P.S. ATLANTAS INVESTMENT CO LTD ν. ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής 7277/2013, 21/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A533 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 7277/2013 Μεταξύ: P.S. ATLANTAS INVESTMENT CO LTD Ενάγουσα -και-
- ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- XXXXX ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ ως διαχειρίστρια της ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ
- ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
- ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένων ΚΑΙ ΩΣ ΕΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 25/09/2020 Αγωγή Αρ.: 7277/2013 Μεταξύ: P.S. ATLANTAS INVESTMENT CO LTD Ενάγουσα -και-
- ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- XXXXX ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ως διαχειριστή της ΛΑΪΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ
- ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ
- ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
- ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένων Ημερομηνία: 21 Οκτωβρίου 2021 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Μαυρομμάτη για κ. Γ. Κολοκασίδη & Σία ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 1 και 3: κ. Hλ. Χρίστου Για τους Εναγόμενους 4: κα Μ. Φράγκου για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους 6: κα Ελ. Φλουρέντζου για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αναφορικά με τα έξοδα των Εναγομένων 1, 3, 4 και 6) Η παρούσα αγωγή μετά από εξώδικη διευθέτηση μεταξύ των Εναγόντων και Εναγομένης 2 αποσύρθηκε εναντίον όλων των Εναγομένων. Η Εναγόμενη 2 δεν ζήτησε έξοδα, ενώ οι Εναγόμενοι 1, 3, 4 και 6 δεν έφεραν ένσταση στην απόσυρση της Αγωγής εναντίον τους, όμως ζήτησαν τα έξοδά τους, αίτημα στο οποίο δεν συμφώνησαν οι Ενάγοντες. Ενόψει των ανωτέρω η Αγωγή στις 11.5.2021 απορρίφθηκε ένεκα της απόσυρσης της Αγωγής και παρέμεινε για εξέταση το θέμα των εξόδων των Εναγομένων 1, 3, 4 και
- Eίναι η θέση των Εναγόντων ότι η παρούσα Αγωγή αφορά απαίτηση τους εναντίον της πρώην Λαϊκής Τράπεζας (Εναγομένης 1), οι εργασίες της οποίας αναλήφθηκαν από την Τράπεζα Κύπρου (Εναγομένης 2), ως εκ τούτου είχαν συμπεριληφθεί στην αγωγή και οι Εναγόμενοι 1 (Λαϊκή Τράπεζα) και η Εναγόμενη 3 (που ήταν σε κάποιο χρονικό σημείο διαχειρίστρια της Λαϊκής Τράπεζας) καθώς και απαιτήσεις εναντίον των Εναγομένων 4, 5 και
- Η εξώδικη διευθέτησή της αποτελεί μέρος ευρύτερης διευθέτησης αριθμού υποθέσεων που εκκρεμούσαν μεταξύ των Εναγόντων και άλλων συνδεδεμένων με αυτήν νομικών και φυσικών προσώπων αφενός και της Εναγομένης 2 αφετέρου και η διευθέτηση και απόσυρση της υπόθεσης ήταν επωφελής ως προς την εξυπηρέτηση της απονομής της δικαιοσύνης με την ευρεία έννοια του όρου αφού εξοικονομείται πολύτιμος δικαστικός χρόνος. ΄Ηταν περαιτέρω η θέση τους με αναφορά σε νομολογία ότι η διευθέτηση της παρούσας υπόθεσης, συμπαρασύρει αναπόφευκτα και τους υπόλοιπους διαδίκους και ότι σε περιπτώσεις απόσυρσης μιας διαδικασίας, το Δικαστήριο αποφασίζει το θέμα των εξόδων με βάση τον λόγο της απόσυρσης και την συμπεριφορά των διαδίκων μέχρι του σημείου της απόσυρσης και ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να επιδικασθούν εναντίον τους τα έξοδα της παρούσης που αφορούν τους εναπομείναντες Εναγόμενους αφού ο λόγος απόσυρσης της ήταν καλόπιστος και επωφελής προς την απονομή της δικαιοσύνης. ΄Ηταν περαιτέρω ισχυρισμός τους ότι δεν υπάρχει επιτυχόν ούτε αποτυχόν διάδικος στην παρούσα υπόθεση, ούτε η συμπεριφορά των Εναγόντων μέχρι σήμερα καταδεικνύει οτιδήποτε το οποίο να έχει προκαλέσει αχρείαστα ή αδικαιολόγητα έξοδα. Η απόσυρση της Αγωγής ήταν προς όφελος όλων των πλευρών και, υπό τις περιστάσεις, το δικαιότερο θα ήταν όπως η κάθε πλευρά επωμισθεί τα έξοδα της. Αντίθετη ήταν η θέση των Εναγομένων 1, 3, 4 και 6 οι οποίοι, με αναφορά στη νομολογία, ζήτησαν όπως το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια να επιδικάσει τα έξοδα υπέρ τους και εναντίον των Εναγόντων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60)έχει ως ακολούθως: «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τίνος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Η Δ.59 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, έχει ως ακολούθως:
- Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund. Στην υπόθεση Αρέστη ν. Λαδόκονου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 646 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα ως προς τη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου για επιδίκαση εξόδων: «Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ως προς τα έξοδα πρέπει, όπως είναι θεμελιωμένο, να ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής αυτής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελούν τα γεγονότα της υπόθεσης, κυρίως το αποτέλεσμα. Η δικαίωση του διαδίκου επιμαρτυρεί το δικαιολογημένο των εξόδων, στην απουσία αποχρώντων λόγων περί του αντιθέτου. Είναι γι' αυτό το λόγο που τα έξοδα ακολουθούν, κατά κανόνα, το αποτέλεσμα της απόφασης.» Στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της υπό εκκαθάριση εταιρείας P.E.Lithos Stone IT (NATURAL STONES & MARBLES) LTD v. Δημήτρη Δημητρίου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1985 αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα: «Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση.» Επίσης στην υπόθεση Χαψή ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1997)1 Α.Α.Δ. 1403 αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα , ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys ν. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". To ακόλουθο απόσπασμα από την Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. "Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων." Απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, όπως επισημαίνεται σε άλλο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης, "Δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους.» Το Δικαστήριο κατά την ενάσκηση της διακριτικής του εξουσίας λαμβάνει υπόψη το αποτέλεσμα της υπόθεσης και τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα αυτής. Όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Μάρω Ζαβρού ν. Ελενίτσας Μιχαηλίδου
(1996)1 A.A.Δ. 477 για τον πιο πάνω κανόνα: «Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Χρήσιμη υπόμνηση περί τούτου γίνεται στην Xάσικος Μιχαήλ ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη
(1990)1 A.A.Δ. 389.» Με βάση τα πιο πάνω, και έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα της παρούσης υπόθεσης δηλαδή την απόσυρση της Αγωγής από τους Ενάγοντες, καθώς επίσης τα γεγονότα όπως εμφαίνονται από τα δικόγραφα αλλά και την μέχρι στιγμής συμπεριφορά των Εναγομένων στη διαδικασία, κρίνω πως δεν υπάρχουν τέτοια στοιχεία ή τέτοια συμπεριφορά τους ως προς την δημιουργία εξόδων που να δικαιολογούν παρέκκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης. Ως εκ των ανωτέρω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια επιδικάζω τα έξοδα της παρούσας υπέρ των Εναγομένων 1, 3,4 και 6 και εναντίον των Εναγόντων. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Τα έξοδα της υπόθεσης σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, 3, 4 και 6 επιδικάζονται προς όφελος των εν λόγω Εναγομένων και εναντίον των Εναγόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) Γ. Κυριακίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο