← Κύπρος

OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ, Αίτ. Έφ.: 4/20, 14/10/2021

OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ, Αίτ. Έφ.: 4/20, 14/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A543 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Αίτ. Έφ.: 4/20 Αναφορικά με τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/65), ως τροποποιήθηκε και Αναφορικά με τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχής, Εγγραφής και Εκτιμήσεως) Νόμο, Κεφ.224, ως τροποποιήθηκε Μεταξύ: OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED Εφεσείουσα/Αιτήτρια και ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ Εφεσίβλητος/Καθ' ου η Αίτηση Ημερομηνία: 14 Οκτωβρίου 2021 Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ: Για Εφεσείουσα: κ. Σ. Σάββα, για Παπαντωνίου και Παπαντωνίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Εφεσίβλητο: κα Τ. Μενοίκου, για Γενικό Εισαγγελέα ------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με έξι λόγους έφεσης η Εφεσείουσα εταιρεία αιτείται: (
  2. i)Αφενός την ακύρωση της απόφασης του Εφεσίβλητου Διευθυντή Κτηματολογίου ημερ. 26.11.19 διά της οποίας αποφάσισε να προχωρήσει αυτεπαγγέλτως στον εκσυγχρονισμό τίτλου του τεμ.317 εκδίδοντας νέους τίτλους βάσει επισυναφθέντος Σχεδίου και Καταλόγου Εμβαδών και (
  3. ii)Αφετέρου διάταγμα διατάσσον τον Διευθυντή να εγγράψει επ' ονόματι της τα νέα τεμάχια υπ' αρ.526,527 και 528. Η έφεση επιδόθηκε μόνο στον Διευθυντή ο οποίος προέβαλε τρεις προδικαστικές ενστάσεις και 13 λόγους προς απόρριψη της έφεσης. Από πλευράς γεγονότων την έφεση υποστηρίζει ένορκη δήλωση του υπηρετούντος στην Εφεσείουσα κ. Αργυρού ενώ την ένσταση συνοδεύει η ένορκη δήλωση της κας Λειβαδιώτου, εργαζόμενης στο Κτηματολόγιο Λευκωσίας. Γεγονότα Μέσα από τις εκατέρωθεν δηλώσεις, τα τεκμήρια και τις αγορεύσεις των μερών προκύπτει σειρά γεγονότων ως κοινό υπόβαθρο μεταξύ τους ως ακολούθως: 1. Το αρχικό ακίνητο, τεμάχιο 317, ανήκε στην κα Γεωργίου (εφεξής «η πωλήτρια»), η οποία την 1.7.04 υπέγραψε συμφωνία πώλησης του αποκαλούμενου ως «Άμεσα Αξιοποιήσιμου Μέρους» το οποίο εκτιμάτο βάσει επισυνημμένου σχεδίου ότι είχε μέγεθος περίπου 9.427,21 τ.μ. και το οποίο ευρίσκετο στη Ζώνη Η5. Η εν λόγω συμφωνία κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο με αρ.ΠΩΕ 20./04 και ρύθμιζε επίσης διάφορα ζητήματα και λεπτομέρειες με απώτερο στόχο την ανέγερση κατοικιών στο αξιοποιήσιμο μέρος από την Εφεσείουσα. Αποτελούσε όρο της συμφωνίας πως τα κέρδη που πιθανόν να προέκυπταν, αφού καλύπτετο το κόστος γης και κατασκευών, θα κατανέμοντο με ποσοστό 30% στην πωλήτρια και 70% στην αγοράστρια (Εφεσείουσα). Η πωλήτρια υποχρεούτο να μεταβιβάσει σταδιακά επ' ονόματι της Εφεσείουσας το κάθε τεμάχιο μόλις ανεγείρετο η κάθε κατοικία ή μόλις εξευρίσκετο αγοραστής. Το αγορασθέν μερίδιο φαινόταν με ερυθρό χρώμα σε επισυναφθέν στη συμφωνία σχέδιο. 2. Προς εκτέλεση της συμφωνίας η πωλήτρια είχε υπογράψει γενικό πληρεξούσιο έγγραφο προς τον γιό της, τον κ. Χαραλάμπους. 3. Στις 6.5.10 τα ίδια μέρη υπέγραψαν συμπληρωματική συμφωνία με την οποία επιβεβαιώθηκε η παλαιότερη, διευθετήθηκαν κάποια θέματα πληρωμών και συμφωνήθηκε όπως η πωλήτρια συνυπογράφει οποιοδήποτε αγοραπωλητήριο έγγραφο μεταξύ της Εφεσείουσας και των νέων αγοραστών. Το αγορασθέν μερίδιο γης τώρα φαινόταν με πορτοκαλί χρώμα σε επισυναφθέν σχέδιο. 4. Στις 19.5.10 ο Έπαρχος εξέδωσε την άδεια διαίρεσης σε τρία οικόπεδα (Τεκμήριο Δ στην ένσταση). 5. Κατά το 2011 λόγω κάποιων διαφορών η Εφεσείουσα καταχώρισε αγωγή εναντίον τόσο της πωλήτριας όσο και του πληρεξουσίου αντιπροσώπου της. 6. Στις 13.7.12 η αγωγή διευθετήθηκε με την έκδοση διατάγματος όπως η πωλήτρια και ή ο αντιπρόσωπος της μεταβιβάσουν στην εδώ Εφεσείουσα ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο αυτή υπεδείκνυε, στο σύνολο του ή σε μερίδια τα οποία θα καθόριζε η τελευταία, τα 9.427,21τ.μ. Κάποιοι άλλοι όροι κατέστησαν Συμφωνία επί Δικαστηρίω. Μεταξύ αυτών ήταν αφενός η καταβολή κάποιων ποσών πριν και κατά τη μεταβίβαση αλλά όχι μετά τις 30.9.12 και αφετέρου η ταυτόχρονη με το διάταγμα υπογραφή από την πωλήτρια πληρεξουσίου προς τον διευθυντή της Εφεσείουσας (κ. Αργυρού), το οποίο επισυνάπτετο στο παραδοθέν πρακτικό της απόφασης. 7. Ο κ. Σκουρουπάθης και η κα Χρίστου είναι οι αγοραστές μιας από τις κατοικίες στο ανεγερθέν από την Εφεσείουσα συγκρότημα SIAGARDENS 1 και κατέθεσαν το σχετικό αγοραπωλητήριο ημερ. 8.12.08 στο Κτηματολόγιο με αρ.ΠΩΕ 32./2008. Στις 25.10.12 υπέβαλαν και αίτηση για αναγκαστικό εκσυγχρονισμό βάσει του άρθρου 65 ΚΓ του Κεφ.224. 8. Στις 4.1.13 η πωλήτρια μεταβίβασε στην Εφεσείουσα τα 9427 μερίδια ενώ τα υπόλοιπα 7129 παρέμειναν επ' ονόματι της πωλήτριας. 9. Στις 26.3.13 ο Διευθυντής ειδοποίησε τόσο την πωλήτρια όσο και την Εφεσείουσα ότι μετά το αίτημα του κ. Σκουρουπάθη και επειδή (α) είχαν παρέλθει χρόνια από τη διαφοροποίηση της ιδιοκτησίας, (β) η διαφοροποίηση ήταν μεγάλης έκτασης και (γ) από τον εκσυγχρονισμό επηρεαζόταν σημαντικός αριθμός προσώπων, είχε αποφασίσει ότι ο εκσυγχρονισμός ήταν αναγκαίος και οι τίτλοι θα εκδίδοντο επ' ονόματι της πωλήτριας (της γης). 10. Κατά το 2014 ο κ. Σκουρουπάθης υπέβαλε νέα αίτηση για αναγκαστικό διαχωρισμό υπ' αρ.ΑΧ15./14. 11. Στις 30.11.15 ο Έπαρχος εξέδωσε Πιστοποιητικό Έγκρισης με Σημειώσεις δεχόμενος την υλοποίηση της Άδειας Διαίρεσης του 2010 σε τρία οικόπεδα και ένα χωράφι (Τεκμήριο Ε στην ένσταση). 12. Ακολούθησε επιτόπια έρευνα στην παρουσία του κ. Αργυρού και του κ. Σκουρουπάθη. Εκ μέρους της πωλήτριας δεν υπήρξε εμφάνιση παρά τις σχετικές ειδοποιήσεις. Τα έγγραφα για τη διανομή υπεγράφησαν μόνο από τον κ. Αργυρού, διευθυντή και πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της Εφεσείουσας (Τεκμήριο Στ στην ένσταση). Το ειδικό πληρεξούσιο το οποίο είχε υπογράψει η πωλήτρια κατά τη διευθέτηση της αγωγής στις 11.7.12 προς τον κ. Αργυρού, δεν έγινε δεκτό από το Κτηματολόγιο επειδή κρίθηκε ότι δεν περιείχε συγκεκριμένη πρόνοια η οποία να του επιτρέπει να ενεργεί και εκτελεί διανομή του ακινήτου. 13. Στις 26.11.19 ο Διευθυντής έλαβε και κοινοποίησε την προσβαλλόμενη απόφαση, η οποία έχει ως εξής: Ειδοποίηση/Απόφαση εκσυγχρονισμού εγγραφής σύμφωνα με το άβθρο_65ΚΓ «Αναφέρομαι στην αίτηση ΑΧ15./2014 που αφορά Αναγκαστικό Εκσυγχρονισμό της εγγραφής . στην Κοινότητα ., Φ/ΣΧ., Τεμάχιο 317 σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 65ΚΓ του Νόμου Κεφ. 224. 2. Η αίτηση υποβλήθηκε από τον κ. . Σκουρουπάθη αγοραστή σύμφωνα με το κατατεθειμένο στο τμήμα μας Πωλητήριο έγγραφο με αρ. ΠΩΕ 32./2008. 3. Ο εκσυγχρονισμός αφορά τον κάθετο διαχωρισμό του τεμαχίου 317 σε τρία οικόπεδα, ένα χωράφι και δύο χώρους πρασίνου σύμφωνα με την Άδεια Διαίρεσης με αρ. . ημερομηνίας 19/5/2010 και το πιστοποιητικό έγκρισης με σημειώσεις αρ. . ημερομηνίας 30/11/2015. 4. Το υπό εξέταση ακίνητο περιγράφεται στον «ΠΡΩΤΟ ΠΙΝΑΚΑ» που επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ «Α». 5. Επειδή ο ένας εκ των δύο συνιδιοκτητών του πιο πάνω τεμαχίου αρνείται να συγκατατεθεί για τον εκσυγχρονισμό του τεμαχίου και επειδή από τον εκσυγχρονισμό της πιο πάνω εγγραφής επηρεάζονται δικαιώματα τρίτων και επειδή έχει παρέλθει η προβλεπόμενη προθεσμία των

(60)ημερών που σας δόθηκε με την επιστολή μου ημερομηνίας 26/3/2013 και επειδή για τη διαίρεση και διανομή συγκατατέθηκε μόνο ο ένας εκ των δύο συνιδιοκτητών, ήτοι η εταιρεία OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LTD και επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία που καθιστούν προφανή την διανομή όπως καθορίζονται στην σχετική νομοθεσία, ασκώντας τις εξουσίες που μου χορηγεί το Άρθρο 65ΚΓ του Νόμου Κεφ. 224, σας ειδοποιώ ότι αποφάσισα να προχωρήσω αυτεπάγγελτα στον εκσυγχρονισμό της εγγραφής και την έκδοση των νέων τίτλων ιδιοκτησίας όπως φαίνονται στο σχέδιο και τον κατάλογο εμβαδών που επισυνάπτεται ως «ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ» ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ «Β», εκτός αν μέσα σε
(30)μέρες απτό την ημέρα της ταχυδρόμησης της ειδοποίησης αυτής, υποβάλετε αίτηση/έφεση στο Δικαστήριο σύμφωνα με το Άρθρο 80 του Νόμου Κεφ. 224 κατά της απόφασης μου. 6. Σας ειδοποιώ επίσης, ότι αν δεν αποταθείτε στο Δικαστήριο, ή αν αποταθείτε αλλά παραλείψετε να προσκομίσετε το σχετικό αντίγραφο της αίτησης/έφεσης μέσα στην αναφερόμενη περίοδο των τριάντα
(30)ημερών, θα προβώ στον εκσυγχρονισμό της πιο πάνω εγγραφής σας.»
  1. Η πιο πάνω απόφαση απεστάλη με συστημένο ταχυδρομείο στην Εφεσείουσα, στην αρχική ιδιοκτήτρια-πωλήτρια, στην Τράπεζα Κύπρου και στο Τμήμα Φορολογίας. Δεν εντοπίζεται απόδειξη αποστολής στον κ. Σκουρουπάθη ο οποίος υπήρξε ο αρχικός αιτητής, έστω και αν αργότερα ο Διευθυντής προχώρησε αυτεπαγγέλτως (Τεκμήρια Ι και ΙΑ της ένστασης).
  2. Από τον αναφερόμενο στην απόφαση Δεύτερο Πίνακα προκύπτει πως ο Διευθυντής αποφάσισε να προχωρήσει στον εκσυγχρονισμό της εγγραφής διά της έκδοσης έξι νέων τίτλων ως εξής: ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ-ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ «Β» Α/Α ΝΕΑ ΤΕΜΑΧΙΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΜΕΡΙΔΙΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ
  3. 526 ΟΙΚΟΠΕΔΟ 7757 Τ.Μ. ΔΙΩΡΟΦΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΤΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ 7129/16556 9427/16556 κα ΓΕΩΡΓΙΟΥ OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED
  4. 527 ΟΙΚΟΠΕΔΟ 688 Τ.Μ. ΔΙΩΡΟΦΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ 7129/16556 9427/16556 κα ΓΕΩΡΓΙΟΥ OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED
  5. 528 ΟΙΚΟΠΕΔΟ 699 Τ.Μ. ΔΙΩΡΟΦΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ 7129/16556 9427/16556 κα ΓΕΩΡΓΙΟΥ OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED
  6. 529 ΧΩΡΑΦΙ 5488 Τ.Μ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΤΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΓΓΡΑΦΗ 7129/16556 9427/16556 κα ΓΕΩΡΓΙΟΥ OIKOSYNTHESIS DEVELOPERS LIMITED
  7. 530 ΧΩΡΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥ 263 Τ.Μ. ΟΛΟ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
  8. 531 ΧΩΡΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥ 668 Τ.Μ. ΟΛΟ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Νομική Πτυχή Η επίδικη απόφαση συνιστά απόφαση του Διευθυντή Κτηματολογίου στα πλαίσια της εξουσίας την οποίαν έχει από το άρθρο 65ΚΓ του Κεφ.224, το οποίο ορθώς και ο ίδιος επικαλείται στην κρινόμενη απόφαση όπως και το άρθρο 80 του ιδίου Νόμου σε σχέση με την προθεσμία υποβολής έφεσης κατά της απόφασης του. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο 80 κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οιασδήποτε απόφασης του Διευθυντή, δύναται εντός 30 ημερών «από την ημερομηνία κοινοποίησης σε αυτόν της διαταγής αυτής, ειδοποίησης ή απόφασης να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο .». Με βάση το Τεκμήριο ΙΑ της ένστασης η επίδικη απόφαση ταχυδρομήθηκε στις 27.11.19 ως συστημένη επιστολή. Η έφεση καταχωρίστηκε στις 9.1.20 και ο Εφεσίβλητος προβάλλει μεν ότι είναι εκπρόθεσμη πλην όμως δεν έχει αντικρούσει τη θέση της Εφεσείουσας ότι η ίδια παρέλαβε την απόφαση στις 17.12.
  9. Από τα έγγραφα διακίνησης επιστολικού ταχυδρομείου («Track&Trace») τα οποία η Εφεσείουσα επεσύναψε ως Τεκμήριο Β διαπιστώνεται ότι για τη συγκεκριμένη επιστολή η ίδια έλαβε ειδοποίηση άφιξης στις 4.12.19 και ότι εκπρόσωπος της την παρέλαβε στις 17.12.19 έναντι υπογραφής. Συνεπώς η πραγματική κοινοποίηση της απόφασης προς την ίδια δεν μπορεί να είναι πριν από αυτή την ημερομηνία. Το εδ.
(3)του άρθρου 75 του Κεφ.224 καθιστά τη βεβαίωση ταχυδρόμησης ως εκ πρώτης όψεως απόδειξη για την ίδια την ταχυδρόμηση, κάτι το οποίο εδώ δεν αμφισβητείται βέβαια. Παράλληλα το εν λόγω εδάφιο θεωρεί την ίδια την ημερομηνία ταχυδρόμησης ως την ημερομηνία διενέργειας της κοινοποίησης («. shall be deemed to be the date on which the notice or communication is given or made .»). Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει ότι αρκεί μόνο η ταχυδρόμηση και ότι δεν ενδιαφέρει οτιδήποτε άλλο π.χ. στις περιπτώσεις όπου αποδεδειγμένα έχει επιστραφεί ή ήταν αδύνατο να έχει ληφθεί (π.χ. λόγω θανάτου) ή όπου με βάση αξιόπιστα στοιχεία έχει παραδοθεί σε άλλη ημερομηνία, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση. Όπως είχε εξηγηθεί, για παρόμοια πρόνοια, στην παλαιά υπόθεση R. V. The Westminster Unions Assessment Committee
(1917)1 K.B.832: «That provision applies to a case where in fact the notice has not been received, otherwise it has no meaning. The intention is to treat as a fact something which has not been established as a fact even something which can be shown not to be a fact.» Η σχετική εισήγηση λοιπόν του Εφεσίβλητου απορρίπτεται και η έφεση κρίνεται εμπρόθεσμη αφού καταχωρίστηκε εντός των προβλεπόμενων 30 ημερών, από την ημερομηνία που πραγματικά έλαβε γνώση η Εφεσείουσα. Η δεύτερη προδικαστική ένσταση του Εφεσίβλητου έχει αποσυρθεί κατά τις αγορεύσεις. Με την τρίτη προδικαστική ένσταση του προβάλλει ότι η έφεση δεν έπρεπε να στρέφεται εναντίον του καθότι σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς δεν πρέπει να είναι διάδικος σε τέτοια διαδικασία και ή δεν έχουν συνενωθεί όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα στην έφεση. Ο Εφεσίβλητος σφάλλει στο πρώτο μέρος της εισήγησης του αλλά έχει δίκαιο στο δεύτερο μέρος της. Η εισήγηση αυτή έχει ως υπόβαθρο τον κ.5
(2)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 ο οποίος προνοεί αφενός πως όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη πρέπει να προστίθενται και αφετέρου ότι εκτός εάν το Δικαστήριο διατάξει άλλως πως, τότε ο Διευθυντής δεν πρέπει να προστίθεται ως διάδικος εκτός σε διαδικασίες βάσει των άρθρων 41, 43, 58, 59, 68, 69 και 69Α του παλαιού νόμου, Κεφ.231, (τα οποία και αντιστοιχούν με τα άρθρα 42, 44, 60, 61, 70 και 71 του μεταγενέστερου, Κεφ.224). Οι παλαιοί αυτοί Κανονισμοί διατηρήθηκαν σε ισχύ από το άρθρο 85 του νέου Κεφ.224, το οποίο προβλέπει ότι μέχρις ότου εκδοθούν κανονισμοί τα διάφορα ζητήματα και διαδικασίες ρυθμίζονται σύμφωνα με τους εκάστοτε σε ισχύ διαδικαστικούς κανονισμούς. Το Μέρος VIA του Νόμου υπό τον τίτλο «Εκσυγχρονισμός Εγγραφής», ήτοι τα άρθρα 65ΚΑ έως 65ΚΘ, προστέθηκαν στο Κεφ.224 στις 8.4.11 με τον τροποποιητικό Ν.48
(1)/11 και ασφαλώς δεν περιλαμβάνονται στα άρθρα τα οποία απαριθμούνται στον κ.5
(2)ούτε έχει γίνει οποιαδήποτε τροποποίηση σε σχέση με τη διαδικασία για τα νέα αυτά άρθρα. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται αφενός ότι τα άρθρα 42 και 43, τα οποία ρυθμίζουν την Αναγκαστική Εγγραφή Μη Εγγεγραμμένης Ιδιοκτησίας, περιλαμβάνονται στις περιπτώσεις στις οποίες προστίθεται ο Διευθυντής ως διάδικος και αφετέρου πως παρότι η παρούσα ηγέρθη μόνον εναντίον του Διευθυντή, εντούτοις αυτός εμφανίστηκε κανονικά και (χωρίς να τεθεί οποιοδήποτε ζήτημα είτε από τον ίδιο είτε από το Δικαστήριο) ζήτησε και του δόθηκαν οδηγίες να λάβει μέρος στη διαδικασία, καταχωρώντας ένσταση προς υπεράσπιση της απόφασης του. Έχω τη γνώμη πως ο χειρισμός αυτός και η έγκριση από το Δικαστήριο ισοδυναμεί ακριβώς με την πρώτη εξαίρεση την οποία θέτει ο σχετικός κανονισμός περί οδηγιών του Δικαστηρίου («. unless otherwise directed by the Court.») Διευκρινίζεται όμως ότι ακόμα και αν δεν είχε συνενωθεί ο Διευθυντής το Δικαστήριο θα έδιδε ρητές οδηγίες να λάβει μέρος, έχοντας υπόψιν ότι τόσο σε σχέση με τα πιο πάνω όσο και σε σχέση με την ουσία της έφεσης υπάρχει σαφής και καθιερωμένη νομολογία, η οποία συνοψίστηκε στην υπόθεση Παπαγεωργίου ν. Πατσαλίδης
(2001)1 Α.Α.Δ.1365 ως εξής: «Το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχος της ορθότητας και της νομιμότητας της απόφασης του Διευθυντή να εγγράψει μερίδια ιδιοκτησίας σε προκάτοχο του εφεσίβλητου και η κατ' ακολουθία μεταβίβασή τους σ' αυτόν, θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έφεσης βάσει του άρθρου 80 του Κεφ.224 και όχι αντικείμενο αγωγής. Ως αποτέλεσμα απέρριψε την αγωγή με έξοδα. ............................... Η πρωτόδικη απόφαση είναι ορθή και η έφεση θα πρέπει να απορριφθεί. Η νομολογία επί του θέματος είναι σαφής. Η έφεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου αποτελεί τη μόνη οδό για αναθεώρηση της απόφασης του Διευθυντή (Papa Loizou v. Themistokleous 22 C.L.R.177). Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ.749, αντικείμενο της έφεσης βάσει του άρθρου 80 είναι ο έλεγχος, όχι μόνο της νομιμότητας, αλλά και της ορθότητας της απόφασης του Διευθυντή. Η εξουσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου εκτείνεται, όχι μόνο στην ακύρωση, αλλά και στην τροποποίηση και αντικατάσταση της απόφασης κατά το δίκαιο του πράγματος (βλέπε επίσης μεταξύ άλλων Αθανάση κ.α. ν. Χ" Μάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ.208, Σολομώντος ν. Παπανεοκλή
(1992)1 Α.Α.Δ.906). Όπως επίσης κρίθηκε στην υπόθεση Κραμβιάς κ.ά. ν. Θεοδοσίου
(2000)1 Α.Α.Δ.267, διαφορά που ανάγεται στην αμφισβήτηση της ορθότητας ή του παραδεκτού της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας να προβεί στην εγγραφή του κτήματος δεν μπορεί να συνιστά επίδικο θέμα αγωγής, ούτε και θα μπορούσε τέτοια αμφισβήτηση να εγερθεί δι' αγωγής. Η απόφαση του Διευθυντή, υπόκειται σε έφεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου, και μόνο. Όπως ορθά αναφέρθηκε (Σολομώντος ν. Παπανεοκλή, ανωτέρω), το άρθρο 80 του Κεφ. 224 προσφέρει το μηχανισμό για τον έλεγχο της ορθότητας των αποφάσεων, διαταγών και γνωστοποιήσεων του Διευθυντή που εμπίπτουν στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου.» Η ως άνω απόφαση, η οποία αποτελεί επικύρωση πρωτόδικης σε αγωγή, απαντά κατά πρώτον στην εισήγηση του Διευθυντή ότι η αίτηση-έφεση δεν αποτελεί το ορθό ένδικο μέσο. Τόσον η εν λόγω υπόθεση όσον και η παρούσα αφορούν απόφαση του Διευθυντή να εγγράψει μερίδια ιδιοκτησίας στους νέους τίτλους και παρομοίως η έφεση συνιστά και εδώ τη μόνη οδό αμφισβήτησης της απόφασης του. Μάλιστα, λαμβάνοντας υπόψιν ότι πρόκειται για αυτεπάγγελτη δράση του Διευθυντή κρίνεται ότι ορθώς συνενώθηκε ως διάδικος. Ασφαλώς όμως δημιουργείται διαδικαστικό πρόβλημα από τη μη συνένωση της συνιδιοκτήτριας επί του αρχικού τεμαχίου 317. Οι λόγοι και το νομικό υπόβαθρο παρατίθεται στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Γεωργιάδου ν. Γεωργιάδη
(1999)1(Β) Α.Α.Δ.1210: «Το εδάφιο 2 του Καν. 5 έχει ως εξής:-
(2)All interested parties shall be joined as parties to the proceedings: Provided that, unless otherwise directed by the Court, the Director shall not be joined as a party except in proceedings under sections 41, 43, 58, 59, 68, 69 and 69A of the Law.". Από το πιο πάνω εδάφιο προκύπτει ότι η πρόνοια αυτή, ήτοι της συνένωσης στην αίτηση όλων των ενδιαφερομένων μερών, είναι επιτακτική. Αυτό εξάγεται από τη χρησιμοποίηση της λέξης "shall" όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι σε αγωγές που έχουν ως αντικείμενο ακίνητη ιδιοκτησία πρέπει να συνενώνονται ως διάδικοι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, άλλως η όλη διαδικασία θα είναι θνησιγενής και άκυρη. (Βλέπε: Τιτσινίδης ν. Ρεσιάτ
(1993)1 Α.Α.Δ.429, Hadjipetrou v. Petsoloucas
(1985)1 C.L.R. 83 και Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1998)1 A.A.Δ. 579.). Στην υπόθεση HjiSavva and Others v. Loizou
(1982)1 C.L.R.218 το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση, που παραχώρησε δικαίωμα διαβάσεως σε αιτητή που ήταν ιδιοκτήτης μεριδίου του δεσπόζοντος κτήματος χωρίς να συνενώσει στην αίτησή του τον άλλο συνιδιοκτήτη του. ............................... Ενόψει όλων των πιο πάνω έχουμε φθάσει στο συμπέρασμα ότι οι λόγοι έφεσης 1 και 2 ευσταθούν. Ενώπιον του Δικαστηρίου που εκδίκασε την αίτηση δεν βρίσκονταν όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι-ενδιαφερόμενα μέρη. Οι συνιδιοκτήτες ακινήτου το οποίο ο Διευθυντής του Κτηματολογίου καταναγκαστικά διένειμε ήσαν ασφαλώς ενδιαφερόμενα μέρη και ως τέτοια έπρεπε να συνενωθούν ως διάδικοι.» Δεν παραγνωρίζω την ύπαρξη του Ειδικού Πληρεξούσιου προς τον κ. Αργυρού εκ μέρους της συνιδιοκτήτριας, πλην όμως (και ασχέτως του κατά πόσον έπρεπε ή όχι να το αποδεχθεί ο Διευθυντής για σκοπούς εκσυγχρονισμού) δεν θεωρώ πως αυτό το πληρεξούσιο παρέχει εξουσιοδότηση εκπροσώπησης της στην παρούσα διαδικασία. Ούτε βέβαια και θεραπεύει το κενό της μη συνένωσης της ως διαδίκου. Σύμφωνα με τον κ.17 των Κανονισμών του 1956 ζητήματα πρακτικής και διαδικασίας τα οποία δεν ρυθμίζονται ρητώς από τους εν λόγω Κανονισμούς θα διέπονται από τους εκάστοτε Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας σε όποια έκταση δυνατόν να είναι εφαρμόσιμοι. Σχετικά με παρόμοιο ζήτημα, δηλαδή απουσίας αναγκαίου διαδίκου στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Edward
(2013)1(Γ) Α.Α.Δ.2387 και στη βάση της Δ.9 κ.10 διατάχθηκε κατ' έφεσιν η προσθήκη ενδιαφερόμενου προσώπου καθώς και η επανεκδίκαση της αγωγής ακριβώς λόγω του «ενδεχόμενου επηρεασμού πιθανών δικαιωμάτων της», αφού λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Στην υπόθεση Marcoullis v. Tsakkistos
(1970)1 C.L.R.1 αποφασίστηκε ότι το πρωτόδικο δικαστήριο θα έπρεπε, ασκώντας τις εξουσίες του δυνάμει της Δ.9 θ.10, να είχε διατάξει την προσθήκη του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του επίδικου κτήματος, που ήταν η Κυβέρνηση, ως αναγκαίου διάδικου στη διαδικασία. Τέτοια οδηγία μπορούσε να δοθεί και από το Εφετείο το οποίο διέταξε την επανεκδίκαση. Στην υπόθεση Chrysostomou v. Chalkousi & Sons
(1978)1 C.L.R. 10 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η αγωγή δεν θα έπρεπε να είχε απορριφθεί εξαιτίας της μη προσθήκης αναγκαίου διαδίκου και παρατήρησε ότι επαφίετο στον πρωτόδικο Δικαστή, αν το ζήτημα εγειρόταν ενώπιον του, να ασκήσει τη διακριτική του εξουσία και να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή θεωρούσε δίκαιη, υπό τις περιστάσεις, δυνάμει της Δ.9 θ.10. Στην υπόθεση Πέτσα κ.ά. ν. Πέτσα
(1996)1 Α.Α.Δ.701 παρατηρήθηκε ότι η μη συνένωση διαδίκου δεν καταστρέφει την αιτία αγωγής αλλά αντιμετωπίζεται με κατάλληλη διαταγή, στο πλαίσιο της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.» Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω καταλήγω ότι είναι κατάλληλη περίπτωση για την άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.9 κ.10 και ως εκ τούτου: Α. Διατάσσεται η προσθήκη της συνιδιοκτήτριας XXXXX (XXXXX) Γεωργίου Κοιλιάρη με αρ. Δ.Τ. XXXXX93 ως Καθ' ης/Εφεσίβλητης αρ.2 και η αρίθμηση του Διευθυντή ως Καθ' ου/Εφεσίβλητου αρ.1. Β. Η Αιτήτρια/Εφεσείουσα να καταχωρίσει εντός 10 ημερών από σήμερα τροποποιημένη αίτηση/έφεση ως ανωτέρω, την οποία να προωθήσει για επίδοση στη νέα διάδικο. Δεν απαιτείται καταχώριση τροποποιημένης ένστασης από τον Διευθυντή Κτηματολογίου. Γ. Η αίτηση/έφεση ορίζεται για ακρόαση στις 24.11.21 και ώραν 9:00 π.μ. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί. Έξοδα επιφυλάσσονται. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.