Αποστόλου ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 2286/21, 19/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A559 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2286/21 Μεταξύ: XXXXX Χαραλάμπους Αποστόλου Ενάγοντας/Αιτητής και Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόμενη/Καθ' ης η αίτηση Ημερομηνία: 19η Οκτωβρίου 2021 Μονομερής αίτηση ημερ. 11/10/2021 Εμφανίσεις: Για τον αιτητή: Η κα Αγρότου Για την καθ' ης η αίτηση: Ο κ. Θέμης -------------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-tempore) Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω χρόνο για να αποφανθεί σε σχέση με το αίτημα, άλλωστε με δεδομένο ότι ο επικείμενος πλειστηριασμός είναι ορισμένος αύριο, όπως και οι δύο πλευρές υπέδειξαν τόσο στις ένορκες δηλώσεις όσο και με τη σημερινή αγόρευσή τους, η απόφαση είναι οφειλόμενη σήμερα. Είμαι της γνώμης ότι και οι δύο πλευρές περιπλέκουν το ζήτημα περισσότερο από όσο χρειάζεται και λέγω τούτο χωρίς να παραγνωρίζω ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερο αίτημα και αναφέρομαι βεβαίως σε αυτό που φαίνεται στο οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα. Παρατίθενται εκεί αριθμός αιτητικών από Α μέχρι και Ι των οποίων η ουσία έχει να κάνει με έκδοση αναγνωριστικής απόφασης και δήλωσης από τούτο το Δικαστήριο, σε σχέση με προηγούμενη απόφαση Δικαστηρίου, η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, ενυπόθηκο ακίνητο. Και εξηγώ. τόσο στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος, άλλωστε αυτό είναι το αιτούμενο σε τούτη τη διαδικασία και σκοπεί στην αναχαίτιση του επικείμενου πλειστηριασμού του ακινήτου μέχρις ότου εκδικαστούν τα αιτητικά της αγωγής, όσο και στην ένσταση, αναφέρεται πως ο ενάγων ενέγραψε την υποθήκη XXXXX/97 επί συγκεκριμένου ακινήτου. Παρεμβάλλεται πως οι δύο πλευρές ομονοούν ως προς το ποια είναι τα ακίνητα που αφορά η εν λόγω υποθήκη. Περαιτέρω αναφέρεται ότι η υποθήκη εκτελέστηκε για το ποσό των £15.000 προς τόκο 8,5% από 11/02/1997 και είναι αυτή που φαίνεται στο τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση και όλες οι πλευρές δέχονται τούτο. Είναι περαιτέρω κοινός τόπος μεταξύ των διαδίκων πως στα πλαίσια της αγωγής XXXXX/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, εκδόθηκε απόφαση την 18/11/2013 σε βάρος του ενάγοντα, εκεί εναγόμενου 4, ως αυτή η απόφαση φαίνεται στο τεκμήριο 3 της αίτησης αλλά και στο τεκμήριο 2 της ένστασης. Η μόνη διάφορα των δύο αυτών τεκμηρίων είναι πως το τελευταίο φέρει και τη δεύτερη σελίδα της απόφασης όπου αναγράφεται η ημερομηνία έκδοσης τούτης ως αναφέρθηκε. Η απόφαση του Δικαστηρίου ήτο για ποσό €25.629,02 με τόκο προς 8,5% από 11/02/1997 και ακολούθως 10,5% από 20/05/2009 μέχρι εξοφλήσεως πλέον κεφαλαιοποίηση. Περιπλέον, γι' αυτό ακριβώς το ποσό εκδόθηκε και διάταγμα πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου, δηλαδή του ακινήτου που εδώ ζητείται η ακύρωση του πλειστηριασμού. Αυτά είναι τα γεγονότα που το σύνολο των διαδίκων αποδέχεται. Οτιδήποτε άλλο σε σχέση με προηγούμενες αιτήσεις έφεσης ή άλλες διαδικασίες ειδοποίησης τύπου Ι και ΙΑ οι οποίες ανεστάλησαν και επανακαταχωρίσθησαν, είναι ζητήματα παρεμφερή και όχι ουσιώδη. Μάλιστα η αναφορά σε τούτες τις αιτήσεις είναι εκείνο που περιέπλεξε τους ισχυρισμούς των μερών και διόγκωσε αχρείαστα το περιεχόμενο της αίτησης και της ένστασης. Τώρα, είναι σε σχέση με αυτό τον πλειστηριασμό που η πλευρά του ενάγοντα ζητά την αναστολή του μέχρι εκδικάσεως της αγωγής, ώστε να αποφασιστεί το εύλογο και έγκυρο των αιτημάτων τους για δηλωτική ή αναγνωριστική απόφαση, με επίκεντρο πάντα το κατά πόσο η τράπεζα, δηλαδή η εναγομένη στην αγωγή, δικαιούται να διεκδικεί ποσό που υπερβαίνει το διπλάσιο της αξίας που υποθηκεύτηκε, δηλαδή των £15.000. Είναι αντιληπτό πως η πλευρά του ενάγοντα εδράζει τούτη τη θέση της στη σχετικά πρόσφατη απόφαση Ελένη Γεωργίου Πιπονίδη ν. Ελληνικής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ και άλλου, ECLI:CY:AD:2017:A444, Πολιτική Έφεση 429/11, ημερομηνίας 06/12/2017. Περιπλέον, εδράζεται βεβαίως και στις πρόνοιες του περί Ελευθεροποιήσεως του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου, Ν. 160(Ι)/99, ως τούτος κατήργησε τον περί Τόκου Νόμο, Ν. 2/77, ο οποίος ίσχυε κατά τον χρόνο εκτέλεσης‑συνομολόγησης της υποθήκης και περιπλέον, στα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, το οποίο συνιστά το δικαιοδοτικό υπόβαθρο για έκδοση αναγνωριστικών αποφάσεων. Η αξίωση αυτή του ενάγοντα συναρτάται βεβαίως με την απόφαση που εκδόθηκε σε βάρος του στην αγωγή 1479/12, εφόσον είναι την εκεί αναφερόμενη ως ενυπόθηκη οφειλή που επιζητεί να προσδιορίσει και να περιορίσει μέχρι το διπλάσιο του ποσού της υποθήκης. Καίτοι πρόωρο κρίνω σκόπιμο να επισημάνω ότι δεδομένη είναι η ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση αναγνωριστικών αποφάσεων. Το άρθρο 41 του Ν.14/60 διατυμπανίζει τούτο και περαιτέρω, η νομολογία που και οι δύο πλευρές, κυρίως όμως η πλευρά του ενάγοντα, προσκόμισαν στο Δικαστήριο είναι καθοριστική της έκδοσης τέτοιων διαταγμάτων, πότε δηλαδή εκδίδονται και κάτω από ποιες προϋποθέσεις. Η απόφαση στην υπόθεση Ιωσήφ Σολωμού Πεκρής ν. Αντωνάκη Τζιάνναρου κ.α., Πολιτική Έφεση 93/2011, 18/01/2016, καθώς επίσης τα διαλαμβανόμενα από τον Lord Woolf στην υπόθεση Μessier-Dowty Ltd and another v. Sabena SA and others (No. 2)
(2001), 1 All E.R 275 είναι καθοριστικά του πώς το κοινό δίκαιο αντιμετωπίζει τέτοιας φύσεως διατάγματα και κάτω από ποιες προϋποθέσεις εκδίδονται τούτα. Αν όμως χρειάζεται περαιτέρω αυθεντική υποστήριξη, αυτή τη φορά σε σχέση με την εξουσία του Δικαστηρίου να συμπληρώσει διάταγμα που έχει εκδοθεί, σχετικά είναι τα λεχθέντα στην υπόθεση Φιλή Παναγιώτα Ανδρέα ν. Mikael Majarian
(2004)1 Α.Α.Δ 394, 397, στην έκταση που αφορούσε τον χρόνο. Υπεδείχθη πως: «Όπως και να είχε το πράγμα, η συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου να καθορίσει το χρόνο συμμόρφωσης με συμπληρωματικό διάταγμα ήταν δεδομένη και συναρτάτο προς την αρχική παράλειψη προσδιορισμού του χρόνου συμμόρφωσης. Η παράλειψη δε αυτή παρείχε όχι μόνο τη βάση αλλά και την αιτιολογία για έκδοση του συμπληρωματικού διατάγματος. Δεν υπήρχε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που το Δικαστήριο είχε να εξετάσει για να ασκήσει μια εξουσία που αφορούσε όχι την ουσία του διατάγματος αλλά τη συμπλήρωση του από αυτή την άποψη και μόνο.» Αν λοιπόν χρειάζεται να απαντηθεί το κατά πόσο το Δικαστήριο κέκτηται εξουσία συμπλήρωσης σχετικού μέρους απόφασης ή διατάγματος που έχει ήδη εκδοθεί, η απάντηση είναι απεριφράστως καταφατική και τέτοια εξουσία είναι συμφυής, δηλαδή ενυπάρχει στη φύση του Δικαστηρίου, ώστε να διορθώσει τυχόν σφάλμα ή αδικία με απώτερο σκοπό να προάγει το δίκαιο. Εν τούτοις όλα τα παραπάνω αναφέρονται παρεμφερώς, με σκοπό να αποδοθεί η εικόνα που αναφύεται μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, καθώς και το επίδικο ζήτημα της αγωγής, αλλά και τα ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν το αίτημα ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρ' ότι το ζήτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει είναι η έκδοση ή μη του αιτούμενου παρεμπίπτοντος και προσωρινού διατάγματος, το οποίο σκοπό έχει την αναστολή του επικείμενου πλειστηριασμού μέχρις ότου αποφασιστούν τα τόσα ενδιαφέροντα ζητήματα της αγωγής, εδώ κυρίαρχο προκύπτει να είναι άλλο ζήτημα κατά βάση δικονομικό. Όπως αναφέρεται στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση και συγκεκριμένα στον λόγο δύο, η δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πάσχει λόγω ακριβώς του jurat. Αυτό το jurat, το οποίο προκύπτει ως απόρροια του κ. 10 της Δ.39, στην υπό κρίση περίπτωση διαλαμβάνει ότι «ορκίστηκε ενώπιον μου στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας την 11/10/2021». Η επιταγή εντούτοις του κ. 10 της Δ.39, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: "The person taking the affidavit shall note immediately at the foot thereof, towards the left side of the paper, the time when and the place where the affidavit is taken, and that the affidavit was sworn and signed before him; he shall sign the jurat and describe his office. (Form 35.)". Είναι τωόντι ορθή η θέση του κύριου Θέμη με παραπομπή στην εφετειακή απόφαση Ανδρέας Θεμιστοκλέους & Yιοί Λτδ και Άλλοι ν. Arizona Trading Co. Ltd
(1997)1 Α.Α.Δ. 1354 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε είδους ελάττωμα, παρανομία ή αντικανονικότητα. Αυτό είναι και το πνεύμα των αντίστοιχων αγγλικών διατάξεων, όπως συνάγεται από την παρακάτω σύντομη περικοπή από τη Supreme Court Practice 1988, 1ος τόμος, παράγ. 2/1/1, σελ. 9: "...................though it may still be that there are other failures to comply with statutory requirements or other improprieties so serious as to render the proceedings in which they occur, and any order made therein, a nullity. "Proceedings" for the purposes of this rule, includes any application to the Court, however informal." Όπως προκύπτει από τη νομολογία η Δ.39 θ.15 καλύπτει κυρίως τις επουσιώδεις παρατυπίες στη βεβαίωση ως, λ.χ., τις λέξεις "before me" ή την καταχώρηση της βεβαίωσης σε χωριστή σελίδα (βλέπε Atkin's Court Forms in Civil Proceedings, 2nd ed., vol. 3, σελ. 330). Στην περίπτωσή μας παραλείπεται ολόκληρη η βεβαίωση. Και το πιο σημαντικό η λέξη "ορκίστηκε", που είναι το ουσιαστικό στοιχείο της. Το ότι υπάρχει η υπογραφή δεν μεταβάλλει την κατάσταση.» Πιο κάτω στη σελίδα 1360 αναφέρεται ότι: «Δε θα σχολιάσουμε τη μαρτυρία της πρωτοκολλητού ή την έλλειψη μαρτυρίας αναγνώρισης του ομώσαντος Χρ. Κ. Μανώλη, ή άλλες ατέλειες. Τα κενά ή οι ελλείψεις δεν μπορούν να αφεθούν να συμπληρώνονται με μαρτυρία. Ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός της jurat να αποφεύγονται με τρόπο αναντίλεκτο οι οποιεσδήποτε αμφισβητήσεις. Είναι γι' αυτό που όπως παρατηρεί ο Atkin στη σελ. 325 του ίδιου τόμου: «Τhe parties cannot waive an irregularity in the jurat» Και τέλος στη σελίδα 1361 αναφέρει ότι: «H υπόθεση In re El‑Bustani, ανωτέρω, αφορά την ένορκη δήλωση που κατατέθηκε για να υποστηρίξει αίτηση για habeas corpus, η οποία έγινε σε γλώσσα άλλη απ' εκείνη του αιτητή. Δεν τηρήθηκαν τα εχέγγυα που προβλέπει η Δ.39 θ. 13 για τη βεβαίωση ένορκης δήλωσης (jurat) αναλφάβητων ή τυφλών προσώπων. Παρά την παρατυπία το δικαστήριο προχώρησε και εξέτασε την ουσία της αίτησης. Δεν προκύπτει από την απόφαση ότι υπήρξε συζήτηση του θέματος, η δε σχετική παρατήρηση του δικαστηρίου φαίνεται να έχει χαρακτήρα obiter. Εν πάση περιπτώσει πρόκειται για ανόμοιες καταστάσεις, που δεν ευνοούν τις συγκρίσεις ή συσχετισμούς.» Επανερχόμενοι στην υπόθεση παρατηρούμε ότι το έγγραφο που κατατέθηκε για να στηρίξει το αίτημα δεν είχε καμιά αποδεικτική αξία. Επομένως πάσχει ριζικά ολόκληρη η διαδικασία. Γι' αυτό και παραμερίζουμε την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου με έξοδα και στις δύο διαδικασίες σε βάρος της εφεσίβλητης.» Είναι καθ' όλα μεστός αλλά και αυστηρός ο λόγος της υπόθεσης Θεμιστοκλέους ανωτέρω. Είναι πολύ περιορισμένη η δυνατότητα διόρθωσης σφάλματος σε jurat. Είναι αντιληπτό ότι οι δύο ουσιαστικές λέξεις τούτου είναι το ορκίστηκε και υπέγραψε. Ο κανονισμός επιζητεί ικανοποίηση και των δύο αυτών ενεργειών, οι οποίες και πρέπει να διενεργηθούν ενώπιον αρμοδίου προσώπου. Στην προκείμενη όμως περίπτωση κάτι τέτοιο δεν έγινε. Τα εκεί αναφερόμενα παραπέμπουν μόνο σε όρκο και η αναφορά σε υπογραφή απουσιάζει παντελώς. Το γεγονός και μόνο ότι η δήλωση φέρει υπογραφή τόσο της ομνύουσας όσο και του πρωτοκολλητή, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα. Άλλωστε όπως υποδείχθηκε με παραπομπή στον Atkin's «the parties cannot waive an irregularity in the Jurat». Συνεπώς δεν μπορεί παρά να κριθεί ότι η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος πάσχει, ένεκα ακριβώς τούτου που υπεδείχθη στην ένσταση. Συνέπεια τούτου εγείρεται το ερώτημα. ποιες οι επιπτώσεις, εάν υπάρχουν κάποιες, σε σχέση με το αίτημα. Η απόφαση Θεμιστοκλέους ανωτέρω επίσης απαντά τούτο κατά τρόπο που είναι καθοριστικός για την τύχη της αίτησης. Όπως εκεί αναφέρθηκε τέτοια ένορκη δήλωση, δηλαδή δήλωση της οποίας το jurat πάσχει, δεν έχει καμία αποδεικτική αξία και πάσχει ριζικά ολόκληρη η διαδικασία. Είναι ομολογουμένως θλιβερό πως σε μια καθ' όλα ενδιαφέρουσα υπόθεση με ζητήματα ως αυτά που αναδείχθηκαν κατά τη διάρκεια των αγορεύσεων των συνήγορων, που ομολογουμένως με επιμέλεια παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, η υπόθεση οδηγείται σε τέλμα ένεκα ακριβώς αυτού του jurat. Κρίνω πως δεν επιτρέπεται στο Δικαστήριο να ασχοληθεί με οτιδήποτε περαιτέρω, εφόσον κάτι τέτοιο θα ήτο εις μάτην, υπό την έννοια πως θεωρητική θα ήταν η όποια διεργασία, δοθέντος ότι δεν υφίσταται οποιοδήποτε αποδεικτικό υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου. Εν όψει όλων των ανωτέρω το αίτημα απορρίπτεται με έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο υπέρ των καθ' ων η αίτηση και σε βάρος του αιτητή. (Υπ.) ................................... Λ. Α. Παντελή Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο