Χριστοφή ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3563/13, 21/10/2021

Χριστοφή ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3563/13, 21/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A545 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου ‑ Μέσσιου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3563/13 Μεταξύ: XXXXX Πολυχρόνη Χριστοφή Ενάγουσα Και

1. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
2. XXXXX Χριστοφίδης υπό την ιδιότητα του ως Ειδικός Διαχειριστής της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
3. Κεντρική Τράπεζα Κύπρου
4. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας Εναγομένων ΑΠΟΦΑΣΗ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 21.10.2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κ. Χρ. Χριστοδούλου με κύριο Παρασκευά ασκούμενο δικηγόρο για Μ. Ξ. Ιωάννου ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 1: κα Έλενα Πεύκου από Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη 3: κα Θάλεια Ραφτοπούλου για Αλέκος Ευαγγέλου και Σια ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 4: κα Πηνελόπη Χαραλάμπους για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Η αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό καταχωρήθηκε στις 6.6.2013 σε κλητήριο γενικά οπισθογραφημένο. Με αυτή, η Ενάγουσα αξιώνει εναντίον των Εναγομένων την καταβολή του ποσού των €583.500 πλέον τόκους δυνάμει δύο γραμματίων και/ή πιστοποιητικών κατάθεσης τακτής προθεσμίας, το ένα για ποσό €543.500 πλέον τόκους με ημερομηνία λήξεως τις 24.1.2014, το άλλο για ποσό €40.000 πλέον τόκους με ημερομηνία λήξεως της 5.8.2013, τα οποία η Ενάγουσα διατηρούσε στη Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ. Ζητά επίσης αριθμό Διαταγμάτων του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους να κατακρατήσουν οποιοδήποτε ποσό από το ποσό των €583.500 που διεκδικεί, Δηλώσεις και Αναγνωριστικά Διατάγματα του Δικαστηρίου ότι οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί δυνάμει του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013, είναι αντισυνταγματικές και παραβιάζουν θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος. Η αγωγή επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1, 3 και 4, οι οποίοι και καταχώρησαν σχετικά σημειώματα εμφάνισης, ενώ για τον Εναγόμενο 2 το κλητήριο ένταλμα εξέπνευσε και έπαυσε να ισχύει προτού του επιδοθεί. Η Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας καταχωρήθηκε στις 13.5.2016, μετά που η Εναγόμενη 1 καταχώρησε αίτηση για απόρριψη της αγωγής λόγω παράλειψης συνέχισης της διαδικασίας. Με την Έκθεση Απαίτησης της, η Ενάγουσα δηλώνει ότι κατά πάντα ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο, διατηρούσε στη Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ τα δύο αναφερόμενα γραμμάτια και/ή πιστοποιητικά καταθέσεων τακτής προθεσμίας, ενώ η Εναγόμενη 3 δυνάμει Διατάγματος του Διοικητή της που εκδόθηκε δυνάμει του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013 μεταβίβασε περιουσιακά στοιχεία, τίτλους ιδιοκτησίας, δικαιώματα και υποχρεώσεις της Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ στην Εναγόμενη 1, δηλαδή την Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Μεταξύ των περιουσιακών στοιχείων που μεταβιβάστηκαν στην Εναγόμενη 1 ήταν και τα δύο γραμμάτια της Ενάγουσας, από τα οποία στις 29.3.2013 η Εναγόμενη 1, παράνομα και αυθαίρετα απέκοψε και/ή απέσπασε και/ή κατακράτησε και/ή αφαίρεσε και/ή μείωσε ποσό ύψους €583.000 πλέον τόκους, με αποτέλεσμα η Εναγόμενη 1 να καταστεί παράνομα και άδικα πλουσιότερη με το πιο πάνω ποσό εις βάρος της Ενάγουσας. Είναι η θέση της Ενάγουσας, ότι τα θετικά υπόλοιπα των λογαριασμών των πιο πάνω γραμματίων, ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο περιουσιακό δικαίωμα της, ήταν εξυπακουόμενος όρος ότι οι εν λόγω λογαριασμοί δεν θα επηρεάζονταν δυσμενώς χωρίς τη ρητή εξουσιοδότηση της ίδιας ως δικαιούχου, γι' αυτό και ήγειρε την πιο πάνω αγωγή και ζητά να της αποδοθούν τα ποσά των δύο γραμματίων, Διατάγματα που να επιβάλλουν στους Εναγόμενους να της επιστρέψουν τα πιο πάνω ποσά, αποζημιώσεις για παράβαση σύμβασης, Δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο νόμος περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων του 2013, Νόμος 17(I)/2013, είναι αντισυνταγματικός αφού παραβιάζει βασικά άρθρα του Συντάγματος, καθώς και αποζημιώσεις για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της, παραδειγματικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμους τόκους και έξοδα. Η Εναγόμενη 1 με την Υπεράσπιση της που καταχωρήθηκε στις 7.6.2016, αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας, εγείρει ως προδικαστική ένσταση ότι η αγωγή σε ό,τι αφορά την Εναγόμενη 1 πρέπει να απορριφθεί ως παντελώς αβάσιμη, ανυπόστατη και ατεκμηρίωτη, καθ' ότι σύμφωνα με την ΚΔΠ 104/2013 ημερομηνίας 29 Μαρτίου του 2013, η οποία εκδόθηκε με βάση τον περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμο του 2013, καθώς και διάφορα Διατάγματα που ακολούθησαν, συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία, υποχρεώσεις και δικαιώματα της Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ («η Λαϊκή Τράπεζα») μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ («η Τράπεζα Κύπρου»). Η απαίτηση της Ενάγουσας δεν εμπίπτει ανάμεσα στις υποχρεώσεις που ανέλαβε η Τράπεζα Κύπρου από τη Λαϊκή Τράπεζα και συνεπώς δεν έχει καμία σχέση με την παρούσα αγωγή. Επιπρόσθετα, η Εναγόμενη 1 αναφέρει ότι ουδέποτε αποτέλεσε ή αποτελεί διάδοχο της Λαϊκής Τράπεζας, η οποία δεν έπαυσε να ισχύει ως νομικό πρόσωπο, αντίθετα, η Τράπεζα Κύπρου λειτούργησε και λειτουργεί ως το αποκτών πρόσωπο σε σχέση με συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία και υποχρεώσεις που μεταβιβάστηκαν βάση ανταλλάγματος σε αυτή δυνάμει των αναφερόμενων Διαταγμάτων, στα οποία, επαναλαμβάνει, ότι δεν εμπίπτουν τα δύο γραμμάτια της Ενάγουσας. Η Εναγόμενη 1 παραδέχεται ότι η Ενάγουσα διατηρούσε τους λογαριασμούς που αναφέρει με τη Λαϊκή Τράπεζα και ότι αυτοί απομειώθηκαν ως αποτέλεσμα Διαταγμάτων που εκδόθηκαν σύμφωνα με τον Νόμο 17(I)/2013 και με βάση τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά ή περί τις 16.3.2013 και που οδήγησαν μεταξύ άλλων στην απομείωση (κούρεμα) των καταθέσεων. Η Εναγόμενη 1 αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας για αμέλεια και/ή παρανομία και/ή αυθαιρεσία και/ή παράνομη κατακράτηση ποσού σε βάρος της Ενάγουσας στην έκταση που αφορά την Εναγόμενη 1 και τονίζει ξανά ότι βάσει των σχετικών Διαταγμάτων, δεν μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα Κύπρου όλες οι καταθέσεις και τα περιουσιακά στοιχεία της Λαϊκής Τράπεζας εκτός από συγκεκριμένα ποσά και το ποσό των καταθέσεων της Ενάγουσας δεν συμπεριλαμβάνεται σ' αυτά. Είναι επίσης η θέση της, ότι στην Τράπεζα Κύπρου μεταφέρθηκε το εγγυημένο ποσό των €100.000 με βάση την ΚΔΠ 105/2013, όπως φαίνεται από σχετικές καταστάσεις λογαριασμών και τονίζουν ότι οι ίδιοι δεν είχαν κανένα έλεγχο, ούτε ρόλο σε σχέση με τους λογαριασμούς της Ενάγουσας προτού μεταφερθούν σε αυτή καταθέσεις ύψους €100.000 που ήταν το εγγυημένο ποσό, και αυτή είναι η μοναδική τους σύνδεση με την υπό κρίση υπόθεση. Αναφέρει επίσης, ότι η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να προωθεί την παρούσα αγωγή εναντίον της και δεν μπορεί η ίδια να αποζημιώσει είτε την Ενάγουσα, είτε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο για ζημιές που δυνατό να έχει υποστεί ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του μέτρου διάσωσης που ψηφίστηκε με βάση τον Ν17(I)/2013 και επομένως είναι η θέση της, ότι η Ενάγουσα κωλύεται από το να εγείρει και να προωθεί την αγωγή εναντίον της. Άνευ βλάβης των όσων αναφέρει πιο πάνω, αν φανεί ότι η Ενάγουσα έχει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της, η Εναγόμενη 1 επικαλείται την Υπεράσπιση της «Ματαίωσης Σύμβασης» (Frustration), καθ' ότι, ως ισχυρίζεται, η ΚΔΠ 103/13 είναι νόμιμη και άμεσα εκτελεστή, βρίσκεται σε ισχύ, δεν έχει ακυρωθεί από Δικαστήριο, ούτε και ανακλήθηκε από Αρμόδια Αρχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Εναγόμενη 1 δεν είχε οποιαδήποτε άλλη επιλογή από το να εφαρμόσει στην ολότητα του και να συμμορφωθεί πλήρως με τις πρόνοιες του εν λόγω Διατάγματος, καθώς και της ευρύτερης νομοθεσίας βάσει των οποίων τα Διατάγματα έχουν εκδοθεί. Ισχυρίζεται τέλος, ότι ακόμα και εάν ο Νόμος 17(I)/13 και τα σχετικά Διατάγματα που εκδόθηκαν βάση αυτού, κριθούν ότι παραβιάζουν οποιαδήποτε άρθρα του Συντάγματος, οι πρόνοιες αυτές δεν είναι παράνομες λόγω του δικαίου της ανάγκης (Doctrine of Necessity) καθ' ότι υιοθετήθηκαν για αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης και ικανοποιούν τις όποιες προϋποθέσεις για επίκληση των αρχών του δικαίου της ανάγκης όπως αυτές καθορίζονται από τη νομολογία. Συνεπώς, η Εναγόμενη 1 αρνείται τις αξιώσεις της Ενάγουσας και την καλεί σε αυστηρή απόδειξη των ισχυρισμών της. Αξιώνει επίσης την απόρριψη της αγωγής από το Δικαστήριο. Η Εναγόμενη 3 με τη δική της Υπεράσπιση, που καταχωρήθηκε στις 29 Μαΐου του 2017 και είναι πολυσέλιδη, αποτελείται από 29 σελίδες και 39 παραγράφους, εγείρει με τη σειρά της προδικαστικές ενστάσεις ότι οι ισχυρισμοί που προβάλλει η Ενάγουσα δεν αποκαλύπτουν βάση αγωγής ή αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγόμενης 3 και συνεπώς η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί, η οποιαδήποτε απαίτηση της Ενάγουσας είναι πρόωρη, καθ' ότι δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί η διαδικασία εξυγίανσης της Λαϊκής Τράπεζας, η οποία, μόλις ολοκληρωθούν τα μέτρα εξυγίανσης, θα τεθεί υπό εκκαθάριση και το προϊόν από τις εισπράξεις από την πώληση των περιουσιακών της στοιχείων θα διανεμηθεί στους πιστωτές και τους μετόχους της σύμφωνα με τη σειρά προτεραιότητας που αναφέρεται στη νομοθεσία. Εγείρει επίσης περαιτέρω προδικαστικές ενστάσεις, ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην Έκθεση Απαίτησης είναι ασαφείς και αόριστοι, χωρίς να υπάρχουν οι αναγκαίες και απαραίτητες λεπτομέρειες, ο τίτλος της αγωγής είναι λανθασμένος γιατί, ενώ η Εναγόμενη 3 με την παρούσα αγωγή ενάγεται ως η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, είναι ολοφάνερο από το δικόγραφο της Ενάγουσας ότι οι ευθύνες που της αποδίδει η Ενάγουσα αφορούν ισχυριζόμενες πράξεις και/ή παραλείψεις της υπό την ιδιότητα της ως Αρχή Εξυγίανσης, όπως και την περαιτέρω προδικαστική ένσταση ότι με την παρούσα αγωγή η Ενάγουσα δεν δικογραφεί, ούτε και έχει αποδείξει ότι βρίσκεται σε δυσμενέστερη οικονομική θέση ως αποτέλεσμα της εφαρμογής των μέτρων εξυγίανσης που λήφθηκαν σε σχέση με τη Λαϊκή Τράπεζα, συγκριτικά με τη θέση που θα βρισκόταν εάν το εν λόγω πιστωτικό ίδρυμα τίθετο τότε εναλλακτικά σε εκκαθάριση. Άνευ βλάβης των προδικαστικών ενστάσεων που εγείρει, η Εναγόμενη 3 αρνείται τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας όπως αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης της, αναφέρει τα γεγονότα που οδήγησαν στη θέσπιση του Νόμου 17(I)/2013 και την ΚΔΠ 104/13 και τις εξουσίες που της δόθηκαν με βάση αυτά τα νομοθετικά μέτρα, ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα ήταν πιστωτής της Λαϊκής Τράπεζας αφού παρέδωσε σε αυτή τα χρήματα της, τα οποία απορροφούνται στο όλο ενεργητικό της τράπεζας ως δικά της πλέον περιουσιακά στοιχεία και η τράπεζα καθίσταται πλέον οφειλέτης της καταθέτη και όλες οι αποφάσεις που λήφθηκαν είχαν σκοπό την προαγωγή της δημόσιας ωφέλειας, της εξυπηρέτησης του δημόσιου συμφέροντος και προτού αυτές ληφθούν, είχαν ληφθεί υπόψη όλα τα γεγονότα και περιστατικά που ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ακολούθως προβαίνει σε μία πλήρη παράθεση του ιστορικού που οδήγησε στην έκδοση των Διαταγμάτων Εξυγίανσης της Λαϊκής Τράπεζας, όπως και της Εναγόμενης 1, όπως αυτά έλαβαν χώρα χρονικά σε σχέση με τη Λαϊκή Τράπεζα, όσο και σε σχέση με την Εναγόμενη
5. Αναφέρεται επίσης στις διάφορες συζητήσεις που είχαν γίνει στο Eurogroup και την πολιτική συμφωνία που τελικά έγινε με τις Κυπριακές Αρχές προς αποφυγή χρεοκοπίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είχε σαν αποτέλεσμα η Κεντρική Τράπεζα ως Αρχή Εξυγίανσης να λάβει συγκεκριμένα μέτρα σε σχέση με την Τράπεζα Κύπρου και τη Λαϊκή Τράπεζα, τα οποία αναφέρει με λεπτομέρεια και επίσης αναφέρει τα αποτελέσματα των εν λόγω μέτρων. Είναι η τελική της θέση, ότι όλα όσα έγιναν για να αποτρέψουν τη χρεοκοπία της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι ορθά και νόμιμα μέτρα, δικαιολογούνται πλήρως με βάση τις περιστάσεις που ίσχυαν κατά τον ουσιώδη χρόνο και όλες οι αξιώσεις και ισχυρισμοί της Ενάγουσας περί αντισυνταγματικότητας, εκτός του ότι προβάλλονται εντελώς επιδερμικά και χωρίς ουσιώδη εξήγηση, δεν δικαιολογούνται, ούτε έχουν νομικό έρεισμα και είναι επίσης η θέση της Εναγόμενης 3 ότι η Ενάγουσα δεν μπορεί να απαιτήσει οποιοδήποτε ποσό αποζημίωσης είτε από τη Δημοκρατία, είτε από την Κεντρική Τράπεζα για οποιοδήποτε τυχόν ποσό ζημιάς που έχει υποστεί, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του μέτρου διάσωσης με ίδια μέσα. Ισχυρίζεται τελικά, ότι δεν έχει καμία ευθύνη έναντι της Εναγόμενης 1, δεν έχει πράξει τίποτα που να μην καλύπτεται από τον νόμο και τις καταστάσεις και τα γεγονότα που οδήγησαν στη θέσπιση του με βάση τα δεδομένα της στιγμής και ζητά την απόρριψη της αγωγής εναντίον της ως αβάσιμης. Σε παρόμοιες γραμμές κινείται και η Υπεράσπιση του Εναγόμενου 4, o οποίος επίσης εγείρει προδικαστική ένσταση, ότι από την αγωγή και την Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας δεν φαίνεται να προκύπτει κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του. Η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής, αρνείται όλους τους ισχυρισμούς της στην Έκθεση Απαίτησης της και με τη σειρά του, αναφέρεται σε όλα τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από την απόφαση για την απομείωση των Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων τον Οκτώβριο του 2011, μέχρι την επίτευξη συμφωνίας στο Eurogroup με τις Κυπριακές Αρχές στις 16 Μαρτίου του 2013, που είχε ως αποτέλεσμα να δοθεί έκτακτη ρευστότητα από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου προς τη Λαϊκή Τράπεζα και την Τράπεζα Κύπρου και που είχε ως αποτέλεσμα να ψηφιστεί από τη Βουλή των Αντιπροσώπων σειρά νόμων στο πλαίσιο του πακέτου διάσωσης της κυπριακής οικονομίας, συμπεριλαμβανομένου και του Ν17(I)/2013 και της ΚΔΠ 104/13, με το οποίο Διάταγμα κάποια περιουσιακά στοιχεία της Λαϊκής Τράπεζας μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα Κύπρου. Αφού παραθέτει με λεπτομέρεια όλα τα μέτρα εξυγίανσης που έχουν ληφθεί και τα γεγονότα που οδήγησαν στη λήψη τους, είναι η θέση του Εναγόμενου 4, ότι όλα τα μέτρα που λήφθηκαν ήταν απολύτως αναγκαία για να διασωθεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου, να αποφευχθεί η ολοκληρωτική κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου και να υλοποιηθεί η απόφαση του Eurogroup της 25.3.2013 προκειμένου να χορηγηθεί η οικονομική βοήθεια των δέκα δισεκατομμυρίων ευρώ στην Κυπριακή Δημοκρατία για σκοπούς διάσωσης και αποφυγής κατάρρευσης της οικονομίας της χώρας. Ο Εναγόμενος 4 ισχυρίζεται περαιτέρω, ότι όλοι οι νόμοι και όλες οι ΚΔΠ που θεσπίστηκαν σ' αυτά τα πλαίσια, είναι ορθοί και νόμιμοι και σύμφωνοι με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Πρώτου Πρωτοκόλλου αυτής, εκδόθηκαν για σκοπούς προαγωγής της δημόσιας ωφέλειας και για επιτακτικούς λόγους δημόσιου συμφέροντος και για διασφάλιση της Δημόσιας Τάξης και Δημόσιας Διασφάλισης, και επομένως οι οποιοιδήποτε ισχυρισμοί της Ενάγουσας περί του αντιθέτου, και/ή για προσβολή των δικαιωμάτων της με βάση άρθρα του Συντάγματος, δεν ευσταθούν και ζητά την απόρριψη της αγωγής με έξοδα εναντίον της Ενάγουσας. Η Ενάγουσα δεν καταχώρησε Απάντηση στις Υπερασπίσεις των Εναγομένων 1, 3 και 4, καταχωρήθηκαν εκ πλευράς διαδίκων ένορκες δηλώσεις αποκάλυψης εγγράφων και τελικά η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση, αφού δόθηκε προηγουμένως άδεια στους συνηγόρους της Εναγόμενης 3 να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων. Κατά την ακροαματική διαδικασία δόθηκε μαρτυρία από την Ενάγουσα, η οποία και αντεξετάστηκε από τους Συνηγόρους των Εναγομένων 1, 3 και 4, έκαστος των οποίων υιοθέτησε και την αντεξέταση των υπόλοιπων δικηγόρων, από πλευράς της Τράπεζας Κύπρου και του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας δεν προσφέρθηκε μαρτυρία, ενώ από πλευράς της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου δόθηκε μαρτυρία από τον κύριο Μιχάλη Στυλιανού, την οποία υιοθέτησαν οι υπόλοιποι Εναγόμενοι. Κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκε επίσης αριθμός Τεκμηρίων. Αναφορά στη μαρτυρία της Ενάγουσας, όσο και του ΜΥ1, καθώς και στα διάφορα Τεκμήρια, θα γίνει από το Δικαστήριο όπου φανεί αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Η Ενάγουσα παρουσίασε την κυρίως μαρτυρία της σε γραπτή μορφή, με δήλωση της ημερομηνίας 9.6.2021, με την οποία επιβεβαιώνει ότι είναι η Ενάγουσα στην παρούσα αγωγή και ότι διατηρούσε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο στη Λαϊκή Τράπεζα δύο γραμμάτια και/ή πιστοποιητικά κατάθεσης τακτής προθεσμίας, το πρώτο με αριθμό λογαριασμού 123‑09‑006869 και η αξία του κατά τη λήξη του, που ήταν 24.1.2014, ήταν €568.024,51, το οποίο ποσό αποτελείται από το ποσό των €543.500,00 ως ποσό καταθέσεως πλέον €24.524,51 ως τόκος κατά τη λήξη και δεύτερο γραμμάτιο και/ή πιστοποιητικό καταθέσεως τακτής προθεσμίας με αριθμό λογαριασμού 123‑09‑006605, του οποίου η αξία κατά τη λήξη, δηλαδή 8.7.2013, ήταν €40.000 ως ποσό καταθέσεων, πλέον €1.1613,15 ως τόκος κατά τη λήξη. Είναι περαιτέρω η θέση της Ενάγουσας, ότι η Εναγόμενη 3, δηλαδή η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, με βάση Διάταγμα του Διοικητή της, το οποίο εκδόθηκε δυνάμει του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Νόμου του 2013, μεταβίβασε περιουσιακά στοιχεία, τίτλους ιδιοκτησίας, δικαιώματα και υποχρεώσεις της Λαϊκής Τράπεζας στην Εναγόμενη 1, δηλαδή την Τράπεζα Κύπρου. Πάντοτε σύμφωνα με τη θέση της Ενάγουσας, κατά ή περί της 29.3.2013, η Τράπεζα Κύπρου στην οποία μεταβιβάστηκαν τα περιουσιακά στοιχεία της Λαϊκής Τράπεζας, προφασιζόμενη διοικητική και/ή κανονιστική πράξη της Κεντρικής Τράπεζας, παράνομα και/ή αυθαίρετα απέκοψε και/ή απέσπασε και/ή κατακράτησε και/ή αφαίρεσε και/ή μείωσε ποσό ύψους €583.000 πλέον τόκους από τα ανωτέρω ποσά που της ανήκαν, με αποτέλεσμα η Τράπεζα Κύπρου να καταστεί παράνομα και άδικα πλουσιότερη με το πιο πάνω ποσό εις βάρος της. Είναι ο ισχυρισμός της Ενάγουσας, ότι τα θετικά υπόλοιπα των λογαριασμών που αναφέρει ήταν κατά πάντα ουσιώδη χρόνο δικό της περιουσιακό δικαίωμα και ότι ήταν εξυπακουόμενος όρος και/ή τραπεζικό έθιμο ότι οι επίδικοι λογαριασμοί δεν θα επηρεάζονταν δυσμενώς χωρίς τη ρητή εξουσιοδότηση του δικαιούχου, στη συγκεκριμένη περίπτωση τη δική της. Γι' αυτό και ως αναφέρει καταχώρησε την παρούσα αγωγή με την οποία αξιώνει τα ποσά που αποκόπηκαν από τους λογαριασμούς της και τα Διατάγματα που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης της παρούσας αγωγής. Η Ενάγουσα κατέθεσε, και σημειώθηκαν αντίστοιχα ως Τεκμήρια 1 και 2, τα δύο γραμμάτια που αναφέρονται πιο πάνω, το ένα για ποσό €40.000 με ημερομηνία λήξης 8.7.2013, Τεκμήριο 1, και το δεύτερο για το ποσό των €543.500 με ημερομηνία λήξης 24.1.2014, Τεκμήριο
6. Όπως επίσης ανάφερε, από ό,τι θυμάται, μετά που έγινε η απομείωση των ποσών που αναφέρει από τα εν λόγω γραμμάτια, το ποσό το οποίο παρέμεινε πιστωμένο στον λογαριασμό της προς όφελος της ήταν το ποσό των €100.000 και μέχρι και σήμερα δεν της έχει επιστραφεί κανένα άλλο ποσό. Αντεξεταζόμενη η Ενάγουσα από τη συνήγορο της Τράπεζας Κύπρου, συμφώνησε ότι οι λογαριασμοί των δύο γραμματίων που διατηρούσε ήταν στη Λαϊκή Τράπεζα και όχι στην Τράπεζα Κύπρου. Σε ό,τι αφορά το μέτρο εξυγίανσης που λήφθηκε στη Λαϊκή Τράπεζα, ανάφερε ότι ξέρει ότι έγινε στον λογαριασμό της κούρεμα όπως έγινε και στον υπόλοιπο κόσμο. Και όπως ανάφερε, τα χρήματα τα απέκοψαν από τον λογαριασμό της χωρίς τη συναίνεση της. Απλώς προέβηκαν σε αυτή την αποκοπή και την ειδοποίησαν ότι το ποσό που έμεινε ήταν €100.000, το οποίο εκταμίευσε σιγά‑σιγά. Συμφώνησε επίσης ότι, το ποσό των €100.000 που παρέμεινε στον λογαριασμό της μετά την απομείωση, μεταφέρθηκε σε λογαριασμό της Τράπεζας Κύπρου, αρνούμενη ότι απέκτησε μετοχές τάξης Α στην Τράπεζα Κύπρου. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι η απαίτηση της από την Τράπεζα Κύπρου, η απάντηση της ήταν «αποζημίωση από το Κράτος, εν το Κράτος που τα κούρεψε». Συμφώνησε επίσης με την υποβολή ότι, η Τράπεζα Κύπρου απέκτησε μόνο το ποσό των €100.000 που μεταφέρθηκε από τη Λαϊκή Τράπεζα και είπε ότι δεν γνωρίζει κατά πόσο είναι η Λαϊκή Τράπεζα και όχι η Τράπεζα Κύπρου που οφείλει να της επιστρέψει οποιοδήποτε ποσό απομειώθηκε τυχόν από τον λογαριασμό της, αναφέροντας ότι «εφάαν τα οι κλέφτες της Λαϊκής». Ανάφερε επίσης, ότι τα χρήματα αυτά τα είχε κερδίσει στο ΛΟΤΤΟ και όταν ρωτήθηκε κατά πόσο γνωρίζει κατά πόσο τα δύο αυτά γραμμάτια είχαν τοποθετηθεί σε συγκεκριμένο σημείο στη Λαϊκή Τράπεζα που έφερε το όνομα της και όλοι γνώριζαν ότι ήταν δικά της, είπε ότι δεν ξέρει πού ήταν, ήταν στην τράπεζα και έπαιρνε τον τόκο. Της υπεβλήθη ότι εναντίον της Τράπεζας Κύπρου δεν έχει αγώγιμο δικαίωμα και απάντησε ότι «εφόσον το Κράτος χωρίς ειδοποίηση έκοψε μόνο τα λεφτά της Λαϊκής, πρέπει να πληρώσει». Η κυρία Ραφτοπούλου, εκ πλευράς της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, υιοθέτησε την αντεξέταση που έγινε από πλευράς της δικηγόρου της Τράπεζας Κύπρου και ρώτησε την Ενάγουσα τι αντιλαμβάνεται με τον όρο απομείωση, για να απαντήσει η Ενάγουσα «τα έσβησαν και τελείωσε, τα σκούπισαν», συμφωνώντας με την υποβολή που της έγινε ότι όσα αναφέρει στη γραπτή της δήλωση με το συγκεκριμένο λεκτικό που αναφέρονται, τα ετοίμασαν οι δικηγόροι της. Επέμενε όμως ότι τα χρήματα αυτά είναι δικά της και δεν έδωσε σε κανένα δικαίωμα να τα κλέψει και ουδέποτε γνωρίζει να υπάρχει τραπεζικό έθιμο να κουρεύουν τα χρήματα του κόσμου. Το μορφωτικό της επίπεδο είναι φοίτηση μέχρι την πέμπτη τάξη του Γυμνασίου και στις υποβολές της κυρίας Ραφτοπούλου ότι η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου ενεργούσε σωστά καθ' όλα τα χρονικά διαστήματα, νόμιμα και σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, απάντησε ότι «έκαναν κλεψιά του κόσμου και τα έκαναν θάλασσα». Εκ πλευράς του Γενικού Εισαγγελέα, η συνήγορος του υιοθέτησε την αντεξέταση που έγινε από τις κυρίες Πεύκου και Ραφτοπούλου, ενώ η Ενάγουσα δεν επανεξετάστηκε. Δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία όπως έχει ήδη αναφερθεί εκ πλευράς της. Ο μοναδικός μάρτυρας Υπεράσπισης, όπως επίσης έχει ήδη αναφερθεί, ήταν ο κύριος XXXXX Στυλιανού, Βοηθός Διευθυντής στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου. Κατέθεσε την κυρίως μαρτυρία του σε γραπτή δήλωση, σύμφωνα με την οποία από τον Μάρτιο του 2013 μετατέθηκε στο Τμήμα Εξυγίανσης της Κεντρικής Τράπεζας, του οποίου είναι ο Προϊστάμενος. Είναι εγγεγραμμένος λογιστής και εργάζεται στην Κεντρική Τράπεζα από το
7. Εξήγησε τι είναι και πώς λειτουργεί το Τμήμα Εξυγίανσης, καθώς και τα γεγονότα που συνέβησαν τον Μάρτιο του 2013, όπου η Αρχή Εξυγίανσης εξέδωσε Διατάγματα για εφαρμογή μέτρων εξυγίανσης στη Λαϊκή Τράπεζα στα πλαίσια του Νόμου 17(I)/
8. Προέβηκε σε μία αρκετά λεπτομερή παράθεση των γεγονότων αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας από το 2011 και την έκθεση που είχε με τα Ελληνικά Ομόλογα, τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί μεταξύ των κρατών‑μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 26.10.2011 και ακολούθως στη συμφωνία που έγινε μετά την απομείωση των Ελληνικών Ομολόγων, που είχαν ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης Κύπρου και Ελλάδας και σημαντικές ζημιές στη Λαϊκή Τράπεζα. Κατέθεσε ακολούθως και σημειώθηκε ως Τεκμήριο 3, έγγραφο με τίτλο «Euro Summit Statement» ημερομηνίας 26 Οκτωβρίου του 2011 και ακολούθως ως Τεκμήριο 4 την εισήγηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ημερομηνίας 8 Δεκεμβρίου
9. Ήταν η θέση του ότι, επειδή παρά τις πιο πάνω προσπάθειες η Λαϊκή Τράπεζα απέτυχε να αντλήσει κεφάλαια από ιδιωτικούς πόρους για κάλυψη του κεφαλαιακού ελλείμματος της, ζήτησε κρατική στήριξη από τον Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος στη βάση της επιστολής που είχε αποστείλει στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, δήλωσε την απόφαση της κυβέρνησης να στηρίξει τη Λαϊκή Τράπεζα και ακολούθως λήφθηκαν αποφάσεις από τη Βουλή των Αντιπροσώπων για παροχή σημαντικών ποσών στη Λαϊκή Τράπεζα, αλλά δυστυχώς παρά τις προσπάθειες που έγιναν, δεν μπόρεσε να επιτευχθεί ο στόχος βιωσιμότητας της Λαϊκής Τράπεζας, με αποτέλεσμα η Κυπριακή Δημοκρατία να αναγκαστεί, ενόψει του ότι η Λαϊκή Τράπεζα ζητούσε παροχή έκτακτης ενίσχυσης σε ρευστότητα (ΕLA), να αποταθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για να συνάψει σχετική σύμβαση προς στήριξη της Λαϊκής Τράπεζας. Σύμφωνα με τα όσα έχει περαιτέρω αναφέρει ο ΜΥ1, εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (όλοι μαζί αναφέρονται ως η Τρόικα) έφτασαν στην Κύπρο για έναρξη συνομιλιών. Στις 23.11.2012 συμφωνήθηκε προκαταρκτικό μνημόνιο Συναντίληψης και ακολούθως μετά την ολοκλήρωση της έκθεσης για το Κυπριακό Χρηματοπιστωτικό Σύστημα που εκπονήθηκε από τον οίκο PIMCO, στις 16.3.2013 η κυβέρνηση κατέληξε σε πολιτική συμφωνία με το Eurogroup και ακολούθως με απόφαση του το Διοικητικό Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ημερομηνίας 21.3.2013, αποφάσισε ότι θα διατηρούσε την παροχή ELA, μόνο μέχρι τις 25.3.
10. Ενόψει αυτών των δραματικών εξελίξεων και τον φανερό πλέον κίνδυνο κατάρρευσης και της Λαϊκής Τράπεζας, αλλά και της Τράπεζας Κύπρου, η Βουλή των Αντιπροσώπων στις 22.3.2013 ψήφισε τον Νόμο περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και Άλλων Ιδρυμάτων Ν17(I)/2013 και στις 25.3.2013 προς αποφυγή της χρεωκοπίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, επιτεύχθηκε στο Eurogroup νέα πολιτική συμφωνία, με την οποία συμφωνήθηκε όπως η Λαϊκή Τράπεζα τεθεί άμεσα σε εξυγίανση, διαχωριστεί σε δύο τράπεζες, την καλή και κακή τράπεζα, και να απορροφηθεί η καλή τράπεζα από την Τράπεζα Κύπρου, ενώ η κακή τράπεζα θα διαλυόταν σταδιακά. Συμφωνήθηκε επίσης ότι με την καλή τράπεζα θα μεταφερόταν στην Τράπεζα Κύπρου το ποσό του ELA που είχε χορηγηθεί στη Λαϊκή Τράπεζα από την Κεντρική Τράπεζα και όλες οι ασφαλισμένες καταθέσεις μέχρι του ποσού των €100.
11. Ακολούθως, ο κύριος Στυλιανού ανέφερε με χρονολογική σειρά όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στην εξυγίανση της Λαϊκής Τράπεζας με βάση τις πρόνοιες του Νόμου 17(I)/2013 και τις αποφάσεις που έπρεπε να ληφθούν από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και την Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με τις οποίες η Λαϊκή Τράπεζα μεταβίβασε στην Τράπεζα Κύπρου όλες τις ασφαλισμένες καταθέσεις των πελατών της, την οφειλή της προς την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου σε σχέση με τον ΕLA και όλα σχεδόν τα περιουσιακά της στοιχεία στην εύλογη αξία τους στη βάση Έκθεσης Αποτίμησης, που έγινε από τον ελεγκτικό οίκο KPMG LLP UK ημερομηνίας 16.10.
12. Σύμφωνα με την εν λόγω Έκθεση, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 19, η εύλογη αξία των περιουσιακών στοιχείων που μεταβιβάστηκαν από τη Λαϊκή Τράπεζα στην Τράπεζα Κύπρου υπολογίστηκε €15.999 εκ. και η εύλογη αξία των υποχρεώσεων της στα €15.617 εκ. Η διαφορά των €382.000 εκ. στην αποτίμηση των στοιχείων της Λαϊκής Τράπεζας που μεταφέρθηκαν στην Τράπεζα Κύπρου, εξοφλήθηκε με την έκδοση μετοχών ισόποσης αξίας της Τράπεζας Κύπρου προς τη Λαϊκή Τράπεζα. Ακολούθως, ο κύριος Στυλιανού εξήγησε και υπεραμύνθηκε την ορθότητα των αποφάσεων αυτών, αναφέροντας ότι εάν δεν λαμβάνονταν τα μέτρα εξυγίανσης, κινδύνευε ολόκληρη η οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανάφερε ότι η Κεντρική Τράπεζα έχει καταθέσει στο Δικαστήριο αίτηση για έκδοση Διατάγματος για την εκκαθάριση της Λαϊκής Τράπεζας και μόλις αυτή τεθεί σε εκκαθάριση με απόφαση του Δικαστηρίου, σύμφωνα με τη νομοθεσία, τα ποσά που θα παραμείνουν εις πίστη της, θα διανεμηθούν στους πιστωτές της με τη σειρά προτεραιότητας που προνοεί η νομοθεσία. Η Ενάγουσα, ως δικαιούχος ανασφάλιστων καταθέσεων που παρέμειναν στα βιβλία της Λαϊκής Τράπεζας, θα συμμετέχει στη διαδικασία εκκαθάρισης της περιουσίας της Λαϊκής Τράπεζας και θα λάβει το ποσοστό που της αναλογεί από τη διανομή των εισπράξεων από τη ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της Λαϊκής Τράπεζας. Αφού εξέθεσε τους κινδύνους που υπήρχαν, εάν δεν λαμβάνονταν οι πιο πάνω αποφάσεις, και δεν ψηφίζονταν οι σχετικοί νόμοι και εκδίδονταν τα σχετικά Διατάγματα, ήταν η θέση του ότι τα μέτρα εξυγίανσης στη Λαϊκή Τράπεζα λήφθηκαν με σκοπό την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και ήταν η θέση του ότι εν πάση περιπτώσει η Ενάγουσα, όπως και οι άλλοι καταθέτες της Λαϊκής Τράπεζας, εάν η Λαϊκή Τράπεζα τίθετο σε εκκαθάριση από τον Μάρτιο του 2013, θα βρισκόταν σε δυσμενέστερη θέση από αυτή που βρέθηκε μετά τη λήψη των μέτρων εξυγίανσης. Ο εν λόγω μάρτυρας παρέθεσε επίσης στο Δικαστήριο ποια ήταν τα περιουσιακά στοιχεία και ποιες οι υποχρεώσεις της Λαϊκής Τράπεζας τη δεδομένη περίοδο που καθορίστηκαν από την Αρχή Εξυγίανσης και ρωτήθηκε συγκεκριμένα τι έγιναν οι καταθέσεις της Ενάγουσας που ήταν περίπου ύψους €600.000 στη Λαϊκή Τράπεζα. Η απάντηση του μάρτυρα ήταν ότι, ποσό €100.000 παρέμεινε εις πίστη της Ενάγουσας, αλλά μεταφέρθηκε σε λογαριασμούς στην Τράπεζα Κύπρου, ενώ το υπόλοιπο ποσό παραμένει μέχρι σήμερα γραμμένο στα βιβλία της Λαϊκής Τράπεζας, το οποίο θα πληρωθεί στην Ενάγουσα εν μέρει, μετά την εκκαθάριση της Λαϊκής Τράπεζας από το Δικαστήριο. Ο συνήγορος της Ενάγουσας αντεξέτασε τον ΜΥ1 σε όλες τις πτυχές της μαρτυρίας του, υποβάλλοντας του ότι όλα όσα έχει αναφέρει αποτελούν δικές του θέσεις και αντιλήψεις και υποβάλλοντας του ότι ουσιαστικά προσπαθεί να δικαιολογήσει το «έγκλημα» που έγινε σε όλους τους καταθέτες της Λαϊκής Τράπεζας με το λεγόμενο κούρεμα. Ο ΜΥ1 υπεραμύνθηκε των ενεργειών της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας γενικότερα, επαναλαμβάνοντας σθεναρά και σταθερά όλα όσα έχει αναφέρει στην κυρίως εξέταση του και επέμενε ότι εάν δεν γινόταν το κούρεμα των καταθετών της Λαϊκής Τράπεζας, η κατάσταση της κυπριακής οικονομίας και όλων των καταθετών σε όλες τις τράπεζες, θα ήταν κατά πολύ χειρότερη. Αρνήθηκε επίσης όλες τις υποβολές του κυρίου Χριστοδούλου περί λανθασμένων ενεργειών και/ή επιλογών, τόσο της Κεντρικής Τράπεζας, όσο και του Κράτους, όπως και τη θέση ότι άφησαν έκθετους σε οικονομική κατάρρευση και καταστροφή τους καταθέτες της Λαϊκής Τράπεζας. Του υπεβλήθη επίσης ότι η επιλογή της Λαϊκής Τράπεζας ως συστημική τράπεζα να υποστεί την απομείωση ήταν λανθασμένη, για να διαφωνήσει ο μάρτυρας και να εξηγήσει τους λόγους που η Λαϊκή Τράπεζα όχι θεωρείται, αλλά είναι κατά την άποψη του συστημική, που έχει να κάνει με το μέγεθος της και το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί καταθέτες για πολύ μεγάλα ποσά εκτός Κύπρου. Ανέφερε επίσης, ότι η Λαϊκή Τράπεζα δεν τέθηκε σε εκκαθάριση τότε, αφού οι ασφαλισμένες καταθέσεις της μεταφέρθηκαν στην Τράπεζα Κύπρου. Αυτό το οποίο έγινε, ήταν να τεθεί η Λαϊκή Τράπεζα σε εξυγίανση, δηλαδή να προστατευτούν οι ασφαλισμένες καταθέσεις, επιμένοντας ότι εάν η Λαϊκή Τράπεζα τίθετο σε εκκαθάριση το 2013, οι συνέπειες για την κυπριακή οικονομία και όλους τους καταθέτες της, θα ήταν τραγικές. Αυτή ήταν η προφορική μαρτυρία που προσφέρθηκε. Η Νομολογία έχει καθορίσει διάφορες παραμέτρους σε σχέση με την αξιολόγηση των μαρτύρων, παραπέμπω σχετικά στις αποφάσεις Σίμος Αμβροσίου Αντωνίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ.187/07, ημερ.21.11.09, Βούτουνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ.244/06 ημερ.23.1.08, Χριστάκη Χρίστου ν. Αγαθοκλή Ηροδότου κ.ά., Πολ. Έφ.15/07, ημερομηνίας 23.5.08 και Ανδρέας Γιάγκου Σάντη ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά. Πολ. Έφ.78/07 ημερ.20.3.
13. Σημασία στην αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα έχουν τα λεγόμενα του, η εκφορά του λόγου του, ο δισταγμός ή η αμεσότητα των απαντήσεων του, η φυσικότητα και η εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο. Λαμβάνονται επίσης υπόψη, η ύπαρξη υπερβολών ή αντιφάσεων στα όσα αναφέρει ένας μάρτυρας στο Δικαστήριο. Η ειλικρίνεια ενός μάρτυρα κρίνεται από τη θετικότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του. σχετικές είναι οι αποφάσεις C & Α Pelekanos Ltd v. Πελεκάνου