Κουκούνης κ.α. ν. ASTRO BANK LIMITED, Αρ. Αγωγής: 1678/18, 6/9/2021

(4), 9(h) και (u), 11, Δ.64 θ.θ.2 και 3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το Άρθρο 30 του Συντάγματος, οι αρχές της επιείκειας και του κοινοδικαίου, η σχετική νομολογία, η διακριτική εξουσία, η πρακτική και οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης. Τα γεγονότα που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση είναι τα ακόλουθα: Στις 02/06/2019 καταχωρήθηκε από τους Ενάγοντες αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων η οποία αντιμετωπίστηκε με Ένσταση καταχωρισθείσα στις 02/07/2019 και στις 30/09/2019 εκδόθηκε απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση ημερομ. 02/06/

1. Ακολούθησε στις 04/03/2021 δεύτερη αίτηση για την έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων στην οποία καταχωρίστηκε Ένσταση στις 26/03/
2. Η συγκεκριμένη Ένσταση δεν τοποθετήθηκε στον φάκελο του Δικαστηρίου από το Πρωτοκολλητείο και στις 31/03/2021 η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση με γραπτές αγορεύσεις. Ακολούθησε στις 25/05/2021 η έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου. Λόγω του ότι δεν υπήρχε στο φάκελο του Δικαστηρίου η Ένσταση ημερομ. 26/03/2021, το Δικαστήριο εκ λάθους έλαβε υπόψη του την Ένσταση ημερομ. 10/04/
3. Τελικά, η Ένσταση τέθηκε από το Πρωτοκολλητείο στο φάκελο του Δικαστηρίου στις 27/05/2021, ήτοι μετά την έκδοση της απόφασης. Η παρούσα αίτηση αντιμετωπίστηκε με Ένσταση στην οποία κατεγράφησαν 4 λόγοι ενστάσεως. Συγκεκριμένα, ότι η αίτηση ημερομ. 17/06/2021 δεν είναι το κατάλληλο ή και το ενδεδειγμένο δικονομικό διάβημα για τον παραμερισμό της ενδιάμεσης απόφασης, ότι είναι αντικανονική και ή η νομική της βάση είναι λανθασμένη, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου ή και της νομολογίας για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και ότι τυχόν έγκριση της υπό κρίση αίτησης θα προκαλέσει αδικία και θα θίξει τα συμφέροντα των Εναγόντων-Καθ' ων η αίτηση. Ως νομική βάση της αίτησης κατεγράφησαν οι Δ.17 θ.10, Δ.39, Δ.48 θ.θ.1-7, 8

(4), 9 και 11, Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το Άρθρο 30 του Συντάγματος, το Άρθρο 6 της ΕΣΔΑ, οι αρχές της επιείκειας και του κοινοδικαίου, η νομολογία, η πρακτική καθώς και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα προς υποστήριξη της Ενστάσεως τέθηκαν με ένορκη δήλωση της Ενάγουσας 3-Καθ' ης η αίτηση, η οποία δηλώνει εξουσιοδοτημένη και από τους Ενάγοντες 1 και 2, γονείς της, στην κατάρτιση της ενόρκου δηλώσεως. Σύμφωνα με την Ομνύουσα, η υπό κρίση αίτηση δεν είναι το κατάλληλο δικονομικό μέτρο για τον επιδιωκόμενο σκοπό και είναι αντικανονική ή και έχει λανθασμένη βάση. Υποστηρίζει ότι η Δ.17 θ.10, της οποίας γίνεται επίκληση από τους Αιτητές αφορά παραμερισμό απόφασης η οποία εκδόθηκε ερήμην, ενώ η Δ.48 θ.8

(4)αφορά τον παραμερισμό διαταγμάτων που εκδοθήκαν μονομερώς. Η απόφαση ημερομ. 25/05/2021 εκδόθηκε κατόπιν ακροάσεως και όχι ερήμην της Αιτήτριας ή μονομερώς. Υποστηρίζει, η Ομνύουσα, αναφορικά με το γεγονός ότι η σωστή Ένσταση απουσίαζε από το φάκελο του Δικαστηρίου, ότι αυτό δεν αναιρεί το ότι η Αιτήτρια προέβαλε τις θέσεις της με γραπτή αγόρευση η οποία είχε δοθεί στο Δικαστήριο την 31/03/

1. Είναι η θέση της, ότι η όποια αδράνεια και το όποιο λάθος του Πρωτοκολλητείου δεν είναι ικανός λόγος ώστε να θεωρηθεί ότι η ενδιάμεση απόφαση ημερομ. 25/05/2021 εκδόθηκε μονομερώς ή και ερήμην της Αιτήτριας. Κατά τη δική της άποψη, η Αιτήτρια στην υπό κρίση αίτηση παρά το όποιο λάθος, έθεσε τις θέσεις της μέσω των γραπτών αγορεύσεων στις οποίες το Δικαστήριο έκανε αναφορά κατά την έκδοση της απόφασης. Είναι ο ισχυρισμός της ότι αν η επίδικη απόφαση παραμεριστεί, τόσο οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 αλλά και η ίδια θα βρεθεί σε δυσμένεια λόγω του ότι το διάταγμα το οποίο κατέστη απόλυτο με την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημερομ. 25/05/2021 απαγορεύει στην Αιτήτρια να προχωρήσει στη διαδικασία εκποίησης ή και πλειστηριασμού και στην περίπτωση που παραμεριστεί η συγκεκριμένη απόφαση, οι Ενάγοντες-Καθ' ων η αίτηση θα κληθούν να υποστούν περαιτέρω ανασφάλεια και αγωνία εξαιτίας μιας κατάστασης, για τη δημιουργία της οποίας δεν ευθύνονται οι ίδιοι. Η Αιτήτρια στην υπό κρίση αίτηση είναι Τράπεζα, η οποία δεν έχει οποιοδήποτε φόβο να απολέσει οτιδήποτε αφού το ακίνητο είναι υποθηκευμένο, ενώ η Ομνύουσα κινδυνεύει να απολέσει το σπίτι της στο οποίο διαμένει με τα δύο ανήλικα παιδιά της. Και οι δυο πλευρές προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις, υποβοηθητικές για το Δικαστήριο. Το Δικαστήριο θα κάνει αναφορά στο περιεχόμενό τους όπου το κρίνει απαραίτητο. ΓΕΓΟΝΟΤΑ Θα πρέπει ευθύς εξ αρχής να διευκρινιστεί ότι η αίτηση για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων ημερ. 04/03/2021 καταχωρίστηκε ενώ τα Δικαστήρια λειτουργούσαν με βάση τα Πρωτόκολλα του Υπουργείου Υγείας σε σχέση με την πανδημία λόγω της ασθένειας COVID
2. Οι οδηγίες από το Δικαστήριο δίδονταν ηλεκτρονικά με βάση το περιεχόμενο του φακέλου και τα δικόγραφα αφήνονταν σε κιβώτιο έξω από το Πρωτοκολλητείο για παραλαβή και καταχώριση. Κατά τη συγγραφή της απόφασης το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε καταχωρισμένη στο φάκελο του Δικαστηρίου η Ένσταση και είχε ζητήσει, στις 28/04/2021, δια ηλεκτρονικού μηνύματος, την ηλεκτρονική διαβίβασή της από την Εναγόμενη - Αιτήτρια. Η Εναγόμενη επέλεξε να προσκομίσει δια χειρός, μέσω προσώπου από το δικηγορικό γραφείο Παπαφιλίππου, την Ένσταση. Η Ένσταση αυτή έφερε ημερομηνία 10/04/
3. Με βάση αυτή την Ένσταση εκδόθηκε απόφαση στις 25/05/2021, για να ακολουθήσει η καταχώριση της Ένστασης ημερομ. 26/03/2021 στο φάκελο του Δικαστηρίου στις 31/05/2021, η οποία όμως φέρει ως ημερομηνία καταχώρισής της την 26/03/
4. Μετά την έκδοση της απόφασης διαπιστώθηκε από την πλευρά της Εναγομένης - Αιτήτριας το λάθος και ενήργησε άμεσα με την καταχώριση της υπό κρίση αίτησης. Για σκοπούς τάξεως το Δικαστήριο έχει προβεί σε ανάγνωση της Ενστάσεως καταχωρισθείσας στις 26/03/2021 και έχει διαπιστώσει ότι η μόνη διαφοροποίηση που υπάρχει, όσον αφορά τους λόγους ενστάσεως, με την Ένσταση ημερομηνίας 10/04/2019, η οποία βρισκόταν στο φάκελο του Δικαστηρίου κατά την έκδοση της απόφασης, εντοπίζεται στο λόγο Ένστασης 5 στον οποίο προστίθεται η παράγραφος (δ), καθώς επίσης προστίθενται οι παράγραφοι 6, 7, 8 και 9, οι οποίες αφορούν το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας και της απόκρυψης γεγονότων, χωρίς τα γεγονότα αυτά να συγκεκριμενοποιούνται. Όσον αφορά την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Ένσταση ημερ. 26/03/2021, το περιεχόμενο της είναι ταυτόσημο με το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση ημερ. 10/04/2019 και οι διαφοροποιήσεις που εντοπίζονται αφορούν στο πρόσωπο που ορκίζεται καθώς και την προσθήκη της παραγράφου με τίτλο «Καταχώριση Ενδιάμεσης Αίτησης και αποστολή Ειδοποιήσεων» στην οποία γίνεται αναφορά στην αποστολή των Ειδοποιήσεων Τύπου «Ι» και «ΙΒ», στις 30/10/2020 και 28/01/2021 αντίστοιχα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Είναι ξεκάθαρο από τα πιο πάνω παρατεθέντα γεγονότα ότι δεν πρόκειται για απόφαση που εκδόθηκε ερήμην της άλλης πλευράς. Σίγουρα δεν μπορεί να αποτελέσει νομική βάση η Δ.17 θ.10, η οποία αφορά την έκδοση απόφασης λόγω μη εμφάνισης του εναγόμενου. Δεν είναι αυτή η περίπτωση που εξετάζεται. Οπόταν, το πρώτο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσο υπάρχει νομικό υπόβαθρο στην υποβολή της αίτησης για ακύρωση της απόφασης του Δικαστηρίου. Η Δ.48 θ.8

(4)και 9(

1. h)και (
2. u)την οποία επικαλείται η Αιτήτρια έχει ερμηνευθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Έλληνας ν. Χριστοδούλου κ.ά.

(1995)1 ΑΑΔ 438, αποφασίστηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 445: « Προκύπτει συνεπώς ότι η κατ΄εξοχήν προσφερόμενη δικονομική οδός είναι εκείνη που διαλαμβάνεται στην Δ.48 θ.8

(4). Δεν παραγνωρίζουμε το ότι η πρόνοια αυτή συνιστά την απόληξη στη ρύθμιση που γίνεται με τον θ.8 της Δ.48 αναφορικά με μονομερείς αιτήσεις. Θα ήταν όμως κατά τη γνώμη μας ασυμβίβαστο με την ευρύτητα του λεκτικού της παραγράφου

(4)του θ.8, αν περιοριζόταν η λειτουργία της μόνο στις μονομερείς αιτήσεις που εξειδικεύονται στην παράγραφο

(1)του θ.8. Θα λέγαμε ότι κατά μείζοντα λόγο η δυνατότητα λειτουργίας της παραγράφου

(4)παρέχεται και εκεί όπου διάταγμα εκδόθηκε σε μονομερή αίτηση αναγομένη έξω από την σφαίρα της παραγράφου

(1)του θ.8 και τούτο δεδομένου ότι θεωρούμε πως σε τέτοια περίπτωση το γεγονός αυτό δεν εκθεμελιώνει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.». Στην υπόθεση Pambos Zenios Trading Ltd κ.α. ν. Μιχάλης Τ. Χατζηπαύλος & Υιός Λτδ κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 464 λέχθηκε ότι οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί ρυθμίζουν περιοριστικά τις περιπτώσεις στις οποίες ένα Δικαστήριο έχει εξουσία παραμερισμού απόφασης ή διαταγής Δικαστηρίου ίδιας δικαιοδοσίας. Καθοριστικός για το υπό συζήτηση θέμα είναι ο λόγος της απόφασης Γιαννάκη Κτωρίδη v. Alpha Bank Πολ. Εφ. 290/2010 ημερ. 19/06/2014, στην οποία αναφέρεται με σαφήνεια ότι η Δ.48

(4)αφορά σε κάθε διάταγμα που εκδίδεται ex parte. Η Έντιμη Πρόεδρος, Παναγή Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε τα ακόλουθα: « H Δ.48

(4)που ακολουθεί τη Δ.48

(1)αφορά σε κάθε διάταγμα το οποίο εκδίδεται ex parte. Στόχος της είναι προφανώς η παροχή δυνατότητας επανεξέτασης θέματος που ρυθμίστηκε ex parte, όταν εκείνος που επηρεάζεται επιθυμεί να ασκήσει το θεμελιώδες δικαίωμα του να ακουστεί, με προοπτική την ακύρωση ή τη διαφοροποίησή του (βλ. Νικολαίδου ν. Αττίπα κ.ά.

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1620). Στην προκείμενη περίπτωση, ο εφεσείων άσκησε το δικαίωμα αυτό με την καταχώρηση και την εκδίκαση της αίτησης για ακύρωση/παραμερισμό των διαταγμάτων που επέτρεπαν την εκτέλεση της απόφασης.». Υπό το φως της πιο πάνω νομολογίας και ενόψει της εφαρμογής της Δ.48 θ.8

(4)σε διατάγματα που εκδόθηκαν μονομερώς, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η συγκεκριμένη διαταγή δεν μπορεί να στηρίξει το υπό συζήτηση αίτημα. Έγινε εισήγηση από τον ευπαίδευτο συνήγορο της Αιτήτριας ότι η απόφαση μπορεί να παραμεριστεί ex debito justitiae λόγω της αντικανονικότητας που την περιβάλλει. Η συγκεκριμένη εισήγηση προωθήθηκε με εκτεταμένη αναφορά σε αγγλική νομολογία. Για να τεθεί θέμα ακύρωσης απόφασης ex debito justitiae η απόφαση πρέπει να είναι παράτυπη, δηλαδή χωρίς συμμόρφωση με τους δικονομικούς και άλλους θεσμούς. Το Δικαστήριο βασικά θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει κάποια αντικανονικότητα στη διαδικασία η οποία οδήγησε στην έκδοση της απόφασης. Ανασκόπηση της νομολογίας καταδεικνύει ότι η πιο συνήθης μορφή αντικανονικότητας αφορά το θέμα της επίδοσης της αγωγής. Σχετικές είναι οι υποθέσεις V.K.C. Quality Investments Ltd v. Shammusi-Deen Alabi, Shitta Bey Πολ. Έφ. 113/12, ημερ. 04/03/2014, Global Education Counselling Ltd v. Ameer Khan, Πολ. Έφ. 199/11, ημ. 23.10.13, Τεγκεράκης v. Δήμου Λευκωσίας

(2005)1(Α) ΑΑΔ 289, Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού v. Chr. P. Michaelides (Estates) Ltd

(2002)1(Α) ΑΑΔ 43 και Γιωργαλλίδης v. Χρίστου

(1997)1(A) Α.Α.Δ. 247. Στην υπόθεση Ευθυμίου v. Χαραλάμπους

(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 700, όμως, αποφασίστηκε ότι η αποδοχή αίτησης για έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης καταχώρισης εμφάνισης, παρά την ύπαρξη καταχωρισθείσας εμφάνισης και εξομοίωση της με αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης, αποτελούσε θεμελιώδη αντικανονικότητα η οποία οδήγησε στον παραμερισμό της απόφασης ex debito justitiae. Στην απόφαση Επί τοις αφορώσι την αίτηση της Χριστιάνας Κλεάνθους, Πολ. Αίτ. 145/15, ημερ. 22/12/2016, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα επί του συγκεκριμένου θέματος: « Κατά γενική αρχή, μετά την έκδοση της απόφασής του, το Δικαστήριο καθίσταται functus officio και στερείται δυνατότητας επανανοίγματος της υπόθεσης. Σε εξαιρετικές όμως περιπτώσεις διατηρεί τέτοια εξουσία μέσα από το κατάλοιπο των εξουσιών του (residual jurisdiction) κατά τρόπο σύμφυτο, ήτοι από την ίδια τη φύση της λειτουργίας του ως Δικαστήριο της δικαιοσύνης (Χριστοδούλου άλλως Ρόπας ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 226). Τέτοια εξουσία ασκείται καθηκόντως, ως χρέος προς τη δικαιοσύνη (ex debito justitiae) σε περίπτωση παράβασης της φυσικής δικαιοσύνης, όπως είναι η παράλειψη επίδοσης ή γνωστοποίησης της διαδικασίας σε διάδικο ή η έκδοση απόφασης χωρίς να είχε δοθεί η ευκαιρία σε διάδικο να ακουστεί.» Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 26, παράγραφος 559, ο όρος ex debito justitiae ερμηνεύεται ως ακολούθως: « When a judgment in default of appearance or defense has been entered before the proper time, or there has been no service or no sufficient service, or it has been entered for a greater amount than is due, or there has been a breach of good faith, it will be set aside ex debito justitiae apart from any consideration as to whether there is a good defense on the merits and the plantiff is usually ordered to pay the costs occasioned by the judgement or order.». Επιπλέον, στο σύγγραμμα Odger's on Pleading and Practice, 2η έκδοση, στη σελίδα 58 τονίζονται, ανάμεσα σε άλλα, τα πιο κάτω: « where a judgment is irregularly obtained the defendant is entitled as of right to have it set aside on application by summons or by motion (under Order 2, rr.1,2). The irregularities relied on must be specified in the summons and the application must be made within a reasonable time and before any fresh step is taken after knowledge of the irregularity.». Η τύχη της υπό κρίση αίτησης παραμερισμού θα κριθεί κατά την άποψη μου, από την απάντηση που θα δοθεί στη βάση της αρχής ex debito justitiae σε συνάρτηση με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης. Στην παρούσα περίπτωση, με γνώμονα τις πιο πάνω νομικές αρχές και τις θέσεις των δύο πλευρών, θα πρέπει να τύχει εξέτασης κατά πόσο υπήρξε δικαστικό λάθος το οποίο θα πρέπει να διορθωθεί. Δεν διαπιστώνεται «δικαστικό λάθος» με την αυστηρή έννοια της συγκεκριμένης φράσης. Αυτό που διαπιστώνεται είναι αβλεψία του Πρωτοκολλητείου, αποτέλεσμα των μέτρων που είχαν ληφθεί προς αντιμετώπιση της ασθένειας Covid 19, να τοποθετήσει εν ευθέτω χρόνο την καταχωρισθείσα Ένσταση της Εναγομένης Τράπεζας, καθώς και της παραδρομής εκ μέρους του δικηγορικού γραφείου να διαβιβάσει την ορθή ένσταση στο Δικαστήριο, γιατί έλειπε ο συνήγορος που χειρίζεται την υπόθεση λόγω των συγκεκριμένων μέτρων που απαιτούσαν να εργάζεται συγκεκριμένο ποσοστό εργαζομένων από το σπίτι. Από την αντίπερα όχθη, οι Ενάγοντες έχουν στα χέρια τους μια εκδοθείσα απόφαση. Αναγνώρισαν όμως ότι η καταχωρισθείσα Ένσταση έφερε ημερομηνία 26/03/2021 και ότι αυτή τους είχε επιδοθεί. Οπόταν, συνιστά αδιάσειστο γεγονός ότι η ορθή ένσταση καταχωρίστηκε στις 26/03/

1. Σίγουρα οι συνθήκες που επικρατούσαν την συγκεκριμένη περίοδο ήταν ιδιάζουσες και οδήγησαν στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Ως χρέος προς τη δικαιοσύνη, η οποία δεν πρέπει μόνο να απονέμεται αλλά να φαίνεται ότι απονέμεται, η συγκεκριμένη διαπίστωση είναι αρκετή για ακύρωση της απόφασης ex debito justitiae. Απλά και μόνο η αποδοχή από το Δικαστήριο του βασικού ισχυρισμού της Εναγόμενης Τράπεζας αναφορικά με το ότι είχε καταχωριστεί η Ένσταση στις 26/03/2021 και όχι στις 10/04/2019 είναι αρκετή έτσι ώστε το Δικαστήριο να οδηγηθεί σε αποδοχή του αιτήματος της Εναγόμενης αναφορικά με τον παραμερισμό της απόφασης ημερομηνίας 25/05/2021, δηλαδή δικαιωματικά και όχι ως αποτέλεσμα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Συνεπώς, κρίνω πως υπό τις περιστάσεις θα πρέπει να εκδοθεί διάταγμα του Δικαστηρίου σύμφωνα με το οποίο να παραμερίζεται η απόφαση η οποία εκδόθηκε στις 25/05/
2. Επιπλέον, έχοντας υπόψη πως ο παραμερισμός αυτός, όπως έχει κριθεί, θα πρέπει να γίνει ως θέμα δικαιώματος της Εναγόμενης (ex debito justitiae) και αναγνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε αμέλεια ή αβλεψία από πλευράς των Εναγόντων, δεν τίθεται ασφαλώς θέμα επιβολής οποιουδήποτε όρου αναφορικά με την πληρωμή των εξόδων τα οποία δημιουργήθηκαν κατά την έκδοση της επίδικης απόφασης αλλά ούτε και σε σχέση με τα έξοδα της υπό εξέταση αίτησης. Παράλληλα, δεν θεωρώ πως υπό τις περιστάσεις θα ήταν δίκαιο οι Ενάγοντες να επιβαρυνθούν με τα έξοδα αυτής της αίτησης καθότι δικαιωματικά καταχώρησαν ένσταση εναντίον μίας αίτησης παραμερισμού απόφασης η οποία, σύμφωνα με τα όσα στοιχεία η ίδια είχε στη διάθεση της κατά τον ουσιώδη χρόνο, είχε ορθά εκδοθεί. Οι συνέπειες του παραμερισμού της επίδικης απόφασης οδηγούν το Δικαστήριο στο ακόλουθο συμπέρασμα, προς αποφυγή όχι μόνο μίας τυπολατρικής αλλά και άδικης προς τους Ενάγοντες προσέγγισης στο όλο θέμα το οποίο δημιουργείται με τον επικείμενο παραμερισμό της επίδικης απόφασης, ότι δεν θα πρέπει να επηρεαστεί το status quo μέχρι να επανεκδικασθεί η αίτηση ημερ. 04/03/
3. Θα πρέπει τουλάχιστον να τεθεί αυτός ο όρος σε σχέση με τον παραμερισμό της επίδικης απόφασης, ήτοι ότι το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 08/03/2021 θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι την έκδοση απόφασης με βάση τη σωστή Ένσταση, η οποία οφείλω να τονίσω ότι δεν διαφοροποιείται πολύ αλλά μόνο ελάχιστα από την Ένσταση ημερομ. 10/04/2019 όπως έχει προλεχθεί. Η Αίτηση επομένως επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα ως η παράγραφος υπό στοιχείο 1 της Αίτησης, με το οποίο παραμερίζεται η απόφαση ημερ. 25/05/2021 με την οποία κατέστη απόλυτο το εκδοθέν, στις 08/03/2021, διάταγμα με το οποίο απαγορευόταν στην Εναγόμενη Τράπεζα να προχωρήσει ή/και να συνεχίσει τη διαδικασία εκποίησης του ακινήτου με αριθμό εγγραφής D- XXXXX, Φ/Σχ.21/60 Ε2, τεμ. XXXXX στην Έγκωμη, περιλαμβανομένων και των ανάλογων διαταγών ως προς τα έξοδα. Κατά συνέπεια, η Αίτηση και η Ένσταση αποκαθίστανται και η απόφαση επιφυλάσσεται. Αναφορικά με το θέμα των εξόδων της παρούσας διαδικασίας, εφόσον η ευθύνη της μη αρχειοθέτησης της ορθής Ένστασης στο φάκελο του Δικαστηρίου δεν μπορεί να αποδοθεί σε κανένα εκ των διαδίκων και εφόσον ο παραμερισμός έχει αποφασιστεί ex debito justitiae, κρίνω ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδά της και εκδίδω ανάλογη διαταγή. Η απόφαση σε σχέση με την Αίτηση ημερομηνίας 04/03/2021 επιφυλάσσεται. Οι γραπτές αγορεύσεις των μερών βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου. (Υπ.) ................ Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α.Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο