστά στην Αιτήτρια χωρίς να είχε κριθεί τότε αναγκαία η συμπερίληψη τους από την ίδια. Δεν υπάρχει καλός λόγος. Το Μέρος Ε2 και συγκεκριμένα οι §§130-133 τιτλοφορούνται «Αίτηση για Ασφάλεια Εξόδων» και αναφέρεται σε αίτηση ασφάλειας εξόδων την οποίαν οι Καθ' ων υπέβαλαν τον Φεβρουάριο του 2021 στα πλαίσια της διεθνούς Διαιτητικής διαδικασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αναφέρονται αναλυτικά οι θέσεις οι οποίες είχαν προβληθεί, η απόφαση της Επιτροπής Διαιτησίας και ζητήματα εξόδων. Σαφέστατα πρόκειται για θέματα τα οποία δεν θα απασχολήσουν στην ενδιάμεση αίτηση, η οποία επικεντρώνεται σε γεγονότα που σχετίζονται μεν με την πιθανότητα επιτυχίας στη διαιτησία αλλά στη βάση πρωτογενών γεγονότων της διαφοράς τα οποία τίθενται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Το Μέρος 3 φέρει τον τίτλο «Υποτιθέμενος Τερματισμός της ΣΜ (συμφωνία μετόχων) και το διάταγμα της Επιτροπής». Στις §§134-144 γίνεται αναφορά και πάλι σε μεταγενέστερα της αίτησης γεγονότα και συγκεκριμένα (α) σε φερόμενο τερματισμό συμφωνίας με επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η οποία παρελήφθη στις 31.3.21, (β) σε αίτηση της Αιτήτριας στην Επιτροπή Διαιτησίας ημερ. 1.4.21 για προσωρινό διάταγμα, (γ) σε ενημέρωση της EMRA από την Καθ' ης 1 στις 5.4.21 για τον τερματισμό και (δ) στα ενδιάμεσα διατάγματα τα οποία εξέδωσε η Επιτροπή Διαιτησίας στις 9.4.
7. Τα γεγονότα αυτά, παρότι είναι επίσης μεταγενέστερα εντούτοις κρίνονται αναγκαία ούτως ώστε το παρόν Δικαστήριο να έχει μια σφαιρική εικόνα και κυρίως για να συνεκτιμήσει στην όποια κατάληξη του για την αναγκαιότητα έκδοσης ή διατήρησης διαταγμάτων τα ήδη εκδοθέντα διατάγματα της Επιτροπής. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η φύση της ημεδαπής διαδικασίας ως υποβοηθητικής, πράγμα το οποίο δυνατό να σημαίνει ότι κάποια διατάγματα είναι εκ του περισσού εάν με το θέμα έχει ήδη ασχοληθεί ή το έχει επιλύσει η ίδια η Επιτροπή. Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω δίδεται σχετική άδεια για καταχώριση εντός 10 ημερών από σήμερα συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων ως εξής: (Α) Του αρχικώς ενόρκως δηλούντος, η οποία θα έχει ως περιεχόμενο ορισμένες παραγράφους από την προταθείσα σ.έ.δ. του και συγκεκριμένα τις §§1-8, 44, 45, 58, 59, 64, 93, 94, 96, 104, 106 και 134-
8. (Β) Της κας Χαραλαμπίδου, η οποία δήλωση θα έχει ως περιεχόμενο τις §§1-8 της προταθείσας δικής της σ.έ.δ. και στην οποία θα επισυνάπτει μετάφραση της πιο πάνω υπό (Α) σ.έ.δ. Λαμβάνοντας υπόψιν τη μερική επιτυχία της αίτησης επιδικάζονται €500- συν Φ.Π.Α. έξοδα προς όφελος της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ' ων. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο